Эннио Квирино Висконти: Рим саяхатшысы және антикалық өнер зерттеушісі
Ennio Quirino Visconti
Эннио Квирино Висконти (1751-1818) – римдік саяхатшы, антиквар, өнер тарихшысы. Ежелгі Рим мүсінталмасы бойынша сарапшы, Папалық ескерткіштер сақтаушысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Рим саясаткері және өнер тарихшысы (1751–1818)
Roman politician and art historian (1751–1818)
Эннио Кирино Висконти (1 қараша 1751 – 7 ақпан 1818) – римдік саясаткер, антиквар және өнер тарихшысы, Папаның антиквариат префекті және ежелгі рим мүсінтамасы саласындағы заманының басты сарапшысы. Оның ұлы Пьетро Эрколь Висконти Пьетро Висконтинің редакциясымен «Versi di Ennio Quirino Visconti, raccolti per cura di Pietro Visconti» кітабын шығарды, ал Луи Висконти Францияда танымал сәулетші болды. Оның інісі Филиппо Аурелио Висконти (1830 жылы қайтыс болды) – классикалық ғылымдарды зерттеуші, ол Museo Pio Clementino-ның жалғасы болған Museo Chiaramonti-ді жариялады.
Ennio Quirino Visconti (November 1, 1751 – February 7, 1818) was a Roman politician, antiquarian, and art historian, papal Prefect of Antiquities, and the leading expert of his day in the field of ancient Roman sculpture. His son, Pietro Ercole Visconti, edited Versi di Ennio Quirino Visconti, raccolti per cura di Pietro Visconti while Louis Visconti became a noted architect in France. His brother, Filippo Aurelio Visconti (died 1830) was also a classical scholar, who published the Museo Chiaramonti, a successor to the Museo Pio Clementino.
Өмірбаян
Римде дүниеге келген ол, Папа Клемент XIV-нің мұрағатшысы Джованни Баттиста Антонио Висконтидің ұлы еді. Ол папаның ежелгі заттар коллекциясын Museo Pio Clementino ретінде қайта ұйымдастырып, жаңартқан. Папа Пий VI оны әкесінің орнына тағайындаған соң, зерек және ерте піскен Висконти 1787 жылы Римдегі Капитолий мұражайларының консерваторы қызметін атқарды. Ол әкесімен бірге "Музей Пио Клементино" (1782) кітабының бірінші томын шығаруға көмектесіп, ал қалған алты томын өзі жазып, соңғысын 1807 жылы аяқтады. Бұл Ватикан коллекциясындағы рим мүсіндері мен ежелгі заттарының каталогы, көп жылдық еңбектің нәтижесінде жарық көрді және "Винкельманнан кейінгі археологиялық зерттеулерге екінші деңгейде әсер етті". Ол сонымен қатар, сер Ричард Ворслидің Грецияда жинаған ежелгі заттарын "Ворслиан мұражайы" (1794) және Вилла Боргезедегі мүсіндерді (1796) жариялады. 1798 жылы Висконти, қысқа ғұмырлы Рим Республикасының бес консулының бірі болды. Римде папалық билік қайта орнатылғаннан кейін, ол Парижге көшті, онда оның келгеніне қуанды: "Бұл оқиғаны біздің жеңістеріміздің ең бақытты нәтижелерінің бірі деп есептедік", - деп жазды антиквар Аубин Луи Миллен де Грандмезон. 1799 жылдың соңында ол Луврде орналасқан Наполеон мұражайының ежелгі бұйымдарының кураторы болды, олардың көпшілігі оған Толентино шартының (1797) талаптары бойынша алынған олжа ретінде таныс еді. Оның сипаттамаларын Робильяр Пьеренвилл "Le Musée français" басылымында жариялады. 1803 жылы ол Франция ғылым академиясында археология профессоры болды. Парижде ол ежелгі заманның белгілі тұлғаларының портреттерінен тұратын "Iconographie Grecque" (3 том, 1808) және "Iconographie Romaine" (1 том, 1818) сияқты серияларды шығарды. Оның қайтысынан кейін Куатрмер де Кинси және басқалар кеңейтілген некрологтар жариялады. Парламенттік пікірталастарда Ұлыбритания мен Ирландияның Біріккен Корольдігі үшін Эльгин мәрмәрлерін сатып алу мәселесі талқыланған кезде, Висконти олардың мәдени құндылығы туралы пікір білдіру үшін шақырылған ғалымдардың бірі болды. Оның естеліктері ағылшын тіліне аударылып жарияланды. Висконтиден кейін Луврдегі ежелгі бұйымдардың кураторы қызметін Шарль Отон Фредерик Жан Батист де Кларак атқарды. Висконти антиквариаттық дәстүрде мықты негізделген еді. Ол портреттерде ассоциативтік құндылықтарды жоғары бағалап, философтар мен императорлардың портреттерін қабылдады. Ол суреттеген мүсіндер мен рельефтердің иконографиясын анықтауға күш салды. Висконти сонымен қатар, қазіргі заманғы өнер тарихының бастауындағы маңызды тұлға, өйткені Хаскелл мен Пеннидің айтуынша, ол Фокионның портретін танудан алған қуанышымен мүсіннің сұлулығын асыра бағалаған. Оның өсіп келе жатқан мүсіндерге деген адалдығы, оны классикалық грек және эллиндік түпнұсқалардың ең жақсы көшірмелерін, мысалы, Аполлон Белведер және Лаокон мен ұлдары сияқты римдік коллекционерлер үшін жасалған "үлкен еліктеулерді" көруге итермеледі. Ол ежелгі мүсіндердің дәстүрлерінің, Виргилий Гомерді жетілдіргендей, жақсартулардың жиынтық тарихы екенін сезінді. 