Канадалық аудармашы және ғалым Уотсон Киркконнелл: Қайшылықтар мен мультикультурализм әкесі

Кіріспе

Канадалық аудармашы және ғалым Уотсон Киркконнелл (16 мамыр 1895 – 26 ақпан 1977) – канадалық әдебиеттанушы, ақын, драматург, тіл білімі маманы, сатирик және аудармашы. Киркконнелл фашизм, нацизм және сталинизм кезінде адам құқықтарын бұзуды жариялап, айыптаған ұлттық деңгейде танымал және өте ықпалды қоғамдық зиялы болды. Ол сонымен қатар, парадоксалды түрде, ғылыми расизмнің түрлі деңгейлерін өмір бойы қолдады. Одан да парадоксалдысы, ерте жас кезеңінен басқа, Киркконнелл өмір бойы антисемит болды, еврей ақындарының өлеңдерін аударып, жариялады және 1943 жылғы «Израильдің азабы» атты өлеңінде Холокост құрбандарын құрметпен еске алды. Бірқатар мәселелер бойынша, оның елдің және мәдениеттің шамадан тыс ағылшын тіліне бағынуына қарсы пікірлері, сондай-ақ көпұлтты және көптілді Канада мәдениетін қабылдауға ынталандыратын метафоралық тілінің арқасында, украиналық канадалық досы және әріптесі К.Х. Андрушишен Киркконнеллді ақ нәсілді (британдық емес) канадалықтарға қатысты әлеуметтік дискриминацияны тоқтатуға шамалы үлес қоскан деп есептейді. Осы себепті, оны Канададағы көпмәдениеттіліктің әкесі деп атаған Акадия университетіндегі ізбасары Дж.Р.С. Перкин. Киркконнелл өзінің түпнұсқа поэзиясы, өлеңдік драмалары және жеңіл опералары үшін Канада және әлем тарихынан, сондай-ақ әлем әдебиетінің басқа да ақындары мен драматургтарынан шабыт алды. Ол Роберт Бернс және Т.С. Элиоттың пародийларында көрінетіндей, өте шебер сатирик болды. Ұлттық поэзияның көптеген аудармалары және иммигранттар тілінде шығарма жазған ақ нәсілді канадалық ақындар үшін Киркконнелл Исландияда, Шығыс және Орталық Еуропада кеңінен танымал. Оның ең танымал аудармаларының бірі – Янош Аранидің 1864 жылғы «Уэльстің бардтары» балладасы, ол 1848 жылғы венгр революциясының жеңілісі үшін император Франц Иосифті жасырын түрде айыптады, ал Киркконнелл оны балалар балладалары сияқты стильде аударды. Сонымен қатар, Уотсон Киркконнеллдің 1933 жылғы аудармасы, Геза Гьонидің Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі әскери поэзиясының «Жалғыз бір түн үшін» атты соғысқа қарсы көрнекті өлеңі, 1915 жылы Пшемьшль қамалында Будапештте жариялану үшін әуемен жеткізілді, Гьонидің өлеңін Зигфрид Сассун, Уилфред Оуэн және Исаак Розенберг сияқты ағылшын соғыс ақындарының стилінде аударды, әлі де танымал.

Canadian translator and scholar

Watson Kirkconnell, (16 May 1895 – 26 February 1977) was a Canadian literary scholar, poet, playwright, linguist, satirist, and translator. Kirkconnell became a nationally known and enormously influential public intellectual, who publicized and denounced human rights abuses under Fascism, Nazism, and Stalinism. He was also, paradoxically, a life long adherent to varying degrees of scientific racism. Even more paradoxically, with the exception of his early adulthood, Kirkconnell also a life long anti Semite who regularly made and published literary translations of verse he admired by Jewish poets and who eulogized the victims of the Holocaust in his 1943 poem "Agony of Israel". At the same time, due to his arguments against what he came to see as the excessive Anglocentrism of his country and it's culture and his use of a tapestry metaphor in favor of embracing a multiethnic and multilingual Canadian culture, Kirkconnell has been credited by his Ukrainian Canadian friend and colleague C. H. Andrusyshen with almost singlehandedly ending social discrimination against Canadians of White ethnic (meaning non British) ancestry. He has accordingly been dubbed the father of multiculturalism in Canada by his successor at Acadia University, J. R. C. Perkin. For his original poetry, verse dramas, and light operas, Kirkconnell drew upon both Canadian and world history and also emulated other poets and playwrights from throughout World Literature. He was also a highly skilled satirist, as may be seen in his verse parodies of Robert Burns and T. S. Eliot. For his many many translations of their national poetry and by White Ethnic Canadian poets who composed in immigrant languages, Kirkconnell remains very well known in Iceland, Eastern and Central Europe. One of his most popular translations is of János Arany's The Bards of Wales, an 1864 ballad covertly denouncing Emperor Franz Joseph for the defeat of the Hungarian revolution of 1848 and which Kirkconnell translated into the same idiom as the Child ballads. Furthermore, Watson Kirkconnell's 1933 translation of World War I soldier poet Géza Gyóni's iconic anti war poem, which was composed and flown out by aeroplane for publication in Budapest during the Siege of Przemyśl in 1915, Csak egy éjszakára ("For Just One Night"), in which he renders Gyóni's poem into the same idiom as English war poets Siegfried Sassoon, Wilfred Owen, and Isaac Rosenberg, remains just as popular.

Отбасылық негіздер

Уотсон Киркконеллдің әкесінің ата-бабалары өз тегін Киркконелл ауылы мен қираған монастырынан алған. Олар пресвитериандықтар, галвегиялық гэль тілінде сөйлеген, Дуглас кланының тартанын киген және Дэмфрис пен Галлоуэйдегі Кирккюдбрайт маңында шаруашылықпен айналысқан. Киркконелл кейінірек «Реформация кезінде шотланд архивтерінің дерлік толығымен жойылған құрбандығы» деп атаған нәрсеге байланысты, оның шежіресін толыққанды анықтау мүмкін болмады және ол күдікпен қарағандай, Киркконеллдің Клан Дуглас немесе Клан Максвеллдің кадет тармағымен байланысты еместігі анықталмады. Киркконеллдің ата-бабаларының ауылына жасаған сапары оның түпнұсқа өлеңі «Киркконелл, Галлоуэй, 600 ж.б.д. 1953 ж. бардым» тудырды. Ақын бұл аймақтың мәдениетінің және Рождество күнінің тойлануының Киркконелл аббаттығының құрылғаннан бері, Кельт шіркеуінің миссионері және кульди монахы Сент Конал құрғаннан бері қаншалықты өзгергенін ойлады. Ол пейзаждың көбінесе өзгермегенін айтты және оқырмандарына Иса Мәсіхтің дүниеге келуі мен тууына дейін ата-бабалары сезінген құрметті сезімді қабылдауға шақырды. «Канадаға ағылған шотланд иммиграциясының үлкен толқынындағы көрінеу көзге түспейтін толқын» ретінде, ақынның арғы атасы Уолтер Киркконелл (1795-1860) 1819 жылы Жаңа әлемге аттанып, Квебек провинциясының Аргентьейл округіндегі Чатем қалашығына қоныстанды. 1953 жылы Шотландия кеңесінің Киркконеллдің өтініші бойынша жүргізген іздестіруінің нәтижесінде, Киркконелл тегі бар барлық адамдар шотланд диаспорасына қосылғаны және Шотландияда осы тегі бар ешкімнің қалмағаны анықталды. Сол кезде Чатем қалашығында көбінесе гэль тілінде сөйлейтін, Пертширден (Сиоррахт Пхейрт) шығарылған және ерікті түрде көшіп келген адамдар қоныстанған. Уолтер Киркконелл солардың бірімен – Джон мен Джанет (туған тегі МакДиармид) МакКаллумның қызы Мэри МакКаллуммен үйленді. Олар қазір қираған және толығымен бос қалған Глен-Лайондағы (Глеанн Лиоманн) «Карнбан» деген фермадан келген. Чатем қалашығындағы реформацияланған құлшылық 16 ғасырдан бері жалғасып келе жатқан, тек қана және сүйемелдемесіз гэль псалмдарын ән салу дәстүрін сақтады, бұл «жолға түсіру» деп белгілі бір формасы. Қартайған шағында Мэри (туған есімі МакКаллум) Киркконелл, соқыр болғанына қарамастан, 154 шотландтық гэль тіліндегі метрикалық псалмдарды жатқа айта алды. Киркконеллдің анасының әкесі Кристофер Уотсон 1819 жылы Алстоннан, Камберлендтен Үстігі Канадаға көшіп келіп, кейінірек Торонто деп аталған Йорк қаласында мектеп мұғалімі болды. Кристофердің кіші ұлы Томас Уотсон әкесінің кәсібін жалғастырып, Онтарионың Алланбург, Бичвуд, Ланди Лэйн, Стэмфорд және Порт Хоуп қалаларындағы мектептерде сабақ берді. 1851 жылы Томас Уотсон Ланди Лэйннен Маргарет Эльма Гринге үйленді, ол Уэльс американдық Біріккен империя лоялистерінің ұрпағы, сондай-ақ неміс және испан тамырлары бар Канадаға соңғы британдық иммигранттардың бірі болды. Киркконеллдің ата-анасы Томас Киркконелл (1862-1934) және Берта (туған аты Уотсон) Киркконелл (1867-1957) алғашқы балалары туған кезде Онтарионың Порт-Хоуп қаласында тұрды.

