Руслан Гелаев: Чечен батыры және әскери қолбасшысы
Ruslan Gelayev
Руслан Гелаев – шешен қарсыласының белгілі әскери қолбасшысы. 90-жылдары Ресейге қарсы күресте, Дағыстанда қаза болды. Өмірі мен әрекеттері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чечен әскери қолбасшысы Руслан (Хамзат) Германұлы Гелаев (Руслан Германович Гелаев; ) – Ресейге қарсы чечен қарсылық қозғалысының көрнекті тұлғасы, ол 1990-жылдар мен 2000-жылдардың басында маңызды, бірақ даулы әскери және саяси рөл атқарды. Гелаев көбінесе абрек ретінде қарастырылып, зор құрметке ие, қатал жауынгер ретінде танымал болды. Оның әрекеттері Чечня шекарасынан асып, тіпті Ресей Федерациясының аумағынан тыс, Грузияға дейін жетті. 2004 жылы Ресейдің Дагестан Республикасына жасаған шабуылы барысында қаза тапты.
Chechen military commander
Ruslan (Khamzat) Germanovich Gelayev (Руслан Германович Гелаев; ) was a prominent commander in the Chechen resistance movement against Russia, in which he played a significant, yet controversial, military and political role in the 1990s and early 2000s. Gelayev was commonly viewed as an abrek and a well respected, ruthless fighter. His operations spread well beyond the borders of Chechnya and even outside the Russian Federation and into Georgia. He was killed while leading a raid into the Russian Republic of Dagestan in 2004.
Өмірбаян
Руслан Гелаев 1964 жылы Урус-Мартанға жақын орналасқан Комсомольское ауылында (Саади Котар) дүниеге келді. Оның ата-анасы чечендерді Сталиннің Орталық Азияға жер аударуынан оралғаннан кейін 10 жыл өткен соң туған. Ол Чечен таулы аймағының Гухой тейібінен шыққан. Гелаев бірнеше жыл Чечнядан тыс, Ресей Совет Федеративтік Социалистік Республикасында тұрып, түрлі жұмыстар істеді, сондай-ақ Кеңес Армиясында қызмет еткен.
Ruslan Gelayev was born in 1964 in the village of Komsomolskoye (Saadi Kotar) near Urus Martan, 10 years after his parents had returned from the Stalinist deportation of Chechens into Central Asia. He was from Chechen Highland teip Gukhoy. Gelayev lived for several years outside Chechnya in the Russian Soviet Federative Socialist Republic, held various jobs and, at one point, served in the Soviet Army.
Кеңес-Ауған соғысы
1979-1980 жылдары Гелаев Кеңес-Ауған соғысына қатысты. 90-шы жылдарға дейін ол афған моджахедтеріне қарсы арнайы операцияларда өз спецназ батальонын басқарды, кейін чечендер жағына өтті.
In 1979 1980, Gelayev took part in the Soviet Afghan war. He led his Spetsnaz battalion in special operations against Afghan mujahideen, before changing sides with Chechens in the 90's.
Грузия-Абхазия қақтығысы
1992–1993 жылдары Гелаев Грузия-Абхазия қақтығысына Кавказ тау халқының конфедерациясының милициясы құрамында ерікті ретінде қатысты, ол Абхазияның тәуелсіздік үшін күресіп, Грузияға қарсы Шәміл Басаевтың басшылығымен соғысты. Чечен батальонымен бірге Гелаев Абхазия соғысының шешімді нүктесі болған Гагра шайқасына қатысты. Чечняға оралғаннан кейін ол Чечен Республикасы Ичкерия президенті Джохар Дудаевтың күштеріне қосылып, Абхазия қақтығысының ардагерлерінен құралған «Борз» (Борз, чечен тілінде «Жылқы») атты арнайы күштер полкіне қолбасшылық етті. Ресеймен болған соғыс кезінде Тимур Муцураев осы бөлімшеге арналған «Гелаевтың спецназы!» (Гелаевский спецназ!) әнін жазды, ол Чечняда кеңінен танымал болды. 1993–1994 жылдары бұл бөлімше Дудаевқа қарсы Руслан Лабазанов пен Беслан Гантамиров басқаратын чечен оппозициялық күштерімен шайқасты, оларға кейіннен Ресейдің жасырын операцияларының қызметкерлері және Ресей Федералдық Қауіпсіздік Қызметі (ФСК) арқылы әскери қызметтен жалданып алынған жалдамалы сарбаздар көмектесті.
