Британдық теңізшілерге көмек қоры: Marine Society тарихы
The Marine Society
Теңізшілерге көмек қоры: Ұлыбританияның Marine Society қайырымдылық ұйымы 1756 жылдан бері теңізшілерге қолдау көрсетуде. Тарихы, мақсаты мен Sea Cadets бірлестігі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Теңізшілерге көмек көрсетуші британдық қайырымдылық ұйымы – Ұлыбритания Теңізшілер Қоғамы.
British charity for seafarers
the Marine Society of the United Kingdom
Теңізшілер Қоғамы – теңізшілер үшін құрылған әлемдегі ең алғашқы британдық қайырымдылық ұйымы. 1756 жылы Франция, Австрия және Саксонияға қарсы Жеті жылдық соғыс басталғанда (кейін Моғол империясы, Испания, Ресей және Швеция да қатысқан) Британия теңіз флотына адамдарды жедел түрде жинау қажеттігіне тап болды. Бұл мәселені шешуде және келесі екі жарым ғасыр бойы мыңдаған жас адамдарды теңізде мансапқа дайындалуға көмектесуде саяхатшы, Ресей компаниясының саудагері, жазушы және меценат ретінде танылған Джонас Ханвей (1712–1786) маңызды рөл атқарды. 2004 жылы Теңіз кадеттері қауымдастығымен бірігіп, Теңізшілер Қоғамы мен Теңіз кадеттері құрылды.
The Marine Society is a British charity, the world's first established for seafarers. In 1756, at the beginning of the Seven Years' War against France, Austria, and Saxony (and subsequently the Mughal Empire, Spain, Russia and Sweden) Britain urgently needed to recruit men for the navy. Jonas Hanway (1712–1786), who had already made his mark as a traveller, Russia Company merchant, writer and philanthropist, must take the chief credit for founding the society which both contributed to the solution of that particular problem, and has continued for the next two and a half centuries to assist many thousands of young people in preparing for a career at sea. In 2004, in a merger with the Sea Cadet Association, the Marine Society & Sea Cadets was formed.
Құрылу
Теңізшілер қоғамы – әлемдегі ең көне теңіз қайырымдылық ұйымы – Лондон саудагерлері мен джентльмендердің бастамасы болды. Олар алғаш рет 1756 жылдың 25 маусымында Корнхиллдегі «Корольдің қару-жарағы» тавернасында кездесіп, теңіз флотына екі-үш мың теңізші жеткізу жоспарын талқылады. Жұмысқа алу дереу басталды. Демеушілер іздестірілді және еріктілерді іздеп газеттерде және көшеде хабарламалар жарияланды:
The Marine Society, the world's oldest public maritime charity, was an initiative of a group of London merchants and gentlemen, who first met at the King's Arms Tavern, Cornhill, London on 25 June 1756 to discuss a plan to supply two or three thousand seafarers for the navy. Recruitment began immediately. Sponsors were sought and advertisements for volunteers appeared in newspapers and on the street:
«Ескертіледі, Оның Шаңырағының кемелеріне теңізшінің қызметін үйрену ниетімен жүзуге бейім, мықты денелі жігіттер мен ұлдар, тексерілгеннен кейін Теңізшілер қоғамынан бекітілсе, сәнді киіммен және төсек-орынмен қамтамасыз етіледі, ал олардың шығындары Оның Шаңырағының кемелері тоқтаған порттарға дейін төленеді, сондай-ақ басқа да барлық қажетті көмек көрсетіледі». Он адам тиісті киіммен қамтамасыз етіліп, Патша флотының кемелеріне тапсырылды. Осылай Теңізшілер қоғамының жұмысы басталды. Қайырымдылық қорының негізгі мақсаты – жұмыссыз немесе жетім қалған жасөспірімдерді офицерлердің қызметшілері ретінде теңізге жіберу болды. Соғыс кезінде Патшалық теңіз флотына шамамен 4500 ұл қызметші ретінде қажет болды. Олардың шамамен мыңға жуығы офицер болуға ниеттенген «жас джентльмендер» болды, ал қалғандарының көп бөлігі Қоғамның көмегімен қамтамасыз етілді. Ұлдардың көпшілігі теңізшілікпен айналыспайтын отбасылардан болғандықтан, Қоғам теңізшілерге шақыру санын бірнеше мыңға арттырған болуы мүмкін. Сондай-ақ, Қоғам он мыңнан астам теңізшіге тегін киім-кешекпен қамтамасыз етті, бұл тиф ауруының таралуын азайтуға көмектесті.