Watson Kirkconnell's paternal ancestors derived their surname from the village and ruined monastery of Kirkconnel. They were Presbyterians, spoke Galwegian Gaelic, wore the Clan Douglas tartan, and farmed near Kirkcudbright, in Dumfries and Galloway. Due to what Kirkconnell later dubbed, "the almost universal holocaust of Scottish archives during the Reformation", his genealogy could not be traced with complete accuracy or linked, as he strongly suspected was the case, to a cadet branch of the Clan Douglas or Clan Maxwell lairds of Kirkconnel. Kirkconnell's own visit to his ancestral village inspired his original poem "Kirkconnell, Galloway, A. D. 600. Visited A. D. 1953". The poet pondered how much the culture of the region and the celebration of Christmas Day had changed since Kirkconnell Abbey was founded by St. Conal, a Culdee monk and missionary of the Celtic Church. The landscape, he commented, remained largely unchanged and called upon his readers to embrace the awe that their ancestors had once felt before the incarnation and birth of Jesus Christ. In, "an almost imperceptible little ripple in the vast tide of Scottish immigration that flowed into Canada", Walter Kirkconnell (1795 1860), the poet's great grandfather, sailed for the New World in 1819 and settled as a pioneer in Chatham Township, Argenteuil County, Quebec. As a result of a 1953 search made at Kirkconnell's request by the Scottish Council, he learned that everyone named Kirkconnell had similarly joined the Scottish diaspora and that no one with the same surname still lived in Scotland. At the time, Chatham Township was largely being settled by Gaelic speaking evictees and voluntary immigrants from Perthshire (Siorrachd Pheairt). Walter Kirkconnell accordingly married one of them; Mary McCallum, the daughter of John and Janet (née McDiarmid) McCallum, from the farmhouse known as "Carnban" in what is now a ruined and completely depopulated village in Glen Lyon (Gleann Lìomhann). Reformed worship in Chatham Township continued the 16th century practice of exclusive and unaccompanied Gaelic psalm singing in a form known as precenting the line. In her old age, Mary (née McCallum) Kirkconnell, despite having gone blind, could still sing all 154 Scottish Gaelic Metrical Psalms from memory. Kirkconnell's maternal great grandfather, Christopher Watson, emigrated from Alston, Cumberland to Upper Canada in 1819 and became a schoolmaster in York, later renamed Toronto. Christopher's youngest son, Thomas Watson, had adopted his father's profession and taught at the schools in Allanburg, Beachwood, Lundy's Lane, Stamford, and Port Hope, Ontario. In 1851, Thomas Watson had married Margaret Elma Green of Lundy's Lane, a woman descended from Welsh American United Empire Loyalists, as well as more recent British immigrants to Canada with both German and Spanish roots. Kirkconnell's parents, Thomas Kirkconnell (1862 1934) and Bertha (née Watson) Kirkconnell (1867 1957), were living in Port Hope, Ontario when their earliest children were born.

Ерте өмір

Уотсон Киркконнелл 1895 жылғы 16 мамырда Онтарио штатының Порт-Хоуп қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Томас Киркконнелл Порт-Хоуп орта мектебінің директоры болған. Киркконнелл денсаулығы нашар бала болғандықтан, Порт-Хоуп мемлекеттік мектебіне екі жыл кешігіп түсті және жеті жасында ғана сабақтарды бастады. Кешігуге қарамастан, Киркконнелл өте қабілетті оқушы екенін көрсетті және екі рет сыныптан өтуге рұқсат алды. Кейін Киркконнелл поэзияға деген сүйіспеншілігін анасының әкесі Томас Уотсонның ықпалымен байланыстырды, оны кейін "жергілікті методист шіркеуінің сұр сақалды тірегі" деп сипаттады. Томас Уотсон немересіне Исаак Уоттстың "Құдайға арналған және нұсқаулық әндерінен" жаттап алған әрбір шумақ үшін бір центтен берді. Киркконнелл кейін еске алды: "Күлкілі томды жаттап алғаннан кейін, мен едәуір ақша таптым, көптеген нұсқаулық өлеңдердің есте қаларлық естеліктері мен поэзияға деген өшпес сүйіспеншілікке ие болдым. Біздің ешқайсымыз Уоттстың кейбір өлеңдерінің артында поляк иезуиті Казимеж Сарбиевскийдің (1595-1640) ұлы латын гимндері жатқанын білмедік". Киркконнелл "кіші қала журналистикасын алғаш рет сезінгенін" "екінші Рождестволық жоғарылатуынан" кейін еске алды. Порт-Хоуп Гайд газеті "жергілікті заңгердің" мектеп кеңесінің отырысында ұлының осылай жоғарылатылмағанына ашуланып, наразылық білдіргенін және Уотсон Киркконнеллді әкесі Порт-Хоуп орта мектебінің директоры болғандықтан "итерілгенін" айыптағанын жазды. Осы себепті Киркконнелл отбасы келесі жазда, сол газет провинциялық "Түсу емтихандарының" нәтижелерін жариялағаннан кейін, өзін ақталып, қуанышқа толы сезінді. Нәтижелер директорының ұлы "қаланың немесе округтің кез келген оқушысынан шамамен елу ұпайға жоғары" көрсеткенін көрсетті. Он екі жасында Киркконнелл шомылдырылып, Порт-Хоуп баптист шіркеуінің мүшесі болды. Дж. М. Р. Бевериджтің айтуынша, "Осылайша оның христиандыққа деген адалдығы басталды, ол күмән кезеңдеріне ұшырағанмен, кейде тіпті үмітсіздікке бой алдырғанмен, сақталды және жетілді. Өмірі бойы баптист тармағында белсенді және көбінесе жетекші рөл атқарды". Алайда, Киркконнелл жас кезінде баптист сенімінен бас тартуды ойластырды, ал ересек шағында баптист әріптестеріне қарағанда евангелистік христиандыққа көбірек бейтарап және сыншыл болды. Мысалы, ол мемуарларында "ерте еврей ойлауындағы зороастризм элементтерін білмей немесе әдейі назардан тыс қалдыратын евангелистер білімсіз дауыстайды" деп жазды және "теологиядан гөрі поэзияны көбірек жақсы көремін" деп мәлімдеді. Сондай-ақ, Порт-Хоупта бала кезінде Киркконнеллдің геологияға деген қызығушылығы Торонто университетінен келген Артур Филемон Коулманның жергілікті тарихқа дейінгі кезең, мұз дәуірі мұздықтары және Ирокез мұздық көлі туралы лекциясын тыңдағаннан кейін оянды. Кейін Киркконнелл еске алды: "Ауылды аралап жүру және велосипедпен саяхаттау жаңа мағынаға ие болды", ал отбасы 1908 жылы Онтарио штатының Линдсей қаласына көшкеннен кейін, Киркконнелл жергілікті тарихқа дейінгі кезеңді және оның ландшафтты қалай қалыптастырғанын зерттеуді жалғастырды. Орта мектепті бітірген кезде Киркконнелл латын, француз, неміс және грек тілдерін үйреніп, салыстырмалы тіл білімі саласындағы еңбектермен танысты. Кейін ол былай деп жазды: "Менің өмірімдегі еңбектерім тілдерді зерттеуге, басқа салалардан гөрі көбірек арналды". 1913 жылы әкесінің ықпалымен Киркконнелл әкесінің Кингстондағы Куинс университетінде білім алған альма-матерінде оқуын бастады. Математика орта мектепте ең жақсы пәні болса да, Киркконнелл классика бойынша білімін жетілдірді және латын және грек тілдерінде екі медаль иегері атанды. 1916 жылы өнер магистрі дәрежесін алды.

