Питер Бейкер: Саясаткер, жазушы және парламенттен қуылған депутат
Peter Baker (British politician)
Питер Бейкер (1921-1966): британдық саяхатшы, жазушы, парламент мүшесі. Жаңалмалылық үшін сотталғандықтан парламенттен қуылды. Мүрiел Спарк романының прототипі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1921–1966)
British politician (1921–1966)
Питер Артур Дэвид Бейкер МК (20 сәуір 1921 – 14 қараша 1966) – британдық әскери қызметкер, жазушы, баспагер және консервативті саясаткер, Оңтүстік Норфолк округінің парламент мүшесі болған. Ол ең әйгілісі, жалған жасағаны үшін сотталғаннан кейін, Парламент шешімімен Палатадан қуылған соңғы парламент мүшесі ретінде, сондай-ақ Мюриел Спарк романындағы «Кенсингтоннан шалқары» баспагер Мартин Йорк кейіпіне шабыт берген тұлға ретінде танылады. Бейкердің тұтқындалуы мен сот процесіне халықаралық БАҚ кеңінен орын берді.
Peter Arthur David Baker MC (20 April 1921 – 14 November 1966) was a British soldier, author, publisher and Conservative politician who served as a member of parliament (MP) for South Norfolk. He is chiefly remembered as the last Member of Parliament to be expelled from the House of Commons by resolution of the House, after his conviction for forgery, and as the inspiration behind the eccentric character of publisher Martin York in Muriel Spark's novel A Far Cry From Kensington. Baker's arrest and trial received extensive international media coverage.
Жас шағы мен отбасы
Бейкер 1921 жылғы 20 сәуірде Лондонның солтүстік-батысындағы Уилсден қаласында дүниеге келген. Ол Кенттегі Стейлхерст қаласындағы Лодденден Мэнордың майоры Реджинальд Пойнтон Бейкердің (1896–1985) және оның бірінші әйелі Гвендолин Эмили Кристабель Бейкердің (туған қызы Webb) (1897–1962) ұлы болды. Бейкердің әкесі кейіннен Элинг студиясындағы табысты кинопродюсер болды. Бейкер Сиссингхерст қамалының Тюдор Бейкерлерімен байланыс орнатуға тырысты, олардың қатарында 16 ғасырдағы Қаржы министрі және Парламент палатасының спикері болған сэр Джон Бейкер; Парламент мүшесі болған автор сэр Ричард Бейкер; Альберт көлін ашқан сэр Сэмюэл Уайт Бейкер және оның кіші інісі, белгілі әскери қызметкер Валентин Бейкер болды, ол бір кезде Wormwood Scrubs түрмесінде де отырған. Бейкер тағы бір жалған мәлімдеме жасады, өзінің естеліктерінде Санкт-Лука капелласы, әйтпесе Марштағы Сент-Мария деп аталатын және Норвич соборының ішінде орналасқан, 1586 жылдан бері Рай-хаус құрылысына қатысқан Армстронгтың қатысқандығын айтты.
Baker was born on 20 April 1921 in Willesden, north west London. He was the son of Major Reginald Poynton Baker (1896–1985) of Loddenden Manor, Staplehurst, Kent, and his first wife Gwendolyn Emily Christabel Baker née Webb (1897–1962). Baker's father later became a successful movie producer based at Ealing Studios. Baker tried to create a fictional connection with the Tudor Bakers of Sissinghurst Castle, Kent, whose members included Sir John Baker, a Chancellor of the Exchequer and Speaker of the House of Commons in the 16th century; Sir Richard Baker, an author who was also a Member of Parliament; Sir Samuel White Baker, the discoverer of Lake Albert; and his younger brother, Valentine Baker, a famous soldier who also spent some time in Wormwood Scrubs Prison. Baker made another bogus claim, mentioning in his memoirs that St. Luke's Chapel, otherwise known as St Mary in the Marsh and situated inside Norwich Cathedral, had been the site since 1586 Armstrong was involved in the Rye House Plot.
Білім және әскери қызмет
Бейкер Истборн колледжінде білім алған. Ол бірден офицерлік қызметке қабылдануға мүмкіндігі болғанымен, Бейкер және сол кезде бірге әскерге шақырылған досы кем дегенде алты ай қатарда қызмет етуге бекінді. 1940 жылдың наурыз айында Катерик гарнизонындағы офицерлік кадеттерді даярлау орталығына жіберілді. Содан кейін ол Думфрисширдегі Локербиде орналасқан артиллерия полкіне тағайындалды және он төрт ай бойы Оңтүстік Шотландияда қызмет етті. 1940 жылдың 7 қыркүйегінде 2-лейтенант рөліне бекітілді. Артиллерия офицерінің қызметін көңілсіз деп есептеген Бейкер 1941 жылдың қазан айында Соғыс министрлігіндегі Әскери барлау бөлімінің штаб капитаны лауазымына келді. Ол бұл жаңа тағайындама шетелге жіберу мүмкіндігін арттырады деп үміттенді. Төрт айдан кейін ол ауысу туралы өтініш берді, алайда жоғары лауазымдағыларын оны босатуға көндіруге тағы алты ай уақыт кетті.
Baker was educated at Eastbourne College. Although he could have taken an immediate commission, Baker and a friend who had joined up at the same time determined to serve at least six months in the ranks before accepting a posting to an Officer Cadet Training Unit in Catterick Garrison in March 1940. He was then posted to an artillery regiment based in Lockerbie, Dumfriesshire, and served for fourteen months across southern Scotland. He was commissioned as a 2nd Lieutenant on 7 September 1940. Considering the job of an artillery officer boring, Baker accepted in October 1941 a posting to be a Staff Captain in Military Intelligence based at the War Office. He hoped that the new appointment would make it more likely that he could obtain an overseas posting. After four months he applied for a transfer, although it took a further six months to persuade his superiors to let him leave.