In 1992–1993, Gelayev took part in the Georgian–Abkhazian conflict as a volunteer in the Confederation of Mountain Peoples of the Caucasus militia fighting for the Abkhaz separatist side against Georgia, serving under Shamil Basayev. Together with the Chechen Battalion, Gelayev took part in the Battle of Gagra, which marked a turning point in the War in Abkhazia. After his return to Chechnya, he joined the forces of the Chechen Republic of Ichkeria's president, Dzhokhar Dudayev, taking command of the special forces regiment Borz (Борз, "Wolf" in Chechen) made up of veterans of the Abkhaz conflict. During the subsequent war with Russia, Timur Mutsurayev wrote a song dedicated to the unit, "Gelayev's Spetsnaz!" (Гелаевский спецназ! ), which became popular in Chechnya. In 1993–1994, the unit took part in combat actions against the anti Dudayev Chechen opposition forces of Ruslan Labazanov and Beslan Gantamirov who were later being aided by Russian covert operations operatives and mercenaries recruited by the Russian secret service FSK from the ranks of the Russian Army.
Бірінші чечен соғысы
Гелаев 1994-1996 жылдардағы Бірінші шешен соғысында Ресей федералды күштеріне қарсы күресті, ең бастысы 1994-1995 жылдары Чечня астанасы Грозныйды қорғауда бас қолбасшы болды. Осы үшін ол Чечняның ең жоғары наградасы – «Халықтың құрметі» (Киоман Сыи) медалін алғандардың бірі болды. 1995 жылдың басында ол Аргун шатқалының қорғанысын жүктеген сепаратистік күштердің Оңтүстік-Батыс майданының командирі болды. Ресейліктер оны радио байланыстағы шақыру белгісі – «Ангел» атымен «Қара періште» (Чёрный ангел) деп атады. Грозныйдың құлауынан және таулы аймаққа ресейлік күштердің енуінен кейін Гелаев Шатой ауылын қорғауға жеке басшылық етті, онда бірнеше рет жараланды. Мұмади Саидаев содан кейін майданды басқарды. Осы шайқас кезінде, 1995 жылдың 27 мамырында, Гелаев егер ауылды әуеден бомбалау тоқтамаса, әр күні тұтқынға алынған ресейлік әскери авиация офицерлері өлтірілетінін мәлімдеді. Ресейлік «Мемориал» құқық қорғау тобының мәліметінше, Гелаев бұл қатерді орындаған кезде сегіз ресейлік әскери тұтқын атылды. Кейін Ичкерия президенті (кейін Кавказ Әмірлігінің өзін-өзі жариялаған басшысы) Докка Умаров бастапқыда Ахмет Закаевпен бірге өздерінің бөлімшелерін құру үшін одан кеткенге дейін оның қол астында қызмет етті. 1996 жылдың 16 сәуірінде Гелаев және араб командирі Ибн әл-Хаттаб танымал Шатой тұтқынында ресейлік бронетехниканың үлкен колоннасын қиратты, нәтижесінде жүздеген федералды сарбаздар қаза тапты, олардың көп бөлігі шабуылдың алғашқы 15 минутында, өте аз шығынмен. Бұған дейін, 1996 жылдың 6 наурызында Гелаев Грозныйға күтпеген шабуыл жасады, екі күн бойы қаланың үлкен бөлігін басып алды және федералды күштерге ауыр зиян келтірді, содан кейін 100-ден астам бейбіт тұтқынды алып кетті. Бұл Грозный шайқасында (тамыз 1996 ж.) қаланың қайта басып алынуына дейінгі дайындық ретінде қарастырылды, оған Басаев басшылық етті және Гелаев та қатысты, соның нәтижесінде соғыс аяқталды. Соғыстан кейін 1997 жылдың сәуір айында Гелаев жаңа чечен президенті Аслан Масхадовтың басшылығымен премьер-министрдің орынбасары болды. Ол Меккеге қажылық сапар жасап, Хәмзат есімін алды. Гелаевтың Грозныйдан рұқсатсыз кетіп қалғаннан кейін Масхадов оны бригадир-генерал шенінен қарапайым сарбазға дейін төмендетіп, барлық әскери наградаларынан айырды. 