1878-1961 жылдар аралығындағы Куба бейсбол лигасының тарихы

Кіріспе

Кубалық кәсіби бейсбол лигасы 1878 жылдан 1961 жылға дейін, 1961 жылға дейінгі Кубаның тарихи кәсіби бейсбол лигасы.

Куба лигасы – АҚШ-тан тыс жердегі ең ерте және ұзақ жылдар бойы жұмыс істеген кәсіби бейсбол лигаларының бірі. Ол 1878 жылдан 1961 жылға дейін Кубада қызмет етті. Ойын кестесі көбінесе қыс айларында өтетін болғандықтан, лига кейде «Кубалық қысқы лигасы» деп аталды. Лигаға әдетте 3-5 команда кіретін, және ол Гаванада орналасқан, бірақ кейде Матансас немесе Санта-Клара сияқты алыс қалалардан командалар да қатысты. Аты айтылғанмен, бұл сол кезде Кубадағы жалғыз кәсіби лига емес еді, сонымен қатар ол әрқашан ең танымал болған жоқ. Питер С. Бьяркманның айтуынша, әуесқойлардың ойыны астанадан тыс жерлерде қолжетімді болғандықтан, көбірек қызығушылық тудырды. Дегенмен, 1947 жылы Куба лигасы Бас лиганың Ұлттық қауымдастығына қосылды, бұл «Ұйымдастырылған бейсбол» қатарына қосылған алғашқы Латын Америка лигасы болды. Лига 1900 жылы нәсілдік интеграцияланды, ал 20 ғасырдың бірінші жартысында Куба лигасы қара және ақ терілі ойыншылардың кездесуі үшін тамаша алаң болды. Көптеген көрнекті афроамерикалық ойыншылар Хосе Мендес, Кристобал Торриенте, Адольфо Луке және Мартин Дихиго сияқты кубалық қара және ақ терілі жұлдыздармен бірге Кубада жарысты. Бірақ 1959 жылғы Куба революциясынан кейін жаңа коммунистік үкіметпен қарым-қатынас шиеленісті, және 1961 жылдың наурыз айында үкімет кәсіби бейсболды тарату туралы жарлық шығарды.

Ерте тарихы: 18781899

Куба лигасы деп аталатын алғашқы ойын 1878 жылдың 29 желтоқсанында Гаванада өтті. Эстебан Беллан, АҚШ-та кәсіби түрде ойнаған алғашқы латын американдық, «Хабана» командасының капитаны (ойыншы-менеджері) болды, ал қарсылас «Альмендарес» командасын Карлос Зальдо басқарды. («Альмендарес» – ескі Гавананың сыртындағы маңырайып жатқан елді мекен.) Бірінші ойында «Хабана» 21:20 есебімен жеңіске жетті. Лигадағы жалғыз команда – «Матансас» болды. Бірінші маусымда әр команда үшін тек төрт ойын жоспарланған, ал маусым ақпан айына дейін жалғасты. «Хабана» командасы 4:0:1 есебімен бірінші чемпионатта жеңіске жетті. Кубадағы алғашқы бейсбол, АҚШ-тағыдай, мырзалардың спорт клубтары ұйымдастырған әуесқойлық спорт түрі болды. Ойындар жексембі күндері өткізіліп, көбінесе пикникпен басталып, бимен аяқталар еді. Куба бейсболының ерекшелігі – командалар әрқайсысында 10 ойыншыдан құралды. Оныншы ойыншы – «оң жақ қорғаушы», ол бірінші және екінші базалардың арасында ойнады. 1880-ші жылдардың ортасына қарай ең танымал ойыншылар белгілі тұлғаларға айналды, ал бейсбол кәсіби деңгейге көтеріле бастады, ойыншылар командадан командаға ауысып, кейде американдық ойыншылар күшейту үшін шақырылар еді. Кубада 1880 және 1890 жылдары кәсібиліктің біртіндеп дамуы, АҚШ-та екі онжылдық бұрынғы Ұлттық бейсболшылар қауымдастығындағы кәсібиліктің дамуын қайталады, бұл ақырында Ұлттық кәсіби бейсболшылар қауымдастығының құрылуына әкелді. Алайда, Кубада әуесқойлық клубтар Куба лигасынан бөлініп шықты. Кубада бейсбол кубалықтардың ұлттық ерекшелігі мен ұлтшылдығымен байланысты болды. Гонсалес Эчеваррия былай деп жазады: «Бейсбол испан билігіне қарсы ойналатын спорт түрі болды, олар бұл американдық өнертабысты сепаратистік және таяқтардың қолданылуынан қауіпті зорлық-зомбылық деп қарады. 1869 жылы он жылдық соғыс басталған кезде тыйым салынды». Алғашқы бейсбол командаларының көптеген демеушілері сонымен қатар революциялық қозғалысты қолдады. Бірқатар бейсболшылар Кубаның тәуелсіздік соғысында (1895–98) Испанияға қарсы күресті, кем дегенде үшеуі қаза тапты: Эмилио Саборин, Хуан Мануэль Пасториза және Рикардо Кабалейро. 19 ғасырда Куба лигасы тек ақ нәсілділерден құралды. Алайда, қара нәсілді кубалықтар жартылай кәсіби және қант фабрикаларының командаларында ойнап, бейсбол шеберлігін жетілдіріп жатты. Кубаның тәуелсіздік соғысы кубалықтарды, ақтар мен қараларды ортақ мақсатқа біріктірді және ақырында интеграцияға әкелген жағдайлар жасады. 19 ғасырдың Куба лигасының тағы бір маңызды мұрасы – «Хабана» мен «Альмендарес» командалары арасындағы ұзаққа созылған бәсекелестік болды. Бұл бәсекелестік Куба лигасы құрылғанға дейін басталды және одан кейін де сақталды, шамамен бір ғасырға созылды. Гаванада өскен (және, шындығында, Кубаның көп бөлігінде) адам «Хабана» мен «Альмендарес» командаларының бірін таңдауға мәжбүр болды.

