Гвалиор мемлекеті: Маратха тарихы және тәуелсіздік жолы
Gwalior State
Гвалиор мемлекеті: Маратха империясының бөлігі, Шинде әулеті тарапынан басқарылған, стратегиялық маңызды қала және мықты бекініс. Тарихы, құрылуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жартылай тәуелсіз Маратха мемлекеті (1731–1948)
Semi autonomous Maratha state (1731–1948)
Гвалиор мемлекеті – жартылай тәуелсіз Маратха мемлекеті болған. Ол қазіргі Үндістанның Мадхья-Прадеш штабында орналасқан, Маратха империясының күшеуі және Моғол империясының ыдырауы салдарынан құрылған. Мемлекетті индуист Маратха әулеті – Синдия (Шиндеден ағылшынша) әулеті басқарды және Үндістанның князьдік мемлекеті мәртебесіне ие болғанда 21 зеңбірекпен салют беру құқығына ие болды. Мемлекет өзінің атын Гвалиордың ежелгі қаласынан алды, ол оның бірінші астанасы болмаса да, стратегиялық орналасуы және бекінісінің мықтылығы себепті маңызды орынға ие болды. Кейін Даулат Рао Синдия бекініс маңындағы Лашкар ауылында сарай салғаннан кейін ол астанаға айналды. Мемлекетті 18 ғасырдың басында Раноджи Синдия Маратха конфедерациясының құрамында құрды. Уджайин әкімшілігін Пешва Баджирао I өзінің адал қолбасшысы Раноджи Шиндеге тапсырды, ал оның сарсенапаты Ясаджи Рамбхажи (Реге) болды. Уджайиндағы Махакалешвара храмы Шримант Раножирао Синдияның Уджайиндағы билігі тұсында қайта жаңартылды. Махаджи Синдия (1761–1794) тұсында Гвалиор мемлекеті Орталық Үндістандағы жетекші күшке айналып, конфедерация істеріне ықпал етті. Англо-Маратха соғыстары Гвалиор мемлекетін британдық үстемдікке өткізді, осылайша ол Британдық Үнді империясының князьдік мемлекетіне айналды. Гвалиор Орталық Үндістан агенттігінің ең ірі мемлекеті болды және Гвалиордағы резиденттің саяси бақылауында болды. 1936 жылы Гвалиор резиденциясы Орталық Үндістан агенттігінен бөлініп, Үндістанның генерал-губернаторына тікелей бағынды. 1947 жылы Үндістан тәуелсіздік алғаннан кейін Синдия билеушілері жаңа Үндістан Одағына қосылды, ал Гвалиор мемлекеті Мадхья-Бхараттың жаңа Үндістан штабына енді.
Gwalior state was a semi autonomous Maratha state. It was centred in modern day Madhya Pradesh, arising due to the rise of the Maratha Empire and fragmentation of the Mughal Empire. It was ruled by the House of Scindia (anglicized from Shinde), a Hindu Maratha dynasty, and was entitled to a 21 gun salute when it became a princely state of the India. The state took its name from the old town of Gwalior, which, although not its first capital, was an important place because of its strategic location and the strength of its fort; it became later its capital, after Daulat Rao Sindhia built its palace in the village of Lashkar, near the fort. The state was founded in the early 18th century by Ranoji Sindhia, as part of the Maratha Confederacy. The administration of Ujjain was assigned by Peshwa Bajirao I to his faithful commander Ranoji Shinde and his Sarsenapati was Yasaji Rambhaji (Rege). The Mahakaaleshwara temple situated in ujjain was reconstructed during the administration of Shrimant Ranojirao Scindia in ujjain. Under Mahadji Sindhia (1761–1794) Gwalior State became a leading power in Central India, and dominated the affairs of the confederacy. The Anglo Maratha Wars brought Gwalior State under British suzerainty, so that it became a princely state of the British Indian Empire. Gwalior was the largest state in the Central India Agency, under the political supervision of a Resident at Gwalior. In 1936, the Gwalior residency was separated from the Central India Agency, and made answerable directly to the Governor General of India. After Indian Independence in 1947, the Scindia rulers acceded to the new Union of India, and Gwalior state was absorbed into the new Indian state of Madhya Bharat.