Қасқыр
Ол 1-ші әуедесант дивизиясының командирі генерал-майор Джордж Фредерик Хопкинсон құрған құпия бөлім – GHQ байланыс полкіне (Фантом деп аталады) тағайындалды. Фантом офицерлерінің ерекше дарыны, асыл мінезі мен ерекшелігі, өткір ойы, жетістіктері және тіпті қылмыстық еңістерімен танымал болды. Ұлыбританияда оқу-жаттығулардан кейін Бейкер 1943 жылдың маусым айында Солтүстік Африкадағы Фантом бөліміне, Алжирдің Боне қаласындағы Бугео лагеріне тағайындалды. Бөлім үш эскадрильядан (E, K және H) және майор Мервин Сидни Бобус Вернон (1912–1991) басқаратын шабуыл жасағынан тұрды. Бейкер майор Хью Фрейзер басқаратын E эскадрильясына қосылды. E эскадрильясы Кристофер Мейхью басқаратын шабуыл жасағымен бірге Сицилияға баруы тиіс болған, бірақ басып алу күткеннен әлдеқайда оңай болды. Тамыз айының соңында E эскадрильясына Италияға басып кіруге дайын болу үшін Бизертаға бұйрық берілді. Эскадрильяның міндеті – алыс қашықтықта барлау жүргізу болды, оны бастапқыда Тарантодан жасады. Бейкер шағын топпен бірге қаруланбаған және жеңіл қаруланған джиппен 100 шақырымға дейін алдыңғы базадан қашықтықта жүріп, неміс әскерлерінің орналасқан жерін анықтады. 1943 жылдың соңында эскадрилья Траниге қайта оралды, онда Бейкерде ішкі ауру пайда болды; ол Рождествоға дейін Ұлыбританияға ұшып келді және төрт апталық науқас демалысына жіберілді, содан кейін тек кеңсе жұмысына жарамды деп танылды.
He was assigned to the GHQ Liaison Regiment (known as Phantom), a mysterious unit established by Major General George Frederick Hopkinson, commander of the 1st Airborne Division. Phantom was renowned for the unusual selection of brilliance, nobility and idiosyncrasy, wit, achievements and even criminality exhibited by its officers. Following training and exercises in Britain, Baker was assigned in June 1943 to the Phantom unit in North Africa at camp Bugeaud in Bône, Algeria. The unit consisted of three squadrons (E, K and H) and the Assault Detachment under the command of Major Mervyn Sydney Bobus Vernon (1912–1991) of the Grenadier Guards. Baker joined E squadron, which was headed by Major Hugh Fraser. E squadron was supposed to have followed the Assault Detachment (led by Christopher Mayhew) into Sicily, but the invasion turned out to be much easier than anticipated. At the end of August, E squadron was ordered to Bizerta to be ready to take part in the invasion of Italy. The squadron's role was to carry out long range reconnaissance, which it did initially from Taranto. Baker, with a small team, drove an unarmoured and lightly armed jeep up to a hundred miles from the forward base to discover the location of German troops. Late in 1943, the squadron withdrew to Trani, where Baker developed abdominal pains; he was flown back to Britain before Christmas, and was given four weeks' sick leave before being passed as fit for sedentary duty only.
МИ-9 тұтқынға алды
Бейкер, "Харриер" кодировкалық аты бар, MI9 қызметіне IS9 (WEA) (немесе 900-ші бөлме) құрамында жұмыс істеу үшін тартылды, бұл бөлімше Airey Neave және Джимми Лэнгли тарапынан құрылған, жаудан алысқан одақтас ұшқыштар мен сарбаздарға Германия басып алған Еуропадан қашуға көмектесуге арналған. 1944 жылы Бейкер Неаве басқарған "Марафон" операциясына қатысып, Шатоден қаласының жанындағы Фретеваль орманшасында жасырылған 152 одақтас ұшқышты құтқаруға көмектесті. Олар қайтып келгенде, 10 қашқан адамның жоғалып кеткенін анықтады, содан кейін Бейкер қалғандарын құтқару үшін қайта оралды. Бейкер Неавемен бірге одақтас әскерлерін Париж, Брюссель және Нидерландыға сүйемелдеді. Қазан айының басында Неаве бөлімшесін Ниймеген қаласының батысына көшірді және Бейкерді жау шебінен өтізіп, голланд қарсыласымен байланыс орнатуға рұқсат алды. Бейкерге британ армиясының формасын киюі және күндіз қауіпсіз үйінен шықпауы бұйырылды. 11 қазанда Неаве Бейкерді Ваал өзеніне дейін сүйемелдеді, онда ол каноэмен өтіп, ақырында қарсыластың күштерімен байланыс орнатты. Сол каноэ голланд дипломаты Герман ван Ройенді (кейіннен голланд сыртқы істер министрі) эмиграциядағы үкіметі үшін маңызды ақпаратпен әкелу үшін пайдаланылды. Бейкер фермада тұрды, онда оны жергілікті қарсыластың мүшесі Фекко Эббенс және оның отбасы қабылдады. Бір-екі күннен кейін Бейкерге АҚШ армиясының 504-ші парашюттік жаяу әскерінен жеке сарбаз Теодор Бахенхаймер қосылды. Бейкер әскери формасын азаматтық киімге ауыстырып, бұйрыққа бағынбады. Бейкер мен Бахенхаймер күндіз және неміс әскерлерінің көз алдында жүрді. 16-17 қазан түнде ферманы бұрыннан бақылап келген неміс әскерлері шабуылдады. Бейкер мен Бахенхаймер ұйықтап жатқанда тұтқындалып, соғыс тұтқыны ретінде алынды. Бірнеше айдан кейін Эббенс отбасының басшысы Фекко Эббенс голланд қарсыласының неміс әскерлеріне шабуыл жасағаны үшін жаза ретінде өлім жазасына кесілді. Бейкердің жоғары лауазымдағы офицерлері оның мойынсұнбауы Германия бақылауындағы аумақта қалған жүздеген британ парашютистерін құтқару операциясы "Пегасқа" қауіп төндіргеніне ашуланды.
