Солтүстік Ирландия атты әскері: тарихы, Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардағы ерліктері, құрылу себептері мен қазіргі құрамы туралы маңызды мәліметтер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Ирландия жылқысы – Екінші Буер соғысынан кейін Ирландияның солтүстік округтерінде құрылған Ұлыбритания аумақтық армиясының емендік бөлімшесі. Құрылғаннан бастап бүгінгі күнге дейін аристократияның қолдауымен құрылған бұл бөлімше, 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбритания экспедициялық корпусымен бірге Франция мен Бенлюкс елдеріне жөнелтілген тұрақты емес алғашқы бөлімшелердің бірі болды және атты әскер ретінде де, кейін велосипедші полкі ретінде де айрықша көзге түсіп, он сегіз шайқас наградасын иеленді. Полк соғыстар арасында бір адамға дейін қысқартылып, Екінші дүниежүзілік соғыс үшін қайта құрылды, онда Солтүстік Африка және Италия кампанияларында ең үлкен жетістіктеріне қол жеткізді. Суық соғыстан кейін тағы да қысқартылған полктің атауы әлі де B (Солтүстік Ирландия жылқысы) эскадрильясында, Шотландия және Солтүстік Ирландия емендерінде және 32-ші сигнал полкінің құрамындағы 40 (Солтүстік Ирландия жылқысы) сигнал эскадрильясында сақталған.
The North Irish Horse was a yeomanry unit of the British Territorial Army raised in the northern counties of Ireland in the aftermath of the Second Boer War. Raised and patronised by the nobility from its inception to the present day, it was one of the first non regular units to be deployed to France and the Low Countries with the British Expeditionary Force in 1914 during World War I and fought with distinction both as mounted troops and later as a cyclist regiment, achieving eighteen battle honours. The regiment was reduced to a single man in the inter war years and re raised for World War II, when it achieved its greatest distinctions in the North African and Italian campaigns. Reduced again after the Cold War, the regiment's name still exists in B (North Irish Horse) Squadron, the Scottish and North Irish Yeomanry and 40 (North Irish Horse) Signal Squadron, part of 32 Signal Regiment.
Өмірбаян
Ирландияда милиция бөлімшелерін құру 1793 жылғы «Милиция туралы заңмен» басталды, ол Ирландияда Лорд Шарлемонттың ирландиялық еріктілерінің саяси бірлікке айналып, «ресми ықпалдан тыс» мәжбүрлі түрде таратылуымен бірге қолданылды. 1796 жылы Дублин Парламенті қабылдаған заң милицияның ауқымын кеңейтті, нәтижесінде кейіннен еуропалық әскерлер деп аталған қырық тоғыз атты әскер бөлімі құрылды. Әдетте, әскерде капитан, екі лейтенант (Ирландияның Лорд-лейтенанты тағайындаған) және қырық сарбаз, сондай-ақ тұрақты сержант пен трубашы болады. Әскерлер тұрақты армия бригадасының майоры басқаратын топтарға біріктірілді. Бұл күш жиынтығында «Ирландиялық еоманри» деп аталды. Әр сарбаз өзінің жеке атын алып келді. Осы күштерге деген қажеттілік азайғаннан кейін 1834 жылы олар таратылды. Бур соғысы басталғанда, Парламент «Милиция және еоманриктік 1901 жылғы заң» бойынша Оңтүстік Африкаға қызмет ету үшін еоманри атты әскер эскадрондарын құру туралы шешім қабылдады. Бұл күшті жылдам құру қажеттілігіне байланысты, семсерлер мен найзалармен (arme blanche деп аталады) жүргізілетін кавалерияның дәстүрлі жаттығулары тоқтатылды және жаңа еоманриге кавалерия дәстүрін бұза отырып, тек мылтықтар берілді. Бұл жаңа күш Императорлық еоманри деп аталды. Ирландияда 46-шы (1-ші Белфаст), 54-ші (2-ші Белфаст), 60-шы (Солтүстік Ирландия) және 45-ші (Дублин) (Дублин аңшылық эскадрильясы деп белгілі) роталары, Лонгфорд графының басшылығымен тез құрылды. 45-ші, 46-шы, 47-ші және 54-ші роталар 13-ші (Ирландиялық) Императорлық еоманри батальонын құрады. 47-ші (Кембридж герцогының өз) ротасын Лондондағы Дономор графы «қаланың бай адамдарынан» құрды және олар жылқылары мен жабдықтары үшін әрқайсысы 130 фунт төледі. Батальон офицерлерінің арасында Лейтрим графы, Пауэрс виски отбасынан шыққан сэр Джон Пауэр және Джеймс Крейг (кейін Лорд Крейгвон) болды, ал бұл бөлім «Миллионерлердің меншігі» деп танылды.
