Жаңа буын көліктері бағдарламасы: АҚШ үкіметі мен автоөндірушілердің жанармай үнемдеу, экологияны жақсарту, импортқа тәуелділікті азайту мақсатындағы 1993 жылғы серіктестігі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа буын көліктері үшін серіктестік – АҚШ үкіметі мен үш ірі отандық автокөлік корпорациясы арасындағы бірлескен зерттеу бағдарламасы болып табылды, мақсаты 2003 жылға дейін өте үнемді (көліктердің мүмкіндігінің шегіне дейін) көліктерді нарыққа шығару еді. 1993 жылы құрылған серіктестікке сегіз федералдық агенттік, ұлттық зертханалар, университеттер және DaimlerChrysler, Ford Motor Company және General Motors Corporation компанияларын біріктірген Америка Құрама Штаттары Автомобильдік зерттеулер кеңесі (USCAR) қатысты. "Суперкөлік" – зерттеу және әзірлеу бағдарламасының бейресми атауы еді. Мақсаттарына жететін жағдайда, бағдарлама 2001 жылы Джордж Буш әкімшілігі автокөлік өндірушілерінің өтініші бойынша тоқтатылды, оның кейбір аспектілері FreedomCAR бағдарламасына, ол әлдеқайда кейінірек жүзеге асырылуға тиіс болды, ауыстырылды.
The Partnership for a New Generation of Vehicles was a co operative research program between the US government and the three major domestic auto corporations that was aimed at bringing extremely fuel efficient (up to vehicles to market by 2003. The partnership, formed in 1993, involved eight federal agencies, the national laboratories, universities, and the United States Council for Automotive Research (USCAR), which comprises DaimlerChrysler, Ford Motor Company, and General Motors Corporation. "Supercar" was the unofficial description for the research and development program. On track to achieving its objectives, the program was canceled by the George W. Bush administration in 2001 at the request of the automakers, with some of its aspects shifted to the much more distant FreedomCAR program.
Мақсаттар
Бағдарламаның негізгі мақсаты автомобильдер мен жеңіл жүк көліктерінің қоршаған ортаға тигізетін зиянын азайту және АҚШ-тың импорттық мұнайға тәуелділігін төмендету үшін технологиялар жасау болды. Бағдарлама қазіргі отын тиімділігінен үш есе жоғары көрсеткіштерге ие, шығарындыларын ең төмен деңгейге дейін азайтатын, бірақ қолжетімділігінен, өнімділігінен немесе қауіпсіздігінен айырмайтын жұмысқа жарамды көліктер құруды көздеді. Технологиялық прогреске байланысты бұл көліктер "суперкар" деп аталды. Отбасылық седан үшін мақсатқа жету үшін жаңа отын түрлері, күштік қондырғылар, аэродинамика және жеңіл материалдар пайдаланылды. Бағдарлама 1993 жылы АҚШ-тың жергілікті автокөлік өндірушілеріне (GM, Ford және Chrysler) қауіпсіз, экологиялық таза және қолжетімді автомобильдердің прототиптерін жасауға көмек көрсету үшін құрылды; мақсат – Ford Taurus көлеміндегі, отын тиімділігі үш есе артық автомобиль жасау.
The main purposes of the program were to develop technologies to reduce the impact of cars and light trucks on the environment and to decrease the US dependency on imported petroleum. The program was to make working vehicles achieving up to triple the contemporaryng fuel efficiency as and further minimizing emissions but without sacrificing affordability, performance, or safety. The common term for the vehicles was "supercar" because of the technological advances. The goal of achieving the target with a family sized sedan included using new fuel sources, powerplants, aerodynamics, and lightweight materials. The program was established in 1993 to support the domestic US automakers (GM, Ford, and Chrysler) to develop prototype automobiles which would be safe, clean, and affordable; the target was a car the size of the Ford Taurus with triple its fuel efficiency.
Сындар
Ральф Надер бұл бағдарламаны "федералды қаржыландырылатын зерттеулер мен әзірлемелерге қатысты меншік құқықтарын автомобиль өнеркәсібіне беруді үйлестіруге бағытталған күш-жігер" деп атады. Бағдарламаны кейбір топтар дизельдік шешімдерге басымдық бергені үшін сынады, себебі бұл отынның табиғаты бойынша ауа ластағыштарын көп бөлетіні айтылады. "Нью-Йоркер" журналының жазушысы Элизабет Колберт жаңартылатын энергияның ең басты мәселе екенін былай түсіндірді: "Егер біреу, бір жерде, қауіпсіз, арзан және іс жүзінде шексіз энергия көзін ойлап тапса, онда біз, қытайлықтар, үндістер және планетадағы барлық адамдар бұрынғысынша өмір сүре бере аламыз. Әйтпесе, болашақтағы көлік мүлдем көлік болмауы мүмкін."
Ralph Nader called the program "an effort to coordinate the transfer of property rights for federally funded research and development to the automotive industry." The program was also criticized by some groups for a focus on diesel solutions; the fuel is seen by some as having inherently high air pollutant emissions. Elizabeth Kolbert, a staff writer at The New Yorker, described that renewable energy is the main problem: "If someone, somewhere, comes up with a source of power that is safe, inexpensive, and for all intents and purposes inexhaustible, then we, the Chinese, the Indians, and everyone else on the planet can keep on truckin'. Barring that, the car of the future may turn out to be no car at all."