"Notice is hereby given, that all stout lads and boys, who incline to go on board His Majesty’s Ships, with a view to learn the duty of a seaman, and are, upon examination, approved by the Marine Society, shall be handsomely clothed and provided with bedding, and their charges born down to the ports where His Majesty’s Ships lye, with all other proper encouragement." Ten men were duly clothed and delivered to ships of the King's navy. In this small way began the work of the Marine Society. The main object of the charity when founded was sending unemployed or orphaned teenagers to sea as officers' servants. The Royal Navy was estimated to need about 4,500 boys as servants during wartime. Approximately a thousand were 'young gentlemen' intending to be officers, and many of the remainder were supplied by the Society. As the boys were for the most part from non seafaring families the Society probably provided a real increase of several thousand to the pool of naval recruitment. The Society also provided over ten thousand naval recruits with free clothing, which helped reduce the typhus problem.
Парламент актісімен құрылған
Бұл жоба өте табысты болды. 1763 жылға қарай Қоғам 10 000-нан астам ер адам мен ұлды қабылдады; 1772 жылы оның ұлт өміріндегі маңызы соншалықты артты, ол Парламент Актісімен бекітілді. Адмирал Нельсон осы қайырымдылық қорының белсенді қолдаушысы және қамқоршысы болды, сол себепті Трафальгар шайқасы (1805) кезінде британдық әскердің кемінде 15 пайызын Теңізшілер Қоғамымен қамтамасыз етуге, оқытуға және жарақтандыруға мүмкіндік болды. Осы адамдардың кәсіби деңгейі, атақты британдық теңізші батыры мойындағандай, оның жеңістеріне үлкен үлес қосты.
The scheme really took off. By 1763, the Society had recruited over 10,000 men and boys; in 1772, such was its perceived importance in the life of the nation, it was incorporated in an Act of Parliament. Admiral Nelson became a stalwart supporter and trustee of the charity, such that by the time of the Battle of Trafalgar (1805) at least 15% of British manpower was being supplied, trained and equipped by the Marine Society. The relative professionalism of these men, the great British naval hero readily acknowledged, played a part in his victories.
Қақтығыстар тоқтап, білім беру басталады
Бірақ жаулықтардың аяқталуы теңізшілерді жалдау енді елдің бірінші кезектегі міндеті болмады, дегенмен адмирал Боскавен кейін былай деп жазды: "Мен білетінімдей, теңіз флотын жалдаудың ешқандай жоспары Теңізшілер қоғамы сияқты табысты болған жоқ". Ханвей қазір әскери кемелерден босатылған кезде жігіттерді саудагерлік қызметке ауыстыру жоспарларын жасады және одан кейін Қоғам Корольдік және Саудагерлік теңіз флоттарымен бірдей айналысты. Командирлердің алғашқы есептері бойынша, егер Қоғаммен жабдықталған жігіттер теңізге жіберілмес бұрын біраз уақыт оқытылса, дезертирлердің саны азаяды. Бастапқыда қоғам кейбір балаларды оқыту үшін мектеп мұғалімі мен оркестр жетекшісін жалдады және 1786 жылы "Бити" атты сауда кемесін сатып алды, ол оқу кемесіне айналдырылды және "Теңізшілер қоғамы" деп аталды. Осылайша, қоғам әлемдегі алғашқы ұйым болып, Депфорд пен Гринвич арасындағы Темза өзенінде бекітілген арнайы мектеп кемесінде ер балаларға арналған теңіздік оқытуды бастады. Бұл үлгіге ХІХ ғасырда Британ аралдарындағы порттардағы көптеген басқа ұйымдар еліктеді. 1799 жылдан 1918 жылға дейін Адмиралтейство оқу кемелерін ұсынды, соңғы екеуі "Уорспит" деп аталды; 1846 жылы HMS Warspite (1807) бастап, кейіннен 1877 жылы HMS Conqueror деп аталды. 1922 жылы Қоғам үшінші "Уорспит" ретінде HMS Hermione кемесін тапсырды. Алайда Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, әуе шабуылы болуы мүмкін болғандықтан, Қоғам кемені эвакуациялауға мәжбүр болды. 1756 жылдан 1940 жылға дейін Қоғам Корольдік теңіз флотына, Британдық Шығыс Үндістан компаниясына және сауда флотына 110 000-нан астам ер адам мен жігітті жалдады. 1756 жылдан 1815 жылға дейінгі кезеңде қайықта жұмыс істейтіндердің 12 пайызын осы қоғам қамтамасыз еткен, ал олардың барлығы ерікті болғандықтан, бұл ел үшін аса құнды болды. 1945 жылдың ақпан айында Қоғамның вице-президенті Фредерик Мид, комитет мүшесі ретінде 51 жыл қызмет еткеннен кейін, Қоғам төрағалығынан зейнетке шықты. Мид 97 жаста еді.