The first game in what became known as the Cuban League took place in Havana on December 29, 1878. Esteban Bellán, the first Latin American to play professionally in the United States, was captain (playing manager) of Habana while the opposing Almendares was captained by Carlos Zaldo. (Almendares was a suburb just outside old Havana.) Habana won the first game, 21 20. The only other team in the league was Matanzas. In that first season, only four games were scheduled for each team, with the season lasting through February. Habana won the first championship with a record of 4 0 1. Early baseball in Cuba, as in the United States, was an amateur sport first organized by gentlemen's athletic clubs. Games were played on Sundays and were typically preceded by a picnic and followed by a dance. A unique feature of early Cuban baseball is that teams played with 10 players per side. The tenth player was a "right shortstop", playing halfway between the first and second bases. By the mid 1880s, the best known players were becoming celebrities and baseball began to become professional, as players jumped from team to team and Americans were sometimes brought in as reinforcements. The gradual development of professionalism that took place in Cuba during the 1880s and 1890s echoed the development of professionalism in the United States two decades earlier in the National Association of Base Ball Players, which ultimately led to the formation of the National Association of Professional Base Ball Players. In Cuba, however, the clubs that wished to remain amateur broke off from the Cuban League. Baseball in Cuba became associated with Cuban identity and nationalism. González Echevarría notes, "Baseball was a sport played in defiance of Spanish authorities, who viewed this American invention as vaguely secessionist and dangerously violent because of the use of sticks. A ban was issued in 1869, just as the Ten Years' War was starting." Several of the sponsors of early baseball teams were also supporters of the revolutionary cause. A number of ballplayers fought against Spain in the Cuban War of Independence (1895–98), and at least three lost their lives: Emilio Sabourín, Juan Manuel Pastoriza, and Ricardo Cabaleiro. During the 19th century the Cuban League remained a segregated, whites only institution. However, black Cubans were developing their baseball skills playing for semi professional and sugarmill teams. The Cuban War of Independence brought Cuban blacks and whites together in a common cause and created the pressures that ultimately brought integration. The other great legacy of 19th century Cuban League baseball was the enduring rivalry between Habana and Almendares. This rivalry began before the formation of the Cuban League and survived after its end, lasting for nearly a century. Growing up in Havana (and, indeed, in much of Cuba) meant choosing between Habana and Almendares.

Басты беттер

1878 жылғы 29 желтоқсанда Гаванада Куба лигасының алғашқы ойыны өтті; Гавана Альмендаресті 21:20 есебімен жеңді. 1879 жылғы 21 желтоқсанда "Хоп Биттерс" атты американдық кәсіби команда Кубаға келіп, кубалық команданы оңай жеңді. Команданың ойыншылары 1879 жылы кіші лигадағы Ұлттық Ассоциацияда ойнаған, ал 1880–1882 жылдары ірі Ұлттық лигада ойнаған Вурчестер командасынан құралған. Бұл тур, үлкен лига ойыншылары мен кубалық командалар арасындағы маусымнан кейінгі көрме матчтарының ұзақ дәстүрін қалыптастырды. 1881 жылы алғашқы Альмендарес паркі ашылды. Ол бірнеше онжылдық бойы Куба бейсбол лигасының негізгі үйі болды. 1886 жылғы 2 ақпанда Карлос Масия Куба лигасы тарихында алғаш рет Альмендарес үшін Fe командасын 16:0 есебімен жеңіп, таза жеңіс (шабуылсыз ойын) көрсетті. 1887 жылы Гавана алтыншы рет қатарынан жеңіске жетті. Куба лигасы құрылғаннан бері тоғыз жыл өткен соң, Гавана осы уақытқа дейін жалғыз жеңімпаз болды. (Лиганың екі жыл ойнамай қалған, үшінші жылы даулар маусымды ресми жеңімпазсыз аяқтауға әкелді.) 1888 жылы Фе командасы Гаванадан басқа алғашқы чемпион атанды. Антонио Мария Гарсия, "Эль Инглес" (ағылшын) атымен танылған, Гавана үшін .448 соққы көрсетіп, 4 соққыдан чемпионатты жеңіп алды. 1889 жылы Венсеслао Гальвес Кубадағы бейсбол тарихын (және кез келген ел үшін алғашқылардың бірі) жазды – "El base ball en Cuba". 1890 жылғы 17 мамырда лига президенті Оскар Мартинес Кониль ерікті өрт сөндіру бригадасында қызмет етіп жатқанда өрттен қаза тапты. 1891 жылы Альфред Лоусон екі американдық команданы Кубаға турға алып барды. Қаңтар және ақпан айларында саяхатқа шыққан алғашқы командада үлкен және кіші лига ойыншылары болды. Олар Матансас, Прогресо және Альмендарес командаларын жеңді, бірақ Гавана, Фе және "All Cubans" деп аталған жұлдыздар командасына ұтылып қалды. Екінші команда, "All Americans", желтоқсан айында келді және құрамында үлкен лига ойыншылары, соның ішінде жас жұлдыздар Билл Дален және Джон МакГроу болды. Бұл команда кубалықтарды 17:0, 14:0, 11:4, 14:3 және 10:1 есебімен бес ойыннан кейін жеңіске жетті. Екінші турда кубалық ойыншы Антонио Мария Гарсия "All Americans" командасына қарыз берілді және сериядағы барлық соққышыларды басып өтті, соның салдарынан МакГроу оны Балтимор Ориолс командасына қабылдауға ұсыныс жасады; Гарсия Кубада жалақысы жоғары болғандықтан ұсыныстан бас тартты. 1894 жылы Альмендарес Хуан Мануэль Пасторизаның тамаша тастауының арқасында алғашқы чемпионатын жеңіп алды. 1895–96 және 1896–97 жылдары Куба Тәуелсіздік соғысының салдарынан бейсбол ойналмады. 1897 жылы Гавана клубының алғашқы маусымында ойнаған, кейін оның бас жаттықтырышы болған Эмилио Саборин соғыста тұтқындалғаннан кейін испан түрмесінде қайтыс болды. 1897–98 жылдары испан үкіметі революция ауылдарда жалғасып жатқанмен, бейсбол ойнауға рұқсат берді; алайда, испан-американ соғысы басталғанда маусым ерте аяқталды. 1899 жылғы ақпанда Куба лигасы американдық оккупация астында қайтадан жанданды.