География
Мемлекеттің жалпы ауданы болды, және ол бірнеше бөлінген учаскелерден тұрды, бірақ шамамен екіге бөлінді: Гвалиор немесе Солтүстік бөлімі және Малва бөлімі. Солтүстік бөлігі 24º 10' және 26º 52' солтүстік ендік және 74º 38' және 79º 8' шығыс бойлық аралығында орналасқан, ауданы болды. Оның солтүстігінде, солтүстік-шығысында және солтүстік-батысында Чамбал өзені жатыр, ол оны Раджпутана агенттігіндегі Дхолпур, Караули және Джайпур мемлекеттерінен бөліп тұрды; шығысында Біріккен провинциялардың Жалаун және Джанси британдық округтерімен және Орталық провинциялардың Саугор округімен; оңтүстігінде Бхопал, Хилчипур және Раджгарх мемлекеттерімен, сондай-ақ Тоңк мемлекетінің Сирондж парганасымен; ал батысында Раджпутана агенттігіндегі Жалавар, Тоңк және Кота мемлекеттерімен шектесетін. Малва бөлімі, оның құрамына Уджайин қаласы кіретін, ауданы болды. Ол бірнеше бөлек округтерден тұрды, олардың арасында басқа мемлекеттердің учаскелері араласып, өте күрделі құрылымды құрады. 1940 жылы Гвалиор мемлекетінің халқы 4 006 159 адамды құрады.
The state had a total area of , and was composed of several detached portions, but was roughly divided into two, the Gwalior or Northern section, and the Malwa section. The northern section consisted of a compact block of territory with an area of , lying between 24º 10' and 26º 52' N. and 74º 38' and 79º 8' E. It was bounded on the north, northeast, and northwest by the Chambal River, which separated it from the native states of Dholpur, Karauli, and Jaipur in the Rajputana Agency; on the east by the British districts of Jalaun and Jhansi in the United Provinces, and by Saugor District in the Central Provinces; on the south by the states of Bhopal, Khilchipur, and Rajgarh, and by the Sironj pargana of Tonk State; and on the west by the states of Jhalawar, Tonk, and Kotah in the Rajputana Agency. The Malwa section, which included the city of Ujjain, had an area of It was made up of several detached districts, between which portions of other states were interposed, and which were themselves intermingled in bewildering intricacy. In 1940, Gwalior State had 4,006,159 inhabitants.
Тарих
Гвалиордың алдыңғы мемлекеті 10 ғасырда құрылған. 1231 жылы Илтутмиш Гвалиорды басып алды, және содан бастап 1398 жылға дейін ол Дели сұлтандығының құрамында болды. 1398 жылы Гвалиор Томарлардың билігіне көшті. Томар әулетінің ең көрнекті билеушісі – Ман Сингх Томар болды, ол Гвалиор бекінісі ішінде бірнеше ескерткіштер салдырған. 1528 жылы ол моғолдардың бақылауына өтті және 1731 жылға дейін империяның бір бөлігі болып қалды. Гвалиордың билеуші әулетінің негізін қалаушы – Рандожи Синдия болды, ол Шиндэ немесе Синдия әулетіне жататын, оның тегі Сатара қаласынан 16 миль (26 км) шығысқа қарай орналасқан Канхерхед ауылындағы патил лауазымын мұрагерлікпен алып келген отбасының бір тармағынан бастау алады. 1726 жылы Рандожи, Индордың билеуші әулетінің негізін қалаушы Малхар Рао Холкар және Паварлар (Девас-Юниор және Девас-Сениор) Пешва Баджи Рао I-нің өкілеттігімен Мальва аймақтарында шаут (кірістің 25%) және сардешмухи (шауттан 10% артық) жинауға рұқсат алды, оның үлесіне кірістің жартысы (немесе қалған 65 пайызы) бөлді. Рандожи өзінің бас штабын ежелгі Уджайн қаласында орнатты, ол ақырында Синдия иелігінің астанасы болды. 1745 жылдың 19 шілдесінде ол Шұжалпур маңында қайтыс болды, және оның жерлеу орны сол жерде сақталған. Ол үш заңды ұл – Джаяппа, Даттаджи және Жётиба, және екі заңсыз ұл – Тукоджи мен Махаджи қалдырды. Джаяппа Рандожидің иеліктеріне мұрагер болды, бірақ 1755 жылы Нагаурда қаза тапты. Одан кейін оның ұлы Жанкоджи Рао Синдия билікке келді, ол 1761 жылы Панипаттың үшінші шайқасында тұтқынға алынып, өлім жазасына кесілді, содан кейін Махаджи билікке ие болды.