2000 жылдың ақпан-наурыз айларында Гелаевтің күштері Грозныйдан Чечняның оңтүстік тауларына қайтарылғанда ауыр зардап шекті. Оларды көптеген ресейлік әскерлер тосқауылға алды. Олар Гелаевтың туған ауылы Комсомольскоеге (Саади Котар) қашып келді. Онда мыңға жуық немесе одан да көп көтерілісшілер тұтқындалды және ауыл бірнеше апта бойы федералды күштермен Комсомольское шайқасындағы соғыстың ең қанды шайқастарының бірінде бомбаланды, нәтижесінде жүздеген чечен жауынгерлері мен бейбіт тұрғындары қаза тапты, сонымен қатар 50-ден астам үкіметтік әскерлер (ресейлік деректер бойынша). Гелаев қашып құтылды, бірақ оның күштерінің бір бөлігі ғана болды, ал аман қалғандардың көп бөлігі күресті тоқтатуды шешті. Анна Политковская: «Ол қалай соғысты үйге, Комсомольскоеге әкелуді ойлап, өз ауылының қиратылатынын алдын ала білген?» деп жазды. Комсомольскоедегі жеңілістен кейін Ресей үкіметі Гелаевпен келіссөздер жүргізуге тырысты, өйткені ол басқа чечен командирлерімен (әсіресе Бараевпен, Гелаев оған қарсы қысқаша жеке соғысқа түсті) қарым-қатынаста болды. 2000 жылдың қарашасында Кремль өкілі Ресейдің федералды билігі Гелаевпен келіссөздерге қатысқанын растады, бірақ бұл ақпарат кейіннен жоққа шығарылды. 2002 жылы Чечен үкіметінің басшысы Ахмад Кадыров Политковскаяға бірнеше рет Гелаевпен келіссөздер жүргізу үшін елшілерді жібергенін айтты. 2003 жылы Гелаев Кадыровтың мәлімдемесін «жалған» деп жариялады. The Independent басылымының хабарлауынша, Гелаев пен Кадыровтың құпия келіссөздері «2001 жылдың басында, егер ол қаруын тастаса, Мәскеу Гелаевтің қауіпсіздігіне кепілдік беруден бас тартқанда, бұзылды» және Гелаев пен ресейліктер арасындағы бұрынғы құпия ынтымақтастық туралы, оның ішінде Грозныйдан кері қайту және Комсомольскоеден қашу жағдайлары туралы да хабарлар болды. 2002 жылы «Москва таймс» газетінде шыққан сын мақаласында ол «Ресейді құтқаруға аттанған бүлікші» деп аталды. Исламова бұрынғы федералды әскери офицер, «Новая газета» газетінің журналисі Вячеслав Измайловты іздеп тауып, егер Измайлов оған күйеуін сот арқылы босатуға көмектессе, көтерілісшілерді барымталарды босатуға көндіруге тырысуды ұсынды. Гелаев Кузьминаны ұстағандарға хат жазып, егер олар әйелді босатпаса, олар оның қатты жауы болады деп ескертті. Сонымен қатар, грузин билігі Гелаевтің күштерін жабдықтау және қаруландыру үшін келісім жасады, ал Гелаев грузин тарапынан Абхазиядағы даулы Кодори шатқалына шабуыл жасауға басшылық етті (2001 жылғы қазан айындағы Кодори дағдарысы). Гелаев әрекеті сәтсіз аяқталғанмен, оның ішінде бес БҰҰ бақылаушысы бар кемінде 40 адам қаза тапқандықтан, Грузияның жоғары саясаткерлерінен құрмет алды. Грузия президенті Эдуард Шеварднадзе оны «ақылды және Грузияға жақсы ниеті бар адам» деп атады. Панкисіден Гелаев Ресейге жиі шабуылдар жасады. Ол Чечнядағы про-мәскеулік күштерде қызмет ететін чечендермен қақтығыстардан қашыңқырады және Масхадов пен Басаевпен шиеленіскен қарым-қатынасы болғандықтан, үлкен шабуылдар жасаудан тартынды. Алайда, 2002 жылы 100-ден астам чечен жауынгері оның тобын тастап, Умаровтың басшылығымен Чечняға оралды. Көптеген дағыстандық және кабардалық жауынгерлер де Гелаевтен бөлініп, өз республикаларына – Дағыстан мен Кабардино-Балкарияға оралып, жергілікті көтерілістерді бастады. 2002 жылдың қыркүйегінде Гелаев жеке басшылық етумен Ингушетия республикасына еніп, Тарское және Галашки ауылдарын басып алды, бірақ оның жауынгерлері қоршалып, көп шығынға ұшырады және таратылды. Ресейдің мәліметінше, қақтығыстар мен әуе шабуылдары кезінде 30-40 чечен жауынгері қаза тапты және бесеуі тұтқынға алынды (ал чечен деректері бойынша жеті жауынгер қаза тапты және бесеуі жоғалып кетті). 17 ресейлік әскери қызметкері де қаза тапты. Қаза тапқандардың арасында көтерілісшілермен бірге саяхаттап, ресейлік снайпердің атуынан қаза тапқан британдық тілші Родди Скотт болды. Гелаев өзі де ауыр жарақат алды және біраз уақытқа әрекеттен тоқтады. 2002 жылғы қазан айындағы сұхбатында ол «біздің еліміз ғана емес, Кавказдың барлық елдері Ресейдің қос басты құбылысынан азат болғанша күресіп жатырмын» деді.