On December 29, 1878, the Cuban League's first game took place in Havana; Habana beat Almendares 21 20. On December 21, 1879, an American professional team, the "Hop Bitters", visited Cuba and easily beat a Cuban team. The team's players comprised the Worcester team that had played in the minor league National Association in 1879 and would play in the major National League in 1880–1882. This tour began a long tradition of post season exhibition series between major leaguers and Cuban teams. In 1881 the first Almendares Park opened. For several decades it served as the principal Havana home for Cuban League baseball. On February 2, 1886, Carlos Maciá pitched a shutout for Almendares, the first in Cuban League history, beating Fe 16–0. In 1887 Habana won its sixth consecutive pennant. In the nine years since the founding of the Cuban League, Habana had so far been the only winner. (There had been two years when the league did not play; in a third year, disputes led to the termination of the season with no official winner.) In 1888 Fe became the first team other than Habana to win a championship. Antonio María García, known as El Inglés (the Englishman), wins the first of 4 batting championships, hitting .448 for Habana. In 1889 Wenceslao Gálvez writes the first history of baseball in Cuba (and one of the first for any country), El base ball en Cuba. On May 17, 1890, the President of the league, Oscar Martínez Conill, was killed in a fire while serving in a volunteer fire fighting brigade. In 1891, Alfred Lawson led two American teams on tours of Cuba. The first team to tour, in January and February, featured a mix of major and minor leaguers. It beat Matanzas, Progreso, and Almendares, but lost to Habana, Fe, and an all star team known as the All Cubans. The second team, the "All Americans", came in December and comprised major league players including young stars like Bill Dahlen and John McGraw. This team easily beat the Cubans in five straight games with scores of 17 0, 14 0, 11 4, 14 3, and 10 1. For the second tour, Cuban player Antonio María García was lent to the All Americans and led all hitters in the series, prompting an offer from McGraw to sign with the Baltimore Orioles; García turned down the offer because he was paid more in Cuba. In 1894 Almendares finally won its first championship, led by the pitching of Juan Manuel Pastoriza. In 1895–96 and 1896–97, baseball was not played due to the Cuban War of Independence. In 1897 Emilio Sabourín, who played for Habana in its inaugural season and went on to become its manager, died in a Spanish prison after being captured during the war. In 1897–98 the Spanish government allowed baseball to be played even though the revolution continued in the countryside; the season was ended early, however, when the Spanish–American War broke out. In February 1899, the Cuban League returned under American occupation.

