Кіріспе
Тоскана маркграфы Бонифаций III (сонымен қатар Бонифаций IV немесе Каноссалық Бонифаций) (шамамен 985 – 6 мамыр 1052), Тедальд Каноссалықтың ұлы және Тосканалық Матильданың әкесі, өзінің заманында солтүстік Италияның ең күшті князі болды. Мұрагерлік бойынша ол 1007 жылдан бастап Брешия, Каносса, Феррара, Флоренция, Лукка, Мантуа, Модена, Пиза, Пистоя, Парма, Реджио және Верона графтықтарының (немесе иелерінің) билеушісі болды. 1027 жылдан бастап, 1052 жылы қанынан айырылғанға дейін Тоскана маркграфы қызметін атқарды.
Boniface III (also Boniface IV or Boniface of Canossa) (c. 985 – 6 May 1052), son of Tedald of Canossa and the father of Matilda of Tuscany, was the most powerful north Italian prince of his age. By inheritance he was count (or lord) of Brescia, Canossa, Ferrara, Florence, Lucca, Mantua, Modena, Pisa, Pistoia, Parma, Reggio, and Verona from 1007 and, by appointment, margrave of Tuscany from 1027 until his assassination in 1052.
Ерте өмір
Ол Болонья маркграфы Тедальд пен Вилланың ұлы болды. Ломбард әулетінің ата-бабалық қамалы Каносса болды және олар Моденаны бірнеше буын бойы иеленді. Олар көптеген жеке меншік атақтарына ие болды және олардың билігі негізінен Эмилия аймағында орналасқан еді. Боннифаций әкесінің қайтысынан бұрын оның ісіне қатысқан болуы мүмкін. 1004 жылы ол Polirone аббаттығына жер сыйлады, және сол жылғы екі құжатта "даңқты маркграф" (gloriosus marchio) деп аталды. Ол Мантуяда сарайын ұстады, оны мәдениет ортасына айналдырды: "Онда осыншама көп керемет көріністер мен тойлар болды, оларға барлық ұрпақ және олардың замандастары таң қалды".
Императорлық саясат
1014 жылы Бонифаций II Генрихті Италия корольдігіне қарсы шыққан Иврея маркграфы Ардуинды басып беруге көмектесті. Әкесі оны ағаларынан мұрагер етіп тағайындады, ал 1016 жылы ол императормен бірге Турин маркграфы Ульрик Манфред II-ге қарсы соғысты. 1020 жылы Бонифаций ағасы Конрадтың бүлігін жеңді, бірақ екеуі татуласып, кейін герцогтар ретінде тіркелді. 1027 жылы ол Салиандық Конрад II, Киелі Рим императоры және Германия королінің Италия мен Киелі Рим империясының тақтарына үміткерлігін қолдады, қарсыластары – Аквитанияның Вильгельм V, Францияның Роберт II немесе Хью Магнус болды. Бонифацийдің ломбард жауы оның бауырын қарсы қоюға тырысқанда, екеуі Реджо маңындағы Ковиолода шайқасып, Конрад қаза болса да жеңіске жетті. Конрад II Италияға енген кезде Луккада қарсылыққа тап болды, Тоскана маркграфы Райниерді қызметінен босатып, жерлерін мен атақтарын Бонифацийге берді. Бонифацийдің Тоскана билігін алған күні нақты белгісіз болғамен, осы оқиға ғалымдар тарапынан ықтимал сценарий ретінде қарастырылады. Осылайша ол әкесінен қалған иеліктерін кеңейтіп, орта По және Петрдің Патримониінің солтүстік шекарасы арасындағы ең ықпалды тұлғаға айналды. Император Конрад II Альптың оңтүстігіндегі ең күшті вассалын неке арқылы өзінің жақын шеңберіне байлағысы келді. 