Кіріспе
Неаполитан шарабы – итальян шарабы, немесе Везувийдің Лакрима Кристисі Италияның Кампания аймағындағы Везувий тауының етегінде өндірілетін неаполитан шарабының бір түрі. Ақ Лакрима Кристи негізінен Verdeca және Coda di Volpe жүзімінен жасалады, сондай-ақ Falanghina, Caprettone және Greco di Tufo жүзімдері де аз мөлшерде қосылады. Қызыл Лакрима Кристи Piedirosso және Sciascinoso жүзімінен жасалады. Археологтар зерттеулері көрсеткендей, бұл шарап ежелгі римдіктер ішкен шарапқа ең жақын нұсқа болып табылады, олар шарап сақталатын бөшкелердің крандарынан қалған микроскопиялық қалдықтарды талдап шықты.
or Lachryma Christi of Vesuvius is a Neapolitan type of wine produced on the slopes of Mount Vesuvius in Campania, Italy. White Lacryma Christi is made mainly from Verdeca and Coda di Volpe grapes, with smaller proportions of Falanghina, Caprettone and Greco di Tufo included. Red Lacryma Christi is made from Piedirosso and Sciascinoso grapes. It is also, as archaeologists have discovered, the nearest equivalent to wine drunk by the Ancient Romans, having analysed microscopic residue left on the taps of the casks.
Атаудың шығу тегі
Лакрима Кристи атауы ежелгі мифтен келген, Мәсіх Періште Люцифердің жұмақтан құлауына қайғырып, жерге жас төгіп, сол жерде өскен жүзімдерге илаһи шабыт сыйлаған. Везувийдің беткейлері бұрынғы лава ағындарынан терең жараланған, ал төменгі бөліктері өте құнарлы, ауылдармен және жүзімдіктермен толы.
Лакрима Кристи әдебиет пен БАҚ-та
Лакрима Кристи – ақындар мен жазушылар жиі еске алатын ежелгі шарап. Лакрима Кристи Александр Дюманың «Конт Монте-Кристо» кітабында, В. Дж. Тернердің «Солдаттармен сөйлесу» поэмасында, Вольтердің «Кандид» романында және Кристофер Марлоудың «Тамбурлайн Ұлы» пьесасында кездеседі. Ирландиялық мерзімді басылымдардың жазушысы және журналисі Уильям Магинн 1822 жылғы «Инишовен» поэмасында осы шарапты басқа спирттік сусындармен бірге атап өткен. Немец романисі Теодор Фонтанның «Der Stechlin» (1898) кітабында шараптың монастырда түскі ас кезінде ұсынылатыны айтылады және ол Монтефиасконеден жоғары сапалы деп сипатталады. Харт Крейн 1926 жылы шыққан «Ақ ғимараттар» жинағына енген «Лакриме Кристи» атты өлең жазды. Голланд романисі Гарри Мулиш 1987 жылғы «Шәкірт» романында шарапты Капри аралымен бірге еске алады. Натаниел Хоторнның «Ескі үйден шыққан шымшықтар» жинағына енген «Раппачинидің қызы» әңгімесінде кейіпкер «оның миын ерекше қиялдармен толтырған» лакримадан бір тостаған ішеді. 1954 жылғы «Шығанақтағы үш тиын» фильмінде Лакрима Кристи актер Луи Жордан сомдаған принц Дино ди Сессидің сүйікті шарабы ретінде көрсетіледі. 1953 жылғы советтік-албандық «Ұлы батыр Скандербег» туындысында шарап 1447-48 жылдары соғыста Венецияны жеңіп, Осман империясының жорылын тоқтатқан Албанияның танымал және сақ батыры – басты кейіпкердің ылаңға бой алған жауларының феодалдық тұрмысының символы ретінде суреттеледі. Скандербегтің жүрек туысы Хамза Кастриоти Осман империясына қарсы шыққанда, Венеция дипломаты оған: «Дуррес қаласына сіз үшін Венециядан сыйлықтар келді: үстелге арналған алтын кубоктер және Венецияның ең жақсы шарабы – Лакрима Кристи, Мәсіхтің жасы». Рей Брэдберидің 1964 жылғы «Қуаныш машиналары» жинағындағы тақырыптық әңгімесінде ирланд дін қызметкері итальяндық әріптесімен ғарыш саяхаты және оның олардың сеніміндегі орны туралы пікір келістірмейді; екі дін қызметкері телеарнадан Канавералдан зымыран ұшырылуын тамашалап, бір бөтелке Лакрима Кристи ішіп, келіседі. Жак Риветтің 1976 жылғы «Дуэль» фильмінде «Лакрима Кристи» сусынды сұрау бардың үстіндегі казиноға кіру үшін құпия сөз ретінде қолданылады, бірінші болып Күн құдайы Вива, содан кейін Люси, қонақ үйдің түнгі күзетшісі және оны тыңшылықпен қадағалап жүрген жеке детектив кіреді. Жан Пол Дидьелоран өзінің «6.27-дегі оқырман» (2014) романында шарап туралы: «Мәсіхтің жасына мас болу – христиан үшін ең жақсы нәрсе» дейді.