Gelayev fought against the Russian federal forces in the First Chechen War of 1994–1996, notably as a major commander in the 1994 1995 defense of Chechnya's capital Grozny, for which he became one of the first to be awarded the Chechnya's highest medal Kioman Syi (Honor of the Nation). In early 1995, he became the commander of the South Western Front for the separatist forces, tasked with defense of the Argun Gorge area. The Russians nicknamed him the "Black Angel" (Чёрный ангел), after his radio communications call sign, "Angel". Following the fall of Grozny and the Russian push into the highlands, Gelayev personally led the defense of the mountain village of Shatoy, where he was wounded several times. Mumadi Saidayev then took over the command of the front. During this battle, on May 27, 1995, Gelayev announced that if the aerial bombing of the village continued, a number of captive Russian military aviation officers would be killed every day and, according to the Russian human rights group Memorial, eight Russian POWs were executed as Gelayev carried out this threat. The later President of Ichkeria (and still later the self proclaimed leader of the Caucasus Emirate) Dokka Umarov initially served under his command, together with Akhmed Zakayev, before they left it to form their own units. On April 16, 1996, Gelayev and the Arab commander Ibn al Khattab wrecked a large column of Russian armored vehicles in the famous Shatoy ambush, killing scores or possibly hundreds of federal soldiers, almost all of them within the first 15 minutes of the attack, with minimal losses on their own side. Previously, on March 6, 1996, Gelayev had led a surprise raid on Grozny, seizing large parts of the city for two days and inflicting serious losses on federal forces, before leaving with more than 100 civilian hostages. This was seen as a rehearsal before the recapture of the city in the Battle of Grozny (August 1996), in an operation led by Basayev in which Gelayev also participated, and that ended the war. After the war, Gelayev became a deputy prime minister under the new Chechen President Aslan Maskhadov in April 1997. He went on a Hajj pilgrimage to Mecca and took the name Hamzat. Following Gelayev's unauthorized withdrawal from Grozny, Maskhadov demoted him from the rank of brigadier general to a private and stripped him of all military decorations. In February–March 2000, Gelayev's forces took heavy losses as they withdrew from Grozny to the mountains of southern Chechnya, where they discovered that their mountain bases had been destroyed by Russian aircraft, leaving them starving, freezing, and low on ammunition. they were ambushed by a large number of Russian troops. They retreated to Gelayev's native village of Komsomolskoye (Saadi Kotar). There, around a thousand or more rebels were trapped and the village was pounded for weeks by the federal forces in the Battle of Komsomolskoye, one of the bloodiest battles of the war, ending with hundreds of Chechen fighters and civilians dead, along with more than 50 government troops (according to Russian figures). Gelayev escaped, but with only a fraction of his men, and many of demoralized survivors decided to give up the fight. Anna Politkovskaya wrote, "How could he ever think of taking the war home, to Komsomolskoe, knowing in advance that his own home village would be destroyed!" Some time after this crushing defeat at Komsomolskoye, the Russian government attempted to negotiate with Gelayev, since he was believed to be in conflict with the other Chechen commanders (especially with Barayev, against whom Gelayev fought a brief personal war following Barayev's apparent betrayal of him at Komsomolskoye). In November 2000, a Kremlin envoy confirmed that Russian federal authorities were involved in talks with Gelayev, but this information was refuted later. In 2002, pro Moscow Chechen government leader Akhmad Kadyrov said to Politkovskaya that he had sent his envoys to negotiate with Gelayev several times. In 2003, Gelayev publicly denounced Kadyrov's claims as "blatant lies" from a "despicable traitor". According to The Independent, Gelayev's alleged secret talks with Kadyrov "broke down in early 2001 when Moscow refused to guarantee Gelayev's safety if he laid down his arms" and there were also rumours of earlier secret collaboration between Gelayev and the Russians, including the circumstances of his withdrawal from Grozny and his escape from Komsomolskoye. In 2002, a critical article in