Кіріспе
Let's Get Lost – 1988 жылғы деректі фильм. Бұл фильм 1988 жылғы американдық деректі фильмі, ол түсірілімінен төрт ай бұрын қайтыс болған джаз трубашысы Чет Бейкердің күйреген өмірі мен мансабы туралы баяндайды. Фильмнің авторы және режиссері – Брюс Вебер. Фильмнің атауы 1943 жылы шыққан «Happy Go Lucky» фильміндегі Джимми МакХью мен Фрэнк Лойсердің «Let's Get Lost» әнінен алынған, осы әнді Бейкер Pacific Records үшін жазған болатын.
Let's Get Lost is a 1988 American documentary film about the turbulent life and career of jazz trumpeter Chet Baker, who died four months before this film is released. written and directed by Bruce Weber. The title is derived from the song "Let's Get Lost" by Jimmy McHugh and Frank Loesser from the 1943 film Happy Go Lucky, which Baker recorded for Pacific Records.
Қысқаша мазмұны
Бейкердің бұрынғы әріптестерінен бастап, бұрынғы әйелдері мен балаларынан құралған жанкүйерлер тобы оның өмірі туралы әңгімелейді. Вебердің фильмі музыканттың мансабын 1950-ші жылдардан – Чарли Паркер, Джерри Маллиган және Расс Фримен сияқты джаз сарындарындағы ұлы музыканттармен бірге ойнаған кезеңнен бастап, 1980-ші жылдарға дейін көрсетеді. Оның героинге тәуелділігі мен отбасына немқұрайлылығы оны Еуропаға көшіруге мәжбүр етті. Осы екі онжылдықты салыстыра отырып, Вебер жас, әдемі Бейкердің және кейіннен ол қалай өзгергенін көрсетеді. Ол Джеймс Дин мен Джек Керуактың араласып кеткен бейнесін еске түсіретін, мүсіндей келген сұлу ер адам еді. Бірақ, Дж. Хоберманның "Village Voice" газетінде жазғанынша, ол "ласы, дөңгелектеп жүретін, дәріханадағы ковбойға айналған" еді. "Let's Get Lost" фильмі Бейкердің өмірінің соңына қарай, Санта-Моника жағажайында басталып, Канн кинофестивалінде аяқталады. Вебер осы қазіргі уақыттағы көріністерді фильмнің негізгі бөлігін құрайтын тарихи кадрларға кіріспе ретінде пайдаланады. Документация 1953 жылғы Уильям Клэкстонның ескі фотосуреттерінен бастап, "Стив Аллен Шоу" бағдарламасындағы қатысуларына және Бейкердің тез ақша табу үшін түсірген төмен бюджетті итальян фильмдеріне дейін жетеді. Музыкант Майкл "Фли" Балзари қысқа ғана сөйлесіп, Бейкермен трубада ойнау туралы пікірлеседі.
