Кіріспе
Пол Ховард Маншип (24 желтоқсан 1885 – 28 қаңтар 1966) – американдық мүсінші. Ол мифологиялық туындыларды классикалық стильде жасауды үнемі жалғастырды және Арт-Деко қозғалысының маңызды тұлғасы болды. Ол Рокфеллер орталығындағы Прометей және Швейцарияның Женева қаласындағы Вудро Вильсонның аспан сферасы ескерткіштері сияқты ірі қоғамдық тапсырыстарымен кеңінен танымал. Нью-Йорк қаласының ресми мөрінің қазіргі нұсқасын жасаған автор ретінде де есептеледі. Маншип мансабының басында Beaux-Arts архитектуралық бағытын қабылдамағандығы және ағынмен келген қарапайымдылыққа ұмтылған сызықтық композицияларды жоғары бағалағандығы үшін назар аударды. Сонымен қатар, ол бірнеше жыл бойы Уильям Зорахпен бірге Корнуолл суретшілер колониясының бөлігі болған Нью-Гэмпшир штатының Плейнфилд қаласындағы жазғы үйінде тұрды. Бұл жоғары деңгейдегі әлеуметтік колонияның басқа мүшелері де заманауи суретшілер болды. Маншип Глостер (Массачусетс штаты) қаласының Лансвилл ауылындағы екі бұрынғы гранит карьерінде 15 акр жерді дамытып, суретшілерге арналған жеке орталық құрды. 2015 жылы құрылған Manship Artists Residency + Studios атты жергілікті коммерциялық емес ұйым осы мүлікті суретшілердің тұрақты бағдарламасы ретінде сақтап қалуды мақсат етті.
Paul Howard Manship (December 24, 1885 – January 28, 1966) was an American sculptor. He consistently created mythological pieces in a classical style, and was a major force in the Art Deco movement. He is well known for his large public commissions, including the iconic Prometheus in Rockefeller Center and the Celestial Sphere Woodrow Wilson Memorial in Geneva, Switzerland. He is also credited for designing the modern rendition of New York City's official seal. Manship gained notice early in his career for rejecting the Beaux Arts architecture movement and preferring linear compositions with a flowing simplicity. Additionally, he shared a summer home in Plainfield, New Hampshire, part of the Cornish Art Colony, with William Zorach for a number of years. Other members of the highly social colony were also contemporary artists. Manship created his own artist retreat on Cape Ann, developing a 15 acre site on two former granite quarries in Lanesville, a village of Gloucester, MA. A local nonprofit, the Manship Artists Residency + Studios was established in 2015 to preserve this estate as an artist residency program.
Ерте өмір және білім
Пол Говард Мэншип 1885 жылғы 24 желтоқсанда Миннесота штатының Сент-Пол қаласында Чарльз Х. және Мэри Этта (Френд) Мэншиптердің ұлы болып дүниеге келді. Оның Миссисипиде туған әкесі Сент-Пол газ компаниясында кеңсе қызметкері болды, ал Пенсильванияда туған анасымен бірге жеті баланың ата-анасы болды. Чарльз бен Мэри 1870 жылғы 14 шілдеде Сент-Полде үйленді және отбасын Нельсон (кейін Маршалл) даңғылындағы 304 номерлі үйлерінде өсірді. Пол Х. Мэншип өнерді оқуын Миннесота штатының Сент-Пол өнер мектебінде бастады. Одан кейін Филадельфияға көшіп, Пенсильвания көркемсурет академиясында білімін жалғастырды. Сосын ол Нью-Йорк қаласына қоныс аударып, Нью-Йорк өнер студенттері лигасына түсті, онда Джордж Бриджменнен анатомияны, ал Хермон Аткинс МакНейлден мүсіндеуді үйренді. 1905 жылдан 1907 жылға дейін ол мүсінші Солон Борглумның көмекшісі болды, ал соңғы екі жылда Чарльз Графлиден сабақ алды және Исидор Контиге көмектесті. 1909 жылы Контидің ынтасымен Рим сыйлығына қатысып, жеңіске жетті. Ұзақ уақыт өтпей Римге кетіп, 1909 жылдан 1912 жылға дейін Америка академиясында оқыды. Еуропада ол ежелгі өнерге қызығушылық таныта бастады, оның өзінің туындыларында ежелгілік элементтер пайда бола бастады және ол классикалық сюжеттерге көбірек бейімделді. Ол сонымен қатар Үндістанның классикалық мүсіндеріне де қызығушылық танытты, оның ықпалын оның жұмыстарында байқауға болады (Галереядағы «Биші және газельдер» туындысын қараңыз). Мэншип сол кезде жаңадан қазылған өнер тарихының мол мүмкіндіктерін білген алғашқы суретшілердің бірі болды және Мысыр, Ассирия және классикалық Грек мүсіндеріне қатты қызығушылық танытты.