The Moscow Times called him "the rebel who rides to Russia's rescue".) Islamova had tracked down Vyacheslav Izmailov, a former federal military officer turned a journalist for Novaya Gazeta, and offered to try to persuade the rebels to free hostages if Izamailov would help her try to secure her husband's release in court. Gelayev wrote a note warning Kuzmina's captors that if they did not free the woman, they would become his deadly enemies. Meanwhile, Georgian authorities were accused of negotiating a deal to supply and arm Gelayev's force in return for Gelayev's leading a raid on behalf of Georgia into the disputed Kodori Gorge in Abkhazia (the October 2001 Kodori crisis). Gelayev earned admiration from senior Georgian politicians, despite the failure of the attempt during which at least 40 people were killed (including five UN observers in a shot down helicopter). Georgian president Eduard Shevardnadze publicly described him as a "noble man and an educated person who is well disposed toward Georgia." From his bases in Pankisi, Gelayev organised a series of cross border hit and run attacks into Russia. He would not perform any large scale raid into Chechnya because he wanted to avoid clashes with fellow Chechens serving in pro Moscow forces and because of his strained relations with Maskhadov and Basayev. However, more than 100 Chechen fighters left his group and returned to Chechnya under the command of Umarov in 2002. Many Dagestani and Kabarday fighters also split from Gelayev and returned to their own republics, Dagestan and Kabardino Balkaria, launching the local insurgencies there. In September 2002, Gelayev personally led an incursion into the Russian republic of Ingushetia, capturing the villages of Tarskoye and Galashki, but his fighters became surrounded, took large losses and were dispersed. According to Russia, 30 40 Chechen fighters were killed in shootouts and air attacks and five were captured (though Chechen sources said that seven fighters were killed and five were missing). 17 Russian servicemen were also reported killed. Among those killed was Roddy Scott, a British freelance reporter who travelled with the rebels and was allegedly shot by a Russian sniper while attempting to surrender. Gelayev himself was severely injured and for a time being was out of action. In an October 2002 interview, he said he would "continue to fight until not only our country but all the nations of the Caucasus are freed from the double headed eagle [of Russia]."
Өлім
2003–2004 жылдың қысында Гелаев Грузиядан Ресейдің Дагестан республикасының Цунтинский ауданының таулы аймағына шабуыл жасады. Оның барысында оның 20-30 жауынгері (шешен және дагестандық, оның ішінде Хож Ахмед Нухаев) және 15 ресейлік әскери қызметшілер ұрыстар мен тау көшкіні салдарынан қаза тапты, ал бесеуі тұтқынға алынды. Ресми мәліметтерге сәйкес, Гелаев 2004 жылдың 28 ақпанында Ресейдің Шекара қызметінің екі сарбазымен болған қақтығыста қаза тапты. Гелаев екі сарбазды да атқылап өлтірді (Дагестаннан шыққан кіші сержант Мұхтар Сүлейманов пен сержант Абдулхалик Курбанов, екеуі де қаза болғаннан кейін Ресей Федерациясының Батыры атағымен марапатталды), бірақ ол өзі де көп ұзамай оқ атысы кезінде ауыр жарақат алғаннан кейін қайтыс болды, сол қолынан мылтықпен жараланды. Шамамен 100 метрдей жол жүрген соң Гелаев өз қисық қолын кесіп тастады, бірақ қан жоғалтудан көз жұмды. Алайда, "Кавказ орталығының" мәліметінше, Гелаевтің үстіне үлкен топ ресейлік әскерлер шабуыл жасады және тікұшақтан атылған ауыр пулемет оғынан қолы кесіліп, қаза тапты. 2013 жылы зейнеткер полковник Александр Мусиенко (ГРУ "Спецназы") 2003 жылдың 28 желтоқсанында Гелаев пен тағы бір шешен жауынгерін атыс және зымырандардың салдарынан болған тау көшкінінен өлтірген тікұшақта болғанын мәлімдеді, бірақ Гелаевтің денесі 2004 жылдың ақпанында ғана қардың астынан қазылып алынды. Мусиенконың сөзінше, бұл шайқаста 20 шешен жауынгері қаза тауып, тоғызы тұтқынға алынды, ал оның басқаруындағы тоғыз "Спецназ" ГРУ сарбазы қаза тапты. "Желтоқсанда тоғыз ресейлік сарбаздың қаза болуына себеп болған" атыс-шайқаста Гелаевтің қазасы туралы алғашқы хабарлама кейіннен жоққа шығарылды және 2004 жылдың 2 наурызында жарияланған жаңа мәліметтерге сәйкес, қате деп танылды. ФСБ оның денесін анықтады, бірақ Гелаев Ресей билігі тарапынан террорист ретінде танылғандықтан, оның туыстарына берілмеді. Оның отбасы оның денесін беруді немесе оның тағдыры туралы мәлімет беруді талап етуде, тіпті оны сатып алуға әрекеттенуде.