The predecessor state of Gwalior was founded in the 10th century. In 1231 Iltutmish captured Gwalior and from then till 1398 it was a part of Delhi Sultanate. In 1398, Gwalior came under the control of the Tomars. The most distinguished of the Tomar rulers was Man Singh Tomar, who commissioned several monuments within the Gwalior fort. It came under the Mughals in 1528 and was a part of the empire till 1731. The founder of the ruling house of Gwalior was Ranoji Sindhia, who belonged to the Shinde or Sindhia house which traced its descent from a family of which one branch held the hereditary post of patil in Kanherkhed, a village 16 mile (26 km) east of Satara. In 1726, Ranoji along with Malhar Rao Holkar, the founder of the ruling house of Indore, and the Pawars (Dewas Junior & Dewas Senior), were authorized by the Peshwa Baji Rao I to collect chauth (25% of the revenues) and sardeshmukhi (10% over and above the chauth) in the Malwa districts, retaining for his own remuneration half the mokassa (or his remaining 65 percent). Ranoji fixed his headquarters in the ancient city of Ujjain, which ultimately became the capital of the Sindhia dominion, and on 19 July 1745 he died near Shujalpur, where his centotaph stands. He left three legitimate sons, Jayappa, Dattaji, and Jyotiba, and two illegitimate sons, Tukoji and Mahadji. Jayappa succeeded to the territories of Ranoji, but was killed at Nagaur in 1755. He was followed by his son Jankoji Rao Scindia, who was taken prisoner at the Third Battle of Panipat in 1761 and put to death, and Mahadji succeeded.
Махаджи Синдия (1761 1794)
I Мадхаврао, Махаджи және оның мұрагері Даулатрао өздерінің билігі кезінде Үндістан тарихын қалыптастыруда маңызды рөл атқарды. 1764 жылы Махаджи Деканнан Малваға оралды және 1769 жылы ондағы билігін қайта орнатты. 1772 жылы Мадхаврао Пешва қайтыс болды, ал одан кейін болған күрес барысында Махаджи белсенді қатысып, билігін арттыру және иелігін кеңейту үшін барлық мүмкіндікті пайдаланды. 1775 жылы Рагхоба Дада Пешва өзін британдықтардың қорғауына тапсырды. Синдия әскерлерінің Бенгалиядан Гуджаратқа (1778) жасаған тарихи жорығынан кейін полковник Годдардтан жеңіліске ұшырауы, майор Попхамның Гвалиорды басып алуы (1780), және майор Камак жасаған түнгі шабуыл Синдияның көзін ашып, Үндістан саясаты аренасына енген жаңа күштің ықпалын көрсетті. 1782 жылы Синдиямен Салбай шарты жасалды, оның негізгі талаптары Синдияның Уджайнға және Ямунадан солтүстікке британдықтарға көшуі, сондай-ақ басқа да соғысқан тараптармен келісімдер жасауы болды. Бұл шарттың маңыздылығын бағалау қиын. Ол британдықтарды Үндістандағы бейбітшілік төрешілері етіп тағайындады және олардың жоғарылығын де-факто мойындады, сонымен бірге Синдияны Пешваның қарауындағы емес, тәуелсіз басшы ретінде мойындады. Шарты бойынша келіссөз жүргізген Андерсон мырза сол уақытта Синдия сарайына резиденциялық өкіл ретінде тағайындалды. 1782 жылдан 1805 жылдың желтоқсанына дейін Гвалиор Дольпур мемлекетін аннексиялады.