The raising of Militia units in Ireland commenced with the "Militia Act 1793", which in Ireland was used in conjunction with the compulsory disbandment of Lord Charlemont's Irish Volunteers, who had become a political entity and "out of the scope of official influence". The scope of the Militia was broadened by an act of the Dublin Parliament in 1796, which led to the raising of forty nine troops of cavalry, later renamed yeomanry. A troop normally consisted of a captain, two lieutenants (commissioned by the Lord Lieutenant of Ireland) and forty men, along with a permanent sergeant and trumpeter. Troops were grouped together under the command of a regular army brigade major. The force was known collectively as the "Irish Yeomanry". Each man provided his own horse. The falling need for this force eventually led to its disbandment in 1834. With the advent of the Boer War, a parliamentary decision was taken to raise squadrons of Yeomanry Cavalry under the "Militia and Yeomanry Act 1901" for service in South Africa. Because of the pressing need to raise this force quickly, normal cavalry training with swords or lances (known as the arme blanche) was dispensed with and the new yeomanry was issued only with rifles in a break with cavalry tradition. This new force was called the Imperial Yeomanry. Six companies were quickly raised in Ireland, including the 46th (1st Belfast), 54th (2nd Belfast), 60th (North Irish), and the 45th (Dublin) (known as the Dublin Hunt Squadron) commanded by Captain the Earl of Longford. The 45th, 46th, 47th and 54th formed the 13th (Irish) Battalion Imperial Yeomanry. The 47th (Duke of Cambridge's Own) was raised from rich "men about town" in London by the Earl of Donoughmore and paid £130 each for their horses and equipment. The officers of the battalion included the Earl of Leitrim, Sir John Power (of the Powers whiskey family) and James Craig (later Lord Craigavon), and was known as the "Millionaires Own".
Велосипедшілер корпусы
Франция мен Төменгі елдердегі соғыс траншеялық соғысқа айналған кезде, ат әскерінің және басқа да атты әскерлердің қозғалысы шектелді, көптеген ат әскерлері полктері түсіріліп, жаяу әскердің міндеттерінен бастап, қарапайым жұмыстарға, тіпті қаза тапқандарды жерлеуге дейін жұмылдырылды. Соғыстың басындағы кейбір эскадрильялардың соғыс күнделіктерінің жоғалуы салдарынан көптеген мәліметтер қазір қолжетімсіз, бірақ әскери тұрғысынан эскадрильялардың құрамы толық емес екенін көрсететін жеткілікті ақпарат сақталған. Британ ат әскерінің тарихшысы, Англси графы, "ат әскері басқа біреудің орындайтын мүмкіндігі болмаған кез келген жұмысқа тартылды" деп атап өтті. Велосипедші батальонына айналғаннан кейін полк, неміс Кайзершлахтының (немесе Көктемгі шабуылдың) Майкл операциясы кезеңіндегі "1918 жылғы Ұлы шегінуге" қатысты. Тыныш бітімге қол жеткеннен кейін, 13 қарашада қатардағы әскерлердің асханасына аяқ киімді қарартуға және түймелерді жылтыратуға арналған заттар жеткізілді, содан кейін полк Ирландияға қайтуға дайындық үшін жабдықтарын тапсыра бастады. Полк соғыстың басталған жеріне жақын, Ле-Като маңында орналасқан. Ұлы соғыста "Ат" 18 шайқаста жеңіске жетті және 27 офицер мен 123 сарбазды жоғалтты. Бір офицер, капитан Ричард Уэст, Виктория кресімен, Еңбегі үшін орденмен және Әскери кресімен марапатталды.
As the war in France and the Low Countries stagnated into trench warfare, the mobility of cavalry and other mounted troops was restricted leading to many cavalry regiments being dismounted and deployed on a range of tasks from that of infantry to menial tasks, including burying the dead. The loss of some of the squadrons' war diaries for the early part of the war means that much information is no longer available, but enough remains to know that some men were deployed on fatigues, enough to render the squadrons non existent from a "military or fighting point". The historian of the British Cavalry, the Earl of Anglesey, noted that "the cavalry were being used for every odd job where there was no one else to carry it out". After conversion to a cyclist battalion, the regiment became part of the "Great Retreat of 1918" during the Operation Michael phase of the German Kaiserschlacht (or Spring Offensive). Following the Armistice, on 13 November a supply of boot blackening and button polish was made available in the other ranks canteen and the regiment began handing in stores in preparation for moving back to Ireland. The regiment's location was close to le Cateau, not far from where it had started the war. During the Great War, the "Horse" won 18 battle honours, and lost 27 officers and 123 men. One officer, Captain Richard West, was awarded the Victoria Cross, Distinguished Service Order and Bar, and Military Cross.
