Иоганн Себастьян Бахтың BWV 564 шығармасы: Токката, Адажио және Фуга до мажорда
Toccata, Adagio and Fugue in C major, BWV 564
Иоганн Себастьян Бахтың BWV 564 шығармасы – C мажордағы Toccatа, Adagio және Fugue. 1710-1717 ж. жазылған, органда орындалатын музыкалық туынды туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
C мажордағы Токката, Адажио және Фуга (BWV 564) – Иоганн Себастьян Бахтың органға арналған шығармасы. Бахтың көптеген басқа орган туындылары сияқты, оның қолжазба нотасы сақталмаған. Ең ерте қолжазба көшірмелері шамамен 1719–1727 жылдары жасалған. Бұл көшірмелердегі шығарма атауы, сол заманғы орган әдебиетіне сәйкес, қарапайым ғана C мажордағы Токката деп берілген (немесе дәлірек айтқанда, бір деректе Toccata ped: ex C, ал екіншісінде Toccata ex C pedaliter, міндетті педаль партиясына сілтеме жасап). Бұл шығарма ерте туынды, шамамен Ваймар кезеңінің ортасы мен соңында, яғни 1710–1717 жылдары жазылған. Ол сол шамада жазылған басқа токкаталармен, мысалы BWV 538, BWV 540 және тағы да басқаларымен ұқсастықтарды бөліседі: бәрі де концерттік стиль мен форманың ықпалын көрсетеді.
Toccata, Adagio, and Fugue in C major (BWV 564) is an organ composition by Johann Sebastian Bach. As is the case with most other organ works by Bach, the autograph score does not survive. The earliest manuscript copies were probably made in 1719–1727. The title of the piece in these copies is given, as expected of organ literature of the time, simply as Toccata in C major (or more precisely, Toccata ped: ex C in one source and Toccata ex C pedaliter, referring to the obbligato pedal part). The piece is an early work, probably composed in the mid to late Weimar years, i. e. 1710–1717. It shares some similarities with other toccatas composed around the same time, such as BWV 538, BWV 540, and others: all show the influence of concerto style and form.
Токта
Жұмыстың басталуы ескі прелюдия түрінің жаңартылған және кеңейтілген нұсқасымен, одан кейін қолмен орындалатын пассажжо, педаль солосы және мотивтік контрапунктілік бөліммен басталады. Бахтың BWV 564-ті ашатын ұзартылған пассажжо Батштеттің прелюдияларынан шабыттанған болуы мүмкін; риторикалық үзілістер мен тоникаға оралулар, сондай-ақ жалғыз педаль ноталары да ескі дәстүрдің бір бөлігі. Дегенмен, келесі педаль солосы органдық әдебиетте бірегей: ол Бахтың үлгілерінен (Бакстехуде, Бём және т.б.) немесе оның ертерек туындыларынан (мысалы, BWV 549-дағы педаль солосы) асып түсетін ең ұзын педальдік кіріспе болып табылады. Одан кейінгі толық дауысты бөлім педаль солосында алғаш рет енгізілген мотивтерді дамытады. Әртүрлі ғалымдар осы бірінші бөлімнің құрылысы концертті еске түсіретінін атап өтті, егер ашылу кезеңіндегі қолмен орындалатын және педальдік бөлімдерді «соло», ал жабылу кезеңіндегі контрапунктілік бөлімді «тутти» деп қарасақ. Адажио – Бахтың ерте туындыларына тән қысқа фразалардан тұратын, толықтырылған континуо партиясы ретінде қарастырылатын мелодия. Музыка Джузеппе Тореллидің до мажордағы концерті Op. 8 No. 1-мен салыстырылды, бірақ Бахтың туындыларында бұл Адажио ерекше және оған теңдес жоқ. Көптеген неаполитандық сексті және квази-пиццикато педальдері итальяндық әсерді көрсетеді. Адажио үздіріссіз қысқа Граве бөліміне өтеді, ол итальяндық қатаңдық хроматикалық прогрессиялары арқылы, келесі аккордқа тоқтатылған кіші жетіліктердің бірнеше рет кеңейтілуімен тоникаға қайта оралады.