Watson Kirkconnell was born on 16 May 1895 in Port Hope, Ontario, where his father, Thomas Kirkconnell, was headmaster of Port Hope High School. Kirkconnell was a sickly child and was accordingly delayed entry for two years into Port Hope Public School and only began taking classes at the age of seven. Despite the delays, Kirkconnell proved to be very academically gifted pupil and was twice allowed to skip a grade. Kirkconnell later credited his love of poetry to the influence of his maternal grandfather, Thomas Watson, who he later described as a, "grey bearded pillar of the local Methodist church". Thomas Watson used to reward his grandson by giving him one cent for every stanza he memorized from Divine and Moral Songs by Isaac Watts. Kirkconnell later recalled, "From an entire volume thus committed to memory, I gained considerable cash, indelible recollections of many edifying verses, and an indelible love of prosody. Neither of us dreamt that back of several of Watts' poems lay the fine Latin hymns of the Polish Jesuit Kazimierz Sarbiewski (1595 1640)." Kirkconnell further recalled that his "first awareness of small town journalism came" after his "second Christmas time promotion". The Port Hope Guide reported that "a local lawyer" had angrily protested during a school board meeting that his son has not been similarly promoted and accused Watson Kirkconnell of having been "shoved", solely because his father was the headmaster of Port Hope High School. For this reason, the Kirkconnell family felt both vindicated and overjoyed the following summer, after the same newspaper published the results of the Provincial "Entrance Examinations". These proved that the headmaster's controversial son had scored, "nearly fifty points higher than anyone else in town or county." At the age of twelve, Kirkconnell asked for and received both baptism and membership in the Port Hope Baptist Church. According to J. M. R. Beveridge, "Thus began his commitment to Christianity which, although subjected to periods of doubt, sometimes perhaps even approaching despair, survived and matured. Throughout his adult life he played an active and on many occasions leading role in the Baptist denomination." Kirkconnell, however, seriously considered leaving the Baptist faith as a young man, and as an older man was far more ecumenical and critical in his approach to Evangical Christianity than many of his Baptist peers were comfortable with. For example, writing in his memoirs that Evangelicals who "ignorantly or deliberately disregard Zoroastrian elements in early Hebrew thinking are noisy without knowledge" and expressing "more love for poetry than theology." Also as a child in Port Hope, Kirkconnell's interest in geology was sparked by attending a lecture about local prehistory, Ice Age glaciers, and the Glacial Lake Iroquois by Arthur Philemon Coleman, who was visiting from the University of Toronto. Afterwards, Kirkconnell recalls, "walking and cycling through the countryside now took on a new meaning", and after the family moved to Lindsay, Ontario in 1908, Kirkconnell continued to research local prehistory and how it had shaped the landscape. By the time he graduated high school, Kirkconnell had learned Latin, French, German, and Greek, and had been exposed to works of comparative philology. He later wrote, "The labours of my lifetime have been more in the field of language study than in any other." In 1913, at the urging of his father, Kirkconnell began studies at his father's alma mater of Queen's University at Kingston. Even though mathematics had been his best subject in high school, Kirkconnell proceeded to honours in Classics and graduated as a double medallist in Latin and Greek. He received a Master of Arts degree in 1916.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

1914 жылғы 4 тамызда Киркконнелл Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Куинс университетінде оқып жүрді. Франциядағы шайқасқа қатысуға құштар болғанымен, Киркконнелл, Дж. Р. Р. Толкин сияқты, бітіруінен кейін ғана әскерге жазылуды шешті. Оның інісі Уолтер Киркконнелл 1914 жылғы 5 тамызда Монреаль корольдік полкіне қатысты. Солсбери жазығының лайлы даласында жаттығудан кейін, лейтенант Уолтер Киркконнелл 1918 жылғы 8 тамызда Амиен шайқасында қаза тапты, оның басқаруындағы Канада корпусының взводы Виллерс-Бретоннеу маңындағы астық егісіндегі неміс пулемет ұясына тап болды. 1916 жылдың тамызында Киркконнелл Батыс майданда активті қызметке ерікті түрде келді. Алайда, 1916 жылдың қарашасында, майор П. Г. Кэмпбеллдің жеке өтінішіне қарамастан және 253-ші батальонмен бірге шетелге жіберілмес бұрын, капитан Киркконнелл үш рет медициналық комиссиялармен жауынгерлік қызметке жарамсыз деп танылды. Керексіздіктен қатты көңіл көшірген капитан Уотсон Киркконнелл соғыстың қалған бөлігін Онтарионың ауылдық аймақтарындағы Форт-Генри мен Капускинг тұтқын лагерінде тұтқындар мен азаматтық тұтқындарды күзетумен өткізді. Капускингте лагерь кассирі ретінде қызмет еткенде, капитан Уотсон Киркконнелл тұтқындардың көтерілісін болдырмауға көмектесті және екі рет лагерден қашуға жасалған қазбаларды анықтап, жолын кесті. 1919 жылдың күзінде капитан Киркконнелл 445 әскери тұтқын мен интернированных Форт-Генри мен Капускинг лагерьінен S. S. Преториан кемесімен Квебек қаласынан Роттердамға дейін, Веймар Республикасына қайтарылғанға дейін сүйемелдеді. Кейін Киркконнелл тұтқындарын бейтарап голланд әскеріне тапсырғаннан кейін: "Менің Форт-Генри мен Капускингтегі қызметіме олар наразылық білдірмеді, бұл менің бұрынғы тұтқындарым кемежайда "Капитан Киркконнеллге үш дүрбілең!" деп шақырып, қуана дауыстап қолдағанда анық болды". Інісінің соғыста қаза болуына байланысты көп жылғы қайғыдан кейін Уотсон Киркконнелл кешірек былай деп жазды: "Жалпы айтқанда, менің неміс тұтқындарына деген жек көрушілік сезімім болған жоқ. Оларды күзету – жай ғана жұмыс еді. Олардың қашуға тырысуы – олардың міндеті еді, ал біздің міндетіміз – оған жол бермеу. Олардың қашуға жасаған тырыстарының тапқырлығын біздің жігіттер неміс тұтқындығында да көрсетіп жатты".

