Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Асыл әйел (шамамен 1550 – 1603)
English noblewoman (c. 1550 – 1603)
Кэтрин Говард, Ноттингем графесі (Кэри; шамамен 1550 – 25 ақпан 1603), Англияның Елизавета I-нің туысы, күтімшісі және жақын серігі болды. Ол 44 жыл бойы патшайымның қызметінде болды.
Catherine Howard, Countess of Nottingham ( Carey; c. 1550 – 25 February 1603), was a cousin, lady in waiting, and close confidante of Elizabeth I of England. She was in attendance on the queen for 44 years.
Өмір
Кэтрин Кэри Генри Кэридің, 1-ші барон Хансдонның және оның әйелі Энн Морганның, сэр Томас Морган мен Энн Уитнидің үлкен қызы болды. Хансдон Мэри Болейннің ұлы болғандықтан, Елизаветаның туысы еді, сондай-ақ сарайдағы әңгімелер олардың одан да жақын байланысы бар екенін көрсетеді, себебі Мэри Генрих VIII-нің сүйіктісі болған. Елизаветаның үлкен әпкесі Мэри билік еткен кезде Екатерина бала кезінде Хэтфилд Хаусының Елизавета үйіне қызметке кірген болуы мүмкін. Елизавета таққа отырғаннан кейін, Екатерина мен оның кіші әпкесі Филадельфия олардың тәтесі, королеваның бірінші туысы және Бедчэмбердің ханымы Екатерина Кэридің қамқорлығымен сарайға қызметші қыздар ретінде келді. 1563 жылдың шілдесінде Кэтрин Чарльз Говардқа (1536–1624) тұрмысқа шықты, кейіннен Эффингемнің 2-ші бароны Говард, Англияның Лорд-Адмиралы және 1597 жылы Нотингемнің бірінші графы атанды. Екатерина 1572 жылға дейін Бедчэмбердің бірінші ханымы болып тағайындалды. Оның қызы Елизавета, королеваның крещеніелік қызы, 1576 жылдан 1583 жылға дейін, үйленген жылына дейін, королеваның құрметті қыздарының бірі болды. Оның қызы Франсис, Килдар графының жесірі, және немересі Елизавета Саутвелл 1590 жылдары королеваның ішкі шеңберіне қосылды. Оның денсаулығы 1601 жылы нашарлай бастады және ол 1603 жылдың 25 ақпанында Арундел Хаусында қайтыс болды, бұл оған 45 жыл бойы қызмет еткен королеваның өлімінен бірнеше апта бұрын болды. Ол 1603 жылдың 25 сәуірінде Челси ескі шіркеуіне жерленді.
Catherine Carey was the eldest daughter of Henry Carey, 1st Baron Hunsdon and his wife Anne Morgan, daughter of Sir Thomas Morgan and Anne Whitney. Hunsdon was Queen Elizabeth's cousin, being the son of Mary Boleyn, and court gossip hinted at a closer connection, since Mary had been the mistress of Henry VIII. Catherine may have joined Elizabeth's household at Hatfield House as a child during the reign of Elizabeth's elder sister Mary. On Elizabeth's accession, Catherine and her younger sister Philadelphia came to court as maids of honour under the auspices of their aunt, Catherine Carey, the queen's first cousin and a Lady of the Bedchamber. In July 1563, Catherine married Charles Howard (1536–1624), later 2nd Baron Howard of Effingham, Lord High Admiral of England, and first Earl of Nottingham (1597). Catherine was appointed First Lady of the Bedchamber by 1572. Her daughter Elizabeth, the queen's goddaughter, was a maid of honour from 1576 until 1583, the year of her marriage. Her daughter Frances, dowager Countess of Kildare, and granddaughter Elizabeth Southwell joined her in the queen's inner circle in the 1590s. Her health began to decline in 1601, and she died at Arundel House on 25 February 1603, only weeks before the death of the queen she had served for 45 years. She was buried at Chelsea Old Church on 25 April 1603.
