Аттилио Пиччирилли: Америкалық мүсіншінің өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Америкалық мүсінші (1866–1945)

Аттильо Пиччирилли (16 мамыр 1866 – 8 қазан 1945) – американдық мүсінші. Италияның Масса қаласында туған, ол Римдегі Сан-Лука академиясында білім алған.

Өмір және мансап

Пикцирили 1888 жылы АҚШ-қа келіп, әкесімен, содан кейін Пикцирили ағайындарымен Бронксте, Нью-Йорк қаласындағы Шығыс 142-ші көшенің 467-ші үйінде мүсінші, модельдеуші және тас кесуші ретінде жұмыс істеді. Бұл орын қазір бос тұр. Ол өзінің жеке суретшісі ретінде Манхэттендегі Центральдық парктің кіреберісіндегі Колумбус округіндегі АҚШ-тың Мэн ескерткіш тобының авторы. Топ монументтің үстіндегі алтын түстес Колумбия Триумфаторы, Батылдық, Тынық мұхиты, Атлант мұхиты, Әділет және Тарихтан тұрады. Осы ескерткіш үшін жасалған мүсіндердің бірі Вудлон зиратындағы анасының ескерткіші үшін де пайдаланылды. Сондай-ақ, Нью-Йоркте ол Фрик сарайы мен өрт сөндірушілер ескерткіші үшін екі фронтон және басқа мүсіндік бөлшектер жасады. Риверсайд паркіндегі фигуралар тобындағы екі мәрмәр фигурасы – Міндет және Батылдық. Пикцирили атаққа ие болған сайын, ол көптеген американдық мүсіншілер үшін құнды болды. Пикцирили мен оның отбасы Америкаға келгенге дейін көптеген американдық суретшілер Италияға барып, олардың модельдерін тасқа қашауға мәжбүр болды. Атиллоның жағдайында, егер суретші оған кішкентай гипстен жасалған модель ұсынса, Атилло кез келген өлшемдегі мәрмәр көшірмесін жасай алатын. Шындығында, Атиллоның көптеген туындыларын басқа суретшілер жобалаған. Фрагилина – Атиллоның өзі жобалап, мәрмәрге қашаған туындыларының бірі. Пикцирилидің ең танымал жұмысы – Вашингтондағы Линкольн ескерткіші үшін Линкольн мүсінін жасауы, оны бастапқыда Дэниел Честер Френч жобалаған. Атилло және оның отбасы Пол Бартлетт, Фредерик МакМонни, Хермон МакНейл, Масси Ринд, Карл Биттер, Август Сент-Годенс, Олин Уорнер, Лорадо Тафт, Чарльз Нихаус және Эндрю О'Коннормен бірлесіп жұмыс істеді. Пикцирили сондай-ақ Касс Гилберт, Генри Бэкон, МакКим, Мид және Уайт, Каррере және Гастингс үшін сәулеттік жұмыстар жасады. Атиллоның ең танымал туындылары – ол жобалаған және мүсін еткен Мэн ескерткіші Нью-Йорктің Центральдық паркінде және Риверсайд Драйвындағы Өрт сөндірушілер ескерткіші. Ол сондай-ақ Вашингтонда Гульельмо Маркониге ескерткіш жобалаған (1941). Пикцирили Ұлттық дизайн академиясының және Архитектура лигасының мүшесі болды. Ол көптеген жүлделерді жеңіп алды, соның ішінде 1915 жылы Сан-Францискодағы Панама-Тынық мұхиты көрмесінде алтын медаль алды. Атилло Нью-Йорктегі Леонардо да Винчи өнер мектебін құруға көмектесті. Оның мақсаты – Нью-Йорк тұрғындарының кедейлеріне мүсін жасау сияқты өнерге қолжетімді білім беру. Пикцирилидің 1935 жылғы Пирекс шыны рельефті мүсіні Рокфеллер орталығындағы Италия сарайының кіреберісіндегі «Ілгері жылдамда, мәңгілік жастық» екінші дүниежүзілік соғыс кезінде алынып тасталды, себебі итальян жазуларын Муссолини пайдаланды және ол фашистік символизммен байланысты болды. Кейіннен бірнеше жылдан кейін ол қоймадан жоғалып кетті. Пикцирилидің туындылары Брукгрин бақтарындағы мүсіндер коллекциясында сақталған. Оның жұмыстарын АҚШ-тың көптеген мұражайларында кездестіруге болады. Ақ мәрмәрден жасалған «Фрагилина» қазір Нью-Йорктегі Метрополитен өнер мұражайының жаңадан құрылған американдық қанатында тұр. Ол 1945 жылы Нью-Йоркте қайтыс болды. Нью-Йорктің Бронкс ауданындағы Вудлон зиратында жерленген. Оның Эдмонд Томас Куинн салған жартылай бейнесі Ұлттық дизайн академиясының коллекциясында сақталған.