The work begins with an updated and extended form of the old prelude type, manual passaggio followed by a pedal solo, and a motivic contrapuntal section. Bach's extended passaggio which opens BWV 564 may have been inspired by Buttstett's preludes; both the rhetorical rests followed by returns to the tonic and the single pedal notes are part of the older tradition as well. The following pedal solo, however, is unique in organ literature: it is the longest known pedal introduction, reaching far beyond the scope of Bach's models (Buxtehude, Böhm, and others) or his own earlier works (e. g. the pedal solo in BWV 549). The full voiced section that follows elaborates on motives first introduced in the pedal solo. Various scholars have noted how the construction of this first movement is reminiscent of that of a concerto, if the opening manual and pedal passages are taken as "solos" and the closing contrapuntal section as a "tutti". The Adagio is a melody made of short phrases, characteristic of early Bach, over what may be seen as a realized continuo part. The music has been compared to Giuseppe Torelli's Concerto in C major Op. 8 No. 1, but in Bach's oeuvre, this Adagio stands alone and has no parallels. The abundance of Neapolitan sixths and quasi pizzicato pedal suggests Italian influence. The Adagio flows seamlessly into the short Grave section, which, through italiante durezze chromatic progressions, enlarged with several instances of diminished seventh chords suspended over the next chord, leads back to the tonic.
Фуга
Үшінші бөлім – 6/8 такт өлшемінде төрт дауысты фуга. Ол пермутациялық фугаларға тән қарсы тақырыпты қамтиды, бұл тақырып ерекше жағдай ретінде, негізгі тақырыппен диалогқа түседі. Фуганың бірнеше ерекшеліктері Бах үшін осы шығарманың маңызды жетістік болғанын көрсетеді, әсіресе, ортаңғы кіріспелер медианта мен доминанттың доминантына дейін жететінін ескерсек. Бах үшін бұл ерекше, фугада эпизодтар өте аз, ал ең ұзыны – пьесаның коды, ол әртүрлі стильдегі бризе фигураларына негізделген.
The third movement is a four voice fugue in 6/8. It includes a countersubject typical of permutation fugues, which, unusually, engages in dialogue with the subject. Several features of the fugue suggest that it represented a considerable advance for Bach, especially considering that there are middle entries as far as the mediant and the dominant of the dominant. Somewhat unusually for Bach, the fugue includes very few episodes, the longest being the coda of the piece, which is based on various style brisé figures.
Табысы мен транскрипциялары
BWV 564 Бахтың өмірінде де, одан кейін де көптеген композиторларға ықпал етті. Бахтың шәкірті Иоганн Людвиг Кребс C мажордағы "Прелюдия және фуга" шығармасында осы туындыны үлгі етіп алды (дегенмен, баяу бөлімін қоспады), ал 20-шы ғасырда Ферруччо Бусони BWV 564-тің фортепианоға арналған транскрипциясын жариялады (1900; сол автордың Бахтың көптеген транскрипцияларының бірі), және бұл шығарма Бусонидің 1920 жылғы фортепианоға арналған Токкатасына әсер етті. Адажио бөлігін Леопольд Стоковский симфониялық оркестр үшін жазды, ол 1927-1939 жылдар аралығында осы оркестрдің орындауында жазылды, оған Стоковский дирижерлік етті.
BWV 564 influenced a number of composers both during Bach's lifetime and after his death. Bach's pupil Johann Ludwig Krebs imitated the work in his Prelude and Fugue in C major (leaving out, however, the slow movement), while in the 20th century, Ferruccio Busoni published a transcription of BWV 564 for the piano (1900; one of many Bach transcriptions by the same author), and the work influenced Busoni's own Toccata for Piano (1920). The Adagio movement was transcribed for symphony orchestra by Leopold Stokowski, and was performed and recorded between 1927 and 1939 by the Philadelphia Orchestra, which he conducted.