Жорж Эдвард Келли: Американ драматургі, сценарист және актер өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Джордж Эдвард Келли (16 қаңтар 1887 – 18 маусым 1974) – американдық драматург, сценарист, режиссер және актер. Ол карьерасын водевильде актер және эскиздер авторы ретінде бастады. Ол ең белгілісі "Шалымдар" (1922) және "Шоу-офф" (1924) атты сатирикалық комедияларымен танылды. "Крейгтің әйелі" (1925) үшін ол Пулитцер сыйлығына ие болды.

Ерте өмір

Келли 1887 жылдың 16 қаңтарында Филадельфияда дүниеге келді. Ол Мэри Энн (құрмет аты Костелло) және ирланд иммигранты Джон Генри Келлидің он баласының екінші кішісі болды. Ол американдық бизнесмен және Олимпиада чемпионы Джон Б. Келли ағасының інісі, ал Монако княгині атанған актриса Грейс Келлидің және Олимпиада чемпионы Джон Б. Келли кішінің әкесі болды.

Мансап

Келли өмірі бойы театр модернизмінің тәжірибелеріне ықпалдаспаған, реалистік драматург болып қала берді. Романшы Эдвард Мейсел оны "театрды қарапайым моральдық мақсаттар үшін пайдаланатын қарапайым моралист" деп сипаттады. Келлидің пьесаларында көбінесе шектен тыс эгоизмге берілген кейіпкерлер басым болады, және ол олардың кемшіліктерін ашық көрсетеді. Ол өз көзқарасында келісімге келмей, сезімталдық пен романтиканы бейнелеуден мұқият аулақ болды. Артур Уиллис: "Келли махаббатқа, әсіресе романтикалық махаббатқа қарсы, сондай-ақ нәзік сезімдерге сенімсіз көрінеді" деп атап өтті. Оның алғашқы толыққанды пьесасы "Шағын театршылар" ("The Torch Bearers") пьесасында "Кіші театр қозғалысын" сатиралық тұрғыдан бейнелейді, оны өзіне ғашық және тәртіпсіз әуесқойлардан құралған деп көрсетеді. Олардың жетекшісі, миссис Дж. Дюро Пампинелли, өзін-өзі бағалаушы дилетанттықтың керемет карикатурасы. Бірінші актіде Келли труппаның тиімді репетиция өткізе алмайтынын көрсетеді; екінші актіде ол олардың қоғамдық қойылымының күйреуін жарқын және күлкілі түрде суреттейді. Алайда үшінші актіде ойыншылар өз құмарлықтары үшін айыпталып, пьесаның тоны шынайырақ болады. Оның ең үлкен танымал және коммерциялық жетістігі "Шоумен" ("The Show Off") пьесасында Келли өзінің сын-пікірін Обри Пайпер тұлғасына – жоғары дауысты, жалған айтатын, өзін-өзі алдап жүрген, жағымсыз күлкісі мен көзге түсетін шашы бар бизнесменге шоғырландырады. "Крейгтің әйелі" (1925) пьесасында Келлидің сатирасы одан да қатал болды; Харриет Крейг өзінің иелік етушілігі мен материализмі арқылы некесін қиратады. Кейінгі пьесаларында Келли одан да қатал және үкімшіл болды, ал оның көрермендері азайды. "Күйеу жігітті қараңыз" (1927) пьесасында бет-бейнесіне қатты құмар болған, мінез-құлқының нашарлығын сезінген бойжеткенің, ізгі мінезді адаммен кездескеннен кейін қалай қиналып, құлдырап кеткені көрсетіледі. Жюдит Андерсонның басты рөлдегі орындауы жоғары бағаланғанына қарамастан, пьеса тек 88 қойылымға ие болды. "Филип соғысқа шығады" (1931) пьесасы – жас драматург ретінде өзін бейнелеуге ғашық болған жас жігіттің оқиғасы. Ол отбасына қарсы шығып, суретшілер пансионатына көшіп барады, бірақ өзінде талант жоқ екенін біледі. Пьеса тек 97 рет қойылды. "Магги керемет" (1929) және "The Deep Mrs. Sykes" (1929) атты екі соңғы пьесасы нашар қабылданып, тіпті басылған жоқ. Кейінгі туындыларының кассалық табысы нашар болғандықтан, Келли Голливудқа көшіп, театрға сирек оралды. "Құдіретті әлсіздік" (1946) – оның Бродвейдегі соңғы пьесасы. Оның қайтыс болған кезде төрт пьесасы сахнада қойылмай, әлі де премьерасын күтіп тұр.

Throughout his career, Kelly remained a realistic playwright, unaffected by the experiments of theatrical modernism. Novelist Edward Maisel described him as "a simple moralist using the theatre for simple moral purposes." Kelly's plays are often dominated by characters of monstrous egotism, and he casts a harsh light on their shortcomings. Uncompromising in his vision, he scrupulously avoided sentimentality and depictions of romance. Arthur Willis noted "Kelly appears to be anti love, anti romantic love, certainly, and distrustful of the tender emotions." In his first full length play, The Torch Bearers, Kelly satirizes the "Little Theatre Movement", depicting it as made up of narcissistic and undisciplined amateurs. Their leader, Mrs. J. Duro Pampinelli, is a brilliant caricature of self indulgent dilettantism. In the first act, Kelly shows the troupe incapable of conducting a competent rehearsal; in the second, he depicts with farcical brilliance their public performance collapsing in shambles. In the third act, however, the tone grows more earnest as the players are excoriated for their indulgences. In his greatest popular and commercial success, The Show Off, Kelly focuses his critique on the figure of Aubrey Piper, a loud, lying, self deluded businessman with an obnoxious laugh and an obvious toupee. With Craig's Wife (1925), Kelly's satire grew more severe; Harriet Craig destroys her marriage through her possessiveness and materialism. In his later plays, Kelly grew even more severe and judgmental, and his audiences grew smaller. Behold the Bridegroom (1927) shows a shallow and decadent flapper pine away when she meets a morally upright man who makes her realize her lack of character. Despite a much praised performance by Judith Anderson in the leading role, the play ran for only 88 performances. Philip Goes Forth (1931) is the story of a young man who is much enamored of his image of himself as a young playwright. He rebels against his family and moves into a boarding house for artists, only to discover that he has no talent. It enjoyed a run of only 97 performances. Two late plays, Maggie the Magnificent (1929) and The Deep Mrs. Sykes (1929), were very poorly received and were never even published. As a result of the box office failure of his later works, Kelly moved to Hollywood, and only rarely returned to the theatre. The Fatal Weakness (1946) was his last Broadway play. At the time of his death, four of his plays remained unperformed and have yet to premiere.