On 4 August 1914, Kirkconnell was attending Queen's University at the outbreak of World War I. Although he enthusiastically hoped to see combat in France, Kirkconnell chose, similarly to J. R. R. Tolkien, to delay enlistment until after his graduation. His brother, Walter Kirkconnell, enlisted in the Royal Montreal Regiment on 5 August 1914. After training in the mud of Salisbury Plain, Lt. Walter Kirkconnell was killed in action during the Battle of Amiens on 8 August 1918, when the Canadian Corps platoon under his command ran into a German machine gun nest in a grain field near Villers Bretonneux. In August 1916, Kirkconnell volunteered for active service on the Western Front. In November 1916, however, despite having been personally requested by Major P. G. C. Campbell and shortly before he was to be shipped overseas with the 253rd Battalion, Captain Kirkconnell was ruled unfit for combat duty by three successive Medical Boards. A deeply disappointed Captain Watson Kirkconnell spent the rest of the war guarding POWs and civilian internees at Fort Henry and at Kapuskasing internment camp, both in rural Ontario. While serving as camp paymaster at Kapuskasing, Captain Watson Kirkconnell helped prevent a prisoner uprising and, on two occasions, he also discovered and foiled attempts to tunnel out of the camp. During the fall of 1919, Captain Kirkconnell accompanied 445 POWs and internees from Fort Henry and Kapuskasing internment camp aboard the S. S. Pretorian, from Quebec City to Rotterdam, pending their repatriation to the Weimar Republic. Kirkconnell later recalled, after surrendering his prisoners to the neutral Dutch armed forces, "That they bore me no ill will for my performance at Fort Henry and Kapuskasing seemed clear when on the wharf my former prisoners called for, 'Three cheers for Captain Kirkconnell', and gave them lustily." Despite years of grief over the combat death of his brother, Watson Kirkconnell later wrote, "Generally speaking, I could feel little animus against our German prisoners. Guarding them was simply a job. It was their duty to try to get away and our duty to prevent it. The ingenuity that they displayed in their attempts to escape was being duplicated by our men in German captivity."

Соғыс аралық кезең

Киркконелл 1920 жылдың желтоқсан айында Канадада, Онтарионың Линдсей қаласындағы «Иманды бауырлар» No. 77 ложасында алғаш рет масондыққа қабылданды. Өмірінің соңына дейін «Крефт» қатарында болды және тіпті Вольфвилл, Нова-Скотиядағы Йорк ритінің No. 20 «Сент-Джордж» ложасының Ұлы шебері болды. Кейіннен Киркконелл ұйымға күмәнмен қарасты, себебі оның келелі зерттеулері Фримасонның Хирам Абифті өлтіру туралы аңызына қатысты Джозеф Флавийдің «Еврейлердің көнелігі» еңбегімен қайшы екенін көрсетті. Киркконелл кейіннен: «Мен қолөнер туралы кітаптарға жүгіндім және оның ритуалдық лекция материалдарының көп бөлігін 18 ғасырда Англияда доктор Джеймс Андерсон, доктор Дж.Т. Дезагулиерс, Джордж Пэйн және Уильям Престон жазғанын анықтадым. Менің бостандық және қабылданған масондықтардың 1717 жылы Лондонда құрылған Ұлы ложадан көп ескі емес екеніне күмәнім болды», - деп жазды. Алайда, Киркконелл бұрын псевдотарихия деп санаған нәрсе туралы ойын өзгертті және «бастапқы күмәнімнен қолөнердің терең тарихына қарай сезімге ие болдым. Масондықта Сүлейменнен бұрынғы, Сүлейменнен Уинстон Черчилль ескі элементтер бар». 1922 жылы Киркконелл Весли колледжінің ағылшын тілі кафедрасында профессорлық қызметке орналасты. Он бір жыл ағылшын тілінен сабақ бергеннен кейін, ол келесі жеті жыл классика кафедрасына ауысты. Бұл тәжірибе оның өмірін өзгертіп жіберді. Оның сыныптастары мен буынындағы көптеген канадтықтар сияқты, Киркконелл ақ англосаксон протестанттарының нәсілдік басымдығына сенумен тәрбиеленді. Ересек болғаннан кейін, ол Канадаға басқа ұлттан келген иммигранттардың келуіне қарсы болды. Сонымен қатар, ол ғылыми расизм, әлеуметтік дарвинизм және евгеника сияқты қазіргі кезде сенімсіздік тудырған жалған ғылымдарға қызығушылық танытты. Киркконелл осы үш тақырып бойынша кеңінен оқыды және француз канадтықтарының, еврейлердің және славян халықтарының көбеюіне байланысты Онтариодағы «Скандинавиялық нәсілдің» құлауын болжаған өзінің нордистік трактатын жазды. Оның нәсілшіл жазбалары көбінесе жарияланбаған болса да, оның евгенистік көзқарастары «Жұмыссыздықтың халықаралық аспектілері» (1923) еңбегінде баяндалды, онда мүгедек канадтықтарды және «жарамсыз» деп саналғандарды еңбек лагерьлеріне қамау және толық стерилизациялау ұсынылды. Алайда, Киркконеллдің көпұлтты және көптілді Манитоба қаласындағы профессор ретіндегі тәжірибесі оны әлемдік әдебиетке жақындатты, бұл оған өз көзқарастарына күмән келтіруге және оқытуда радикалды жаңалықтар жасауға мүмкіндік берді. Мысалы, Киркконелл тек исландтық сагалар мен Ескі Эдда ғана емес, сонымен қатар көне ирландтық «Таин Бо Куаилнге» және көне төменгі неміс «Хелианд» «Беовульф, Малдон шайқасы және Каэдмонийлік Жаратылыс туралы жарық түсірді» деп сенді және осы мәтіндердің бәрін бірге оқытуға кеңес берді. Джеффри Чосер туралы курсты оқыту үшін әдебиет іздеу кезінде Киркконелл Дәффид ап Гвилимнің қатаң метрімен орта уэльстік поэзиясын тауып алды және оған ғашық болды, оны ол «Чосердің ұлы замандасы, табиғатқа деген сезімімен Лондон шарапшысының ұлынан асып түсетін» деді. Киркконелл де, «Жолшығыс ғалымдар» атты ортағасырлық латын поэзиясын және Соломон ибн Габирол мен Йегуда Халевидің ортағасырлық еврей поэзиясын ашқанда, осылай ойлады. Нәтижесінде, Киркконелл еуропалық халықтардың ата-бабалары арасындағы тарихқа дейінгі аралас некелер зиянды емес, оң болды деп сенді. Сондықтан, Киркконелл барлық еуропалықтар генетикалық аралас шыққандықтан, одан әрі ақ этникалық иммиграция мен аралас некелер Канаданың ұлт ретінде дамуын күшейтеді деген қорытындыға келді. 1925 жылы әйелі екі ұлға босанған кезде қайтыс болғаннан кейін, Киркконелл толеранттылық позицияға келді. Қайтыс болған әйеліне құрмет көрсету және еске алу үшін Киркконелл қырық түрлі тілден өлеңдерді таңдап алып, аударуға шешім қабылдады. Ол Альберт Вервей, Дуглас Хайд және Павле Попович сияқты көрнекті әдебиеттанушылармен тығыз ынтымақтастық жасады. 1928 жылы «Еуропалық элегиялар» жинағын шығарды. Осы процесте Киркконелл Канадаға көшіп келген ақ нәсілдік иммигранттардың тілдеріне, мәдениеттеріне және әдебиеттеріне құрметпен қарау олардың еліне деген адалдығы мен ризашылығын сезіне бастайды деп сенді. Кейінгі жылдары ол ұлттың болашағы туралы өз көзқарасын білдіру үшін көбінесе кесте бейнесін пайдаланды. Өмірінің соңына дейін Киркконелл Канададағы ақ англосаксон протестанттарының азаюы туралы алаңдады және ғылыми расизмнің және ақ нәсілді емес адамдардың нәсілдік кемшілігіне сенді.

