Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шіркеу немесе собордың аумағы
Area of a church or cathedral
Хор, кейде квир деп те аталады, – шіркеу немесе соборда дін қызметкерлері мен шіркеу хоры үшін орындықтар қарастырылған аймақ. Ол ғибадатхананың батыс бөлігінде, негізгі зал мен алтарь және киелі нан сақталатын орын орналасқан киелі орын арасында жатады. Ірі ортағасырлық шіркеулерде хор орындықтары болған, олар шіркеу қабырғаларымен бірге орналасқан, сондықтан негізгі залдағы қауым орындықтарына перпендикуляр бұрышпен тік тұрған. Кіші ортағасырлық шіркеулерде мұндай хор архитектуралық мағынада болуы мүмкін емес, ал протестанттық реформациядан кейін салынған шіркеулерде олар көбінесе кездеспейді, бірақ готикалық қайта жаңғыру оларды ерекше элемент ретінде қайта жандандырды. Архитектуралық термин ретінде "хор" ән салатын хордың нақты орналасқан жерінен өзгеше. Олар әртүрлі жерлерде орналасуы мүмкін және көбінесе хор галереясынан, әдетте литургиялық батыс жағындағы есіктің үстінен ән салады. Заманауи шіркеулерде хор алтарь немесе мінбардың артында орналасуы мүмкін. Әншілердің орналасқан жері кейде ритуалдық хор деп аталады, бұл архитектуралық немесе құрылыс хорынан өзгеше. Арқалық хор немесе ретроквир – шіркеудің хорындағы бас алтарьдың артындағы кеңістік, онда екінші алтарь басқа алтарьға қарама-қарсы орналасуы мүмкін.
A choir, also sometimes called quire, is the area of a church or cathedral that provides seating for the clergy and church choir. It is in the western part of the chancel, between the nave and the sanctuary, which houses the altar and Church tabernacle. In larger medieval churches it contained choir stalls, seating aligned with the side of the church, so at right angles to the seating for the congregation in the nave. Smaller medieval churches may not have a choir in the architectural sense at all, and they are often lacking in churches built by all denominations after the Protestant Reformation, though the Gothic Revival revived them as a distinct feature. As an architectural term "choir" remains distinct from the actual location of any singing choir – these may be located in various places, and often sing from a choir loft, often over the door at the liturgical western end. In modern churches, the choir may be located centrally behind the altar, or the pulpit. The place where the singers are based is sometimes called the ritual choir, as opposed to the architectural choir or constructional choir. The back choir or retroquire is a space behind the high altar in the choir of a church, in which there may be a small altar standing back to back with the other.
Тарих
Ерте шіркеуде киелі орын тікелей кемеге жалғастырылған. Хор кеменің шығыс бөлігі болды және ол cancelli деп аталатын экранмен немесе төменгі қоршаумен қоршалған, содан ағылшын тіліндегі chancel сөзі шыққан. Хор деп аталатын сәулеттік ерекшеліктің дамуы Константин Ұлының қуғын-сүргінінің аяқталуы және монастырлықтардың өсуі нәтижесінде пайда болған діни рәсімдердің дамуына байланысты. "Хор" сөзін алғаш рет Латын шіркеуінің мүшелері қолданды. Севильялық Изидор және Отундық Гонорий бұл терминнің "коронадан" шыққандығын, яғни дін қызметкерлерінің немесе әншілердің алдыңғы шеңберінен шыққандығын жазады. Алғаш рет пайда болған кезде хор бэмаға, яғни дін қызметкерлеріне арналған орындықтар мен жазбаларды оқу үшін рупора орнатылған кеме ортасындағы биік платформаға жалғастырылған. Бұл рәсімді Римдегі Сан-Клементе-аль-Латерано шіркеуінде әлі де көруге болады. Уақыт өте келе бэма (немесе пресвитерия) мен хор шығысқа қарай қазіргі орнына жылжыды. Кейбір шіркеулерде, мысалы Вестминстер соборында, хор құрбандық үстелінің артындағы апсидада орналасқан. Хордың сәулеттік ерекшеліктері оның дін қызметкерлерінің монастырь бауырластығы немесе канондық бөлімдері арқылы діни қызметтер орындалатын жер ретіндегі қызметіне жауап ретінде қалыптасты. Хор шіркеудің дін қызметкерлеріне арналған бөлігі саналды, ал хор мектебінің хоршылары осы мақсатта дін қызметкерлерінің құрамына кірді. Реформациядан кейін, тіпті үлкен шіркеулер мен соборларда дін қызметкерлерінің саны азайды және халық хорлары жиілеген кезде, оларды дәстүрлі хор орындарына орналастыруға қарсылықтар көбейді. Рупор мен рупора әдетте хордың алдында орналасқан, бірақ католик және протестант шіркеулері кейде жақсы естілуі үшін рупорды кемеге көшіреді. Орган осы жерде немесе шіркеудің басқа жеріндегі хорға орналасуы мүмкін. Кейбір соборларда бас құрбандық үстелінің артында ретро хор бар, ол шығысқа қарай, шығыс жағындағы шағын шіркеулерге (хантрилерге) ашылады. Реформациядан кейін протестант шіркеулері әдетте құрбандық үстелін (қазір көбінесе қауымдық үстел деп аталады) алға жылжытты, әдетте шіркеудің алдыңғы жағына, және көбінесе батыс жағындағы галереяға орналастырылған халық хорларын қолданды. Орта ғасырлардан сақталған шіркеулерде хор мен терең алтарьлардың артқы бөлігі аз қолданылды, ал жаңа шіркеулерде олар жиі алынып тасталды. Уағыздарға және олардың естілуіне басымдық берілгендіктен, кейбір шіркеулер өздерінің алтарьларын қауымның бір бөлігін отырғызу үшін пайдаланды. 