Соғыс аралығы
1919 жылдың 31 қаңтарына дейін полк үш офицер, бес аға шен және жиырма жеті қатардағы сарбаздан тұратын ядролық құрамға дейін қысқартылуға дайындалды, олар полктің таратылуын және Франциядан кетуін қадағалап отыратын болды. 1919 жылдың 13 мамырында артқы топ Вигнакурттан Пемброк докқа бет алды; Антримде полк қоймасы жабылды, ал қалған әскерилер демобилизацияға дейін Курагх лагеріне ауыстырылды. Полктің жылқылары 8-ші Корольдік Ирландия гусарларына берілді және полк "таратылған" деп жарияланды, британдық армия терминологиясында бұл оның енді бар емес екенін, тек Армия тізіміндегі атау ретінде ғана сақталатынын білдірді (осы жағдайда) – құрметті полковник, құрметті капеллан, брифет полковник (EA Maude), алты майор, алты кіші лейтенант және квартирмейстер, бірақ бұл офицерлердің бейбіт уақыттағы оқу міндеттемелері болған жоқ. 1924 жылдың 28 ақпанында полк өзінің алғашқы кездесуін Белфасттағы Томпсон мейрамханасында өткізді, онда Ұлы соғыста қаза тапқандарға ескерткіш орнату туралы келісімге келді. 500 фунт стерлинг қаражат бөлінді және ескерткіш терезе Шафтсбери графы ашты, ал Пресвитериан шіркеуінің модераторы Р.В. Гамильтон М.А. 1925 жылдың 25 сәуірінде 2-ші полк кездесуі кезінде оны қасиеттеп берді.
By 31 January 1919, the regiment was preparing to reduce to a cadre of three officers, five senior ranks and twenty seven other ranks who would oversee the rundown of the regiment and its departure from France. On 13 May 1919, the rear party left Vignacourt en route for Pembroke Dock; in Antrim, the regimental depot was closed and the remaining men there were transferred to the Curragh Camp prior to being demobbed. The regiment's horses were transferred to the 8th King's Royal Irish Hussars and the regiment was classed as "disembodied", which in British Army parlance meant that it no longer existed except as a name on the Army List with a complement (in this case) of an Honorary Colonel, Honorary Chaplain, a Brevet Colonel (EA Maude), six majors, six subalterns and the quartermaster although these officers had no peacetime training commitments. On 28 February 1924, the regiment held its first reunion in Thompson's Restaurant in Belfast, where it was agreed that a memorial to the dead of the Great War should be commissioned. The sum of £500 was allocated and a memorial window was unveiled by the Earl of Shaftesbury and dedicated by the Right Reverend RW Hamilton MA, the Moderator of the Presbyterian Church on 25 April 1925 on the occasion of the 2nd Regimental Reunion.
"Бір адамдық полк"
1934 жылы зейнетке шығу мен өлім салдарынан полктің құрамы бір ғана жауынгер офицерге, майор сэр Рональд Д. Росс Бт, МК-ға дейін азайды. Бұл қоғамда әжуаға айналды және Солтүстік Ирландия атты әскеріне "Бір адамдық полк" деген есім берілді. Бұл жағдай 1938 жылға дейін сақталды, содан кейін британ үкіметі Германиядағы жаңадан пайда болған нацистік режимнен туындаған соғыс қаупіне байланысты қолда бар полктер санын арттыруға шешім қабылдады.
Retirement and death eventually reduced the regimental strength in 1934 to just one combatant officer, Major Sir Ronald D Ross Bt, MC. This became a source of amusement in society and the North Irish Horse was given the sobriquet of the "One Man Regiment". This state of affairs continued until 1938, when the British Government decided to increase the number of available regiments to meet the possible threat of war from the emergent Nazi regime in Germany.
Тунисі
1943 жылдың 2 ақпанында Солтүстік Ирландиялық атты әскері Алжирге қонды және жаңа лагеріне дейін 17 шақырым қашықтықты жаяу жүріп өтті. Оның алғашқы міндеті Ле-Кефтің төңірегінде қорғаныс күштерін құру болды. Полк сол кезде толық құрамына жетпеді, себебі оның көптеген танктері мен жабдықтарының көп бөлігі логистикалық қиындықтарға байланысты кешікті. Полкке 1943 жылдың ақпан айының соңында Ошақ операциясына қарсы тұру үшін Ле-Кефтен дереу кетуге бұйрық берілді. Олар барлық 27 танктерімен Бежаға қарай мүмкіндігінше жылдам жылдамдықпен бет алды, бұл шамамен 90 мильді құрады – Черчилль танктері жасаған ең ұзақ "жолдағы" сапарлардың бірі. Одан кейін болған 60 сағаттық ұрыста, көбінесе неміс 10-шы танк дивизиясының бөлімдеріне қарсы, атты әскер соғыстағы алғашқы қаза тапқандарын алды және жаудың артиллериясы мен танктердің тікелей шайқасында бірнеше танктерін жоғалтты. Сондай-ақ, ол өзінің алғашқы наградасын алды, капитан Гриффит Әскери крестпен марапатталды. Полк жауынгерлік немесе эскадрильялық құралымдарда басқа шабуылдаушы күштерді қолдауды жалғастырды, ауыр шығындарға ұшырады және танктерін жоғалтты, бірақ үнемі алға жылжыды, сәуір айының басында Уэд-Зарға жетті, онда полк Алжирге қонғаннан бері алғаш рет толық құрамымен жиналды. 38-ші (Ирландиялық) бригадасына (бригадир Нельсон Расселлдің басшылығымен) қосылған кезде, атты әскер солтүстікке қарай жылжуда көбінесе бағаланбайтын Черчилльдердің ептілігін көрсетті, танктер үшін қауіпсіз деп есептелген биіктіктерге көтеріліп, оларды басып алған немістерді таң қалдырды. Бұл фактіні Спайк Миллиган өзінің «Роммель?» кітабындағы Тунис науқаны туралы естеліктерінде атап өтті. «Қандай мерген?» Танктердің төбеге көтерілуінің ең көрнекті мысалы – 5-ші Баффтарды қолдап, Джебель Рхарға (сонымен қатар Лонгстоп төбесі деп те аталады) жасалған шабуыл. Неміс жаяу әскері танктердің Джебельдің жотасына көтеріле алатынын күтпеді, сондықтан В-эскадрильясының Черчилльдері олардың арасында пайда болғанда үрейге түсті. 16 маусымда Белфаст телеграфы осы шайқас туралы хабарлады:
On 2 February 1943, the North Irish Horse landed in Algiers and marched 17 miles on foot to their new camp. Its first job was to create a defensive force around Le Kef. The regiment was not up to strength at this time as many of its tanks and much of its equipment had been delayed by logistical difficulties. The regiment was ordered to leave Le Kef at speed to counter the Axis Offensive – Operation Ochsenkopf in late February 1943. It made best speed with all 27 available tanks towards Béja, some 90 miles away – one of the longest "on track" journeys ever made by Churchill tanks. In the ensuing 60 hour action, mostly against elements of the German 10th Panzer Division, the Horse took its first casualties of the war and lost a number of tanks to enemy artillery and direct tank on tank actions. It also received its first decoration, with Captain Griffith being awarded the Military Cross. The regiment continued to support other elements of the invasion force in troop or squadron formations, taking heavy casualties and losing tanks but continuing to press forward all the time until, in early April moving to Oued Zarga where the entire regiment came together for the first time since landing at Algiers. In the further advance north while attached to the 38th (Irish) Brigade, which was under the command of Brigadier Nelson Russell, the Horse showed the agility of the often underestimated Churchills by climbing heights regarded as safe from tanks and surprising the Germans occupying them, a fact noted by Spike Milligan in his account of the Tunisian Campaign in his book "Rommel?" "Gunner Who?" The most notable of these feats of tank hill climbing was the attack on Djebel Rhar (also known as Longstop Hill) in support of the 5th Buffs. The German infantry did not expect tanks to be able to make the crest of the Djebel and as a result were thrown into panic when the Churchills of B Sqn appeared in their midst. On 16 June, the Belfast Telegraph carried a report of the action:
Бұл өте баяу болғандықтан, болатпен жасалған өте әсерлі шабуыл болды. Кейде танктер дерлік «басына тік тұрып», тау-тастың үстінен айналып өтуге және үлкен жарықтар мен оқ-дәрілердің шұңқырларына тік бұрыштап жетуге тырысты, бірақ әрқашан жақындап келе берді. Олар мұзды конусқа көтерілгенде сырғып, ілініп, содан кейін жоғары қарай жылжыған қоңыздар сияқты болды. Бұл танктердің мінез-құлқы немістерді ашуландырды. Мұндай тактика танкке ұқсамайтын, ал олардың әскери оқулықтарында жауап жоқ еді. Танкке қарсы қаруды орындарынан жылжытуға, жаңа қауіппен күресу үшін басқа да шаралар қабылдауға енді кеш болды. Бір ғана жауап болды – кері шегіну, және немістер солай істеді – британдық танк пен жаяу әскерді Лонгстоп төбесінің алғашқы беткейінде қалдырды. 23 сәуірде осылай аяқталды. Бір неміс тұтқыны танктерді «Темір қаңғыбас» деп айтқан сөзін естіді. 6 мамырда Туниске қарсы соңғы шабуыл басталды және қатаң көшедегі шайқастардан кейін және C эскадрильясы (Үнді бригадасын қолдап) алты 88 мм-лік зеңбіректерді басып алғаннан кейін, қала ақыры басып алынды. Бұл Тунистегі науқанды тиімді аяқтады.
It was very slow and therefore a most impressive assault with steel. At times the tanks almost 'stood on their heads', twisting to avoid mounds of rock and to get at right angles to the huge cracks and shell holes, but always getting nearer and nearer. Like beetles trying to climb an inverted ice cream cone, they slipped a little, hung suspended and then went onwards towards the top. The behaviour of these tanks upset the Germans. Such tactics were untanklike, and no answer was contained in their military textbooks. Too late now to shift the anti tank guns from their positions, too late to make alternative arrangements to deal with the new menace. There was only one answer – retreat, and that's what the Germans did – leaving the British tanks and infantry in possession of the first slope up the heights of Longstop. So ended 23 April. One German prisoner was heard to remark that the tanks were "Iron Mules". On 6 May, the final attack was launched against Tunis and, after severe street fighting and the capture of six 88 mm guns by C Sqn (in support of the Indian Brigade), the town was finally occupied. This effectively ended the campaign in Tunisia.