Kirkconnell was first sworn into Freemasonry in Canada in December 1920 at the "Faithful Brethren" Lodge No. 77 in Lindsay, Ontario. He remained in "The Craft" for the rest of his life and even served as Grand Master of St. George's Lodge No. 20 of the York Rite in Wolfville, Nova Scotia, Kirkconnell later experienced some doubt about the organization, as his subsequent research made him realize that Freemasonry's legend of the murder of Hiram Abif is contradicted by the Antiquities of the Jews by Josephus. Kirkconnell later wrote, "I turned to books on the Craft itself, and found that most of its ritual lecture material was composed in England in the 18th century by Dr. James Anderson, Dr. J. T. Desaguliers, George Payne, and William Preston. I had grave reasons for suspecting that the Free and Accepted Masons were not much more 'ancient' than the establishment of Grand Lodge Masonry in London in 1717." However, Kirkconnell subsequently changed his mind about what he had formerly considered pseudohistory and, "passed from my early skepticism into a growing sense of the profound age of the Craft There are elements in Masonry that are nearly as much older than Solomon as Solomon is older than Winston Churchill." In 1922, Kirkconnell accepted the offer of a faculty position in the English Department at Wesley College. Kirkconnell taught English there for the eleven years, before switching to the Department of Classics for the next seven years. The experience for him proved life changing. Like many other English speaking Canadians of his class and generation, Kirkconnell had been brought up to believe in the racial superiority of White Anglo Saxon Protestants. After he grew to adulthood, he accordingly opposed allowing any further non British immigration into Canada. He also became passionately interested in the now discredited pseudosciences of scientific racism, Social Darwinism, and Eugenics. Kirkconnell read widely in all three subjects, and composed his own Nordicist tract predicting the imminent demise of the "Nordic race" in Ontario due to the increasing immigration of French Canadians, Jews, and Slavic peoples. Although his racist writings remain largely unpublished, his eugenicist views were expounded in The International Aspects of Unemployment (1923), which called for the internment in labour camps and wholesale sterilization of disabled Canadians and all others deemed "unfit." Kirkconnell's experiences, however, as a professor in the multiethnic and multilingual Manitoba city of Winnipeg exposed him to world literature, which caused him to begin questioning his views and making radical teaching innovations. For example, Kirkconnell believed that, not only the Icelandic sagas and the Elder Edda, but also the Old Irish Táin Bó Cúailnge and the Old Low German Heliand, "threw light on Beowulf, the Battle of Maldon, and the Caedmonian Genesis", and advocated teaching all of those texts together. While seeking background literature for teaching a course on Geoffrey Chaucer, Kirkconnell discovered and fell in love with the Middle Welsh poetry in strict metre by Dafydd ap Gwilym, whom he called, "a great contemporary of Chaucer, with a feeling for nature that was beyond the reach of the London vintner's son." Kirkconnell felt similarly when he discovered the Medieval Latin poetry of the Wandering Scholars and the Medieval Hebrew poetry of Solomon ibn Gabirol and Yehuda Halevi. As a result, Kirkconnell grew to believe that Prehistoric intermarriage among the ancestors of European peoples had not been detrimental, but positive. Therefore, Kirkconnell concluded, as all Europeans are of genetically mixed ancestry, further White ethnic immigration and intermarriage would actually strengthen the development of Canada as a nation. It was finally the 1925 death of his wife while giving birth to twin sons that brought Kirkconnell to a more tolerant position. As both a tribute and a memorial to his late wife, Kirkconnell decided to select and translate poetry from forty different languages. He worked in close collaboration with distinguished literary scholars, such as Albert Verwey, Douglas Hyde, and Pavle Popović. He eventually published the volume European Elegies in 1928. In the process, Kirkconnell came to believe that treating the languages, cultures, and literatures of White ethnic immigrants to Canada with respect would instill in them a sense of loyalty and gratitude to their adopted country. In later years, he often used the metaphor of a tapestry to express his vision for the nation's future. For the rest of his life, Kirkconnell continued to fret about the decline of the White Anglo Saxon Protestant majority in Canada and always believed in lesser forms of scientific racism and the racial inferiority of non Whites,

Киркконелл өмірінің соңына дейін еуропалық иммигранттардың ұлттық поэзиясын жариялау және аударумен айналысты. Мысалы, оның «Поляк лирикасының алтын қазынасы» жинағы Виннипегтегі The Polish Press, Ltd баспасынан 1936 жылы жарық көрді. Киркконелл кітапты, Ян Кохановскийден Мария Павликовска Ясножевскаға дейінгі хронологиялық тәртіпте аудармаларын қамтиды, Маршал Юзеф Пилсудскийдің естелігіне арнады, сондай-ақ оның қазасына арналған жоқтау өлеңін жазды. Кітаптың бетінде Киркконеллдің Екінші Польша Республикасы үкіметімен Polonia Restituta орденінің рыцары болғаны көрсетілген. Манитобадағы исландтық канадтықтар, мысалы Стефан Г. Стефанссон және Гуттормур Й. Гуттормссон шығарған өлеңдерден бастап, Киркконелл Канадаға жақында көшіп келгендердің және олардың ұрпақтарының өлеңдерін де аударды және жариялады, оларды кейде «Жаңа канадтықтар» деп атады, исландтық, итальяндық, поляк, украин және канадтық гэль тілдерінде. 1916 жылға қарай Джон Мильтонның поэзиясына деген қызығушылық оның пуритандық көзқарастарына байланысты жаңа төмен деңгейге жетті. Эзра Паунд пен Т.С. Элиоттың күшті күш-жігерінің арқасында пуритан ақынының орны Джон Донн мен Эндрю Марвеллге берілді, бұл Англосаксон әлемінің ең ұлы христиан поэзиясының авторы ретінде танылды. Жауап ретінде Киркконелл соғыс аралық кезеңде Джон Мильтонды оның пьедесталына қайтаруға тырысты, әлемдік әдебиеттен оның көптеген шабыт көздерін аударып, жариялады. Голланд ұлттық ақыны Йост ван ден Вонделдің неоклассикалық, бірақ Библияға бағытталған пьесаларының аудармалары, Киркконеллдің Мильтонның «Жаралған жұмақ» және «Самсон Агонист» шығармаларына үлкен әсер еткенін сендірді, осы кезеңде жарық көрді. 1936 жылы Уотсон Киркконелл Корольдік Канадалық қоғамының мүшесі болды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Киркконнелл Шығыс Еуропадан шыққан канадалықтардың арасындағы көптеген байланыстарын пайдаланып, оларды одақтастардың нацистік Германияға, фашистік Италияға және Жапон империясына қарсы соғыс күшін қолдауға жұмылдырды. Алайда, осы байланыстар Киркконеллге өзінің иммигрант достарының туыстарының совет үкіметі мен оккупация астындағы азаптарын жақсы білдірді, сондықтан ол марксистік-ленинизм мен сталиндік режимдегі адам құқықтарын бұзуға қарсы мақалалар жазуды және қоғамдық лекциялар оқуды жалғастырды. Киркконнелл естеліктерінде соғыс жылдары туралы былай деп еске алады: «Мен Т. С. Элиот пен оның білімді қосымшаларына пародия жаздым, онда менің өлеңімнің көбісі – менің кітапхана сөрелерімнен алынған қырықтан астам жоғары сөзді фразалардың жиынтығы болды, ол барлық әдебиеттер мен дәуірлерден, соның ішінде қытай, жапон, ежелгі египет, иврит, хинди, венгр, баск, поляк, бретон және араб тілдерінде келді, әрқайсысы тиісті түсіндірмемен. Е. К. Браун маған күлімсіреп, «Киелі Келісім сандығына қол тигізбе» деп ескертті». Браунның ескертулеріне қарамастан, «Шөлдегі жаңбыр. (Т. С. Элиот мырзадан кешірім тілеймін)» деген өлеңі де жарияланды. 1944 жылы «Азаттықтың жеті тірегі» кітабы жарық көргеннен кейін, ол кітапта көптеген канадалық зиялылардың кеңесшілдік көзқарастары туралы ескерткен болатын. Содан кейін Киркконнеллді Канада Коммунистік партиясының екі өкілі Канада Парламентінде, сондай-ақ канадалық коммунистік баспасөз айыптады. Бір канадалық коммунистік басылым Киркконнеллді «фашист, ашулы итті және сатқын» деп атады. Киркконнеллдің «Израильдің азабы» атты өлеңі, Холокостты Естер кітабынан Хаманмен салыстырады, «еврей халқына өмір бойындағы жанашырлығы мен үкіметіміздің босқындар мәселесіне деген көзқарасынан туған қатты қайғысы» себебімен жазылған және алғаш рет 1943 жылдың 11 маусымында Canadian Jewish Review басылымында жарияланды. Совет газеті «Труд» да Киркконнеллді антикоммунист және украинофил деп айыптап, тіпті оны «Канада фашизмінің фюрері» деп атады. Осы арада Киркконнеллдің сталиндік режимді және советтік соғыс қылмыстарын үнемі сынауы соншалықты күшті болды, Канаданың премьер-министрі Маккензи Кинг, Киркконнеллді үнсіздендіру үшін Кеңес бұйрығын беру арқылы нацистік Германияға қарсы совет-канадтық әскери одақты қорғау туралы ойланды.

