Ричард Маршал, 3-ші Пембрук графы: Ағылшын ақсұлуының өмірі мен мұрагерлігі
Richard Marshal, 3rd Earl of Pembroke
Ричард Маршал, 3-ші Пембрук графы (1191-1234) – ағылшын аристократы, Уильям Маршалдың ұлы. Пембрук графы және Англия лорд-маршалы лауазымдарын мұрагерлік етті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия ақсұлтаны Ричард Маршал, 3-ші Пемброк графы (1191 – 15 сәуір 1234), 1-ші Пемброк графы Уильям Маршалдың ұлы және 2-ші Пемброк графы Уильям Маршалдың інісі. 1231 жылдың 6 сәуірінде ағасы қайтыс болғаннан кейін ол Пемброк графтығына және Англияның лорд-маршалы лауазымына ие болды.
English nobleman
Richard Marshal, 3rd Earl of Pembroke ( 1191 – 15 April 1234), was the son of William Marshal, 1st Earl of Pembroke and brother of William Marshal, 2nd Earl of Pembroke, whom he succeeded to the Earldom of Pembroke and Lord Marshal of England upon his brother's death on 6 April 1231.
Ерте өмір
Ричард Уильям Маршалдың және оның әйелі графиня Изабелдің ұлы болды, демек ол Маршал әулетінің мүшесі еді. Әкесінің өмірбаянында Ричард 1190 жылы туған ағасы Уильям Маршалдан кейінгі "екінші баласы" деп көрсетілген. Маршалдың барлық ұлдары сияқты, ол да гуманитарлық ғылымдарда жоғары деңгейде білім алды. 1207 немесе 1208 жылы әкесі король Джонмен қиындыққа тап болғанда, король Ричардты әкесі үшін кепіл ретінде талап етті. Кейін босатылғанымен, 1212 жылы король оны қайтадан талап етті. Одан кейін король Джонның өзі оны рыцарь (шәкірт) атады және корольдің сарайында рыцарь болып қалды, 1214 жылы корольдің Пуатуға жасаған жорығына қатысты, сол кезде ол ауыр сырқатқа шалдықты. 1216 жылы Барондық соғыс аяқталғаннан кейін ол Францияға өткен болуы мүмкін. 1219 жылы әкесінің қазасы туралы хабар Франция королі Филипп II Августтың сарайына жеткенде, Ричард француз королінің сарайында болды. Оның онда болуы, әрине, оның ата-анасы оның анасының Нормандиялық жерлеріне мұрагер боларына бұрыннан шешім қабылдағандықтан, әкесінің өсиетімен сәйкес болды.
Richard was the son of William Marshal and his wife Countess Isabel, meaning that he was a member of the Marshal family. His father's biography calls Richard his 'second born child' after his elder brother William Marshal the younger, who was born in 1190. Like all of Marshal's sons, he was educated to a high standard in the liberal arts. During his father's troubles in 1207 or 1208 with King John, Richard was demanded by the king as a hostage for his father. Though later liberated, he was required again by the king in 1212. He was knighted soon after by King John himself, and remained a knight in the king's household, accompanying the king on his expedition to Poitou in 1214, during which he had a serious bout of illness. Following the end of the Barons' War in 1216, he appears to have crossed over to France, and when news of his father's death reached the court of King Philip II Augustus of France in 1219, Richard was in the household of the French king. His placement there was no doubt because his parents had already determined he was to succeed to his mother's Norman lands, as was provided for in his father's last testament.