19-ғасыр Англиясында Англия шіркеуіндегі англо-католиктердің сәулеттік қанаты, Кембридж Камден қоғамы, хорды, соның ішінде алтарьды шіркеудің қажетті бөлігі ретінде қалпына келтіру үшін күресті. Олар құрбандық үстелін ортағасырлық орнына қайтару және хорды халық хоры қолданған кезде, олар бұл мақсатқа жетті, бірақ Жоғары шіркеудің консервативті бөлігі көптеген адамдарды алтарьға кіргізуге қарсы болды. 20-ғасырдың діни рәсімдеріне қатысты әртүрлі көзқарастар үлкен шіркеулердегі құрбандық үстелдерін қауымға жақынырақ жылжытуға әкелді, ал алтарь шіркеудің аз қолданылатын бөлігі болуы мүмкін.
In the Early Church, the sanctuary was connected directly to the nave. The choir was simply the east part of the nave, and was fenced off by a screen or low railing, called cancelli, which is where the English word chancel comes from. The development of the architectural feature known as the choir is the result of the liturgical development brought about by the end of persecutions under Constantine the Great and the rise of monasticism. The word "choir" is first used by members of the Latin Church. Isidore of Seville and Honorius of Autun write that the term is derived from the "corona", the circle of clergy or singers who surrounded the altar. When first introduced, the choir was attached to the bema, the elevated platform in the centre of the nave on which were placed seats for the clergy and a lectern for scripture readings. This arrangement can still be observed at the San Clemente al Laterano in Rome. Over time, the bema (or presbytery) and choir moved eastward to their current position. In some churches, such as Westminster Cathedral, the choir is arranged in the apse behind the altar. The architectural details of the choir developed in response to its function as the place where the Divine Office was chanted by the monastic brotherhood or the chapter of canons. The chancel was regarded as the clergy's part of the church, and any choirboys from a choir school counted as part of the clergy for this purpose. After the Reformation, when the number of clergy present even in large churches and cathedrals tended to reduce, and lay singing choirs became more frequent, there were often objections to placing them in the traditional choir stalls in the chancel. The pulpit and lectern are also usually found at the front of the choir, though both Catholic and Protestant churches have sometimes moved the pulpit to the nave for better audibility. The organ may be located here, or in a loft elsewhere in the church. Some cathedrals have a retro choir behind the high altar, opening eastward towards the chapels (chantries) in the eastern extremity. After the Reformation Protestant churches generally moved the altar (now often called the communion table) forward, typically to the front of the chancel, and often used lay choirs who were placed in a gallery at the west end. The choir and rear of deep chancels became little used in churches surviving from the Middle Ages, and new churches very often omitted one. With the emphasis on sermons, and their audibility, some churches simply converted their chancels to seat part of the congregation. In 19th century England one of the battles of the Cambridge Camden Society, the architectural wing of the Anglo Catholics in the Church of England, was to restore the chancel, including the choir, as a necessary part of a church. By pushing the altar back to its medieval position and having the choir used by a lay choir, they were largely successful in this, although the harder end of the High Church objected to allowing a large group of laity into the chancel. Different approaches to worship in the 20th century again tended to push altars in larger churches forward, to be closer to the congregation, and the chancel again risks being a less used area of the church.