Алтын дәуірі: 1900-1933 жылдар

1900 жылы Куба Лигасына маңызды өзгерістер келді. Кубаның Тәуелсіздік соғысы мен Испан-Америка соғысынан кейін лиганы нәсілдік тұрғыдан біріктіруге қысым артты. Абель Линарес және Тинти Молина сияқты промоутерлер мен кәсіпкерлердің бастамасымен, 1900 жылы лигаға толығымен қара түсті ойыншылардан құралған «Сан-Франциско» клубы қабылданып, басқа клубтарға да ақ түсті емес ойыншылар қабылданды. «Сан-Франциско» оңай жеңіске жеткеннен кейін, басқа клубтар да үздік қара түсті ойыншыларды сатып алуға асықты. Бұл өзгерістер лиганың толыққанды кәсіби мекеме екенін де көрсетті. Бұл өзгерістер қарсылық пен даусыз өтті. Кем дегенде бір команда иесі біріктірілген кәсіпорынға инвестиция жасаудың орнына өз үлесін сатты. Жоғарғы сыныптан шыққан бірнеше ойыншылар нәсілдік бөліну сақталған әуесқой лигаларға көшті. Келесі маңызды өзгеріс 1907 жылы болды, «Fe» командасы Руб Фостер, Хоум Ран Джонсон, Пит Хилл және Билл Монро сияқты афроамерикандық жұлдыздармен құрамды күшейтті. Көп ұзамай, басқа командалар да Негр лигасының жұлдыздарын шақыра бастады, нәтижесінде 1912 жылы «Хабана» жеңіске жетті. Бұл командада атақты Джо Уильямс, Джон Генри Ллойд және Пит Хилл, сондай-ақ Хоум Ран Джонсон және кубалық жұлдыздар Джулиан Кастильо, Карлос Моран және Луис Падрон бар болды. Гонсалес Эчеваррияның айтуынша, «Бұл командалар негр бейсболының ең жақсы ойыншыларын және Кубаның ең жақсыларын біріктіріп, үлкен лига деңгейіндегі сапаға ие болды, тіпті бірнеше ақ түсті лига ойыншылары да болды». Тек «Альмендарес» командасы американдық ойыншылардың күшеюіне біршама уақытқа дейін қарсы тұра алды, өйткені олардың құрамында Хосе Мендес, Эустакио Педросо және Хосе Муньос сияқты кубалық питчерлердің мықты ядросы болды. Куба лигасы күшейген сайын, ірі лига командаларымен жүйелі түрде өткізілетін жарыстарда жақсы нәтижелер көрсетуге мүмкіндік алды. 1908 жылы Мендес «Цинциннати Редс» командасына қатарынан 25 иннинг бойы еш гол соқпады, оның ішінде 1 соққы және 9 страйк-аутпен таза жеңіске жетті. 1910 жылы кубалық командалар әлем чемпионаттарының чемпионы «Филадельфия Атлетикасын» 6:4 есебімен жеңіп, ұялған комиссарды үлкен лиганың чемпионы маусымнан кейін көрсетілімдік ойындарға тыйым салуға мәжбүр етті. 1910 жылдары көптеген кубалық ойыншылар үлкен лигаға еніп, олардың ішінде «Цинциннати Редс» командасының тамаша питчері Дольф Луке, қақпашы Майк Гонсалес және аутфилдер Армандо Марсанс болды. Қара кубалық ойыншылар Негр лигаларында тұрақты түрде жарысқа қатысып, Кристобаль Торриенте мен Хосе Мендес жұлдыздарға айналды. 1920 жылдары Куба лигасы сапасының жоғары деңгейіне жетті, өйткені Оскар Чарльстон, Джуд Уилсон, Джон Генри Ллойд, Кул Папа Белл, Мул Саттлс, Сатчел Пейдж, Билл Фостер және Вилли Уэллс сияқты Негр лигасының үздік жұлдыздары Мартин Дихиго, Кристобаль Торриенте, Алехандро Омс, Бернардо Баро, Дольф Луке және Мануэль Куэто сияқты кубалық жұлдыздармен бірге ойнады. Зерттеушілердің пікірінше, Куба лигасының бірнеше маусымындағы ойын деңгейі үлкен лигалардағы деңгейге тең болған.

The year 1900 brought fundamental change to the Cuban League. In the aftermath of the Cuban War of Independence and the Spanish–American War, pressures mounted for racial integration of the league. Led by promoters and entrepreneurs such as Abel Linares and Tinti Molina, the league integrated in 1900 with the admission of an all black club, San Francisco, and the admission of non white players to some of the other clubs. When San Francisco easily took the pennant, the other clubs quickly began bidding for the top black players. These changes also marked the recognition of the league's status as a fully professional institution. These changes did not occur without opposition and controversy. At least one team owner sold his interest rather than invest in an integrated enterprise. Several of the players from the upper classes moved to amateur leagues, which continued to compete behind walls of racial segregation. The next major change came in 1907 when the Fe team began loading up with black American stars, such as Rube Foster, Home Run Johnson, Pete Hill, and Bill Monroe. Soon the other teams were also bringing in the Negro league stars, culminating in the 1912 Habana, which easily took the title with a team featuring Hall of Famers Joe Williams, John Henry Lloyd, and Pete Hill, as well as Home Run Johnson and Cuban stars Julián Castillo, Carlos Morán, and Luis Padrón. According to González Echevarría, "These teams were clearly of major league quality, combining the cream of Negro baseball with the best Cuba had to offer, and a few white major leaguers to boot." Only Almendares was able to remain competitive for a while without American reinforcements, relying on its strong core of Cuban born pitchers including Hall of Famer José Méndez, Eustaquio Pedroso, and José Muñoz. As the Cuban League strengthened, it began doing much better in its now regular competitions against major league teams. In 1908 Méndez blanked the Cincinnati Reds for 25 consecutive innings, including a 1 hit, 9 strikeout shutout. In 1910 the Cuban teams beat the World Series champion Philadelphia Athletics, 6 games to 4, leading the embarrassed Commissioner to issue a ban on post season exhibition games by the reigning World Series champion. During the 1910s a number of white Cuban players began to break into major league ranks, including the outstanding Cincinnati Reds pitcher Dolf Luque, catcher Mike González, and outfielder Armando Marsans. Black Cuban players competed regularly in the Negro leagues, where Cristóbal Torriente and José Méndez became stars. During the 1920s the Cuban League reached its apex in quality, as top Negro league stars such as Oscar Charleston, Jud Wilson, John Henry Lloyd, Cool Papa Bell, Mule Suttles, Satchel Paige, Bill Foster, and Willie Wells played alongside great Cuban stars such as Martín Dihigo, Cristóbal Torriente, Alejandro Oms, Bernardo Baró, Dolf Luque, and Manuel Cueto. Researchers have estimated that for several seasons the quality of play in the Cuban League probably equaled that of the major leagues.