Baker, code named "Harrier", was recruited by MI9 to work with IS9 (WEA) (or Room 900), a unit formed by Airey Neave and Jimmy Langley dedicated to helping downed allied airmen and stranded soldiers escape German occupied Europe. In 1944, Baker participated in Operation Marathon, led by Neave, that rescued a group of 152 Allied pilots who were hidden in the Fréteval Forest near Châteaudun. Upon their return, they discovered that 10 escapees were unaccounted for, and Baker returned to save the others. Baker accompanied Neave in following the Allied armies to Paris, Brussels, and the Netherlands. In early October, Neave moved their unit to just west of Nijmegen, and obtained permission to send Baker through enemy lines to make contact with the Dutch Resistance. Baker was ordered to wear his British Army uniform and not leave his safe house during the day. On 11 October, Neave accompanied Baker to the River Waal, where he crossed in a canoe, and eventually made contact with the Resistance. The same canoe was used to bring out Dutch diplomat Herman van Roijen (later Dutch foreign minister) with critical intelligence information for his government in exile. Baker stayed at a farmhouse where he was hosted by local resistance member Fekko Ebbens and his family. Baker was joined there a day or two later by Private First Class Theodore Bachenheimer (from the 504th Parachute Infantry of the US Army). Baker disobeyed orders by exchanging his military uniform for civilian clothes. Baker and PFC Bachenheimer walked around the area during the day and within sight of German troops. On the night of 16–17 October, the house was raided by German forces who had already been surveilling the farm. Baker and Bachenheimer were arrested while sleeping and taken away as prisoners of war. Fekko Ebbens, the head of the Ebbens family was executed some months later as reprisal for an attack on German troops by the Dutch resistance. Baker's superiors were furious that his disobedience threatened the rescue, Operation Pegasus, of hundreds of British paratroopers stranded in German controlled territory.
Қашу әрекеті
Тильдегі бастауыш мектепте сұраққа тартылғаннан кейін Бейкер мен Бахенхаймер Кулемборгтағы транзиттік лагерьге жеткізілді, содан соң 45 шақырым қашықтықты жаяу жүріп Аммерсфорт маңындағы тағы бір транзиттік лагерьге жетті. Одан кейін бес күндік пойыз сапары Бейкерді Бад-Фаллингбостельдегі Сталаг XI B-ге жеткізді, онда ол Брауншвейгтегі Oflag 79-ға жіберілгенге дейін болды. Сапар барысында Бахенхаймер қашып кетті, бірақ 22-23 қазан түнінде 'т Харде ауылының жанында неміс әскерлері тарапынан атылып өлтірді. Бейкер пойыздан қашу жоспарларын тоқтатуға мәжбүр болды, бірақ Фаллингбостельге келгеннен кейін қашуға болатынын байқады. Ол жоспар жасау үшін бельгиялық офицермен және Жак Ханнебик есімді малагасилік француз байланыс офицерімен бірікті. Бейкер үш адамнан тұратын тобының француз тұтқындары ретінде көрсетіп, 7 қараша күні таңертең лагерьтен отын жинауға жіберілген жұмыс тобына қосылғанын айтты. Топ орманға жеткенде, олар бөлініп, батысқа қарай жүре бастады. Бейкер "күдік тудырмаудың ең тиімді жолы – әскери немесе азаматтық киімдегілердің барлығына сәлем беру" екенін мәлімдеді. Екі күннен кейін үш адам лагерьтен 60 шақырым қашықтықта неміс солдатының назарына ілігіп, "сенімді адамдар" (басқа соғыс тұтқындарына жауапкершілік жүктеуге сенгендер) екенін дәлелдеуге тырысып, сәтсіз болды. Бейкер Гестапоға тапсырылар алдында өзінің кім екенін жариялауға шешім қабылдады, олардың қолында зорлық-зомбылыққа ұшырамас үшін; алайда, оларды тыңшы деп атып тастамасқа фермердің қарсылығы себеп болды деп сенді. Ол Сандбостельдегі Сталаг X B-ге жіберілді, онда оны қатыгездікпен сұраққа тартты, содан кейін бірнеше түрмеде 35 күн жалғыз қамтылған күйде өмір сүрді, соңында Oflag 79-ға жетті. Оның серігі Ханнебик соғыстан аман қалды және кейін жазушы мен фотограф болды. Бейкер қашу жоспары үшін өзі мен әріптестері әскери сотта жасырын саяхатқа рұқсат алу үшін жасалған құжаттарды жалғандады деп айыпталды. Гестапо мен айыптаушылар бастапқыда өлім жазасын сұрады, бірақ кейін оны алты аптаға ауыстырды. Олар 28 күндік жалғыз қамтылған жазаға кесілді, оның 25 күні бұрынғы 10 күндік жазасы ескерілгендіктен есептен шығарылды. 1945 жылдың көктемінде одақтас әскерлері жақындаған сайын лагерьдегі азық-түлік азайды, ал лагерь 1945 жылдың 12 сәуірінде АҚШ-тың 9-шы армиясы тарапынан азат етілді. Бейкер үйге өз бетінше оралуға рұқсат алды және реквизицияланған Мерседес көлігімен Венлоға, содан кейін Гентке ұшып, Лондонға оралды. Англияға оралғанда салмағы 7 тас 2 фунт болды. 1945 жылдың 2 тамызында Кенттегі Стейплхерст қаласындағы Ақпарат корпусының капитаны Питер Бейкерге (148257) Солтүстік-Батыс Еуропада көрсеткен ерлігі мен ерекше қызметі үшін Әскери крестпен марапатталды.