1036 жылы Бонифаций Ниймеген қаласында Конрад II-нің ұлы Генрихтің Даниялық Гунхильдамен үйлену тойына қатысты. Осы кезде Конрад, оның отбасы және сарайы Нимгегенде бір айдан астам уақыт тұрды. Сонда Бонифаций Швабия императоршасы Жизеланың немересі және асырап алған қызы Беатриче Лотарингиялықпен танысты, онымен некелесуге келісім жасауға болады еді. Келісімге сәйкес Беатриче Лотарингиядағы маңызды иеліктерді әкелді: Брие қамалы және Стенэй, Музей, Ювинь, Лонглиер және Орваль биліктері, оның әкесінің отбасылық жерлерінің солтүстік бөлігі. Жоғарғы Лотарингия герцогы Фредерик II және Швабиялық Матильданың қызы ретінде, ол және оның әпкесі София ата-аналары қайтыс болғаннан кейін император сарайында анасының әпкесі император Гизела тәрбиеледі. Бонифаций үшін императордың жақын туысы Беатричеге үйлену оған беделді ғана емес, сонымен қатар мұрагерге ие болу мүмкіндігін сыйлады. Оның алғашқы некесі Рихильдамен (1036 жылдың ақпан айынан кейін қайтыс болды), Бергамо графы Палатин Гизельберт II-нің қызы, 1014 жылы туып, сол жылы қайтыс болған бір қызды дүниеге әкелді. Бонифаций императорға қарсы көтерілген Павия мен Парманы бағындырды, император Бонифациймен келісім жасады, бұл Бонифацийдің тәуелсіздігін мойындау ретінде қарастырылды. 1032 жылы ол Одо II Блуа графына қарсы соғысқа қатысты. 1036 жылдың жазында, 1037 жылы император Конрадқа қарсы бүліктерді басуға көмектесті, ал 1038 жылдың ақпан айында император Флоренцияға сапар шеккен кезде оны қабылдады. 1043 жылы империяға көрсеткен қызметі үшін ол Сполето және Камерино герцогтіктерін алды. Сонымен қатар, ол Парма мен Пьяченцада жер сатып алып, Мантуяда тұрақты түрде орналасты. 1039 жылы Бонифаций Генрихке бүлікші Одо Блуаға қарсы көмек көрсету үшін Мироальтоға барды. Оралғанда аймақтың астық егістіктерін жойды, ашуланған халық кек қайтарды және оның қызметшілерінің жылқыларын ұрлады. Бонифаций өзінің ең танымал мәлімдемесін осы қанды жазалау кезінде жасады. Жас жігіттің құлағы мен мұрынын кесуге дайындалғанда, оның анасы оны аман қалдыруды өтінді және ұлының салмағынша күміс беруге уәде берді. Бонифаций оның ұсынысына "Мен саудагер емес, әскер адаммын" деп жауап беріп, "Absit ut hostes ferro capti redimantur argento" (Темірмен тұтқынға алынған жау күміспен сұранып алынбауы керек) деп қосты. 1046 жылы Генрих III император болып тағайындалу үшін Италияға келді. Бонифаций император мен император әйелін, Агнес Пуатуды, Пьяченцаға келген кезде құрметпен қарсы алды, ал оның губернаторы Мантуяға оралғанда осылай істеді. Алайда, 1047 жылы Бонифаций мен Генрих арасындағы қарым-қатынас нашарлады.