Басты беттер

1902 жылы «Хабана» командасы 17-0 есебімен бәсекені жеңіп, маусымды аяқтады. Пичер Карлос (Бэби) Ройер барлық ойындарды өткізіп, 17-0 есебімен аяқтады. 1903 жылы «Хабана» 5 ойындық плей-офф сериясының соңғы ойынының 9-шы иннингінің соңында «Фе» командасын жеңді. «Хабана» пичері Карлос Ройер 18-10 есебімен жеңіске жетті. 1908 жылы жоғары лиганың «Цинциннати Редс» командасы Куба лигасының командаларымен «Америка сериясында» Кубада ойнады. «Цинциннати» «Хабананы» 5-1 есебімен жеңді, бірақ «Альмендарес» командасынан 1-5 есебімен жеңіліске ұшырады, себебі Хосе Мендес 25 иннинг бойы гол соқпады. 1953 жылға дейін Куба лигасының командалары «Америка сериясында» жоғары лига командаларымен өтеді. 1909 жылы Эустакио Педросо 11 иннингтік ойында гол соқпады, соның арқасында Америка лигасының жеңімпазы «Детройт Тайгерс» командасын жеңді. Кубалық командалар Тай Коббсыз қалған «Тайгерс» командасын 8-4 есебімен жеңді. 1918 жылы 1916 жылы соңғы рет пайдаланылған ескі стадионнан бірнеше блок қашықтықта жаңа «Гавана» стадионы, «Альмендарес паркі» ашылды. 1920 жылы Бэйб Рут «Нью-Йорк Джайентс» командасын Кубаға алып барды. Кубалық шабуылшы Кристобаль Торриенте бір ойында 3 хоум-ран соғып, «Бамбиноны» басып кетті. Куба лигасының тарихындағы ең күшті команда саналатын «Санта-Клара Леопардс» командасы 36-11 есебімен лигада көш бастады. Команда құрамында соққы шебері Оливер Марселл, хиттер мен үш базалық соққылар бойынша көшбасшы Доби Мур, сыртқы ойыншылардың арасында үздік Оскар Чарльстон және 10-2 есебімен питчингте жетекші Билл Холланд болды. Алехандро Омс, Руб Карри, Дэйв Браун, Хосе Мендес, Фрэнк Дункан, Фрэнк Уорфилд және Пабло Меса Кубаның 1927 жылғы «Янкис» командасының құрамын толықтырды. 1926-1927 жылдары «Триангуляр» деп аталатын қарсылас лига құрылды, ол көптеген үздік ойыншыларды тартып алды. 1927-1928 жылдары Джуд Уилсон .424 орташа көрсеткішпен соққы беруде жеңіске жетті, сонымен қатар 7 үш базалық соққымен лигада көшбасшы болды. Уилсон мен Мартин Дихиго «Хабана» командасын жеңіске жеткізді. 1929 жылдың 1 қаңтарында Cool Papa Bell жаңа жылды бір ойында 3 хоум-ран соғып қарсы алды. Сол маусымда Алехандро Омс .432 орташа көрсеткішпен бір маусымдағы рекордты жаңартты. 1930 жылдың қазан айында екінші «Альмендарес паркін» алмастырған жаңа стадион, «Ла Тропикал» стадионы ашылды. 1932-1933 жылдары «Хабана» мен «Альмендарес» командалары маусымды тең аяқтады. Саяси жағдайдың тұрақсыздығына байланысты плей-офф жоспарлары күшін жойды және жеңімпаз анықталмады. Екінші маусым қатарынан Кубаның нашар экономикалық жағдайын көрсететін америкалық ойыншылар шақырылмады.

In 1902 Habana swept the competition, ending the season with a record of 17 0. Pitcher Carlos (Bebé) Royer pitched every game, also ending with a record of 17 0. In 1903 Habana won the title over Fe in the bottom of the 9th inning of the last game of a 5 game playoff series. Habana's Carlos Royer went 18 10. In 1908, the major league Cincinnati Reds played Cuban League teams in Cuba in the American Series. Cincinnati beat Habana 5–1, but fell 1–5–1 to Almendares, as José Méndez pitched 25 shutout innings. Cuban League teams would play against major league teams in the American Series until 1953. In 1909 Eustaquio Pedroso pitched an 11 inning no hitter to beat the American League pennant winning Detroit Tigers. The Cuban teams beat the Tigers (who were without the services of Ty Cobb) 8 games to 4. In 1918 a new Havana stadium, the second Almendares Park, opened a few blocks away from the old one, which was last used in 1916. In 1920 Babe Ruth accompanied the New York Giants to Cuba. Cuban slugger Cristóbal Torriente upstaged the Bambino by blasting 3 home runs in one game. Considered the most dominant team in Cuban League history, the Santa Clara Leopards towered over the league with a record of 36 11. The team featured batting champion Oliver Marcelle, shortstop Dobie Moore who led in hits and triples, outfield great Oscar Charleston who led in runs and stolen bases, and Bill Holland who led in pitching with a record of 10 2. Alejandro Oms, Rube Currie, Dave Brown, José Méndez, Frank Duncan, Frank Warfield, and Pablo Mesa rounded out Cuba's version of the 1927 Yankees. In 1926–27 a rival league, "Triangular", was formed which raided many of the best players. In 1927–28 Jud Wilson won the batting title with a .424 average, while also leading the league in triples with 7. Wilson and Martín Dihigo led Habana to a runaway title. On January 1, 1929 Cool Papa Bell brought in the new year by hitting 3 inside the park home runs in one game. That season Alejandro Oms set the all time single season batting record by hitting .432. In October 1930 marked the opening of a new ballpark, La Tropical Stadium, which replaced the second Almendares Park. In 1932–33, Habana and Almendares ended the season in a tie. With an unstable political situation, plans for a playoff were scuttled and no winner was declared. For the second season in a row, no American players were brought in, reflecting Cuba's poor economic situation.