After interrogation in a primary school in Tiel, Baker and Bachenheimer were taken to a transit camp at Culemborg, and were then marched 45 km on foot to another transit camp near Amersfoort. From there, a five day train journey took Baker to Stalag XI B at Bad Fallingbostel where he was to stay until sent on to Oflag 79 in Braunschweig. During the journey, PFC Bachenheimer escaped, but was shot by German forces near the village of 't Harde on the night of 22–23 October. Baker was forced to abandon his own plans to escape from the train, but on arriving at Fallingbostel noticed that escape was possible there. He joined with a Belgian officer and a Malagasy French liaison officer named Jacques Hannebicque to make plans. Baker claimed that his group of three passed themselves off as French prisoners and joined a work party which was sent out of the prison camp to collect firewood on the morning of 7 November. When the party got to the wood they broke away and started walking west. Baker claimed that "the most effective way to pass unsuspected was to salute everybody in uniform", whether military or civilian. The three had got 60 km away from their camp after two days, when they were detected by a German soldier, and failed in their bluff of being 'Men of confidence' (who were trusted to take charge of other prisoners of war). Baker decided to reveal his real identity long before he was given over to the Gestapo, to avoid mistreatment in their hands; however he believed they were only saved from being shot as spies when the farmer where they were discovered objected to the shooting happening on his land. He was sent to Stalag X B at Sandbostel where he was interrogated with violence, and then spent 35 days in solitary confinement in multiple prisons before finally going to Oflag 79. His fellow escapee Hannebicque survived the war and later became a writer and photographer. Arising out of his escape plans, Baker said he and his colleagues were court martialed for forging leave passes. The Gestapo and the prosecution initially asked for the death penalty, but later altered it to six weeks in a punishment camp. They were actually sentenced to twenty eight days' solitary confinement, of which twenty five days were deducted because they had only previously had a sentence of ten days. During the spring of 1945, rations ran short in the camp as the Allied armies moved closer, and the camp was liberated on 12 April 1945 by the US Ninth Army. Baker gained permission to make his own way home and drove in a requisitioned Mercedes to Venlo, from where he flew to Ghent and then back to London. He weighed 7 stone 2 lbs when he returned to England. On 2 August 1945, Captain Peter Baker (148257) of the Intelligence Corps, Staplehurst, Kent was awarded the Military Cross in recognition of gallant and distinguished services in North West Europe.
Соғыстан кейінгі
1940 жылы Бейкер өлеңдер жинағын, оның ішінде өзі жазған өлеңдерін редакциялауға кірісті. Жинақ "Қайта жандану ақындары" деп аталды. Кейін Бейкер Колин Стрэнг деген псевдоним қабылдап, екі антологияны редакциялады және Африкаға жіберілгенге дейін газеттер мен журналдарға поэзия туралы рецензиялар жазды. 1944 жылдың басында, ол Ұлыбританияда болғанда, Бейкердің "Престер Джон елі" атты өлеңдер тізбегі жарық көрді, бірақ ол сыншылардың жағынан нашар қабылданады деп ойлады. Соғыстан кейін Бейкер әкесінің қаржылық қолдауымен баспагер атанды; ол құрған Falcon Press компаниясы Бейкер соғыс кезінде қолданған бронеавтомобильдің құрметіне аталды. Соғыс уақытында қағазға шектеу салынғандықтан және Falcon Press жаңадан ашылғандықтан, үлкен квотасы болмады, ол бірнеше шетелде кітаптар басып шығарды. Бизнес бастапқыда сәтті болды, Бейкерге "шағын бизнес империясын" құруға мүмкіндік берді, оның құрамында төрт баспа компаниясы, баспахана, шарап саудагерлері, виски қоймасы, авиациялық зерттеулер компаниясы және жылжымайтын мүлікпен айналысатын фирма бар еді. Мюриэл Спарк 1951 жылдан бастап Falcon Press-те жұмыс істеді. 1952 жылы Максвелл Бейкерден Нью-Йорктегі Британдық кітап орталығын сатып алды. Ол Уилердің устрица барында орналасқан, Лондонның Олд Комптон көшесіндегі Бейсенбі клубының тұрақты келушісі болды, бұл "Абсолютті салдары жоққа шығару" принципіне бағынған ерлердің тамақтану және ішу клубы еді; клуб мүшелерінің арасында актерлер Дэвид Нивен, Джеймс Робертсон Джастис және Питер Устинов, болашақ Эдинбург герцогы, барлау офицері Ким Филби, танымал фотограф Стирлинг Генри Нахум (Барон атымен танымал) және Бейкердің досы, полковник Шон Филдинг, "Татлер" журналының редакторы, кейіннен "Дейли Экспресс" газетінің редакторы болды. Бейкер сондай-ақ "Жастар Карлтон клубының" мүшесі еді.
As early as 1940 Baker had found himself in charge of editing a broadsheet of poems, including some he had written himself. The collection was known as the Resurgam Poets. Baker later adopted the pseudonym Colin Strang to edit two anthologies and write poetry reviews for newspapers and magazines, until he was posted to Africa. In early 1944, while he was in Britain, Baker's poem sequence "The Land of Prester John" was published, to what he thought was a poor critical reception. After the war Baker, became a publisher with financial backing from his father; the company he founded, Falcon Press, was named after the armoured car which Baker had used during the war. As wartime paper rationing was continuing and Falcon Press was a newcomer without a large quota, he printed books in several foreign countries instead. The business was initially successful, enabling Baker to build up a "minor business empire" including four publishing companies, printing works, a wine merchants and a whisky distillery, aircraft research company, and a property business. Muriel Spark worked for Falcon Press from 1951. Maxwell eventually bought the British Book Centre in New York from Baker in 1952. He was a frequent visitor at the Thursday Club, a raffish luncheon club located at Wheeler's oyster bar, in Old Compton Street, London, a men's eating and drinking group dedicated to "Absolute Inconsequence"; other members included the actors David Niven, James Robertson Justice and Peter Ustinov, the future Duke of Edinburgh, the intelligence officer Kim Philby, celebrity photographer Stirling Henry Nahum, (known as Baron) and Baker's friend, Colonel Sean Fielding, editor of Tatler magazine and later of the Daily Express. Baker was also a member of the Junior Carlton Club.