During the Second World War, Kirkconnell used his many contacts among Canadians of Eastern European descent to mobilize them in favor of the Allied war effort against Nazi Germany, Fascist Italy, and Imperial Japan. These same contacts, however, had made Kirkconnell well aware of the sufferings of the relatives of his immigrant friends under both Soviet rule and occupation and he accordingly continued to write articles and to give public lectures attacking both human rights abuses under Marxist Leninism and Stalinism. In his memoirs, Kirkconnell recalled about the war years, "I even wrote a parody of T. S. Eliot and his learned appendices, in which almost my entire poem was a patchwork, from my own library shelves, of some forty score high sounding phrases from all literatures and all periods, including Chinese, Japanese, Ancient Egyptian, Hebrew, Hindi, Hungarian, Basque, Polish, Breton, and Arabic, each with its appropriate footnote. E. K. Brown, to whom I showed it, warned me, with a grin, to keep my unholy hands off the Ark." Despite Brown's cautions, the same poem, "Rain on the Waste Land. (With apologies to Mr. T. S. Eliot", was eventually published anyway. After the 1944 publication of Seven Pillars of Freedom, a book which warned about the Pro Soviet sympathies among many Canadian intellectuals, Kirkconnell was denounced by two Communist Party of Canada representatives in the Canadian House of Commons, as well as by the Canadian communist press. One Canadian Communist publication called Kirkconnell a, "fascist, mad dog, and a traitor." Kirkconnell's poem "Agony of Israel", which compares the perpetrators of the Holocaust to Haman from the Book of Esther, was written, "out of life long sympathy for the Jewish people and keen distress over our Government's attitude towards the refugee situation", and first appeared in the Canadian Jewish Review on 11 June 1943. The Soviet newspaper Trud also attacked Kirkconnell for being both an anti communist and a Ukrainophile, and even dubbed him, "the Führer of Canadian Fascism". Meanwhile, so vocal were Kirkconnell's continuing criticisms of Stalinism and of Soviet war crimes that Canadian Prime Minister Mackenzie King seriously considered acting to protect the Soviet Canadian military alliance against Nazi Germany by silencing Kirkconnell with an Order in Council.

Қырғи қабақ соғыс

1945 жылдың қыркүйегінде ГРУ лейтенанты Игорь Гузенконың дезертирлігі мен ашық әңгімелерінен кейін Канадада суық соғыс басталып, PROFUNC қарсы барлау операциясы қолға алынды. Киркконелл саясатшылар, университет профессорлары және студенттер туралы құпия ақпарат беруші ретінде Канада Корольдік атты полициясының қауіпсіздік қызметіне тартылды, олардың кеңес блогының шетелдік барлау қызметтерімен немесе Канада Коммунистік партиясымен байланысы бар деген күдік болды. Гордон Л. Хиттің сөзіне сүйенсек, Киркконеллдің ниеттері "демократияның жоғары идеяларына" негізделген және ол ешқашан "құғындау саясатын" қолдаған жоқ, керісінше, кеңес тыңшыларының, жасырын коммунистердің және олармен байланыстағы адамдардың нағыз адалдығын канадалықтарға көрсетуді қалаған. Сонымен қатар, суық соғыстың басында Киркконелл Батыс Одақтастарының "Килхол" операциясы барысында антикоммунистік бежендерді КСРО-ға күштеп қайтару саясатын, Уинстон Черчилль мен Франклин Делано Рузвельттің Ялта конференциясында Шығыс Еуропаны Иосиф Сталинге тапсырғанын және жаңа кеңес блогындағы кең таралған тоталитаризм мен адам құқықтарын бұзуды қатаң сынады. Балалар балладаларының, сондай-ақ Г.К. Честертонның "Лепанто" және "Ақ жылқы балладасының" ықпалымен Киркконелл Дража Михайловичті қорғап, серб четник генералының Иосип Броз Титоның кеңес қолдауындағы югослав партизандарымен өткізілген көрсеткіш сот процесін қатаң айыптады және генералдың 1946 жылдың 17 шілдесінде атылуын жоқтап өлең жазды. Киркконелл бұл өлеңді генерал Михайловичтің Екінші дүниежүзілік соғыстағы четниктердің соғыс қылмыстары мен оккупациялық күштермен ынтымақтастық жасағаны үшін кінәсіз деп сенгендіктен жазды, Михайлович өз елін нацизм мен титоизмнен құтқару үшін абыройлы және қайырымды түрде күрескенін және оның "сот процесі" сталиндік сиқыршылықтан басқа ештеңе емес деп ойлады. Киркконелл өлеңін коммунистік үкім астындағы барлық халықтар, оның ішінде орыс халқы да, бір күні бостандыққа шығады деп болжап аяқтады, сол күні Михайлович құрметке ие болады, ал "Тито тозақта шіриді". Коммунизмге қарсы белсенділігіне қарамастан, Киркконелл маккартизмді де сынады және бір рет былай деп жазды: "Сенатор Маккарти маңызды жұмысты дөңгелектеп, қателікпен орындап, оны құлатқандай сезімім бар. АҚШ-тағы коммунистік тынышсыздықтарды оның қолына түсіргені өкінішті".

After the September 1945 defection and revelations of GRU Lt. Igor Gouzenko launched both the Cold War in Canada and the PROFUNC counterintelligence operation, Kirkconnell was recruited as a secret informant for the Royal Canadian Mounted Police Security Service regarding politicians, fellow university professors, and students who were suspected of links to Soviet Bloc foreign intelligence services or the Communist Party of Canada. According to Gordon L. Heath, however, Kirkconnell's motivations were based, "on lofty ideas of democracy" and he accordingly never advocated, "a policy of suppression", but preferred instead to see the real loyalties of Soviet spies, crypto communists, and fellow travellers laid bare before the Canadian people. Also at the beginning of the Cold War, Kirkconnell went on the record as an extremely harsh critic of the Western Allies' policy of forced repatriations of anti communist refugees to the USSR during Operation Keelhaul, of Winston Churchill and Franklin Delano Roosevelt for handing Eastern Europe over to Joseph Stalin at the Yalta Conference, and of the pervasive totalitarianism and human rights abuses in the new Soviet Bloc. Under the influence of both the Child ballads and the ballads Lepanto and The Ballad of the White Horse by G. K. Chesterton, Kirkconnell also wrote a poem defending Draža Mihailović, harshly denouncing the Serbian Chetnik General's show trial by Josip Broz Tito's Soviet backed Yugoslav Partisans, and eulogizing the General's execution by firing squad on July 17, 1946. Kirkconnell wrote the poem, however, because he believed that General Mihailović was innocent of both Chetnik war crimes in World War II and of collaboration with the occupying Axis forces, that Mihailović had fought both honorably and selflessly to save his country from Nazism and Titoism, and that his "trial" was nothing more or less than a Stalinist witch hunt. Kirkconnell ended the poem by predicting that one day all peoples under Communist rule, including the Russian people, would be set free, that on that day Mihailović would be revered, "while Tito rots in Hell." Despite his vocal anti communism, Kirkconnell was also extremely critical of McCarthyism and once wrote, "I have an uneasy feeling that Senator McCarthy messed up an important job by handling it in an offensive and blundering fashion. It is tragic that the very exposure of the Communist infiltration in the United States fell into his hands."