Өзгерістерге бейімделу: 1934-1961

1930 жылы Куба лигасының иесі Абель Линарес қайтыс болғаннан кейін, 1930 жылдардың басындағы экономикалық дағдарыс және 1933 жылы президент Герардо Мачадоны құлатқан саяси көтеріліс Куба лигасының қиын жағдайға түсуіне себеп болды. 1933–34 жылғы маусым тоқтатылды, ал келесі маусымда американдық ойыншыларсыз және Мартин Дихиго сияқты Кубада туған ең ірі жұлдыздарсыз қайта жанданды. Бірақ, уақыт өте келе лига қайтадан күш алды. 1933 жылдан бастап Кубаны диктатор ретінде басқарған Фульгенсио Батиста Куба лигасының жағдайының нашарлауын ұлттық ұят деп есептеді және әскери офицер Игнасио Галиндесті кәсіби бейсбол комиссары етіп тағайындады. Ол сондай-ақ өзінің көмекшісі Хайме Маринені жаңа спорт министрлігін (lang es, немесе DGND) басқаруға тағайындады. Марине мен Галиндестің басшылығымен лига бұрынғы даңқы мен қаржылық тұрақтылығына қол жеткізді. 1930 жылдар аяқталар тұсында лига Дихиго, Джош Гибсон, Уилли Уэллс, Рей Браун, Роберто (Бобби) Эстеллела, Лазаро Салазар, Алехандро Карраскель, Рей Дандридж және Сэм Банкхедтің керемет ойындарынан ләззат алды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде саяхат шектеулері АҚШ ойыншыларының көп бөлігіне қол жеткізуді қиындатты. Алайда, Кубаның өзінің талантты ойыншылары Мануэль (Кокаина) Гарсия, Алехандро Креспо, Сильвио Гарсия және Клауро Дуани сияқты ойыншылардың арқасында гүлденді. Соғыстан кейін, бірнеше қызықты жалаулы жарыстар өтті, әсіресе 1946–47 жылғы маусым, оны көптеген адамдар Куба лигасы тарихындағы ең ұлы жалаулы жарыс деп санайды. Дик Сислер, Лу Клейн, Макс Ланье және Сал Магли сияқты американдық ойыншылар Кубаға оралды және Орест (Мини) Миносо, Конни Марреро, Хулио Морено және Сандалио (Сэнди) Консуэгра сияқты жаңа кубалық жұлдыздармен бірге өнер көрсетті. 1946 жылы Гаванада 35 000 көрерменге арналған жаңа, заманауи стадион ашылды. Мексика лигасының 1945 жылы жоғары лига ойыншыларын тартуға жасаған тытыруларынан кейін, АҚШ ұйымдастырылған бейсболы Куба мен басқа Кариб лигаларындағы ойыншылар ағынын бақылауға тырысты. Бұл күш-жігер 1947 жылы Куба лигасы мен Кәсіби бейсбол лигаларының ұлттық қауымдастығы арасындағы келісімге әкелді, ол қысқы лигада ойнау үшін Кубаға кіші лиганың және жаңа жоғары лиганың жақсы ойыншыларын әкелді. Келесі маусымда екінші лига – Ойыншылар федерациясы құрылды, ол негізінен Мексика лигасында ойнағаны үшін ұйымдастырылған бейсболдан шеттетілген ойыншылардан тұрды. Алайда, бұл жаңа лига өмір сүруге қабілетсіз болып шықты және тек бір маусым ғана сақталды. 1950 жылдары жаңа тәртіптер бойынша бейсбол гүлденді. Куба жыл сайынғы Кариб сериясында жақсы өнер көрсетті, сонымен қатар Гавана қант патшалары атты жазғы команданы Флорида халықаралық лигасында, кейіннен Халықаралық лигада өнер көрсетті. 1950 жылдардың жұлдыздарына Минни Миньосо, Педро Форменталь, Рокки Нельсон, Камило Паскуал, Сэнди Аморос және Педро Рамос кірді. Алайда, 1959 жылғы Куба революциясымен Кубадағы кәсіби бейсболдың күндері саналды. 1961 жылдың наурыз айында, 1960–61 жылғы Куба лигасы маусымы аяқталғаннан кейін бір ай өткен соң, үкімет кәсіби бейсболды жою туралы жарлық шығарды. Көптеген кәсіби ойыншылар АҚШ-қа немесе Латын Америкасының басқа елдеріне жер аударылды. Кубада бейсбол Куба Ұлттық бейсбол лигасы, оның ішінде Куба Ұлттық сериясы түрінде сақталды, өйткені үкімет жүйені ұлттық мақсаттарға бағытталған реформалады.