Капетиялық барон
1220 жылы наурыз айында анасы қайтыс болғаннан кейін Ричард Маршал Лонгвиль мен Орбек қамалдарына негізделген оның елеулі Норман жерлеріне ие болды. Бірақ, ата-анасы соңғы өсиеттерінде Англия және Франция патшалары арасындағы Маршалдың адалдығына қатысты мәселені шешу мүмкіндігін пайдаланбады, себебі Ричардқа Букингемширдегі Лонг Крендон ағылшын иелігі де бұйырды. 1220 жылы маусымда Ричард пен оның үлкен ағасы Мелунда Францияның Филипп II патшасымен кездесті, патша бұл келісімді қабылдап, Ричардтан құрмет көрсетуді қабылдады. 1222 жылға қарай Ричардтың Франциямен байланысы оның екі рет күйеуін жоғалтқан Гервасия де Динанға үйленуімен күшейді, ол әкесі Андрей де Витренің шығыс Бретань иелігінің мұрагері еді. Ричард бұл некені Гервасияның Гэмпширдегі Рингвуд және Нортгемптонширдегі Бертон Латимер иеліктеріне талап ету құқығын қамтамасыз ету үшін пайдаланды. 1230 жылы Бретаниядағы жорықта Ричардтың үлкен ағасы, граф Уильям, қандай да бір себеппен, досы Генрих III патшасынан, егер ол жорықтан аман оралмаса, патша Ричардтың Маршал ағылшын жерлеріне мұрагерлік етуіне қарсылық таратпайтынына уәде алды, Ричард Францияның Людовик патшасына адал болғанына қарамастан. Осылай болды, граф 1231 жылы Бретаньнен оралғаннан кейін ауырып, 6 сәуірде баласыз қайтыс болды, ал графтық Ричардқа қалды.
Following his mother's death in March 1220, Richard Marshal came into her considerable Norman lands centered on the castles of Longueville and Orbec. However, his parents did not take the opportunity in their final dispositions to resolve the problem of the divided Marshal allegiance between the kings of England and France, as Richard was also allotted an English lordship of Long Crendon in Buckinghamshire. In June 1220, Richard and his elder brother met King Philip II at Melun where the king accepted the arrangement and took Richard's homage. Around 1222, Richard's links to France were increased by his marriage to the twice widowed Gervasia de Dinan, heir to the eastern Breton lordship of her father Andrew de Vitré. Richard was able to use the marriage to secure control of Gervasia's claims to the manors of Ringwood in Hampshire and Burton Latimer in Northamptonshire. In 1230, on campaign in Brittany, Richard's elder brother, Earl William, for whatever reason, extracted from his friend King Henry III a promise that should he not survive the campaign the king would not resist Richard's succession to the Marshal English lands, despite his being a sworn man of King Louis of France. As it happened, the earl contracted an illness after his return from Brittany in 1231 and died childless on 6 April, leaving the earldom to Richard.
Пемброк графлығы
Генрих III сүйікті, қайтыс болған графына берген уәдесін орындап, 1231 жылғы 25 шілдеде Англияға келген Ричард Маршалды сарайына құлшына қарсы алды. Жаңа графтың бақытсыздығы, оның ағасының өлімі, Джонның елден қуылған жақыны Винчестер епискобы Питер де Роштің Англияға оралуына және әділет министрі Юбер де Бурдың құлауына жол ашты. Епископ 1233 жылы билікке келген соң, алғашқы құрбандарының бірі - марқұм граф Вильгельмнің бұрынғы қолдаушыларының бірі Гилберт Бассет болды. Де Роштің шетелдік қолдаушыларының бірі Питер де Молей, бұл арада Бассетке өткен поместьеді қайтаруды талап етті. Патша Бассетке қарсы Де Рошті қолдады. Бассет қарсылық көрсеткенде, патша оны сатқын деп айыптады, ал шешімге қарсы жасалған сәтсіз әрекеттен кейін Бассет Уэльстің оңтүстік шебіне қашып, граф Ричард ағасының одақтасына пана беріп, оның ісін қолдауға міндеттенді. Ричард 1233 жылғы тамыздың ортасында Глостерде патшамен бейбіт келіссөздер өткізу үшін кездесуге күдікпен қарады, ал корольдің туысы Сент-Дэвидс епискобы, олардың арасындағы қарым-қатынасты үзумен қорқытып, қысым көрсету үшін жіберілді. Жағдай шиеленіскенде, Ричард қыркүйек айында патшалық сот өкілдерінен Usk қамалын тапсыруды талап етті, ол да тапсырылды. Біраз уақыт келіссөздер жүргізілді, граф ашық бүлікке дайындалып тұрғанда. Бірақ, қыркүйек айының соңында Бассет және оның одақтасы Ричард Сивард, граф Ричардтың келісімімен, Англияны шабуылдап, бір кезде Лондонда қорқыныш тудырған әскери жорық жасады.