Кейінгі өмірі

1948 жылдан 1964 жылға дейін Киркконнелл Новая Шотландияның Вольфвилл қаласында Акадия университетінің тоғызыншы президенті болды. Ол бастапқыда "толық уақытты әкімшілік қызметкер" болады деп күткен еді, бірақ оның орнына өзі қайта-қайта сыныпқа тартылып отырды. 1967 жылғы естеліктерінде Киркконнелл өзінің академик әріптесі доктор Р. Макгрегор Фрейзерді 1948 жылы провинцияға көшіп келгеннен кейін оны Шотландияның шотландтық гэль әдебиетіндегі көптеген өлмейтін үлестерімен таныстырды. Киркконелл мен Макгрегор Фрейзер сонымен қатар Тире туылған Новая Шотландияның гэль ақыны Иан Мак Айлиннің "A' Choille Ghruamach" поэмасының әдеби аудармасы бойынша ынтымақтасты, ол 1948/49 жылғы "Далхаузи" журналының "Джон Маклиннің қараңғы орман" тақырыбында жарияланды. 1950 жылы 1785 жылға дейінгі бауырластық зердесінің қайта ашылуынан кейін және Вольфвилл қаласындағы No. 20 St. George's Masonic Lodge-дан алынғаннан кейін Киркконнелл "Реликвия" деп аталатын заттың Ложаға оралуын атап өлең жазды. 1967 жылғы естеліктерінде Киркконнелл тұрақты масондықты жоғары бағалады, бірақ континенттік масондықты қатты сынға алды. Киркконнелл континенттік масондықты "атеистік" және "христиандыққа қарсы және заговоршылдық рухпен саяси революцияға құлшыныс" деп айыптады. Киркконнелл англосферадағы масондықтың "бүгінде бауырластықтың тоқсаннан астамын құрайтынын" мойындаудан бас тартып, континенттік масондықты заңсыз деп санайтынын айтты. 1960 жылдардың басында Киркконнеллдің Х. Андрушишенмен онжылдық ынтымақтастық жемісі Торонто университетінің екі томдық жинағында жарияланды. 1963 жылы шыққан "Украин ақындары: 1189-1962" жинағында Киркконнелл доктор Андрушишеннің бүкіл украин поэзиясының әдеби канонынан, XII ғасырдағы көне шығыс славян ұлттық эпосынан, "Игорьдің жорығының әңгімесінен", XIX ғасырдағы әдеби қайта өрлеуге, 1920-ші жылдардың "Өлтірілген ренессансына" және көптеген украин тіліндегі ақындарға, мысалы, Нью-Йорк ақындар тобы, КСРО-да цензурадан қашып, бүкіл еркін әлемдегі украин диаспорасына қосылды. 1964 жылы докторлар Киркконнелл мен Андрушишеннің украиналық ұлттық ақын Тарас Шевченконың таңдамалы өлеңдерінің бірлескен әдеби аудармалары Торонто университетімен де жарық көрді. Киркконнелл өзінің естеліктерінде: "1963 жылы қоғамдық оқиғалар менден екі бос өлеңді еске түсірді, Хортонның алғашқы шіркеуі және Менің халқымды жіберіңіз, бұл қатаң грек формасындағы трагедия, оның мизансценасы Фараон сарайының алдында Exodus алдындағы түнде. Әрине, осы оқиғалар б.з.б. XV ғасырда орын алған болуы мүмкін, бірақ гуманитарлық конфликт біздің заманымызға да қатысты. Фараон авангардты айыптауда Хрущевті еске алады, ал Мұса Мадарияганың рухани бауыры болып, еркіндікке деген талапты ұстайды". Алайда, Киркконнелл өзінің сахналық нұсқауында, фараонның сарбаздары өздерінің егеменін римдік салютпен қол көтере отырып қарсы алу керек деп нұсқау беріп, фашизмді де сынға алды. 1965 жылы "Кешегі халықты жібер" жинағы жарық көрген кезде, Киркконнелл оны былайша түйіндеді: "Фараонның күзетшілері Мұсаны Құтқарылу мейрамының түні тұтқындауға тырысады, бірақ таба алмайды. Оның орнына олар Фараонның алдына Мұсаның қарындасы Мириям мен басқа да еврей әйелдерін әкеледі. Фараон оларды азаптаумен қорқытып жатқанда, Мұса келіп, оны тоқтатуға бұйырады. Фараон Мұсаға тән, ақыл және жан бостандығының маңыздылығы туралы ұзақ айтысуға рұқсат береді. Фараонның тұңғыш ұлының өлімі жағдайды өзгертіп, еврейлерге жол беріледі". Киркконнеллдің жасы ұлғайған сайын оның ақ нәсілге деген сенімдері айқын бола бастады. 1960 жылдары ол нәсілдік теңдікке сенушілерді қазіргі заманғы ғылымда негізсіз көзқарастарға ие деп айыптады. Осы себепті Киркконнеллдің Канададағы көпмәдениеттілік туралы көзқарасы түпкүлді канадтықтардың немесе басқа ақ еместердің мәдениеттерін, тілдерін немесе әдебиеттерін қамту үшін ешқашан кеңірек бола алмады. Көп жағдайда оның көрнекті заговоршы теоретик және бұрынғы Канаданың барлау қызметі оператившісі Уильям Гай Каррмен араласуына байланысты Уотсон Киркконнелл де қартайған сайын дауысты заговоршы теоретикке айналды. 1959 жылы ол су фторирлеуді коммунистік сананы басқарудың жоспары деп айыптады және сонымен қатар Каррдың ықпалымен антисемитизм мен Холокост ревизионизмін дауыстап қолдады. Американдық формалист ақындар Энтони Хект пен Ричард Уилбур сияқты, Киркконнеллдің грамматикалық дұрыс ағылшын және ресми өлеңдерге аудармаларын жазуға және беруге деген сүйіспеншілігіне байланысты, ол Silent Generation және Baby Boomer бос өлең ақындарымен, олар Эзра Паундтың жұмысын үлгі етіп алуға ұмтылғанмен, қақтығыстарға түсті. 1968 жылы Киркконнелл Канада орденінің офицері атанды "білім беруші, ғалым және жазушы ретінде ел ішінде және за рубежом көрсеткен қызметі үшін".