But the end of hostilities meant that naval recruitment was no longer the nation's first priority, although Admiral Boscawen was later to write: "No scheme for manning the navy, within my knowledge, has ever had the success as the Marine Society’s." Hanway now formulated plans for transferring boys to the merchant service on their discharge from naval ships and from then on, the Society was equally involved with both Royal and Merchant navies. Early reports from commanding officers had indicated that the number of desertions might be reduced if boys equipped by the Society were given a period of training before being sent to sea. Initially the Society hired a schoolmaster and bandmaster to teach some of the boys and in 1786 purchased a merchant ship the Beatty, which was converted to a training ship and renamed Marine Society. The Society thus became the first organisation in the world to pioneer nautical training for boys in its special school ship which was moored in the Thames between Deptford and Greenwich. This example was followed in the nineteenth century by many other organisations in ports round the British Isles. From 1799 until 1918 The Admiralty provided a succession of training ships, the last two of which were renamed Warspite; starting with HMS Warspite (1807) in 1846, and later HMS Conqueror renamed in 1877. In 1922 the Society commissioned HMS Hermione as the third Warspite. However the outbreak of the Second World War forced the Society to evacuate the ship owing to the probability of air attack. From 1756 to 1940 the Society recruited over 110,000 men and boys for the Royal Navy, the British East India Company and Merchant service. Records show that from 1756 to 1815 the charity provided some twelve percent of naval manpower, all the more valuable to the nation since each one was a volunteer. In February 1945 the vice president of the Society, Frederick Mead, retired from the chairmanship of the Society, following 51 years as a committee member. Mead was 97 years old.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қоғам ұлттық билік органдарының теңіздік оқуға қажетті жабдықтарды жеткілікті деңгейде ұсынып отырғанына келісім берді. Ол көптеген жас теңізшілерге теңіздік жиынтықтарды беруді жалғастырды және қажет болған жағдайда олардың біліміне гранттар берді, бірақ 1950 жылдары Қоғам осылайша көмек көрсеткен курсанттардың жақсы жалпы білім алғанын және O деңгейінде кемінде төрт GCE емтиханын тапсырғанын талап ете бастады. Осылайша, Теңізшілер қоғамы сауда флотына офицерлерді қабылдаудың стандартты тәжірибесі ретінде қабылданған бастаманы іске қосты. 1940 жылдан 1987 жылға дейін қоғамның резервтері арта келе, ол жеке теңізшілерге ғана емес, сонымен қатар көптеген теңіздік қайырымдылық қорына да қаржылай көмек көрсетуге мүмкіндік алды. 1981 жылы ол Marine Adventure Sailing Trust шектеулі өмірлік инвестициялық қорына бастапқы қаражатты ұсынды, бұл оған Теңізшілер кадеттер корпусына, TS Foudroyant, Ocean Youth Club және басқа да теңіз жастарының қайырымдылық ұйымдарына қомақты гранттар беруге мүмкіндік берді. 1976 жылы қоғам ұқсас мақсаттарды бөлісетін бірнеше теңіздік қайырымдылық ұйымдарымен бірікті, олардың ішінде Инкорпорированный Темза теңіздік оқу колледжі (ITNTC, бірнеше рет аты өзгертілген кемелерде орналасқан), Теңізшілер білім беру қызметі (SES), Теңізшілер үйі және Red Ensign клубы, Саудагерлік теңізшілерге көмек көрсету қоры және Ұлыбританиялық кемелерді қабылдау қоғамы болды. SES-тің осы кезде Теңізшілер қоғамымен бірігуі өте маңызды болды және екі ұйымның да жұмысының маңыздылығын сақтауға көмектесті. SES Теңізшілер қоғамының Теңіз колледжі мен Теңізшілер кітапхана қызметінен тұрды және 1919 жылы бұрын Жұмысшылар білім беру қауымдастығын құрған Альберт Мансбриджтің бастамасымен құрылған болатын. Теңіз колледжі мен кемелердегі кітапхана қызметі бүгінгі күні де дамып келеді. Соңғы 30 жылда Теңізшілер қоғамының басты мақсаты – барлық кәсіби теңізшілердің біліміне, даярлығына және әл-ауқатына қолдау көрсету, сондай-ақ жастарды теңіздік мансапқа баулу.