King Henry III was as good as his word to the late earl and readily welcomed Richard Marshal into his court on his arrival in England on 25 July 1231. It was the new earl's bad fortune that his brother's death helped clear the way for King John's exiled favourite, Peter des Roches, bishop of Winchester, to return to England, and plot the downfall of the justiciar, Hubert de Burgh. One of the bishop's first victims on seizing power in 1233 was Gilbert Basset, one of the former followers of the late Earl William. Peter de Maulay, one of Des Roches's foreign followers, demanded a manor back which had passed in the meantime to Basset. The king backed Des Roches against Basset. When Basset resisted, the king abused him as a traitor and after a failed demonstration against the decision, Basset fled to the shelter of the southern March of Wales, where Earl Richard felt obliged to give his brother's ally shelter and adopt his cause. Richard was too suspicious to meet with the king at Gloucester in mid August 1233 for requested peace talks, and the Bishop of St Davids, one of the earl's cousins, was sent by the king to add to the pressure by threatening to break off their relationship as lord and man. As temperatures rose, Richard was faced by demands from royal bailiffs in September for his garrison to surrender Usk Castle which it did. For a while, negotiations were attempted as the earl hesitated on the brink of open rebellion. But the die was cast in late September when Basset and his ally Richard Siward with what has to have been Earl Richard's consent made a spectacular cavalry raid across England, which at one point threatened London.
Маршал соғысы
Ричард графы ашық бүлікке бел буған шығар, бірақ шешім қабылданғаннан кейін жеңіске жету үшін бар күшін салды. Ол Гвинендтің ханзадасы Льюэллин ап Йорвертпен одақтасуға стратегиялық шешім қабылдады, әйтпесе оның отбасы олармен ұзақ жылдар бойы жау болып қалатын еді. Уэльс тарапының қолдауымен 1233 жылдың қазан айының ортасында оның әскері Оңтүстік Уэльске басып кірді, Уск, Абергавенни, Ньюпорт және Кардифф қамалдарын тікелей қоршап алып, жаулап алды. Дегенмен, бәрі де жақсы болған жоқ. Роджер Вендовердің «Тарих гүлдері» (Flores Historiarum) еңбегінде жазылғандай, Маршал мен оның салт аттылары Монмут қаласын барлау үшін, оны қоршау алдында келді. Бірақ, оларды Гин графы Балдуин III қамал қабырғаларына қарай келе жатқанда көрді. Ол Фландрия ақсұлуы еді, король Генрих оған Фландриялықтар мен Пуатулықтардың қосылған әскерін қаланың қорғанына сеніп тапсырған болатын. Жергілікті лорд Джон Монмут шайқаста болған жоқ. Балдуин Маршалдың өте аз серігі бар деп жаңылысты және оны қуу үшін әскерімен аттанды, бірақ Маршал жағдайды өзгертіп жіберді. Маршалдың осы шайқаста Балдуиннің әскеріне қарсы батыл тұрғаны айтылды, бірақ оның әскері Балдуиннің күштерін кері қайтарғанмен, қамал қарсылық көрсетуін тоқтатпады. Алайда, осы жергілікті жеңістерге қарамастан, граф Ричард өзінің әріптес графтары мен барондарынан кең қолдау таба алмады, және – Марштан тыс жерлерде және Англияның тереңіне жасаған батыл шабуылдарынан басқа – патшаға және оның жек көретін кеңесшілеріне қарсы соғыс жүргізу үшін жеткілікті ресурстары мен одақтастары болмады. Англиядағы соғыстағы тоқырау граф Ричардты 2 ақпанда Ирландияға теңізден өтуге итерген болуы мүмкін, ол Ленстер провинциясының адал және берілген екенін анықтады. Мұнда ол өзінің қабілетті інісі Гилберт Маршалдың 1233 жылдың жазынан бастап оның тарапы мен корольдің судьясы Морис Фитц Джеральд және оның одақтастары, бәсекелес аймақтық лордтар Уолтер де Лейси мен Ричард де Бург арасында бітімге келуге қол жеткізгенін көрді. Бұл графты ренжіткен сияқты, бірақ наурыздың ортасында ол патшаға көбірек бейімделген де Бургқа шабуыл жасау мүмкіндігін пайдаланды, сондықтан ол Томмонд провинциясының ирландтарымен одақтасып, оған қарсы жорық ұйымдастырды, де Бургтың бірнеше қамалдарын тікелей басып алып, графтың жауларын үрейлендірді. Де Бург пен де Лейси Меттен жасаған жылдам қарсы шабуылмен жауап берді, ол Маршалдың Килдар қамалын қоршап алды. 1234 жылдың 1 сәуірінде граф Ричард және шағын ат әскері Куррақтағы қоршау шебіне жетті. Темплиерлердің келіссөздерге тырысуы сәтсіз аяқталды және одан кейін болған шайқаста граф өзінің адамдарынан бөлініп, қоршалып, аттан түсті. Ол тұтқындалған кезде қанатын жараланды. Ол екі апта бойы өміріне таласып, бірақ 15 сәуірде жарақатынан қайтыс болды, ал судья мен оның одақтастары Ленстерді бағындырды. Ричард Килкеннидегі францискан монастырында жерленді. Оның орнына сол кезде дін қызметкері болған ағасы Гилберт келді, ол Маршалдың байлығын сақтаудың салдарымен және оның отбасы мен ағасын өлтіргендер арасындағы ресми дауды қудалаумен айналысуға тиіс болды. Ричард Маршалдың өлімі Маршалдар мен олардың континенттік жерлері арасындағы ұзақ байланысты үзіп, оның ағасы Гилберт оларға мұрагерлік етпеді. 