Madhavrao I, Mahadji, and his successor Daulatrao took a leading part in shaping the history of India during their rule. Mahadji returned from the Deccan to Malwa in 1764, and by 1769 reestablished his power there. In 1772 Madhavrao Peshwa died, and in the struggles which ensued Mahadji took an important part, and seized every chance of increasing his power and augmenting his possessions. In 1775 Raghoba Dada Peshwa threw himself on the protection of the British. The reverses which Sindhia's forces met with at the hands of Colonel Goddard after his famous march from Bengal to Gujarat (1778) the fall of Gwalior to Major Popham (1780), and the night attack by Major Camac, opened his eyes to the strength of the new power which had entered the arena of Indian politics. In 1782 the Treaty of Salbai was made with Sindhia, the chief stipulations being that he should withdraw to Ujjain, and the British north of the Yamuna, and that he should negotiate treaties with the other belligerents. The importance of the treaty can scarcely be exaggerated. It made the British arbiters of peace in India and virtually acknowledged their supremacy, while at the same time Sindhia was recognized as an independent chief and not as a vassal of the Peshwa. A resident, Mr. Anderson (who had negotiated the treaty) was at the same time appointed to Sindhia's court. Between 1782 and December 1805 Dholpur State was annexed by Gwalior.
Жанқожара II Синдия (1827-1843)
1827 жылы Даулат Рао дүниеден өтті, оның ұлы мен асырап алған мұрагері болған жоқ. Оның жесірі Байза Бай, отбасының алыс, бірақ заңды тармағынан шыққан он бір жасар Мұкут Раоны асырап алды, ол Жанкожирао Синдия болып тақтыға отырды. Жанкожирао әлсіз билеуші болғандықтан, сарайында дау-жанжалдар жиі болып, әскерде үнемі наразылықтар туды. Оның билікке келуімен бірге, Бай өз билігін дербес жүзеге асыруы керек пе, әлде регент ретінде билік ете ме деген мәселе туды, ал оның жас ханға қатысты мінез-құлқы халықтың оған деген қолдауын күшейтіп, Байды британдық территорияға қашуға мәжбүр етті. Кейін ол Гвалиорға оралып, 1862 жылға дейін сонда тұрды. Осы уақытта бас әміршінің анасының інісі, Мама Сахиб, министр болып тағайындалды. Бұл кезеңдегі ең маңызды оқиға – 1817 жылғы шарт бойынша құрылған қосымша әскерлерді күтіп-ұстау шарттарын қайта қарау болды.
In 1827 Daulat Rao died, leaving no son or adopted heir. His widow, Baiza Bai, adopted Mukut Rao, a boy of eleven belonging to a distant but legitimate branch of the family, who succeeded as Jankojirao Sindhia. Jankojirao was a weak ruler and feuds were constant at his court, while the army was in a chronic state of mutiny. Upon his succession, difficulties arose as to whether the Bai should ruler in her own right or as regent, and her behaviour towards the young king finally caused a rise in feeling in his favour which impelled the Bai to take refuge in British territory. She returned after an interval and lived at Gwalior until her death in 1862. The chief's maternal uncle, known as Mama Sahib, had meanwhile become minister. The most important event during this period was the readjustment of the terms for maintaining the contingent force raised under the treaty of 1817.