Following the death in 1930 of Cuban League owner Abel Linares, the economic depression of the early 1930s, and the 1933 political uprising that overthrew President Gerardo Machado, the Cuban League found itself in difficult circumstances. The 1933–34 season was cancelled, and when it returned the following season it was without American players or some of the biggest Cuban born stars, such as Martín Dihigo. Gradually, though, the league regained its strength. Fulgencio Batista, who effectively ruled Cuba as dictator from 1933 onwards, considered the disarray of the Cuban League to be a national disgrace, and appointed fellow army officer Ignacio Galíndez as commissioner of professional baseball. He also named his aide de camp, Jaime Mariné, to head the new sports ministry (lang es, or DGND). Under Mariné and Galíndez, the league was restored to its former glory and financial stability. Before the 1930s had ended, the league had enjoyed dramatic play from Dihigo, Josh Gibson, Willie Wells, Ray Brown, Roberto (Bobby) Estalella, Lázaro Salazar, Alejandro Carrasquel, Ray Dandridge, and Sam Bankhead. During World War II, travel restrictions cut off most of the supply of U. S. players. However, Cuba's own talent flourished as players such as Manuel (Cocaína) Garcia, Alejandro Crespo, Silvio García, and Claro Duany starred. After the war, attendance flourished as several exciting pennant races took place, especially the 1946–47 campaign, which many consider to be the greatest pennant race in Cuban League history. American players, such as Dick Sisler, Lou Klein, Max Lanier, and Sal Maglie, returned to Cuba and participated alongside new Cuban stars such as Orestes (Minnie) Miñoso, Connie Marrero, Julio Moreno, and Sandalio (Sandy) Consuegra. In 1946 a modern, new stadium opened in Havana, Gran Stadium (now known as Latin American Stadium), with a capacity for 35,000 spectators. In the aftermath of the Mexican League's efforts in 1945 to sign major league players, U. S. organized baseball engaged in an effort to control the flow of players in Cuba and the other Caribbean leagues. This effort culminated in a 1947 agreement between the Cuban League and the National Association of Professional Baseball Leagues to bring top minor league and new major league players to Cuba for winter league play. The next season a second league—the Players' Federation—was formed, consisting largely of players who were outlawed by organized baseball for their play in the Mexican League. This new league, however, proved not to be viable and lasted only one season. Throughout the 1950s baseball flourished under the new arrangements. Cuba performed very well in the annual Caribbean Series, and also fielded a summer team, the Havana Sugar Kings, at first in the Florida International League, and later in the International League. Stars of the 1950s included Minnie Miñoso, Pedro Formental, Rocky Nelson, Camilo Pascual, Sandy Amorós, and Pedro Ramos. However, with the Cuban Revolution in 1959, the days of professional baseball in Cuba were numbered. In March 1961, one month after the end of the 1960–61 Cuban League season, the government decreed the abolition of professional baseball. Many of the professional players became exiles in the United States or other Latin American countries. In Cuba baseball lived on in the form of an amateur Cuban national baseball league including the Cuban National Series, as the government reformed the system to focus on national goals.