Мансап
Еуропалық саяхатынан АҚШ-қа оралғанда, Маншип өзінің стилі модернистер мен консерваторларға тартымды екенін байқады. Оның сызық пен егжей-тегжейді қарапайымдастыруы сол кезде басым болған Бель-Эр классикалық реализмінен өтуді қалағандарға ұнады. Сонымен қатар, оның дәстүрлі "сұлулық" тұжырымына деген көзқарасы мен оны пайдалануы, сондай-ақ өнердегі радикалды және абстрактілі бағыттардан аулақ болуы консервативті өнер коллекционерлеріне оның туындыларын тартымды етті. Маншиптің жұмысы көбінесе Арт-Деконың маңызды алғыкүші деп есептеледі. Маншип 700-ден астам туынды жасады және әрқашан жоғары сапалы көмекшілерді жұмысқа алды. Олардың кем дегенде екеуі – Гастон Лашез және Лео Фридландер американдық мүсін өнері тарихында өздеріне маңызды орын жасады. Ол портретші ретінде танымал болмаса да, Теодор Рузвельт, Сэмюэл Осгуд, Джон Д. Рокфеллер, Роберт Фрост, Гиффорд Бил және Генри Л. Стимсонның мүсіндері мен бюстерін жасады. Маншип төмен рельефте жұмыс істеуде өте шебер болды және осы дағдысын көптеген монеталар мен медальдар жасауға пайдаланды. Оның ең танымал туындыларының арасында Дионис медалі, ұзақ жылдар бойы шығарылып келе жатқан Медаль иелері қоғамының екінші медалі; Франклин Д. Рузвельттің алғашқы мерзіміндегі инаугурациялық медалі; және Джон Ф. Кеннедидің инаугурациялық медалі бар. Бұған қоса, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол АҚШ Сауда флотының Еңбек сіңірген қызмет медалін, Ұлық қызмет медалін және Теңізші медалін жасады. Маншипті Америка шайқас ескерткіштері комиссиясы Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардан кейін ескерткіштер құру үшін таңдады. Олар 1926 жылы Франциядағы Тьяукурдағы американдық бейіштесінде және 1926 жылы Италиядағы Анциодағы әскери бейіштесінде орналасқан. Оның туындылары 1928 және 1932 жылғы жазғы Олимпиада ойындарының өнер сайыстарының да бөлігі болды.
Қатысу және марапаттар
Маншип өзінің мансабының басында бірнеше жазда Плейнфилдте (Нью-Гэмпшир) әлеуметтік және көркемдік байланыстарды тапты, ол кезде Корнуолл өнер колониясының бір бөлігі болды, ол Август Сент-Годенс, Герберт Адамс, Дэниел Честер Френч және Уильям Зорах сияқты мүсіншілерді қызықтырды. Ол алғаш рет 1915 жылы келді, келесі үш жыл бойы қайта оралды, содан кейін он жылдан соң тағы да келді. Өміріндегі осы кезең маңызды деп есептеледі, және Гарри Рэнд «Маншип 1916 жылды өзінің көркемдік пісіп-жетілу жылы деп санады [ол] заманауи идеяларды примитивтік стильде білдірді» деп атап өтті. Маншип Смитсониялық американдық өнер мұражайының кеңесінде қызмет етті және кеңестің төрағасы болды. Маншип Ұлттық дизайн академиясымен, Ұлттық мүсіншілер қоғамымен және Америка өнер және әдебиет академиясымен байланыста болды. Ол 1937 жылдан 1941 жылға дейін АҚШ-тың Көркем өнер комиссиясында қызмет етті. Оның көптеген наградаларының ішінде Пирпонт Морган стипендиясы, Пенсильвания көркемсурет академиясының Вайденер алтын медалі, Америка жетістіктері академиясының «Алтын табақ» сыйлығы және француз Құрметті легионының шевалье ордені бар. Маншиптің көптеген құжаттары, макеттері мен мүсіндері Смитсонияның американдық өнер мұрағатында сақталады. 2004 жылы Смитсон музейі Маншиптің мансабына арналған ретроспективті көрме ұйымдастырды, нәтижесінде мүсіншінің туындыларына жаңаша баға берілді. Смитсониялық американдық өнер мұражайында Маншиптің туындыларына арналған галерея бар. Маншип суретші Джон Пол Маншиптің (1927–2000) әкесі болды.