Италиялық науқан
Атқа Тунистегі операциялардан кейін бірнеше ай бойы демалысқа жіберілді және жаңа техника мен адамдармен толықтырылды. Генерал Монтгомери Черчилль танкін Италия кампаниясы үшін қолайлы деп санамағандықтан осылай болды деген пікір бар. Бірақ, полк 16 сәуірде Неапольге жол тартты, екі күннен кейін портына кіргенде әуе шабуылына түсті. Везувий жанартауы бірнеше апта бұрын, 19 наурызда атқылаған еді, оның кратерінен от пен түтін көтеріліп, бірнеше шақырым жерден көрініп тұрды.
The Horse were allowed to rest and receive replacement vehicles and men for several months after the Tunisian actions. It has been surmised that this is because General Montgomery did not believe the Churchill tank to be a practical vehicle for the Italian campaign. Nevertheless, the regiment embarked on 16 April for Naples, coming under air attack as it entered the harbour two days later. Vesuvius could be seen just a few miles away with fire and smoke pouring from its brim, having erupted just several weeks earlier on 19 March.
Гитлер желісі
Афраголада полк 18 Шерман танкін қабылдады, содан кейін барлық танктерді пойызға тиеп, ел арқылы Фоггияға жеткізді, ал одан Луцера ауылының жанындағы бригадалық базалық аймаққа көшіп барды. Осы кезде лорд О’Нилл полкке қолбасшылық етіп, полковник Доуней бригада штабына ауысты. Аптадан кейін полк танктерді тасымалдайтын машиналармен Монте-Кассино маңындағы Мигнаноға жіберілді, ол бірнеше күн бұрын Густав шебімен бірге түсіп қалған еді. Дегенмен, соғыс аяқталған жоқ, себебі Адольф Гитлер шебі, енді Сенгер шебі деп аталатын, солтүстікке қарай алты шақырым жерде жатты және ол келесі мақсат болатын. Полк «Честерфилд» операциясы бойынша брифинг алды, ол Солтүстік Ирландия атқыштары мен 51-ші Корольдік танктерінің қолдауымен 1-ші канадтық дивизияның шабуылы болды. H сағаты 23 мамырда таңғы сағат 6-да белгіленді. Жоспар бойынша екі танк полкінің қолдауымен 2-ші және 3-ші канадтық жаяу әскер бригадалары 3000 ярдтық майданда Гитлер шебін бұзып өтуі керек болды. Шабуылдаушы әскерлер жақсы бекітілген неміс позицияларының қауіпті аймағында қатты отқа түсті. Ат полкі ауыр шығынға ұшырады және эскадрильяларды біріктіру арқылы қайта құрылды. Бір танк рельстен шығып, 50 метрлік тік жарға құлап, мұнарасымен айналып, содан кейін қайтадан рельске оралды. Экипаж қорқып, бірақ жарақаттанбады, және оқиға оларға Черчилльдің тамаша альпинистік қабілеттерін көрсетуге тағы бір мүмкіндік берді, өйткені олар шайқасқа қайта кіру үшін аңғардың тік қабырғаларын баяу өрлеп шықты. Осы шайқаста майор Гриффитс қайтадан үлкен ерлік көрсетті және кейіннен полк офицері алған жалғыз MC орденімен марапатталды. Бұл қақтығыста Ат полкінің жалпы шығыны 36 қаза тапқан жауынгер мен 32 жоғалған танк құрады. Бұл полк құрамының 60% құрады. 23 мамыр күні кейіннен Солтүстік Ирландия атқыштары тарихындағы ең қанды күн болғандықтан, «полк күні» ретінде таңдалды, ол екі дүниежүзілік соғыстағы кез келген күнден көп адамнан айырылды. Дегенмен, бұзылыс орын алды және 23 мамыр түнінде неміс қорғаушылары позицияны эвакуациялай бастады. Осы уақытта одақтастардың ілгерілеуі жалғасты. Гитлер шебін бұзудың нәтижесінде және «көрсетілген қолдауын бағалау» үшін канадтықтар полкке канадтық әскерилерінің клен жапырағын тағуды сұрады. Гитлер шебіндегі шайқастарда Донегалда туған лейтенант Пэт Рид MC болды, ол кейіннен Канадаға көшіп, Канаданың жаңа ұлттық туының клен жапырағын таңдау үшін Канада премьер-министрі таңдаған комитеттің төрағасы болды. 4 мамырда полк 25-ші танк бригадасының қалған бөлігімен бірге 28-ші бригадаға қолдау көрсету үшін 4-ші дивизияға ауыстырылды, бірақ резервте қалды. D күніне байланысты жаңалық естілгеннен кейін полк қайтадан ауыстырылып, 17-ші үнділік жаяу әскер бригадасының басқаруына өтті. Бұл қысқа уақыттық тынығу кезеңіне бірнеше сарбаздар Римге баруға мүмкіндік берді. Көптеген адамдар Сан-Пьетро базиликасына барып, оның зардаптанған сұлулығына таң қалды. Содан кейін полкке 142-ші RAC полкінің құрама тобын 8-ші үнділік жаяу әскер дивизиясымен алмастыру үшін Шерман танктерінен құрама жасау тапсырылды, ал алға жылжу батысқа қарай Перуджаға қарай басталды, ол 20 маусымда түсті. 16 маусымда Ат полкі 142-ші полкті қайтадан алмастырды, бұл жолы Бастия Умбрада. Келесі күндері мен шайқастарда жаңа жаңартылған Черчилль танктері Беса пулеметтерімен келді.
