Қоғамдық ортаның жағдайы: Ақыл-сау ошақтары мен басқа да тұтқындар туралы эсселер
Asylums (book)
Эрвинг Гоффманның «Беделер» кітабы психиатриялық мекемелердегі әлеуметтік өмірді, «жалпы институттар» теориясын және пациенттердің бейімделуін зерттейді. Әлеуметтану.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1961 жылы жазылған Эрвинг Гоффманның "Асыл үйлер: психикалық науқастар мен басқа да жабық мекемелердегілердің әлеуметтік жағдайы туралы эсселер" кітабы – 1961 жылы жарық көрген, социолог Эрвинг Гоффманның төрт эссесінен құралған жинақ.
1961 book by Erving Goffman
Asylums: Essays on the Condition of the Social Situation of Mental Patients and Other Inmates is a 1961 collection of four essays by the sociologist Erving Goffman.
Қорытынды
Өзінің қатысушыларды бақылау арқылы жүргізген далалық зерттеулеріне негізделген (ол Вашингтондағы психиатриялық ауруханада Ұлттық Психикалық Денсаулық Институтының гранты бойынша физиотерапевт көмекшісі ретінде жұмыс істеген), Гоффман өзінің "толық мекеме" теориясын (көбінесе, кітап атауында көрсетілгендей, психиатриялық мекемелер мысалында) және "қорғаушы" мен "қамаушы" тарапынан күтілетін мінез-құлықты сақтауға жұмсалатын күштердің процесін егжей-тегжейлі сипаттайды. Гоффман тұтқындарды олардың рөлдеріне бейімдеуді, оларды "емдеуден" кем емес маңызды деп тұжырымдайды. "Тинкерлер туралы эсселерде" Гоффман психикалық аурудың "медициналық" және оның түрлі емдеу әдістерінің 19-шы ғасыр мен өнеркәсіптік революцияның нәтижесі екенін, ал науқастарды емдеудің "медициналық моделі" деп аталатын әдіс 19-шы ғасырдың соңындағы саудагерлер мен шеберлердің сағаттар мен басқа да механикалық заттарды жөндеуімен байланысты екенін айтады: дүкеннің немесе мастерскойдың ішіндегі мазмұны мен тәртібі клиенттерге құпия болып қалған. Кітапта төрт жеке эссе бар: "Толық мекемелердің сипаттамалары", "Психикалық науқастың әлеуметтік жолы", "Мемлекеттік мекеменің құпия өмірі" және "Медициналық модель және психиатриялық жатқызу". Социология ғылымының көрнекті өкілі Эрвинг Гоффманның еңбектері академиялық қауымға ғана емес, жалпы оқырманға да арналған. Оның "Безіндіктер" атты еңбегі гуманистік көзқарастарға толы, терең түсініктер мен шабылдайтын идеяларды қамтиды және "қоғамдық социологияның" күшін нақты көрсетеді – АҚШ бойынша институционалдық емес қозғалысты күшейтеді және үкіметтік бюрократтарды қауымдастықтарға "психикалық науқастарды" қайта қабылдауға көндіреді. "Безіндіктер" кітабы жарық көргенге елу жылдан асса да, социологиядан тыс, басқа да салаларға еніп, әрқашан өзекті болып қала береді. Қазіргі заманды, түрлі толық мекемелердің көбейіп келе жатқан кезеңін қарастыра отырып, Гоффманның көрегендікпен айтқан ойлары бізді түрлі жасырын әлемдерді көруге қайтадан жетелейді. Кітапта төрт эссе бар. Бірінші тарау, "Толық мекемелердің сипаттамалары", мекемелердегі әлеуметтік өмірді жан-жақты қарастырады, мысал ретінде психиатриялық ауруханалар мен түрмелер келтіріледі. Бұл тарауда келесі тарауларда талқыланатын тақырыптар мен олардың жалпы талқылаудағы орны көрсетілген. Екінші тарау, "Психикалық аурудың әлеуметтік жолы", әлі тұтқынға түспегендердің әлеуметтік қарым-қатынасына "институционализацияның" алдын ала әсерін зерттейді. Үшінші тарау, "Мемлекеттік мекеменің құпия өмірі", адамдардың қамалды мекемеге деген сүйіспеншілікке байланысты тұтқындардан не күтетінін және тұтқындардың осы күтулерден қалай алыстайтынын қарастырады. Төртінші тарау, "Медициналық модельдер және психиатриялық жатқызу", назарын қайтадан мекеме қызметкерлеріне аударады, психиатриялық ауруханаларды мысал ретінде пайдаланып, тұтқындарға жағдайды ұсынудағы медициналық көзқарастардың рөлін зерттейді. Сілтемелер көрсетілген.