Жаяжирао Синдия (1843-1886)
Жанкожирао 1843 жылы қайтыс болды. Оның мұрагері болмағандықтан, оның жесірі Тара Бай, Ханвант Раодың ұлы Бхагират Раоны асырап алды. Ол Джаяжирао Синдия деген атпен таққа отырды, ал Мама Сахиб регент ретінде тағайындалды. Бірақ Тара Бай, үй шаруашылығын басқаратын, бүкіл билікті өз қолына алуды көздеген, адал емес Дада Хасгиваланың ықпалына түсті. Содан кейін түсініксіз, шешуге қиын күрделі интригалар тізбегі басталды. Дада, Мама Сахибті мемлекеттен қуғынға шығарып, министрлікке ие болды. Ол барлық лауазымдарға туыстарын тағайындады, жағдай нашарлап, Мама Сахиб тұратын Сиронж қаласына шабуыл жасаумен қорқытқан үлкен әскерлер жиналды. Пәнджабта соғыс қаупі туды, сондықтан британ үкіметі бейбітшілікті сақтау үшін араласуға бел буды. Резидент полковник Слиман елден қайтарылды және Дада Хасгиваланың тапсырылуын талап етті. Сэр Хью Гоуф басқаратын британ әскері Гвалиорға жорық жасап, 1843 жылдың желтоқсанында Чамбал өзенін кешіп өтті. 29 желтоқсанда Махараджпур және Панниар шайқастары бірдей уақытта өтті, нәтижесінде Гвалиор армиясы талқандалды. Одан кейін келісім шарты жасалды, оған сәйкес Чандери ауданының ішіндегі 1,8 миллион теңгелік жерлер, контингенттік әскерді ұстау үшін берілді. Сонымен қатар, соңғы соғысқа кеткен шығындарды өтеу үшін басқа жерлер де берілді, мемлекеттік армия қысқартылды және толыққанды емес жастағы кезеңде Регенттік Кеңес құрылды, ол резиденттің кеңесімен әрекет ететін болды. 1852 жылы Динкар Рао министр болды, және оның тиімді басшылығымен әкімшіліктің барлық салаларында радикалды реформалар жүргізілді. Шримант Махараджа Джаяджирао (Махараджа Джаяджирао сахеб Шинде деп те аталады) британдық армиямен соғысуға мүдделі болды. 17 маусымда 1858 жылы Гвалиорды сэр Хью Роуз басып алды, және Махараджа Шри Джаяджирао таққа қайта отырды. Оның көрсеткен қызметтері үшін, оған жылына 300 000 теңгелік жерлер берілді, соның ішінде Бетва өзенінің батысындағы Чандери ауданының бір бөлігі де осы жерлерге кірді. Оған жаяу әскерін 3000-нан 5000 адамға дейін, ал артиллериясын 32-ден 36 оқ-дәріге дейін көбейтуге рұқсат берілді. 1858 жылы Гвалиор Чандери мемлекетін өзіне қосып алды. Джаяджирао Императрицаның кеңесшісі, кейіннен Бас кеңесші және GCB және CIE ордендерімен марапатталды. 1882 жылы мемлекет Ұлы Үндістан түбегі темір жолының Мидленд бөлігі үшін жер берді. 1885 жылы Гвалиор бекінісі мен Морар гарнизоны, сондай-ақ 1858 жылдан бері британдық әскерлер бақылауында болған басқа да ауылдар, Жанси қаласымен алмастырылды.
Jankojirao died in 1843; and in the absence of an heir, his widow Tara Bai adopted Bhagirath Rao, a son of Hanwant Rao, commonly called Babaji Sindhia. He succeeded under the name of Jayajirao Sindhia, the Mama Sahib being chosen as regent. Tara Bai, however, came under the influence of Dada Khasgiwala, the comptroller of her household, an unscrupulous adventurer who wished to get all power into his own hands. A complicated series of intrigues followed, which it is impossible to unravel. The Dada, however, succeeded in driving Mama Sahib from the state and became minister. He filled all appointments with his relatives, and matters rapidly passed from bad to worse, ending in the assemblage of large bodies of troops who threatened an attack on Sironj, where Mama Sahib was then residing. War was impending in the Punjab, and, as it was essential to secure peace, the British Government decided to interfere. Colonel Sleeman, the Resident, was withdrawn, and the surrender of Dada Khasgiwala was demanded. A British force under Sir Hugh Gough moved on Gwalior, and crossed the Chambal in December 1843. On 29 December followed the simultaneous Battles of Maharajpur and Panniar, in which the Gwalior army was annihilated. A treaty was then made, under which certain lands to the value of 1.8 million, including Chanderi District, were ceded for the upkeep of a contingent force, besides other lands for the liquidation of the expenses incurred in the late war, the State army was reduced, and a Council of Regency was appointed during the minority, to act under the residents advice. In 1852 Dinkar Rao became minister, and under his able management radical reforms were introduced into every department of the administration. Srimant Maharaja Jayajirao (also called as Maharaj Jayajirao saheb Shinde) was in favor to have a fight with British army. On 17 June 1858 Gwalior was captured by Sir Hugh Rose and Maharaja Sri Jayajirao was reinstated. For his services lands worth 300,000 per year, including the portion of Chanderi District west of the Betwa River, were granted to him and he was allowed to increase his infantry from 3000 to 5000 men, and his artillery from 32 to 36 guns. In 1858 Gwalior annexed Chanderi State. and Jayajirao became a Counsellor of the Empress and later on a GCB and CIE. In 1882 land was ceded by the state for the Midland section of the Great Indian Peninsular Railway. In 1885 Gwalior fort and Morar cantonment, with some other villages, which had been held by British troops since 1858, were exchanged for Jhansi city.