Папалық интригалар
Папа Климент II қайтыс болғаннан кейін, папа Бенедикт IX, Бонифацийдің құпия қолдауымен қайтадан тағайындалды. Бұл таңдау баршаға ұнамады, ал 1047 жылғы Рождествоға дейін римдіктердің делегациясы императормен кездесіп, одан мұрагер тағайындауын сұрады. Келесі айда Генрих кеңес шақырды. Римдіктер Лиондық Халинардты қаласа да, Бавариялық Бриксен епископы Поппо таңдалып, Дамасус II деген ат алды. Римге жол тартқанда Дамасус Бонифациймен кездесті, ол Бенедикттің халық тарапынан таңдалғанын хабарлады және Дамасустың ілесіп келуін қабылдамады. Дамасус Генрихке оралды, ол Бонифацийдің Бенедиктке қолдауы императорлық билікке қарсылық деп қарады. Ол Бонифацийге Дамасусты Римге сүйемелдеуді бұйырды. Дамасус 1048 жылдың 17 шілдесінде қасиеттілікке ие болды, бірақ бір айдан кейін, Римнің жанындағы Палестринада, мүмкін уланған күйде қайтыс болды. Шіркеу жерін, әсіресе Реджио епархиясын, шағын шаруашылықтарға беріп, олар үшін жылдық жалдау төлеу әдеті туралы аңыз бар. Ол уәделенген жалдау ақысын сирек төледі. Алайда, Бонифаций ақырында Лео IX-тың реформалық партиясына қосылып, 1049 жылы Павия синодында болды. Өмірінің соңғы жылдарында ол Помпоза аббаттығын жан-жақты қамтамасыз етіп, тіпті симония жасағанын мойындады және Гвидо Помпозаға оны жазалау үшін қамшылауға рұқсат берді.
Өлім
Ол 1037 жылғы Конрадтың императорлық бұйрығына қарамастан, өзінің вальвасораларының құқықтарын шектеуге тырысты. Оның ішкі тәуелділеріне жасаған осы әрекеті 1052 жылы аң аулау кезінде оның өліміне себеп болды. Бонифацийдің қазасы туралы бұл нұсқа даулы. Кейбіреулер Генридің оның өлтірілуіне қатысы бар екенін айтады. Сондай-ақ, 1044 жылы Брешияда маркграфты өлтіруге талпыныс жасалғанын және заговоршылар Веронаға қашқандарын, ал Бонифаций кейін Вероналық заговоршылардың бір бөлігін Мантуядан қуғандарын да айтады. Бір Scarpetta Carnevari осы іске наразылық білдірген көрінеді, және бірнеше жыл өткен соң, Бонифаций Иерусалимге қажылық сапары үшін кеме дайындап жатқанда, оны Оглио өзенінің жанында, Шпинета аймағындағы Мартино-дэлл-Аргинге жақын жерде, улы жебемен атқан.
Отбасы
Бонифаций мен Беатришаның үш баласы болды: бір ұлы, Фредерик (анасының әкесінің құрметіне аталған), және екі қызы – Беатриша (анасының атымен аталған) мен Матильда (анасының әжесінің атымен аталған). Матильда шамамен 1046 жылы туған, ол ең кіші бала болды. Бонифацийдің бірінші некесі (1015 жылға дейін) Бергамо графы Гизелберт II-нің қызы Рихильдамен болған. Рихильда Бонифацийдің басқару ісіне көп араласпады және 1034 жылы баласыз қайтыс болды. 1037 жылы ол Жоғарғы Лотарингия герцогы Фредерик II-нің қызы Беатрисқа, сондай-ақ император Конрад II-нің әйелі, императрица Гизелланың немересі және асырап алған қызы, Бар графына үйленді. Олар тойларын зәулім түрде тойлады және содан кейін үш ай бойы Маренгода сарай ұстады. Беатрис үш бала тауып берді, ең үлкені Беатрис 1053 жылы Бонифаций қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай дүниеден өтті. Жалғыз ұлы Фредерик әкесінен кейін таққа отырды, бірақ көп ұзамай қайтыс болды. Ең кіші баласы Матильда болды, ол Фредериктен зор мүлікті мұраға алды. Беатрис 1052 жылдан 1076 жылы қайтыс болғанға дейін Тоскананың регенті болды, Матильданың кәмелетке толмауы кезеңінде және онымен бірге басқарды. Беатрис 1054 жылы Төменгі Лотарингия герцогы Годфри III-ке қайта үйленді, ол 1069 жылы қайтыс болғанға дейін серік ретінде билік жүргізді.