Piccirilli came to the United States in 1888 and worked for his father and then with the Piccirilli Brothers as a sculptor, modeler, and stone carver at their studio in the Bronx, New York City, at 467 East 142nd Street. This location is now a vacant lot. As an artist in his own right, he is the author of the US Maine Memorial Group in Columbus Circle, at the entrance to Central Park in Manhattan. The group consist of the gilded Columbia Triumphant on top of the monument, Fortitude, Pacific, Atlantic, Justice, and History. One of the sculptures created for this monument was also used for his mother's memorial at Woodlawn Cemetery. Also, in New York, he created two pediments and other sculptural details for the Frick Mansion the Firemen's Memorial, a group of figures in Riverside Park which consists of two marble figures on the side known as Duty and Courage, and a bronze table of monumental proportions with the design of a fire engine pulled by galloping horses. As Piccirilli gained fame, he became invaluable to many American sculptors. Before Piccirilli and his family arrived in America, many American artists were forced to travel to Italy to have their models carved into stone. In the case of Attilio, if an artist presented him with a small plaster model, Attilio could create a marble replica to any size. In fact, the vast majority of Attilio's works were designed by other artists. Fragilina is one of the view works that was designed and sculpted into marble by Attilio himself. Piccirilli's most famous work is the creation of the Lincoln statue for the Lincoln Memorial in Washington, which was originally designed by Daniel Chester French. Attilio and his family collaborated with Paul Bartlett, Frederick MacMonnies, Hermon MacNeil, Massey Rhind, Karl Bitter, Augustus Saint Gaudens, Olin Warner, Lorado Taft, Charles Niehaus, and Andrew O'Connor. Piccirrili also did architectural work for Cass Gilbert, Henry Bacon, McKim, Mead, and White, Carrére, and Hastings. Attilio's most famous works that which he designed and sculpted are the Maine Monument in Central Park, New York and the Fireman's Monument on Riverside Drive, New York. He also designed a Monument to Guglielmo Marconi (1941) in Washington DC. Piccirilli became a member of the National Academy of Design and the Architectural League. He won numerous prizes including a Gold Medal at the Panama Pacific Exposition in San Francisco in 1915. Attilio also helped create the Leonardo da Vinci Art School in New York City, New York. Its purpose was to give affordable training in art, like sculpture, to New York's poor. Piccirilli's 1935 Pyrex glass relief sculpture Advance Forever, Eternal Youth over the entrance of the Palazzo d'Italia at Rockefeller Center was removed during World War Two when the Italian inscriptions were used by Mussolini, and it was associated with fascist iconography. It disappeared from storage some years afterwards. Piccirilli is represented in the sculpture collection at Brookgreen Gardens. His work is also found in museums around the United States. White marble "Fragilina" now stands in the newly re arranged American Wing of the Metropolitan Museum of Art in New York. He died in New York City in 1945. He is interred at Woodlawn Cemetery in The Bronx, New York City. His half length portrait by Edmond Thomas Quinn is in the collection of the National Academy of Design.