At Afragola the regiment received 18 Sherman tanks and then loaded all tanks onto trains to be taken across country to Foggia and from there moved into a brigade harbour area near the village of Lucera. By now, Lord O'Neill had been given command of the regiment, with Colonel Dawnay moving on to brigade staff. After a week in harbour, the regiment was sent on tank transporters to Mignano near Monte Cassino, which had fallen some days earlier along with the rest of the Gustav Line. The fighting was not over, however, as the Adolf Hitler Line, now renamed the Senger Line, lay just six miles north, and it would be the next objective. The Horse was briefed for Operation Chesterfield, which was an assault by the 1st Canadian Division supported by tanks of the North Irish Horse and the 51st Royal Tanks. H Hour was to be at 6 am on 23 May. The plan required the 2nd and 3rd Canadian Infantry Brigades, supported by the two tank regiments, to break through the Hitler Line on a 3,000 yard front. The assaulting troops came under a withering hail of fire on the well prepared killing grounds of the heavily defended German positions. The Horse took heavy casualties and had to regroup by merging depleted squadrons together. One tank slipped off a track and fell 50 feet into a ravine, rolling over on its turret and then back onto its tracks. The crew were shaken but unhurt, and the incident gave them another chance to display the marvellous climbing skills of the Churchill as they crawled slowly up the almost sheer walls of the ravine to re enter the battle. During this battle, Major Griffiths again displayed great heroism and was later awarded the only bar to the MC that an officer of the regiment received. The total cost to the Horse in the engagement was 36 men killed in action and 32 tanks lost. This represented 60% of the regimental strength. The date of 23 May was later chosen as a "Regimental Day" to commemorate the bloodiest day in the history of the North Irish Horse, which lost more men than on any other day in two world wars. The breakthrough happened, however, and the German defenders began evacuating the position on the night of 23 May. Meanwhile, the allied advance continued. As a result of the breaking of the Hitler Line and in "appreciation of the support they received" the regiment was asked by the Canadians to wear the Maple Leaf insignia of the Canadian Military. In the battles of the Hitler Line was a Donegal born Lieutenant Pat Reid MC, who in later life would emigrate to Canada and would chair the committee selected by the Canadian Prime Minister that would choose the Maple Leaf design for the new national Flag of Canada. On 4 May, the regiment, along with the rest of the 25th Tank Brigade, was transferred to the 4th Division in support of the 28th Brigade, but remained in reserve. After news of the D Day Landings was heard, the regiment was again transferred and came under command of the 17th Indian Infantry Brigade. This brief period of respite allowed a number of the men to visit Rome. Many visited the Basilica San Pietro and marvelled at the undamaged splendour of such an edifice. The regiment was then tasked to put together a composite unit of Shermans to relieve the 142nd RAC Regt's composite group with the 8th Indian Infantry Division, and the advance began westwards to Perugia, which fell on 20 June. On 16 June, the Horse again relieved the 142nd, this time at Bastia Umbra. In the days and actions that followed, new upgunned Churchill tanks arrived, with their Besa machine guns.
Готика сызығы
Таулы жерлермен қайтадан жылжу барысында тағы бір танк рельстен шығып, 200 фут (шамамен 60 метр) биіктіктегі беткейден алты рет құлады. Бұл жолы экипажқа жақсылық орын тимеді, бір адам қаза тауып, қалғандары жарақат алды. Танк толығымен жарамсыз болды. Дегенмен, немістерді кері тарту үшін күрес жалғасты, және Солтүстік Ирландиялық атты әскері Мария-дель-Монтеде қиын жағдайдағы 142-ші RAC полкіне көмек көрсету үшін қайтадан жіберілді. 3 қыркүйекте олар Конка өзенін кесіп өтті.
Advancing again though mountainous countryside, another tank slid off the track and rolled six times down a 200 foot slope. The crew were not so lucky this time, as one was killed and the rest injured. The tank was a write off. The race was on, however, to drive the Germans back, and the North Irish Horse was rushed in again to relieve the hard pressed 142nd RAC Regt at Maria del Monte. On 3 September, it crossed the Conca river,
Осы кезде күзгі жаңбырлар басталып, одақтастардың жылдамдауын баяулатты, бірақ тоқтатпады. 2 қазанда полкке Поджио Берниге 6-шы Корольдік танк полкін алмастыруға бұйрық берілді. 3 қарашаға дейін шайқас жалғасты, содан кейін атты әскері шептен алынып, қаза тапқандардың құрметіне арналған қызметтен кейін жергілікті демалысқа жіберілді.
By this time, the autumn rains had arrived, which slowed the Allied advance but did not stop it. On 2 October, the regiment was ordered to move to Poggio Berni to relieve the 6th Royal Tank Regiment. Action continued until 3 November, when the Horse were pulled out of the line and local leave granted after a memorial service for those killed in action.