Отырғыштар
Хор аймағын кейде әсем ойылған және әшекейленген ағаш орындықтар алып тұрады, олар хор тақтары деп аталады, онда дін қызметкерлері қызмет кезінде отырады, тұрады немесе тізе бүгеді. Хор ұзын орындықтармен (қатар) немесе жеке хор тақтарымен жабдықталуы мүмкін. Шіркеудің қабырғаларына параллель бірнеше қатар орындықтар болуы мүмкін. Хор тақтарын (орындықтарға қарағанда) пайдалану монастырлар мен колледж шіркеулерінде дәстүрлі. Монастырлық хор тақтары көбінесе монахтар тұрғанда бүгілетін және отырғанда түсірілетін орындықтармен жабдықталған. Көбінесе бүгілетін орындықтың астыңғы жағында кішкентай ағаш орындық (misericord) болады, ол ұзақ қызмет кезінде тұрғанда сүйенуге мүмкіндік береді. Монах тағының жоғарғы бөлігі отырғанда бас тірегін, ал тұрғанда қол тірегін қамтамасыз ететіндей етіп жасалған. Монастырларда монахтардың қызмет кезінде қашан отыруға және қашан тұруға тиіс екені туралы қатаң ережелер жиі болады. Хор орындықтары приход шіркеулерінде жиі кездеседі. Әрбір орындықтың артқы жағына тізе бүгіп отыруға арналған төсемдер орнатылуы мүмкін, осылайша артында отырған адам қызмет кезінде тиісті уақытта тізе бүгіп отыра алады. Алдыңғы қатарда көбінесе хор мүшелері кітаптарын қоюға және тізе бүгіп отыруға арналған ұзын prie dieu орналасқан. Кафедральдық соборларда епископ тағы немесе кафедрасы әдетте осы кеңістікте орналасқан.
The choir area is occupied by sometimes finely carved and decorated wooden seats known as choir stalls, where the clergy sit, stand or kneel during services. The choir may be furnished either with long benches (pews) or individual choir stalls. There may be several rows of seating running parallel to the walls of the church. The use of choir stalls (as opposed to benches) is more traditional in monasteries and collegiate churches. Monastic choir stalls are often fitted with seats that fold up when the monastics stand and fold down when they sit. Often the hinged seat will have a misericord (small wooden seat) on the underside on which he can lean while standing during the long services. The upper part of the monk's stall is so shaped as to provide a headrest while sitting, and arm rests when standing. Monasteries will often have strict rules as to when the monastics may sit and when they must stand during the services. Choir benches are more common in parish churches. Each bench may have padded kneelers attached to the back of it so that the person behind may kneel at the appropriate times during services. The front row will often have a long prie dieu running in front of it for the choir members to place their books on, and which may also be fitted with kneelers. In a cathedral, the bishop's throne or cathedra is usually located in this space.