1818 жылы оның өлімінен кейін оның құрметіне медаль жасалды. Бұл медаль сол кездегі атақ-даңқына ие болған әйгілі француз тұлғаларын еске алуға арналған серияның бір бөлігі болды.
Born in Rome, he was the son of Giovanni Battista Antonio Visconti, the curator of Pope Clement XIV, who reorganised and restored the papal collection of antiquities, as the Museo Pio Clementino. Appointed by Pope Pius VI to succeed his father in the position, the brilliant and precocious Visconti took up his father's position as conservator of the Capitoline Museums in Rome in 1787. He assisted his father in producing the first volume of the Museo Pio Clementino (1782) and produced the six remaining volumes himself, completing the last in 1807; this catalogue of the Roman sculpture and antiquities in the Vatican collections, published in the course of many years, "made an impact on archaeological studies second only to that of Winckelmann." He also published the antiquities collected in Greece by Sir Richard Worsley, 7th Baronet in Museum Worsleyanum (1794) and the sculptures in the Villa Borghese, (1796). In 1798, Visconti became one of five consuls of the short lived Roman Republic. With the restoration of papal control in Rome he had to emigrate to Paris, where his presence was most welcome: "this event we considered as one of the happiest results of our victories", wrote the antiquary Aubin Louis Millin de Grandmaison. At the end of 1799 he became curator of antiquities of the Musée Napoleon housed in the Louvre, many of which were familiar to him as booty removed under the stipulations of the Treaty of Tolentino (1797); his descriptions were published by Robillard Péronville in Le Musée français; In 1803 he was made professor of archaeology at the Institut de France. In Paris he published a series of portraits of famous men of Antiquity: Iconographie Grecque, 3 vols. 1808, and a first volume of Iconographie Romaine, 1818. At his death, extended obituaries were published by Quatremère de Quincy and others. When Parliamentary debates were mooting the acquisition of the Elgin Marbles for the United Kingdom of Great Britain and Ireland, Visconti was among the scholars asked to offer statements of their cultural value; his memoir was translated into English and published. Visconti was succeeded as curator of antiquities at the Louvre by Charles Othon Frédéric Jean Baptiste de Clarac. Visconti was firmly grounded in the antiquarian traditions of connoisseurship. He rated associative values high in portraits and assumed portraits of the great (both philosophers and emperors). He concentrated on disentangling the iconography of the sculptures and reliefs he was describing. Visconti is also a liminal figure at the beginnings of modern art history, as when, Haskell and Penny note, he concedes that he has perhaps overestimated the beauty of a statue in his delight at recognising in it the portrait of Phocion. His sense of loyalty to the sculpture he had grown up with induced him to see in the best of these copies of classical Greek and Hellenistic originals, such as the Apollo Belvedere and Laocoön and His Sons, "perfected imitations" made for Roman collectors of taste, and that the traditions of ancient sculpture were a cumulative history of improvements, rather as Virgil, it was felt, refined and improved upon Homer. In 1818 after his death a medal was struck in his honour. This medal is part of a series in order to commemorate illustrious French men illustrating his renown at the time.