Мадхаврао II Синдия (1886-1925)
1886 жылы Жаяжи Рао қайтыс болды, оның орнын ұлы Мадхо Рао Синдия басты, ол он жастағы бала еді. 1894 жылға дейін, Махараджа билікке келгенге дейін, регенттік кеңес басқаруды жүргізді. Ол мемлекеттік басқаруға терең және белсенді қызығушылық танытты, сондай-ақ әр бөлімдегі жұмысты толыққанды түсінді. 1900 жылы Махараджа Боксерлер көтерілісі кезінде Қытайға сапар шекті және жараланғандарды қабылдау үшін ауруханалық кеме сыйлады.
Jayaji Rao died in 1886 and was succeeded by his son, Madho Rao Sindhia, then a boy in his tenth year. A council of Regency conducted the administration until 1894, when the Maharaja obtained powers. He took a deep and active interest in the administration of the state, and had a comprehensive grasp of the work done in each department. In 1900 the Maharaja went to China during the Boxer Rebellion, at the same time presenting a hospital ship for the accommodation of the wounded.
Жіважирао Синдия (1925-1948 жж.)
Живажирао Синдия 1947 жылғы 15 тамызда Үндістан тәуелсіздік алғаннан кейін Гвалиор штатын абсолюттік монарх ретінде басқарды. Үндістан князьдік мемлекеттерінің билеушілері 1947 жылғы Үндістан тәуелсіздік туралы заңмен құрылған екі доминионның (Үндістан және Пәкістан) біріне қосылуға немесе олардың құрамына кірмеуге құқылы болды. Живажирао көршілес княздік мемлекеттердің билеушілерімен келісімге қол қойып, олардың мемлекеттерін біріктіріп, Үндістан одағының құрамында Мадхья-Бхарат атты жаңа штат құрды. Бұл жаңа штат Раджпрамух аталған билеуші басқаратын кеңес арқылы басқарылуға тиіс болды. Мадхья-Бхарат 1948 жылғы 13 қыркүйектен бастап Үндістанмен жаңа қосылу шартына қол қойды. Живажирао 1948 жылғы 28 мамырда штаттың алғашқы раджпрамухы, яғни тағайындалған губернаторы болды. Ол 1956 жылғы 31 қазанға дейін, штат Мадхья-Прадеш штаттарына біріктірілгенге дейін Раджпрамух қызметін атқарды.
Jivajirao Sindhia ruled the state of Gwalior as absolute monarch until shortly after India's independence on 15 August 1947. The rulers of Indian princely states had the choice of acceding to either of the two dominions (India and Pakistan) created by the India Independence Act 1947 or remaining outside them. Jivajirao signed a covenant with the rulers of the adjoining princely states that united their several states to form a new state within the union of India known as Madhya Bharat. This new covenanted state was to be governed by a council headed by a ruler to be known as the Rajpramukh. Madhya Bharat signed a fresh Instrument of Accession with the Indian dominion effective from 13 September 1948. Jivajirao became the first rajpramukh, or appointed governor, of the state on 28 May 1948. He served as Rajpramukh until 31 October 1956, when the state was merged into Madhya Pradesh.