Италиялық науқанның аяқталуы
7 қарашада лейтенант-полковник Льюэллен Паркер басқаруды өз қолына алды, сонымен қатар солтүстікке қарай жылдам ілгерілеу жалғасты. "Черчилль" танктері өзендер, таулар және жаңбыр кезінде, сондай-ақ мыңдаған адамдар мен техникалардың салдарынан егістік жерлерде пайда болған қалың, тұтқыр саз сияқты табиғи кедергілерді еңсеру қабілеттерін тағы да дәлелдеді. Ақырында полк Риччонеде ұзақ мерзімге техникалық қызмет көрсетуге және демалысқа жіберілді. 4 желтоқсанда полк қайтадан 21-ші танк бригадасына қарастырылды, оған бұрынғы полк командирі, бригада командирі Дэвид Доуней басшылық етті. 12 қаңтарда полк итальяндық "Gruppo Cremona" тобына көмек көрсету үшін Равеннаға жеткізілді, ол одақтастар тарапында күресіп жатқан болатын. Наурыздың соңында полк Сенио өзенінің оңтүстігіндегі шайқасқа қатысты, ал 2 сәуірде жаудың қорғаныс шебіне қарсы тұрып, оларды жақын арадан атқылады. Неміс әскерлерінің соңғы қарсыластары көбірек танктар жақындағанда құлдырады, олар тұтқынға берілді, ал полк 40 әскерді тұтқынға алды. "Бакланд" операциясы мен По өзенін кесіп өткеннен кейін, 1945 жылдың 30 сәуірінде полкке Екінші дүниежүзілік соғыста соңғы рет орнынан тұруға бұйрық берілді. Екі күннен кейін Италиядағы барлық неміс әскерлері капитуляциялады. Солтүстік Ирландия атты әскері Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 73 сарбазды қаза тапты, олардың ішінде командир, екі эскадрон командирі және бірнеше взвод командирі болды.
On 7 November, Lt Col Llewellen Parker took command, and the advance northwards quickly continued. The Churchills once again proved their worth in their ability to cross natural obstacles such as rivers, mountains and the thick glutinous mud, which formed on the arable farmland during the rains and after it had been churned up by thousands of men and machines. Eventually, the regiment was granted an extended period of maintenance and rest at Riccione. On 4 December, it was again transferred, this time to the 21st Tank Brigade under the command of Brigadier David Dawnay, the former regimental commander. On 12 January, it moved into Ravenna in support of the Italian Gruppo Cremona, which was now fighting on the side of the allies. In late March, the regiment was involved in the action south of the Senio river and by 2 April was facing the enemy's defences along the flood banks and engaging them at close range. The last of the German resistance crumbled as more tanks made it into position to engage them, and they surrendered, with the Horse taking 40 prisoners. Following Operation Buckland and the crossing of the River Po, the regiment was ordered to stand down on 30 April 1945 for the last time in the Second World War. Two days later, all German forces in Italy surrendered. The North Irish Horse lost 73 men killed in action during the Second World War, including a commanding officer, two squadron leaders and several troop leaders.
Соғыстан кейінгі кезең
Неміс капитуляциясынан кейін полк күзеттік міндеттермен және демалыспен айналысты. Бірте-бірте, танктердің көпшілігі, эскадрильяға үштен басқа, тапсырылды және Австрияға көшірілді, онда «Ат» 78-ші дивизияның бронетехникалық барлау полкінің рөлін атқарды. 1946 жылдың қаңтарында Германияға тағы бір көшірілім жасалды, онда «Атшылар» 7 маусымға дейін Вупперталь аймағында ішкі қауіпсіздік міндеттерін орындады, содан кейін бұл міндеттер 14/20-гусарларға берілді және Солтүстік Ирландия аты таратылды. Алайда, 1947 жылы ол Солтүстік Ирландияға Аумақтық армияның еоманриінің кеңейтуінің бөлігі ретінде қайта құрылды. 1956 жылы ТА танктерін жоғалтты, ал «Ат» бронеавтомобильдермен қайтадан бронетехникалық барлау полкіне айналды. Ол бұл жолы таратылудан құтылды, бірақ 1961 жылы қайта таратылды. 1992 жылы «Өзгеріс опциялары» барысында «Ат» тәуелсіз барлау эскадрильясы ретінде қайта құрылды, ол Land Rover көліктерімен жабдықталды және Корольдік Ирландия Рейнджерлерінің басшылығымен жұмыс істеді. Сигнал эскадрильясы сақталып, 40-шы (Ульстер) сигнал полкінің құрамына енді. 1999 жылы енді тәуелсіз емес Солтүстік Ирландия аты кеңейтілген Корольдік еоманриге B эскадрильясы ретінде қосылды. Персонал Косово, Босния, Ирак және Ауғанстанға жіберілді. 2020 жылғы Армияның қайта ұйымдастырылуы кезінде B (Солтүстік Ирландия аты) эскадрильясы Шотландия және Солтүстік Ирландия еоманриісінің басшылығына бағынды, ал 69 (Солтүстік Ирландия аты) сигнал эскадрильясы 40 (Солтүстік Ирландия аты) сигнал эскадрильясы болып, 32 сигнал полкінің құрамына кірді.