Саяси мансап
Соғыс тұтқыны болған Бейкер, бірге тұтқынға отырған әріптесіне өзінің Консервативтік партияны қолдауының себептерін түсіндіру үшін "саяси диагноз" тақырыбында эссе жазды. Соғыстан кейін ол бұл эссені "Үнсіз революция" деп жариялады. 1945 жылдың соңында жазылған эпилог қосты, онда соғыстың соңғы кезеңдеріндегі күнделік жазбаларының бір бөлігі келтірілген және соғыс кезеңіндегі ұрпақтың мақсаттылығына бейбітшіліктің әсері талданды. Сонымен қатар, ол соғыс тұтқыны кезінде жаза бастаған соғыс естеліктерін аяқтады. Нәтижесінде шыққан кітап "Иманның жариялануы" деп аталды және 1946 жылы оның өзінің Falcon Press баспасынан жарық көрді. Досы Джеймс Томас, сол кездегі Консервативтік партияның вице-төрағасы, оны белсенді саясатқа қатысуға көндірді, соның салдарынан Бейкер Оңтүстік Норфолк округі үшін Консервативтік партияның кандидаттығына өтініш берді. Оңтүстік Норфолк округі ол өскен жерге жақын болғанмен, Бейкер жергілікті консерваторлардың ресми Консервативтік қауымдастық пен тәуелсіз Консервативтік қауымдастыққа бөлінгенін анықтады. Оңтүстік Норфолк тәуелсіз консервативтік қауымдастығы 1944 жылы Джон Холт Уилсонның қолдаушыларымен, бұрынғы сайлау туралы даудан кейін құрылған. Екі қауымдастық арасындағы қарым-қатынас әлі де шиеленіскен болса да, екеуі де іріктеуге қатысты. Бейкер Эрик Смит пен Джон Холт Уилсонды оңай жеңіп, жеңіске жетті. Ол жергілікті консерваторларды қайта біріктіру қажеттігіне көз жеткізді және екі тараптың өкілдері барлық деңгейде ұсынылатын бірлескен конституция жасады. Оның шешімі Консервативтік орталық кеңсесі жіберген үлгілік ережелердің көп бөлігін бұзғанына қарамастан қабылданды.
While a prisoner of war, Baker wrote an essay "in political diagnosis" to explain to a fellow prisoner why he supported the Conservative Party. After the war, he published the essay as "The Silent Revolution". He added an epilogue written late in 1945, giving some of his diary entries for the latter part of the war and reflecting on the impact of peace on the purposefulness of the wartime generation. At the same time, he also completed his war memoirs, which he had begun writing while a prisoner of war; the resulting book was titled Confession of Faith, and was also published by his own publishing company Falcon Press in 1946. Persuaded by his friend James Thomas, at the time vice chairman of the Conservative Party, to enter active politics, Baker agreed to let his name go forward for selection as the Conservative Party candidate for South Norfolk. The South Norfolk division was not far from where he had grown up, but Baker found that the local Conservatives were divided between an official Conservative Association and an Independent Conservative Association. The South Norfolk Independent Conservative Association had been set up by supporters of John Holt Wilson in 1944, after a dispute over the previous selection. Although feelings between the two Associations were still tense, both participated in the selection. Baker won easily, beating Eric Smith and John Holt Wilson. He had already decided that he needed to reunify local Conservatives, and brokered a joint constitution in which officers of both would be represented at every level. His solution was accepted despite breaking most of the model rules sent by Conservative Central Office.
Парламент
1950 жылғы жалпы сайлауда Бейкер 18 143 дауыспен мандатты жеңіп алды, бұл лейбористтік кандидат Кристофер Мейхьюді (15 714 дауыс) жеңді, ол сайлауда басымдыққа ие болған еді. 28 жасында ол ең жас депутат ("Парламенттің кішісі") атанды. Ол 1951 жылғы жалпы сайлауда қайта сайланды және парламентте ауыл шаруашылығы мәселелеріне қызығушылық танытты. 1953 жылдың маусым айында Бейкер АҚШ сенаторы Джозеф Маккартиді Англияға шақырып, демократияның қалай жұмыс істейтінін көруге ұсынды және Маккартиге Лондондағы үйінде немесе Норфолк графтығындағы Пулхам Сент-Мэридегі үйінде тұруға рұхсат берді. Кейін ол "Достас елдердің кәсіпкерлер компаниясы" деп аталатын, Достас елдері арасында "жаңа Елизавета дәуірін" жаңғыртуды мақсат еткен, сәтсіз аяқталған қозғалыстың төрағасы болды. Бейкер 1954 жылы Корольдік Альберт залын толтыру үшін қойылым дайындады, 8000 орынға 15 000 қолдаушы талаптанды.
In the 1950 general election, Baker gained the seat with 18,143 votes, defeating the Labour candidate, Christopher Mayhew (15,714 votes), who was the poll favourite. Aged 28, he was then the youngest MP ("Baby of the House"). He was returned again in the 1951 general election and took an interest in agricultural matters in Parliament. In June 1953, Baker invited US Senator Joseph McCarthy to visit England and see Democracy at work and offered to let McCarthy stay at his London home or at his house in Pulham St Mary, Norfolk. He later became chairman of an ill fated movement called the Company of Commonwealth Venturers whose main goal was to promote a 'new Elizabethan Age' among Commonwealth countries. Baker improvised a Pageant to fill the Royal Albert Hall in 1954, 15,000 supporters requested the 8,000 seats available.
Денсаулық
Соғыс аяқталғаннан кейін ол Британияға оралғанда, Бейкердің дәрігері оны тексеріп, жүрегі нашар күйде болғандықтан алты ай демалуды, оның жартысын төсекке жатып алуды кеңес берді. Әскери шенеуніктер де екі кішкентай операция жасауды ұсынды. Бейкер олардың кеңесін елемей, бизнеске кірісті. 1954 жылы Бейкер нервтік құлауға ұшырады, оны парламент мүшесі және көптеген қаржылық қиындықтарға тап болған компанияларды жалғыз өзі басқарудан туындаған тым көп жұмыс жүктемесіне байланысты деп түсіндірді. Ол бірнеше рет күндізгі уақытта қараңғылыққа түсіп, емханаға өз еркімен жатқанға дейін екі рет өмірге қол көтеруге тырысқанын айтты. 1954 жылдың мамырында ол денсаулығының нашарлауына байланысты қайта сайлануға түспейтінін жариялады. Емханада болатын ол соғыс мемуарларын «Иманға жаралған құпиялар» деп қайта қарап, соғыстан кейінгі өмірін «Иманның өсиеті» деген атпен жариялауды жоспарлады.