Фрагилина

Фрагилина – 1923 жылы Аттилио Пичирилли жасаған мүсіннің атауы. Алғашқысы қазір Нью-Йорктегі Метрополитен өнер мұражайында сақталады. Оның өлшемдері 48 ½ дюймға 15 ½ дюймға 25 дюйм. Ол толығымен мәрмәрдан жасалған. Пичирилли сонымен қатар тағы бес кіші көшірме жасады, олардың бірі Уильям және Мэри колледжінің Мускарелл өнер мұражайында орналасқан. «Фрагилина» итальян тілінде «кішкентай нәзік» деген мағынаны білдіреді. Фрагилина – Атиллионың 1909 жылы «Жан» мүсінімен басталган әйелдердің жалаңаш бейнесінен тұратын сериясының бір бөлігі. Фрагилинадағы әйел «Жан» мүсініндегі әйелге дерлік толық сәйкес келеді. Дегенмен, Фрагилинада мәрмәрдің көбірек бөлігі кесіліп, еркін, ағынды және абстрактілі жұмыс қалдырылған. Туындының абстрактілі тақырыбына орай, көптеген өнер сыншылары шаш пен бет пішініне анықтық бермейтін, сопақша келген басқа сын айтады. Кейбіреулер «көздері тасқа оралғандай көрінеді» дейді. Фрагилина туралы айтқанда Пичирилли: «Әр адамның санасында сақталған өзінің әдемілік туралы идеалы болады. Егер бет-әлпет ерекшеліктері нақты бейнеленсе, көрермен өзінің идеалды типін жеке көзге елестету мүмкіндігінен айырылады. Бұл реакция көбінесе толыққанды түсініксіз болып өтеді», – деген. Осылайша, Фрагилина мен оның келесі туындыларынан көрініп тұрғанындай, оны минималист деуге болады. Пичирилли Иосиф Винсент Ломбардоның «Аттилио Пичирилли: Американдық мүсіншінің өмірі» кітабында керемет сипатталған. Ломбардо былай деп жазады: «Пичириллинің өнері тәртіптілігімен, қарапайымдылығымен және қадір-қасиетімен ерекше көзге түседі. Оның мүсіндері жай ғана жасалған, артық бөлшектер мен сыртқы әсемдіктен мүлдем құтылған. Пичириллидің стилі ерекше жеке және таңдамалы. Оның насихаты – қарапайымдық, ал ұстанымы – ұстамдылық». Фрагилина – Пичириллидің 1923 жылы Нью-Йорктегі Ұлттық мүсіншілер қоғамында көрсеткен бес жұмысының бірі болды. Ол сондай-ақ 1925 жылы Ұлттық дизайн академиясының естелік көрмесінде де көрсетілді. Пичирилли Фрагилинаның кіші нұсқаларын, соның ішінде екі қоладан құйылған мүсіндерін де жасады. Олардың бірі Бостонның Көркем өнер мұражайында сақталады.

Fragilina is the name given to a sculpture completed by Attilio Piccirilli in 1923. The original is now in the Metropolitan Museum of Art in New York City, New York. It is 48 ½ inches by 15 ½ inches by 25 inches. It is completely made of marble. Piccirilli also made five additional smaller copies, one of which is in the Muscarelle Museum of Art at the College of William and Mary. "Fragilina" in Italian means "the little delicate one." Fragilina is part of a series of female nudes that Attilio sculpted, beginning with "A Soul" in 1909. The woman in Fragilina is almost identical in pose to the woman in "A Soul." Though, in Fragilina, more marble is cut away to leave a freer, fluid, and abstract work. Going with the theme of the work being abstract, many art critics criticize the oval shaped head that gives less definition to the hair and face. Some say, "the eyes appear almost veiled in stone." When discussing Fragilina, Piccirilli said, "Every person has his own ideal of beauty stored away in his subconscious mind. When facial characteristics are precisely delineated, the observer is denied the opportunity of personally visualizing his ideal type. This reaction frequently takes place without full realization." So, as can be seen with Fragilina and his subsequent works, it can be said he was a minimalist. Piccirilli was described impeccably in the book, Attilio Piccirilli: Life of an American Sculptor, by Josef Vincent Lombardo. Lombardo writes, "Piccirilli's art stands out boldly for its discipline, simplicity, and dignity His sculpture was and is simply tailored, free from adventitious detail and superficiality Piccirilli's style is distinctly personal and highly selective. Simplicity is his gospel, restraint his creed." Fragilina was one of five works Piccirilli showed at the exhibit at the National Sculpture Society in New York in 1923. It was also exhibited at the National Academy of Design commemorative exhibition in 1925. Piccirilli also made smaller versions of Fragilina, including two bronze casts. One of which is at the Museum of Fine Arts in Boston.