In the immediate aftermath of the German surrender, the regiment fell into a routine of guard duties and time off. Eventually, most of the tanks were handed in except for three per squadron, and a move was made into Austria, where the Horse took on the role of armoured reconnaissance regiment for the 78th Division. In January 1946, another move was effected into Germany, where the Horsemen carried out internal security duties in the Wuppertal area until 7 June, when these duties were handed over to the 14th/20th Hussars and the North Irish Horse was disbanded. In 1947, however, it was reformed as part of the extension of the Territorial Army Yeomanry into Northern Ireland. In 1956, the TA lost its tanks, and the Horse became an armoured reconnaissance regiment, again in armoured cars. It avoided disbandment at this point and did so again in 1961. During Options for Change in 1992, the Horse was re established as an independent Reconnaissance Squadron, equipped with Land Rovers and working under the command of the Royal Irish Rangers. The signal squadron survived and became part of 40th (Ulster) Signal Regiment. In 1999, the no longer independent North Irish Horse joined an expanded Queen's Own Yeomanry as B Squadron. Personnel have been deployed to Kosovo, Bosnia, Iraq and Afghanistan. Under the Army 2020 re organisation B (North Irish Horse) Squadron came under command of the Scottish and North Irish Yeomanry, while 69 (North Irish Horse) Signal Squadron became 40 (North Irish Horse) Signal Squadron, part of 32 Signal Regiment.
Демеушілік
Әрбір жауынгерлік полк өз демеуші тұрақты полкіне ие болады және оны тұрақты штабтық нұсқаушылармен (PSI) қамтамасыз етеді. Солтүстік Ирландиялық жылқы полкі үшін бұл бастапқыда 1-ші Корольдің драгун гвардиясы болды, бірақ 1958 жылы КДГ 2-ші драгун гвардиясымен (Королеваның шығанағы) бірігіп, 1-ші Королеваның драгун гвардиясын құрғанда бұл байланыс үзілді. Осыдан кейін демеушілік сол кездегі қалған екі атты әскер полкі – 5-ші Корольдік Иннискиллинг драгун гвардиясы және Корольдік Ирландия гусарлары берді. Олардың екеуі де бұрынғы реформаларда бірігуден өтті.
Every yeomanry regiment has a regular regiment to sponsor it and supply it with a series of permanent staff instructors (PSIs). In the case of the North Irish Horse, it had been the 1st King's Dragoon Guards from the outset, but these ties were broken in 1958 when the KDG amalgamated with the 2nd Dragoon Guards (Queen's Bays) to form the 1st The Queen's Dragoon Guards. From that point onwards, sponsorship was given by two of the remaining cavalry regiments of the time, which were the 5th Royal Inniskilling Dragoon Guards and the Queen's Royal Irish Hussars, both of whom had also had to endure amalgamation in past reforms.
Гидон және Мемориал
1960 жылы 15 мамырда полкке Кент ханшайымы Александра Белфаст қаласындағы Балморал көрме алаңында өткен парадта өзінің гидонын табыс етті. 1962 жылы 28 қазанда Белфаст қалалық әкімдігінде Екінші дүниежүзілік соғыста қаза болғандарды еске алу үшін екінші ескерткіш терезе ашылды. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыс терезесінің қасында орналастырылды. Оны генерал Доуней ашты және Рафое архидиаконы, Луи Крукс (полк капелланы), өзі 9-шы (Лондондерри) ЖЖС полкінің Екінші дүниежүзілік соғыс ардагері болған, киеліге берді.
On 15 May 1960, the regiment was presented its guidon by Princess Alexandra of Kent at a parade held on the Balmoral Showgrounds in Belfast. On 28 October 1962, a second memorial window was unveiled in Belfast City Hall to commemorate the fallen of the 2nd World War. This was placed beside the World War I window. It was unveiled by General Dawnay and dedicated by the Archdeacon of Raphoe, the Reverend Louis Crooks (Regimental Chaplain), who himself was a veteran of World War II with the 9th (Londonderry) HAA Regiment.
Униформа
Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін полк киген ерекше ревью ордерлік киімге әтеш қауырсындарының ұзын, аққан қара қауырсыны бар кең жиекті қара жүн шапка кірді. Бұл бас киім итальяндық берсальерилердікіне ұқсас жасалып, Британ империясындағы бірегей киім болды. Ақ қаптамасы және тізбекті эполеттері бар, қара жасыл түсті "лансер" стиліндегі киіммен, сондай-ақ ақ жолақтары бар, қысқа, тығыз кигізілген көк түсті "оверхоль" (кавалериялық шалбар) киетін.
The unusual review order uniform worn by the regiment prior to the First World War included a wide brimmed black felt hat with a long flowing black plume of cocks feathers. This headdress was modeled on that of the Italian Bersaglieri and was unique in the British Empire. A dark green "lancer" style tunic was worn with white facings and chain mail epaulettes, together with dark blue "overalls" (tight fitting cavalry breeches) with white stripes.