Басты беттер

1935–1936 жылдары Мартин Дихиго лигада тарихтағы басқа ешбір ойыншыдан артық басымдық танытты; ол питчингте (11 2) және соққы берудің көптеген көрсеткіштерінде көш бастады: орташасы (.358), ұпай саны (42), соққы саны (63), үш есе соққы (8) және RBI (38), сонымен қатар Санта-Клара командасын жеңіске жеткізді. 1936–1937 жылдары Рей Браун тамаша маусым өткізді, Санта-Клара командасы үшін 21 4 көрсеткішпен, ал басқа питчерлер 16 28 көрсеткішпен ойнады. 3 ойындық плей-оффта Браун Марианаодан Мартин Дихигоны алғашқы ойында 6:1 есебімен жеңді, бірақ Сильвио Гарсия Санта-Клара үшін екінші ойында жеңіске жетті. Соңғы ойында Дихиго екі күндік демалыстан кейін Санта-Клара Леопардс командасын 7:3 есебімен жеңді. 1938–1939 жылдары Джош Гибсон 163 соққыда 11 хоум-ран соғып, бұрынғы 7 хоум-рандық рекордты (Мюл Саттлс орнатқан) жаңартты. (Куба бейсболында хоум-рандар әрқашан сирек кездесетін, себебі ойын алаңдарының көлемі үлкен болды. Мысалы, Ла Тропикал стадионының өлшемдері оң жақ қанатында 398 фут, сол жақ қанатында 498 фут және орталыққа дейін 505 фут деп көрсетілген.) 1941–42 жылдары Рамон Браганя 39 2/3 иннинг бойы қатарынан голсыз ойнап рекорд орнатты, сонымен қатар Альмендарес командасын Хаванаға қарсы тартысқа толы жарыста жеңіске жеткізді. 1945–46 жылдары Дик Сислер лигада 9 хоум-ран соғып, оның ішінде бір ойында 3 хоум-ран соқты. Минни Миносо «Жылдың жаңашылы» сыйлығын жеңіп алды. 1946–47 жылдар Куба лигасы тарихындағы ең әйгілі жеңіс үшін күрес болды. Соңғы айда Альмендарес Хаванадан 6 ойындық қалып қоюды өте бастады. 1947 жылдың 23 ақпанында Хавана Альмендарестен 1 1/2 ойынмен озып кетті, ал қарсыластар арасында 3 ойындық серия қалды – Альмендарес жеңіске жету үшін барлық 3 ойында жеңуі керек болды. Алғашқы ойында Альмендарес клубының питчері Макс Ланье Хаванадан 4:2 есебімен жеңіске жетті. Келесі күні Альмендарес клубының питчері Агапито Майор Хавананың питчері Фред Мартинді 2:1 есебімен жеңді, ал Андрес Флеитас жеңіске жету үшін жетінші иннингте үш есе соқты. Келесі күні Альмендарес командасының бас жаттықтырушысы Дольф Луке Макс Ланьерді бір күндік демалыстан кейін пайдалануға шешім қабылдады, және Ланье 9:2 есебімен толық ойын жеңіске жетіп, жеңіске жетті. 1952–53 жылдары Лу Клейн 16 хоум-ран соғып, барлық уақыттағы рекордты орнатты. 1955–56 жылдары Камило Паскуал 12 5 көрсеткішімен және 1.91 орташа ұпаймен Ценфуэгос командасын жеңіске жеткізді. 1956–57 жылдары Минни Миносо .312 орташа көрсеткішпен соққы беру чемпионатында жеңіп, Марианао командасын жеңіске жеткізді. 1959 жылдың 1 қаңтарында Фидель Кастро басқаратын Куба революциясының салдарынан Фульгенсио Батиста биліктен құлатылды, бұл ойынды 6 қаңтарға дейін уақытша тоқтатуға әкелді, бірақ ақырында жоспарланған барлық ойындар ойналды. АҚШ пен Куба арасындағы қарым-қатынас нашарлағандықтан, американдық ойыншылар 1960–61 маусымында үйде қалды. Педро Рамос Ценфуэгос командасын Куба лигасының соңғы жеңіске жеткізді. Луис Тиант кіші 10 8 көрсеткішімен «Жылдың жаңашылы» сыйлығын жеңіп алды. Маусым аяқталғаннан кейін бір ай өткен соң, кәсіби бейсбол жойылды, оның орнына аматорлық Куба ұлттық бейсбол жүйесі енгізілді.

In 1935–36 Martín Dihigo dominated the league as perhaps no other player in history; he led the league in pitching (11 2) as well as in most of the hitting categories: average (.358), runs (42), hits (63), triples (8), and RBI (38), while leading Santa Clara to the pennant. In 1936–37 Ray Brown had a magnificent season, going 21 4 for a Santa Clara team that was 16 28 with its other pitchers. In a 3 game playoff, Brown beat Martín Dihigo of Marianao 6 to 1 in the first game, but Silvio García won the second game for Santa Clara. In the concluding game Dihigo came back with two days' rest to beat the Santa Clara Leopards 7–3. In 1938–39 Josh Gibson shattered the old home run record of 7 (set by Mule Suttles) by slugging 11 in 163 at bats. (Home runs had always been scarce in Cuban baseball due to the expansive size of the playing fields. For example, the dimensions of La Tropical Stadium are listed as 398 feet down the right field line, 498 feet down the left field line, and 505 feet to straight center field.) In 1941–42 Ramón Bragaña set a record for most consecutive scoreless innings with 39 2/3, while leading Almendares to a pennant in a tight race against Habana. In 1945–46 Dick Sisler led the league with 9 home runs, including 3 homers in one game. Minnie Miñoso won the Rookie of the Year award. 1946–47 was the most famous pennant race in Cuban League history. During the last month Almendares began making up a 6 game deficit to Habana. On February 23, 1947, Habana had a 1 1/2 game lead over Almendares with a 3 game series remaining between the rivals—Almendares would need to win all 3 to win. In the first game Max Lanier of Almendares won a 4–2 decision over Habana. The next day, Agapito Mayor of Almendares beat Fred Martin of Habana 2–1 when Andrés Fleitas tripled to knock in the winning run in the seventh inning. The following day Almendares manager Dolf Luque decided to use Max Lanier on 1 day's rest, and Lanier pitched a complete game 9–2 victory to seal the pennant. In 1952–53 Lou Klein set the all time home run record with 16. In 1955–56 Camilo Pascual led Cienfuegos to the pennant with a 12 5 record and 1.91 earned run average. In 1956–57 Minnie Miñoso led Marianao to the pennant while winning the batting championship with a .312 average. The fall of Fulgencio Batista on January 1, 1959, to the Cuban Revolution led by Fidel Castro led to the temporary suspension of play until January 6, but eventually all of the scheduled games were made up. As relations between the United States and Cuba deteriorated, American players stayed at home during the 1960–61 season. Pedro Ramos led Cienfuegos to the Cuban League's final pennant. Luis Tiant, Jr. went 10 8 to win the Rookie of the Year award. One month after the end of the season, professional baseball was abolished, to be replaced by the amateur Cuban national baseball system.