Графша және Эссекс сақинасының аңызы
Есекс графына Елизавета патшайымы сыйлаған сақина туралы кеңінен таралған романтикалық аңыз бар. Джон Вебстердің 1623 жылғы «Жұрттың заң ісі» пьесасында осы аңызға сілтеме болуы мүмкін, бұл оның сол кезде белгілі болғанын көрсетеді, бірақ оның алғашқы жарияланған нұсқасы 1695 жылы «Сапалы тұлға» авторы жазған «Елизавета патшайымы мен Эссекс графының құпия тарихы» романында кездеседі. Дэвид Юмның «Англия тарихы» еңбегінде айтылғандай, Елизавета Эссекске Кадиз жорығынан кейін, қиын жағдайға түссе, оған жіберуі үшін сақина берген. Патшайымға қарсы бүлік жасағаны үшін сотталғаннан кейін, ол Екатерина арқылы Елизаветаға сақинаны жіберуге тырысты, бірақ графша оны өзінде қалдырды, себебі оның күйеуі Эссекске қарсы болды. Осының салдарынан Эссекс өлім жазасына кесілді. Екі жылдан кейін, қайтыс болғаннан кейін, Екатерина осы туралы Елизаветаға мойындады, ол ашуланып: «Құдай сені кешірсін, ханым, бірақ мен ешқашан кешіре алмаймын», – деді. Вестминстер аббаттығындағы Королеваның Алмаз мерекелік галереясында осы сақина деп саналатын алтын сақина сақталып тұр. Кейбір тарихшылар осы сақина туралы әңгімені миф деп санайды, өйткені оның замандас жазбалары жоқ. Джон Лингард Англия тарихында бұл оқиғаның қияли екенін айтады. Литон Стречи: «Мұндай әңгіме алғаш рет толыққанды жазылған орынға сәйкес келеді – сезімтал роман, бірақ ол тарихқа жатпайды», – дейді, ал Элисон Вейр оны жасалма деп атады. Дегенмен, оқиғаның осы нұсқасы Гаэтано Доницеттидің «Роберто Деверо» операсының сюжетіне негіз болды, сонымен қатар, Эссекс патшайымды да, жақын досын да алдап, Леди Ноттингеммен (операда оған Кэтрин емес, Сара есімі берілген) қарым-қатынас жасайды деген қосымша сюжеттік бұрылыс енгізілді: және бұл а) Лорд Ноттингемнің бұрынғы досына қарсы шығуының себебі, ол сақинаны тауып, оны жіберуге кедергі келтіреді, әрі б) Елизавета патшайымының сотта Эссекске қолдау көрсетуден бас тартуының түпкілікті себебі болады.
There is a widely repeated romantic legend about a ring given by Queen Elizabeth to the Earl of Essex. There is a possible reference to the legend by John Webster in his 1623 play The Devil's Law Case suggesting that it was known at this time, but the first printed version of it is in the 1695 romantic novel The Secret History of the most renowned Queen Elizabeth and the Earl of Essex, by a Person of Quality. The version given by David Hume in his History of England says that Elizabeth had given Essex a ring after his expedition to Cádiz that he should send to her if he was in trouble. After his trial for his rebellion against the queen, he tried to send the ring to Elizabeth via Catherine, but the Countess kept the ring because her husband was an enemy of Essex. As a result, Essex was executed. On her deathbed, two years later, Catherine is said to have confessed this to Elizabeth, who angrily replied: "May God forgive you, Madam, but I never can". The Queen's Diamond Jubilee Galleries in Westminster Abbey possess a gold ring which is claimed to be this one. Some historians consider this story of the ring to be a myth, partly because there are no contemporaneous accounts of it. John Lingard in his history of England says the story appears to be fiction. Lytton Strachey states "Such a narrative is appropriate enough to the place where it was first fully elaborated—a sentimental novelette, but it does not belong to history", and Alison Weir calls it a fabrication. Nevertheless, this version of the story forms the basis of the plot of Gaetano Donizetti's opera Roberto Devereux, with a further twist added to the story, in that Essex is cheating on both the queen and his best friend by having an affair with Lady Nottingham (who in the opera is given the wrong first name of Sarah rather than Catherine): and that this turns out to be (a) the reason why Lord Nottingham turns against his now former friend, when he discovers the ring in question and prevents her sending it, and (b) is the ultimate reason for Queen Elizabeth withdrawing her support for Essex at his trial.