When he had arrived back in Britain at the end of the war, Baker's doctor had given him a check up and told him to take six months' rest, the first half in bed, as his heart was in a poor condition. The military authorities also recommended two small operations. Baker disregarded their advice and entered business. Baker suffered a nervous breakdown in 1954, which he ascribed to his excessive workload as both a member of parliament and a businessman single handedly running many companies (which were in financial difficulties). He claimed to have had multiple day time blackouts and to have attempted suicide twice before he became a voluntary patient in a nursing home. In May 1954, he announced that he would not seek re election due to ill health. While in the nursing home, he agreed to revise his war memoirs Confession of Faith and add his post war life story, which he intended to be published under the title Testament of Faith.
Төмендеу
Falcon Press 1950-ші жылдардың басында қаржылық қиындықтарға тап болды. 1954 жылы ресми сарапшы Falcon Press (London) Ltd компаниясына шақырылып, жалпы 290,823 фунт стерлинг сомасындағы активтердің жетіспеушілігі анықталды. 1954 жылдың шілдесіндегі кредиторлар отырысында компанияның 1950 жылдың наурызына қарай "қиын жағдайда" екені және кеңсеге шериф офицері жиі келіп-кеткені айтылды. Бейкердің өзі емханада жатқанда, оның әкесі (сонымен қатар директор болған) өндіріс шығындарының жоғары болуы, баспаға берілетін кітаптардың дұрыс таңдалмауы және сатуға жеткіліксіз күш салу салдарынан компанияның банкрот болғанын мәлімдеді. Бейкердің компаниялары қаржылық қиындыққа ұшырағанда, ол олардың қарыздарына кепілдік беру мақсатында қол қойылған хаттарды жалған жасады. Бейкер тұтқындалып, жалған құжаттар жасаудың жеті дерегі бойынша айыпталды және алтауы бойынша кінәсін мойындады. Содан кейін ол барлық жеті айып танылып, Олд-Бейлиде жеті жылға бас бостандығынан айырылды. Түрме басшысының рұқсатымен Бейкер түрмеге қамаулы болғаннан кейін бірден Ұлыбритания Парламентінің спикеріне хат жазды. Өзінің "іс сотта болғанда орынды босатуға мүмкін емес екенін" анықтағанын түсіндіріп, ол шағымдануға ниеті жоқ екенін және демек, "сіз мені орыннан кідіріссіз ала аласыз" деді. Парламенттің басшысы Гарри Крукшенк "Питер Артур Дэвид Бейкерді осы Парламенттен шығару" туралы ұсыныс енгізді, ол 1954 жылдың 16 желтоқсанында дауысқа салынбастан мақұлданды. 1955 жылдың қаңтар айында өткен қосымша сайлауда Оңтүстік Норфолк округі консерватор Джон Хиллді жаңа депутат етіп сайлады.
Falcon Press began to encounter financial difficulties in the early 1950s. The official receiver was called in to Falcon Press (London) Ltd in 1954, and discovered a total deficiency of £290,823. A creditors' meeting in July 1954 was told that the company was "well on the rocks" by March 1950, and so often had a sheriff's officer attended at the company offices that the staff had bought a wreath on learning of his death. With Baker himself in the nursing home, his father (who was also a director) claimed that high production costs, insufficiently selective choice of books to publish and insufficient sales pressure, were responsible for the failure. When Baker's companies came into financial trouble, he forged signatures on letters purporting to guarantee their debts. Baker was arrested and charged with seven counts of uttering forged documents, and pleaded guilty to six of the counts. He was subsequently convicted on all seven counts and was sentenced at the Old Bailey to seven years imprisonment. Immediately on his imprisonment at HM Prison Wormwood Scrubs, Baker was given permission by the Prison Governor to write to the Speaker of the House of Commons. Explaining that he had discovered he was "unable to vacate my seat in any way while the matter was sub judice", he stated that he was not going to appeal and therefore "you can now dispossess me of my seat without delay". The Leader of the House of Commons, Harry Crookshank, then put down a motion "That Mr. Peter Arthur David Baker be expelled this House" which was agreed without a division on 16 December 1954. In the subsequent by election in January 1955, South Norfolk elected Conservative John Hill as its new MP.