1238 немесе 1239 жылы қайтыс болған Ричардтың жесірі Гервасия туралы кейін көп мәлімет жоқ. Ол екі бұрынғы күйеуінен бірнеше балаға ие болғанымен, одан бала туырмады.
Earl Richard may have been hesitant about committing to open rebellion, but once the decision was made, he did what he could to win. He took the strategic decision to ally with Prince Llywelyn ab Iorwerth of Gwynedd, otherwise his family's long term enemy. With Welsh support, in mid October 1233, his army swept across South Wales, besieging and seizing the castles of Usk, Abergavenny, Newport and Cardiff in quick succession. Not all went well, however. According to the chronicler Roger of Wendover in his Flores Historiarum (Flowers of History), Marshal and his knights then came to Monmouth to reconnoitre the town before besieging it. However, they were seen coming towards the castle walls by Baldwin III, Count of Guînes. He was a nobleman of Flanders who, with his mixed force of Flemings and Poitevins, had been entrusted by King Henry with defending the town. The local lord, John of Monmouth, was absent from the battle. Baldwin wrongly thought that Marshal had only a few followers with him, and rode out with his forces to pursue him, but Marshal turned the tables. It was said of Marshal that he put up a gallant defence against Baldwin's men in this skirmish, but though his army repulsed Baldwin's forces the castle remained defiant. However, despite these local successes, Earl Richard failed to gain any wider support amongst his fellow earls and barons, and—apart from some daring mounted raids out of the March and deep into England—he did not have the resources or allies to carry the war to the king and his hated advisers. It may have been the stalemate in the war in England that persuaded Earl Richard to sail for Ireland on 2 February 1234, finding his province of Leinster to be loyal and committed. Here he found that his able younger brother, Gilbert Marshal, had managed since summer 1233 to institute a truce between his party and the king's justiciar Maurice fitz Gerald and his allies, the rival regional lords Walter de Lacy and Richard de Burgh. This appears to have frustrated the earl, but around mid March, he seized the opportunity to attack de Burgh who had come out more strongly for the king, and so he organised a raid against him, in alliance with the Irish of the province of Thomond which alarmed the earl's enemies by taking several de Burgh castles in quick succession. De Burgh and de Lacy retaliated by their own rapid strike out of Meath which besieged the Marshal castle of Kildare. On 1 April 1234, Earl Richard and a small column of cavalry reached the siege lines on the Curragh. Attempted negotiations by the Templar brothers failed and in the succeeding mêlée the earl was cut off from his men, surrounded and unhorsed. He suffered a fatal wound during his capture. He lingered for two weeks but died of his injuries on 15 April 1234, while the justiciar and his allies subdued Leinster. Richard was buried in the Franciscan friary of Kilkenny. He was succeeded by his brother, Gilbert, at the time a clergyman, who had to deal with the aftermath of salvaging the Marshal fortunes and prosecuting the inevitable formal feud between his family and his brother's killers. The death of Richard Marshal ended the long connection between the Marshals and their Continental lands, as his brother Gilbert did not succeed to them. Little is known subsequently of Richard's widow Gervasia, who died in 1238 or 1239. She was childless by him, though had several heirs from her two previous husbands.