In the winter of 2003–2004, Gelayev led a raid from Georgia into the mountainous Tsuntinsky District region of the Russian republic of Dagestan, during which 20 30 of his fighters (Chechen and Dagestani, reportedly including Khozh Ahmed Noukhayev) and 15 Russian servicemen were reported to have died in the fighting and landslide accidents, while five rebels were captured. According to the official story, Gelayev died on February 28, 2004, following a skirmish with a two man patrol of the Border Guard Service of Russia that he had encountered while attempting to cross the border into Georgia alone. Gelayev shot and killed both guards (First Sergeant Mukhtar Suleimanov and Sergeant Abdulkhalik Kurbanov, both from Dagestan, who were posthumously awarded the title of Hero of the Russian Federation), but he himself then died soon after as a result of a serious injury he suffered during the shootout, having been hit by a rifle burst in his left arm. After walking about 100 meters, Gelayev cut off his own mangled hand, but died from blood loss. However, according to the Kavkaz Center version, Gelayev fought against a larger group of Russian troops and was killed after his arm was shot off by heavy machine gun fire from a helicopter. In 2013, a retired Spetsnaz GRU Colonel Alexander Musienko claimed that he was aboard a helicopter which killed Gelayev and another Chechen fighter with gunfire and an avalanche caused by rockets already on December 28, 2003, but the corpse of Gelayev was only identified after being dug up from the snow in February 2004. According to Musienko, 20 Chechen fighters were killed and nine were captured and nine Spetsnaz GRU commandos under his command died in this battle, and that the official story of Gelayev's death after the clash with border guards was completely invented. A supposed death of Gelayev in the firefight "that left nine Russian soldiers dead in December" was actually officially reported at the time, but later refuted and assumed to be incorrect after the new version was announced on March 2, 2004. The corpse was positively identified by the FSB, but was not released to his relatives because Gelayev was classified as a terrorist by Russian authorities. His family has since been campaigning for the release of his remains or disclosure of what happened to the body, including attempts to buy it back.
Отбасы
Гелаевтің үлкен ұлы Рустам 1988 жылы Ресейдегі Омск қаласында дүниеге келді, онда оның әкесі 1980-ші жылдары, жергілікті орыс әйелі Лариса Губкинаға үйленген кезде тұрған. Өмірінің көп бөлігін Чечнядан тыс, Ресейде өткізгеннен кейін Рустам Бельгияға, содан кейін Исламды оқу үшін Мысырға көшті, кейін Сирия азамат соғысына Сириялық көтерілісшілермен бірге күресу үшін қосылған деген хабар бар (көтерілісшілерге жақындығымен белгілі Kavkaz Center сияқты дереккөздерге сәйкес). 2012 жылдың 12 тамызында 24 жастағы Рустам Гелаев Алеппо шайқасы кезінде артиллериялық оқтан қаза болды деген хабар тарады. Оның денесі Чечняға жеткізіліп, 17 тамызда жерленді. Алайда, "Коммерсант" газеті Гелаевтің туысының сөзін келтіре келе, Рустам Сирияда оқып жүрген және соғыстан қашып Түркияға бара жатқанда қаза тапқан деді.
Gelayev's eldest son, Rustam, was born in 1988 in Omsk, Russia, where his father lived during the 1980s when he was married to a local ethnic Russian woman Larisa Gubkina. After living most of his life outside of Chechnya, in Russia, Rustam moved to Belgium and then to Egypt to study Islam, before allegedly joining the Syrian civil war to fight alongside Syrian rebels (according to the sources sympathetic to the uprising, like Kavkaz Center). Around August 12, 2012, the 24 year old Rustam Gelayev was reportedly killed by an artillery attack during the Battle of Aleppo. His body was taken to Chechnya, where he was buried on August 17. Kommersant, however, cited a relative of Gelayev as saying Rustam had been only studying in Syria and was killed on his way to Turkey while fleeing from the war.