Даму
Брюс Вебер Чет Бейкерге алғаш рет 16 жасында Питтсбургтегі пластинкалар дүкенінде, 1955 жылғы «Chet Baker Sings and Plays» винил LP-нің мұқабасында музыканттың суретін көргенде қызығушылық танытты; фильмнің атауы осы альбомдағы әннен алынған. Вебер Бейкермен алғаш рет 1986 жылдың қысында Нью-Йорк қаласындағы клубта кездесіп, оны фотосессияға және бастапқыда үш минуттық фильмге көндірді. Вебер Оскар Леванттың «Менің жастығымды кінәлаңдар» деген әнінен қысқа фильм түсіргісі келді. Олар бірге жақсы уақыт өткізді, Бейкер Веберге жаны ашыла бастады. Кейін Вебер Бейкерді толық метражды фильм түсіруге көндірді, музыкант келісті. Фильм түсірілімі 1987 жылдың қаңтарында басталды. Бейкермен сұхбаттасу қиын болды, себебі Вебер еске алады: «Кейде біз қандай да бір себеппен тоқтауымызға тура келді, содан кейін, Чет есірткіге тәуелді болғандықтан және бір нәрсені екі рет қайталап жасай алмағандықтан, бастауға тура келді. Бірақ біз оны жақсы көре бастадық». Вебер Time Out журналына: «Сіз Чет ақыры тұрғанда, оны ұстап алып, ерте күндері туралы сөйлесуді шешесіз. Бірақ Чет келіп, қатынымен ұрысқан болып шығады да, ән жазғысы келеді. Сондықтан сіз оның ырғағына ілесіп жүруіңіз керек» деді. 1987 жылдың мамырында Вебердің «Сынған мұрындар» деректі фильмі Канн кинофестивалінде көрсетілгенде, ол Бейкерді «Let's Get Lost» фильміне түсірілімдерге алып келді. Вебер бұл деректі фильмге өз қаражатынан миллион доллар жұмсады және оны уақыты мен қаржысы болғанда түсірді, оны «өте спонтанды фильм» деп сипаттады. Los Angeles Times газетіндегі рецензиясында Карина Чокано: «Егер Вебердің фильмінің қозғаушы күші болса, онда ол Бейкерде мол болған, бірақ оны құтқара алмаған жұлдыздық сапа мен жеке тартымдылықтың мәні мен мақсатын зерттеу сияқты көрінеді» деп жазды. The Washington Post газетінде жазған пікірінде Хал Хинсон Вебердің «бізге керемет, терең әсерлі және біршама оқыс әсер қалдыратынын» айтты. Терренс Раффэрти The New York Times газетінде: «Let's Get Lost» фильмінің мәңгілік қызығушылығы, оның барлық құндылықтары жоғалған кезде де күшін сақтап қалу себебі, ол попмәдениеттің тууына қатысты құпия, күрделі эмоционалдық қарым-қатынастарды және артистердің құштарлықты туғызатын екіұшты процесін қарастыратын сирек фильмдердің бірі болып табылады» деп жазды. Жаңа қалпына келтірілген нұсқасы 2008 жылғы Канн кинофестивалінде көрсетілді. Фильм «Документальді қазір» мокьюментари сериясында пародияланды.
Марапаттар
Let's Get Lost 1989 жылы «Үздік толық метражды деректі фильм» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығына ұсынылды. Ол Венеция кинофестивалінде киносыншылар жүлдесін жеңіп алды.
Музыкалық ұпайлар мен саундтрек
Фильмнің саундтрегінде Бейкердің 1950 және 1960 жылдардағы орындауларымен қатар, 1987 жылдан жаңадан жазылған орындаулары да бар. Саундтрек альбомы 1989 жылы RCA Novus лейблінде (толық атауы Chet Baker Sings and Plays from the Film "Let's Get Lost") жарық көрді. "Бейкер – менің ғасырдың сүйікті вокалисі", – деді Бьорк Q журналына. "Брюс Вебердің өмірі туралы "Let's Get Lost" фильмімен бірге екі альбом шықты – екеуі де бір атаумен, әзілге ұласатындай. Бірі фильм түсіріліп жатқанда, ол кісі егде жасында жазылған, ал екіншісі – жас кезінде орындаған әндерінен құралған, мен соны жақсы көремін. Ол – менің таныған жалғыз әншім. Мен оның өте экспрессивті, өте эмоционалды екеніне ризамын. Бұл классикалық туынды, менің тізелерімді қалдырады. Ол осы іске жанынан жақын болды: 'Мен осы ноталарға да, осы әндерге де мән бермеймін, маған эмоция керек' деді. Мен де осылай сезінемін". Бейкердің Эннио Морриконе оркестрінің дирижері ретінде орындаған "Chetty's Lullaby" әні де фильмде пайда болды. Бейкер 1985 жылы Бразилияда жазған "So Hard To Know" әнін фильмге қосу үшін әкелді.
Үй медиасы
Let's Get Lost 1993 жылы 21 қарашада Nippon Columbia компаниясы Жапонияда VHS және лазерлік дискілерде шықты. Let's Get Lost фильмінің кеңейтілген саундтрегімен бірге 2007 жылы DVD форматында жарық көруі жоспарланған еді.