Гвалиордың Синдия махараджалары
Гвалиор билеушілері Махараджа Синдия атағын таратқан. Гвалиор мемлекетінің Дарбары (Сарқырама) жагирддарлар, сардарлар, истамұрадтар, манкарилер, такурлар және заминдарлар сияқты көптеген ақсүйектерден тұрған.
The rulers of Gwalior bore the title of Maharaja Scindia. The Gwalior State Darbar (Court) was composed of many nobles like Jagirdars, Sardars, Istamuradars, Mankaris, Thakurs and Zamindars.
Әкімшілік
1901 жылы мемлекеттің кірісі 150 миллион рупи болды. Әкімшілік мақсаттар үшін мемлекет екі бөлімге – Солтүстік Гвалиор және Малваға бөлінді. Солтүстік Гвалиор жеті зиладан немесе ауданнан тұрды: Гвалиор Гирд, Бхинд, Шеопур, Танваргар, Исагарх, Бхилса және Нарвар. Малва Пранты төрт зиладан тұрады: Уджайн, Мандсаур, Шаджапур және Амджера. Зилалар парганаларға бөлінді, ал парганадағы ауылдар шеңберлерге топтастырылды, олардың әрқайсысы патвари бақылауында болды. Мемлекеттің басқаруын Махараджа, Садр Кеңесінің көмегімен жүзеге асырды. Бұл Кеңес жеті мүшеден тұрды, Махараджаның өзі төраға болды, ал мүшелер әртүрлі департаменттерге жауапты болды, олардың ішіндегі ең маңыздылары – кірістер, жер тізімі және жер бөлу, орман шаруашылығы, есеп, қоғамдық жұмыстар, кеден және почта. Махараджаның министрі болған жоқ, бірақ бас хатшының басшылығымен хатшылар штабы Махараджаның соңғы бұйрықтарына қатысты мәселелерді дайындады. Зилаларды субалар немесе аудандық судьялар қадағалады; Солтүстік Гвалиорда субалар тікелей Садр Кеңесіне есеп берді, ал Малвада Сар Суба Малва прантына жалпы жауапты болды және төрт Малва субасының жұмысын бақылады. Гвалиордың көптеген феодалдық иеліктері жергілікті билеушілермен басқарылды және зилалар мен пранттардың басқаруына кірмейтін. Сангул Варда (Агра) жеріндегі шағын иеліктер (таккурлар немесе дивандар) номиналды түрде Гвалиор мемлекетінің билігінде болды, бірақ британдық резиденттің белгілі бір әкімшілік және сот өкілеттіктері болды.
The revenue of the state in 1901 was Rs. 150,00,000. For administrative purposes the state was divided into two prants or divisions; Northern Gwalior and Malwa. Northern Gwalior comprised seven zilas or districts: Gwalior Gird, Bhind, Sheopur, Tanwarghar, Isagarh, Bhilsa, and Narwar. The Malwa Prant comprises four zilas, Ujjain, Mandsaur, Shajapur, and Amjhera. The zilas were subdivided into parganas, the villages in a pargana being grouped into circles, each under a patwari. The administration of the state was controlled by the Maharaja, assisted by the Sadr Board. This Board consisted of seven members, the Maharaja himself being president and the members being in charge of different departments, of which the most important were the Revenue, Land Records and Settlement, Forest, Accounts, Public Works, Customs, and Post Office. The Maharaja had no minister, but a staff of secretaries, supervised by a chief secretary, prepared cases for the final orders of the Maharaja. The zilas were overseen by subahs, or district magistrates; in Northern Gwalior, the subahs answered directly to the Sadr Board, while in Malwa, a Sar Subah was in general charge of the Malwa prant, and controlled and oversaw the work of the four Malwa subahs. The numerous feudal estates under Gwalior were administered by the local rulers, and were outside the administration of the zilas and prants. The small estates (thakurs or diwans) of Sangul Wardha'Agra ' were nominally under the authority of Gwalior state, but the British Resident had certain administrative and judicial powers.