From 1948 to 1964, Kirkconnell served as the ninth President of Acadia University in Wolfville, Nova Scotia. He had originally expected to be, "a full time administrative officer", but instead found himself repeatedly drawn back into the classroom. In his 1967 memoirs, Kirkconnell credited his academic colleague Dr. R. MacGregor Fraser with introducing him, after his 1948 move to the Province, to Nova Scotia's many immortal contributions to Scottish Gaelic literature. Kirkconnell and MacGregor Fraser also collaborated upon a literary translation of the iconic poem A' Choille Ghruamach by Tiree born Nova Scotia Gaelic poet Iain mac Ailein, which was published in the 1948 '49 theme issue of Dalhousie Review under the title, "John MacLean’s Gloomy Forest". Following the 1950 rediscovery of a fraternal jewel dating back to 1785 and from St. George's Masonic Lodge No. 20 in Wolfville, Kirkconnell wrote a poem celebrating the return to the Lodge of what is still called "The Relic." In his 1967 memoirs, Kirkconnell had very high praise for Regular Freemasonry, but singled out Continental Freemasonry for very harsh criticism. Kirkconnell accused Continental Freemasonry of being "atheistic" and of having, "a zeal for political revolution in a spirit both anti Christian and conspiratorial". Kirkconnell accordingly expressed relief that Freemasonry in the Anglosphere, "which today comprises over ninety per cent of the fraternity", refuses to recognize Continental Freemasonry, and considers it irregular. During the early 1960s, the fruits of Kirkconnell's decades long collaboration with C. H. Andrusyshen were finally published in two volumes by the University of Toronto. In the 1963 volume The Ukrainian Poets: 1189 1962, Kirkconnell had translated Dr. Andrusyshen's selection from the whole literary canon of Ukrainian poetry, from the 12th century Old East Slavic national epic, the The Tale of Igor's Campaign, through the literary revival of the 19th century, the Executed Renaissance of the 1920s, and the many Ukrainian language poets, like The New York Group of Poets, who had escaped censorship in the Soviet Union by joining the Ukrainian diaspora throughout the Free World. In 1964, Drs. Kirkconnell and Andrusyshen's joint literary translations of the selected verse of Ukrainian national poet Taras Shevchenko were also published by the University of Toronto. In his memoirs, Kirkconnell recalled, "In 1963, public occasions evoked from me two blank verse plays, The Primordial Church of Horton and Let My People Go, a tragedy in strict Greek form with its mise en scène before the palace of Pharaoh on the night before the Exodus. The action may take place in the fifteenth century B. C., but the conflict of humanities is equally applicable to the world of our time. Pharaoh echoes Khrushchov in his indictment of the avante garde, while Moses is a spiritual brother of Madariaga in his insistence on liberty." In his stage directions for the play, however, Kirkconnell took equal aim at Fascism, by instructing that Pharaoh's soldiers were to greet their sovereign with arms raised in a Roman salute. When Let My People Go was published in his 1965 poetry collection Centennial Tales and Selected Poems, Kirkconnell summarized it as follows, "The guards of Pharaoh seek to arrest Moses on the night of the Passover but cannot find him. In his place they bring to Pharaoh Moses' sister Miriam and certain other Hebrew women. As Pharaoh threatens them with torture, Moses appears and orders him to stop. Pharaoh indulgently permits Moses to engage in a lengthy argument on the importance of freedom for body, mind, and for soul. The death of Pharaoh's first born son turns the scales and the Hebrews are permitted to depart." As Kirkconnell aged, his White Supremacist beliefs became increasingly overt. During the 1960s, he accordingly accused believers in racial equality of having views with no basis in modern science. This is why Kirkconnell's vision for multiculturalism in Canada was never able to widen enough to include the cultures, languages, or literatures of Indigenous Canadians or those of other non Whites. Due in large part to his involvement with prominent conspiracy theorist and former Canadian Intelligence Service operative William Guy Carr, Watson Kirkconnell also became, as he aged, a vocal conspiracy theorist. In 1959, he accused water fluoridation of being a Communist mind control plot and also became, under Carr's influence, a vocal adherent of both anti Semitism and Holocaust revisionism. Similarly to American Formalist poets Anthony Hecht and Richard Wilbur, Kirkconnell, due to his preference for both writing and rendering his translations into both grammatically correct English and formal verse, had significant conflicts as he grew older against Silent Generation and Baby Boomer free verse poets, who preferred to emulate the work of Ezra Pound. In 1968, Kirkconnell was made an Officer of the Order of Canada "for his services at home and abroad as an educator, scholar and writer".

Өлім және мұра

1977 жылы Новая Шотландияның Вольфвилл қаласында қайтыс болды. Оның «Венгриялық Геликон» атты соңғы өлеңдер жинағы 1986 жылы, оның өлімінен кейін жарық көрді. Киркконнеллдің өмірінің соңында антисемитизмді жақтағаны және Холокостты жоққа шығарғаны туралы айтылғанына қарамастан, «Венгриялық Геликон» жинағында еврей ақыны Миклош Раднотидің төрт өлеңінің аудармасы кірді. Қызығы, Киркконнелл аударған Раднотидің үш өлеңі ақынның екінші дүниежүзілік соғыстың соңындағы өлім шеруінде өзімен бірге алып жүрген дәптеріне жазылған еді және Радноти Венгриядағы Холокосттың ең қайғылы құрбаны болып есептелгеннен кейін ғана жарияланды. Оның жеке құжаттары Акадия университетінің мұрағатында сақтаулы, осы құжаттар арқылы Гордон Л. Хит Киркконнеллдің суық соғыстың басында RCMP қауіпсіздік қызметінің құпия хабаршысы болғанын анықтауға мүмкіндік алды. Өлгеннен кейін және Генри Уодсворт Лонгфеллоу сияқты, алғашқы халықтардың фольклоры мен мифологиясын бейімдеп, қайта айту арқылы өзінің поэзиясын жазуға шешім қабылдағанына қарамастан, Уотсон Киркконнеллдің Канада тарихы туралы ғылыми еңбектері жергілікті халықтардың тарихын жеткілікті жатпағаны үшін сынға ұшырауда. Иронияға орай, оның ақ емес канадалықтардың үлесін, мәдениетін және тілін мойындауға деген ұлы қарсылығына қарамастан, Канаданың жергілікті тілдерін жаңғырту процесі Киркконнеллдің канадалық қоғамда көптілді мәдени мозаиканы қабылдауды қолдаған пікірлерінің салдары болып табылады. Осыны Жаңа Шотландияда, Принс-Эдвард аралында және Нью-Брансуиктегі канадалық гаэль және акадия француз тілдерін, Батыс провинциялардағы канадалық украин тілін, ал Ньюфаундлендтегі Conradh na Gaeilge ұйымының жергілікті бөлімдеріндегі ирланд тілін жаңғырту туралы да айтуға болады.

Дәйексөздер

Еуропа мәдениетінің барлық түбірлерін толығымен кесіп тастап, содан кейін қиратылған діңгекті кездейсоқ ұлтшылдық үлгіге сәйкес келтіретіндермен мен терең келіспеймін; менің сенімімше, Ескі әлем мәдениетінің ең жақсы элементтерін сақтау Жаңа әлемнің өмірін есептелемейтіндей байытады. Бұл менің кәсібімнің негізгі тасы. Уэльс немесе Шотландиядан шыққан Солтүстік Америка азаматтары ата-бабаларының әдебиетінен су ішкенде нашар емес, керісінше, жақсы азаматтар болады. Солай болса, Еуропаның барлық руларының мұрасы болып табылатын ұлы әдебиеттерді бағалауға тырыспауымыз керек пе? "Дегенмен, масондықты кез келген адал зерттеуден бірнеше негізгі фактілер шығады. Ол терең діни және оның барлық мәжілістері дұғамен басталып, дұғамен аяқталады, бірақ ол христиандық емес. Киелі кітап ағылшын тілінде сөйлейтін әлемдегі масондық ғибадатханасының алтарында өз орнына ие, бірақ оның негізгі мәтіндері Жаңа өсиет емес, Ескі өсиеттен алынған. Яһуди де, христиан да оның үйретімдерін оңай қабылдай алады. Онда Тәңірдің адам түрінде келуі мен құнаның кешірілуі белгісіз. Масондықта христиандыққа қарсы ештеңе жоқ, бірақ христиан үшін ол өзінің діни сенімін алмастыра алмайды және оны алмастыруға тырыспайды. Масондыққа арналған қырық жеті жыл ішінде, ешқандай масондық ложада Рим католиктеріне немесе яһудилерге қарсы ешқандай ашық наразылық білдірілгенін естімедім. Екінші жағынан, мен ешқашан католик масонмен кездеспедім, бірақ католиктер заңмен тыйым салынбаған және кардинал Кушинг жақында Коннектикут масондарымен дос болып жүр."