Түрме
Оның әдеби агенті Энтони Блонд пен баспашысы Джон Кальдерге кейде Бейкерге барып, кітабының жариялануын талқылауға рұқсат берілді. Ол үшін ол тек «қолмен жазылған тараулардың, мақалалардан, газет сұхбаттары мен хабарлардан алынған үзінділердің» «қауіпті үйірмесін» қалдырған еді, оны Блонд пен Кальдер логикалық ретпен жинақтауға тиіс болды. Блонд пен Кальдер кітапты ақырында «Менің өсиетім» деген атаумен жариялады, бірақ Бейкер бұл атауды мақұлдамады. 1955 жылдың 12 мамырында, жалпы сайлау науқаны кезінде Бейкер түрмеден Банкроттық сотына қоғамдық сараптама үшін әкелінді. Оның міндеттемелері 335 598 фунт 8 шиллинг 10 пенни ретінде көрсетілді, ал оның активтері 10 фунт 19 шиллинг 1 пенни болды. Бейкер сотқа 212 беттік дәлелдер ұсынды және үш сағат куәгерлер алқасында отырды. Ол банкротқа ұшырауына сэр Бернард Докердің қолдауын кері тарғанын айыптап, дәлелдемелерінің соңында өзінің кінәсін мойындауы дұрыс болмағанын мәлімдеді. Ол бұрын тек Ұлыбритания парламентінен қуылғаннан кейін ғана мұны жасайтынына және Оңтүстік Норфолк пен жалпы сайлауда қайта сайлау өткеннен кейін ғана жасайтынына шешім қабылдаған болатын. Банкрот болғандықтан, оның заңдық ісін Уильям Рис Могг, Энтони Наттинг, Уильям Тилинг, Марта Геллхорн және оның заң кеңесшісі Хью Квеннелл сияқты достары қаржыландырды. Бейкер 1955 жылдың мамыр айында Ішкі істер министріне қайта сотталуды, шағымдануды (өзін кінәсіз деп тануға рұқсатпен), қоғамдық сараптаманы немесе дереу босатуды сұрап өтінішхат жолдады. Бейкердің адвокаттары мен Ішкі істер министрлігі арасындағы келіссөздер нәтижесіз аяқталды, сондықтан Бейкердің адвокаттары Қылмыстық апелляциялық сотқа жүгінді. Төреші Донован Бейкерге қағаздар бойынша айыптау туралы шағымдануға рұқсат беруден бас тартты, сондықтан Бейкер 1955 жылдың 21 қарашасында Қылмыстық апелляциялық сотта шағымын қайта көтерді. Бейкердің адвокаттары дайын болмағандықтан сот отырысы кейінге шегерілді. Кейін Бейкер Хью Квеннеллдің Ішкі істер министрлігі оны 1956 жылдың наурызына дейін босатуға ниеттенгенін растағанын мәлімдеді, сондықтан ол өтінішін кері тартып алуға және Ішкі істер министрлігіне іс жүргізуге рұқсат беруге келісті. 21 желтоқсанда шағым кері тартылды, оның адвокаттары кінәсін мойындағаннан кейін шағымдану және жаңа сот отырысын ұйымдастыруда құқықтық және техникалық қиындықтар туындағанын хабарлады. Бейкердің Ішкі істер министрлігіне жолдаған меморандумына тек ресми жауап келді. Бұл шағым қабылданбағаннан кейін Бейкер Вормвуд Скрубстан ашық түрмеге, Лейхилл түрмесіне ауыстырылды. Содан ол Ұлыбритания парламентінің спикеріне өтініш жолдап, оның ісін кінәсін мойындауының себептерін және жалған куәлік беру және дәлелдерді жасыру туралы айыптауларды анықтау үшін Артықшылықтар комитетіне жіберуді сұрады. Ол өтініші жарияланғанда «жетпістен астам қолдау хаттарын» алғанын мәлімдеді. Түрмеден келетін хаттарға қойылған шектеулерді айналып өтуге жасаған әрекеті анықталды, нәтижесінде ол алдымен Хорфилдке, содан кейін Вормвуд Скрубсқа қайта жабық түрмеге ауыстырылды.
His literary agent, Anthony Blond, and publisher, John Calder, were allowed to visit Baker occasionally to discuss the publication of his book, for which he had left only "a chaotic welter of hand written chapters, and extracts from articles, newspaper interviews and broadcasts" which Blond and Calder had to assemble into a logical sequence. Blond and Calder eventually published the book under the title My Testament, which Baker had not approved. On 12 May 1955, during the general election campaign, Baker was taken from prison to the Bankruptcy court for his public examination. His liabilities were stated as £335,598 8s 10d, and he had assets of £10 19s 1d. Baker presented the court with 212 pages of evidence, and spent three hours in the witness box. He blamed his bankruptcy on the withdrawal of support by Sir Bernard Docker, and at the end of his evidence he asserted that his plea of guilty had been incorrect. he had previously decided that he would only do so after he had been expelled from the House of Commons, and a by election in South Norfolk and a general election had been held. As he was bankrupt, his legal case was funded by friends including William Rees Mogg, Anthony Nutting, William Teeling, Martha Gellhorn and his legal adviser Hugh Quennell. Baker duly petitioned to the Home Secretary in May 1955, asking for either a retrial, an appeal out of time (with permission to change his plea to not guilty), a public inquiry, or an immediate release. Talks between Baker's solicitors and the Home Office were inconclusive, so Baker's solicitors applied to the Court of Criminal Appeal. Mr Justice Donovan refused Baker permission for leave to appeal out of time against his conviction on the papers, so Baker renewed his appeal at a hearing in the Court of Criminal Appeal on 21 November 1955. The hearing was adjourned on application of Baker's counsel, because they were not ready. Baker later claimed that Hugh Quennell had obtained assurances that the Home Office intended to procure his release by March 1956 at the outside, and so he reluctantly agreed to withdraw his appeal and let the Home Office proceed. The appeal was withdrawn on 16 December, his solicitors announcing that there were legal and technical difficulties in appealing after a guilty plea and in arranging a new trial. Baker's memorandum to the Home Office was met only with an official rejection. Immediately after this appeal was dismissed, Baker was transferred from Wormwood Scrubs to HM Prison Leyhill, an open prison. From there Baker sent a request to the Speaker of the House of Commons asking that his case be referred to the Committee of Privileges, to inquire into why he pleaded guilty and to allegations of perjury and withholding of evidence. He claimed to have received "more than seventy letters of encouragement" when his request was publicised. His attempts to circumvent restrictions on letters from prison were detected and resulted in his transfer back to closed conditions, first at Horfield and then back to Wormwood Scrubs.
Шығару
Бейкер 1959 жылғы 23 қазанда Вормвуд Скрубстан босатылды, оны түрме қақпасында әкесі мен лорд Пакенхэм күтіп алды. Бостандыққа шыққаннан кейін көп ұзамай ол Daily Express газетіне сұхбат берді, онда ол әйелі мен балаларын Австралиядан қайтарып әкелмек ниетін білдірді, олар 1958 жылдың жазында ешқандай ескертусіз көшіп кеткен, мекенжай қалдырмаған, бірақ хаттарды банк арқылы жіберуге шара қолданған. 4 қарашада Бейкер "Британиядағы әділет жүйесі мен түрме басқаруының кемшіліктері" тақырыбында баспасөз мәслихатын өткізді, ол бұл шараны баспасөзден жасырынғаны үшін өтініш ретінде және бұл қорқудан емес екенін көрсетуге жасаған әрекет деп түсіндірді.
Baker was released from Wormwood Scrubs on 23 October 1959, being met at the prison gates by his father and by Lord Pakenham. Shortly after his release he gave an interview to the Daily Express, in which he declared his intention to bring back his wife and children from Australia, where they had moved without warning in the summer of 1958, leaving no address but arranging for letters to be forwarded through a bank. On 4 November, Baker called a press conference on "the weaknesses of justice and prison administration in Britain", which he explained as an apology for hiding from the press, and an attempt to prove that this was not from fear.