After the Second World War, the society concluded that there were by then sufficient facilities for sea training provided by national authorities. It continued to provide sea kits for many young seafarers and, where necessary, offered grants for their education, but in the 1950s the Society began to insist that cadets thus helped should have completed a good general education, obtaining a minimum of four GCE passes at O level. In this way the Marine Society pioneered what was subsequently accepted as standard practice for the entry of officers into the Merchant Navy. Between 1940 and 1987, as the society's reserves increased, it was not only able to help individual seafarers but also to make grants to many maritime charities. In 1981 it provided the base funds for the Marine Adventure Sailing Trust, a limited life investment trust fund, which enabled it to make further substantial grants to the Sea Cadet Corps, TS Foudroyant, Ocean Youth Club and other maritime youth charities. In 1976 the society amalgamated with various other maritime charities with similar aims, including the Incorporated Thames Nautical Training College (ITNTC, located on a succession of ships renamed ), the Seafarers Education Service (SES), the Sailors' Home and Red Ensign Club, the Merchant Navy Comforts Service Trust and the British Ship Adoption Society. The merger of the SES with the Marine Society at this time was hugely significant and helped to ensure the continued relevance of both of their operations. The SES consisted of the Marine Society College of the Sea and the Seafarers Library service, and had been inaugurated in 1919 by Albert Mansbridge who had earlier founded the Workers Educational Association. Both the College of the Sea and the ships' library service continue to flourish today. For the past 30 years, the principal objectives of the Marine Society have been to facilitate and to provide practical and financial support for the education, training and well being of all professional seafarers and to encourage young people to embark on maritime careers.
Теңізшілер қоғамы мен теңіз кадеттері
Көптеген жылдар бойы Теңізшілер қоғамы Теңіз кадеттері корпусымен тығыз байланыста болды, Теңіз кадеттері қауымдастығының демеушісі және жер иесі ғана емес, сонымен қатар жыл сайын жүздеген теңіз кадеттеріне теңізде оқу мүмкіндіктерін ұсынып келді. Екі қайырымдылық ұйымының толықтыратын мақсаттары және, әсіресе, Теңіз кадеттері корпусына сауда флотының дәстүрін енгізуге екі жақты ұмтылысының нәтижесінде, 2004 жылғы 30 қарашада Теңіз кадеттері қауымдастығы Теңізшілер қоғамымен біріктірілді. Осылайша құрылған жаңа қайырымдылық ұйымы, Теңізшілер қоғамы және Теңіз кадеттері (MSSC) деп аталады, ол екі ерекше ұйымның бас бренді болып табылады және Ұлыбританиядағы ең ірі коммерциялық емес теңіз ұйымы. Ол Теміз өзенінің жанындағы Виктория дәуіріндегі ғимаратта, оңтүстік Лондонның Ламбет сарайына іргелес орналасқан. MSSC ұйымының құрамында Теңізшілер қоғамы теңіз саласының мамандарына өмір бойы білім берумен айналысатын қайырымдылық ұйымы ретінде өз қызметін жалғастыруда.
For many years the Marine Society has had strong ties with the Sea Cadet Corps, not only as benefactor and landlord to the Sea Cadet Association but also by providing sea training opportunities for hundreds of sea cadets each year. It was because of the complementary objectives of the two charities and, more specifically, the mutual desire to introduce an element of Merchant Navy ethos to the Sea Cadet Corps, that a merger of the Sea Cadet Association with the Marine Society came about on 30 November 2004. The new charity created thereby, known as The Marine Society & Sea Cadets (MSSC), is the holding brand for the two distinct organisations and is the UK's largest non profit maritime organisation. It is based in a Victorian building close to the river Thames and adjacent to Lambeth Palace in south London. Within the MSSC organisation, the Marine Society continues as a charity involved in lifelong learning for maritime professionals.