Based on his participant observation field work (he was employed as a physical therapist's assistant under a grant from the National Institute of Mental Health at a mental institution in Washington, D. C.), Goffman details his theory of the "total institution" (principally in the example he gives, as the title of the book indicates, mental institutions) and the process by which it takes efforts to maintain predictable and regular behavior on the part of both "guard" and "captor", suggesting that many of the features of such institutions serve the ritual function of ensuring that both classes of people know their function and social role, in other words of "institutionalising" them. Goffman concludes that adjusting the inmates to their role has at least as much importance as "curing" them. In the essay "Notes on the Tinkering Trades", Goffman concluded that the "medicalization" of mental illness and the various treatment modalities are offshoots of the 19th century and the Industrial Revolution and that the so called "medical model" for treating patients was a variation on the way trades and craftsmen of the late 19th century repaired clocks and other mechanical objects: in the confines of a shop or store, contents and routine of which remained a mystery to the customer. The book comprises four free standing essays: On the Characteristics of Total Institutions, The Moral Career of the Mental Patient, The Underlife of a Public Institution and The Medical Model and Mental Hospitalization. The writings of the sociological master Erving Goffman are aimed at the general public rather than just academia. His seminal work "Asylums," rich in humanistic care, not only contains profound insights and inspiring concepts but also concretely illustrates the power of "public sociology" — sparking a deinstitutionalization movement across the United States and persuading government bureaucrats to allow communities to embrace "mental patients" anew. "Asylums," published over fifty years ago, has transcended sociology and entered various other fields, remaining ever relevant. Surveying the era we live in, with various forms of total institutions proliferating, Goffman's insightful revelations will once again lead us to see through various obscured hidden worlds. The book consists of four essays. The first chapter, "Characteristics of Total Institutions," provides a comprehensive examination of social life within institutions, heavily citing two examples — mental asylums and prisons. This chapter outlines the topics to be elaborated on in subsequent chapters and their place within the overall discussion. The second chapter, "The Moral Career of the Mentally Ill," examines the preliminary impacts of "institutionalization" on the social relationships of those who have not yet become inmates. The third chapter, "The Underlife of Public Institutions," focuses on what people expect from inmates in terms of attachment to an institution that is supposed to be a fortress, as well as how inmates maintain some distance from these expectations. The fourth chapter, "Medical Models and Mental Hospitalization," shifts the focus back to institutional staff, using mental hospitals as an example to examine the role of medical viewpoints in presenting the situation to the inmates. Cited sources
Қабылдау
Asylums 1961 жылы жарық көрген кезде Гофманға дереу танымалдық әкелді, және 1970 жылдары кейбір кіріспе социология курстарында міндетті оқу материалына айналды, социалистік автор Питер Седжвик атап өткендей, ол кітапты "қуатты және әсерлі зерттеу" деп санады, ал Гофманға әкелген танымалдықты "толыққанды лайықты" деп бағалады.
Asylums brought Goffman immediate recognition when it was published in 1961, and by the 1970s had become required reading in some introductory sociology courses, according to socialist author Peter Sedgwick, who considered the book a "powerful and compelling study" and the recognition it brought to Goffman "thoroughly deserved".
Өзін-өзі зерделеу
Өзіне жақын адамның психикалық сырқатын (болжам бойынша, 1964 жылы суицид жасаған бірінші әйелін) тікелей бастан өткергеннен кейін Гоффман, егер ол осы кітапты сол оқиғадан соң жазған болса, "мүлдем басқаша" болар еді деген пікір білдірді.
After experiencing the mental illness of person close to him first hand (presumably his first wife who committed suicide in 1964) Goffman remarked this book would have been "very different" had he written it after the experience.