Кейінгі өмірі
Бейкердің кредиторлары банкроттығынан кейін төленген алғашқы дивидендте фунттың 0,1611 динарын (немесе 0,067%) ғана алды; ол 1959 жылғы 17 желтоқсанда банкроттан босату туралы өтініш бергенде, босату тоқтатылды. 1962 жылғы сәуірде оның банкроттықтан босатылуы екі жыл алты айдық тоқтатқаннан кейін мақұлданды. 1963 жылғы мамырда кредиторларға фунттың 0,196 динарынан (немесе 0,08%) қосымша дивиденд төленді, бұл жалпы соманың 0,15% - дан аспады. 1960 жылғы ақпанда Бейкер Роберт Максвеллден жаңа баспа компаниясының директоры лауазымына тағайындалуын сұрады; Максвелл бас тартты. Ол түрмедегі естеліктерін жазды, ол 1961 жылы Heinemann баспасынан «Өмірден тыс уақыт» деген атпен жарық көрді; онда Бейкер өзінің қаржылық құлдырауының себебі оның қаржылық кепілдері қолтаңбаларын мойындамауында және ол олардың әрқашан нақты екеніне сенгенін айтты. Ол өзінің кінәсін неге мойындағанын түсіндіре алмады. 1961 жылғы наурызда ол қауіпті жүргізу салдарынан адам өліміне себеп болды деген айыптан ақталды, ол Strand көшесіндегі жолдан өтетін адамды қағып жіберген; Бейкер таксиден озу кезінде жүргізушінің оған жолдың қауіпсіз екенін көрсеткенін айтты. Ол 1961 жылғы қарашада әйелінен оның қашып кетуіне байланысты ажырасып кетті. Оның үкімін жоюға немесе тергеу жүргізуге жасалған әрекеттер жалғасты. 1963 жылғы қыркүйекте Бейкер бұрынғы лейборист премьер-министрі Эрл Атлиді тергеуді қолдауға көндірді. Бейкер 1965 жылы патшалық кешірім сұрап, нәтижесіз арыз берді. 26 қыркүйекте ол қайтадан банкрот деп жарияланды. Ол 1966 жылғы 14 қарашада Истборн қаласындағы ауруханада 45 жасында қайтыс болды.
Baker's creditors received only 0.1611d. in the £ (or 0.067%), in the first dividend paid after his bankruptcy; when he applied for discharge from bankruptcy on 17 December 1959, the discharge was suspended. In April 1962, his discharge from bankruptcy was allowed after a two years and six months suspension. A supplemental dividend was paid to creditors in May 1963 of 0.196d. in the £ (or 0.08%), making less than 0.15% in total. In February 1960, Baker asked Robert Maxwell for an appointment as a Director of his new publishing company; Maxwell refused. He wrote his prison memoirs, published under the title Time Out of Life by Heinemann in 1961; in them Baker claimed his financial downfall was caused by his financial guarantors repudiating their signatures, and that he had always believed them to be genuine. He could not explain why he had pleaded guilty. In March 1961, he was cleared of causing death by dangerous driving, having knocked down a pedestrian on a crossing in the Strand; Baker said that he overtook a taxi whose driver had signalled to him that it was safe to do so. He was divorced from his wife in November 1961, on grounds of her desertion. Attempts to overturn his conviction or to hold an inquiry continued. In September 1963, Baker persuaded Earl Attlee, the former Labour Prime Minister, to support an inquiry. Baker unsuccessfully petitioned for a Royal Pardon in 1965. and on 26 September, he was again adjudicated a bankrupt. He died in hospital in Eastbourne on 14 November 1966, aged 45.
Әдеби сурет
Бейкер Мюриэл Спарктың «Кенсингтондан алыс» романында Мартин Йорк ретінде суреттеледі. Йорк, Бейкер сияқты, «көптеген жалған құжат жасау және басқа да алаяқтықтар үшін» жеті жылға бас бостандығынан айырылады; оның түрмеге қамалу күні де 1954 жылдың 1 желтоқсаны. Романда Нэнси Хокинс (Спарк үлгісі бойынша) Мартин Йорктың достарының жазған кітаптарын басып шығаруға жиі уәде беретінін, бірақ олардың жазған кітаптары әрқашан қабылданылмайтынын, ал ол Йорктың досының бір қолжазбасын, оған мас күйде келісімшарт ұсынылғаннан кейін, қабылдамайтынын айтады. Йорк Хокинске табыс салығы бойынша кездейсоқ сомада чек жіберу туралы кеңес береді, осылайша оны тиіс сомамен салыстыру мүмкін болмайды және салық төлеушінің ісі айналып, соңында жоғалады. Ол Йорктың өз қолымен, бірақ басқа адамдардың атынан құжаттарға қол қойғанын көргенін айтады. Йорк Хокинске: «Егер сіздің ақша мен байлыққа ие екеніңізге көп адам сенетін болса, онда ол ақшаны иеленгенмен бірдей. Сенімнің өзі сенімділік пен бизнес тудырады» дейді.
Baker is depicted as Martin York in Muriel Spark's novel A Far Cry from Kensington. York, like Baker, is sentenced to seven years' imprisonment "for multiple forgeries and other types of fraud"; the date of his imprisonment is also 1 December 1954. In the novel, Nancy Hawkins (based on Spark) describes how Martin York frequently makes promises to publish books written by his friends, but the books they write are not always acceptable, and she turns down one manuscript from a friend of York's who had been offered a contract during a drinking session. York relays to Hawkins advice to send a cheque for a random amount in income tax, so that it cannot be tallied with any amount owing and results in the taxpayers' file being passed around and eventually lost. She describes seeing York signing documents in his own handwriting but in other people's names. York remarks to Hawkins that "if it is widely enough believed that you have money and wealth, it is the same thing as having it. The belief itself creates confidence and confidence, business."