Бірмингемдегі Jaguar Land Rover зауытының тарихы

Кіріспе

Касл Вейлдегі зауыт, Бирмингем, Англия. Касл Бромвич құрастыру зауыты – Jaguar Land Rover компаниясына тиесілі зауыт. Ол Англияның Бирмингем қаласындағы Касл Вейлде, Честер жолында орналасқан және 3200 адамды жұмыспен қамтиды. Зауыт өндірістік кешені бар аумақта орналасқан. Ол барлық Jaguar седан және спорттық автомобильдерін шығарады. Бұл нысан алғаш рет Касл Бромвич ұшақ зауыты ретінде, Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кезеңде Ұлыбританияның қайта қарулануының бір бөлігі ретінде автомобиль өнеркәсібі үшін ұшақтар өндіруге арналған көлеңкелі зауыт ретінде салынған. Бастапқы қиындықтардан кейін, ол ұшақ өндірушілердің бақылауына көшіріліп, соғыс жылдарындағы ең ірі ұшақ өндірушілердің біріне айналды.

Нэффилд: 1936-1940 жылдар

1936 жылы британ үкіметі Ұлыбританияның әуе өнеркәсібінің қуатын арттыру мақсатында, Әуе министрлігінің басшылығымен «Көлденең фабрика» жоспарын ресми түрде бекітті. Автомобиль өнеркәсібінің пионері Герберт Остин басқарған жоспар бойынша, тоғыз жаңа зауыт салу және Ұлыбританиядағы автомобиль өндірудің қазіргі зауыттарына қосымша қуат пен жабдықтар орнату көзделді. Бұл, Еуропадағы саяси жағдай соғысқа қарай өзгеретін болса, оларды тез арада ұшақ өндірісіне көшіруге мүмкіндік беретін еді. 1936 жылы Әуе министрлігі Касл Бромвич әуежайының қарамағысындағы, бұрынғы канализациялық станция орналасқан жер учаскесін сатып алды. Morris Motors компаниясының иесі Nuffield Organization компаниясы бұл жерді дамытып, басқарды және оларға Supermarine Spitfire истребителін, кейіннен Avro Lancaster бомбалаушысын жасау тапсырылды. Теория бойынша, жергілікті Бирмингемнің білікті жұмыс күші мен автокөлік өндірісінде қолданылатын өндіріс әдістерін ұшақ өндірісіне ауыстыруға болады. CBAF сол кездегі ең заманауи станоктарды тапсырыс берді, олар жұмыс басталғаннан кейін екі айдан соң орнатыла бастады. Лорд Нюфилд басшылығымен (жаппай автокөлік құралымен айналысатын сарапшы) Morris Motors зауытты басқарды және жабдықтады, бірақ қаржыландыру үкімет есебінен жүзеге асырылды. Жоба талқыланған кезде, зауыт құны 2 миллион фунт стерлинг болатыны естілген, алайда 1939 жылдың басында бұл шығын екі есеге артып, 4 миллион фунт стерлингтен асты. Spitfire-дің герметикалық конструкциясы жергілікті жұмыс күшінің тәжірибесінен тыс, жоғары дәлдікті инженерлік білімді және әдістерді қажет етті, сондықтан оларды оқытуға біраз уақыт кетті. Ұшақтар мен құралымдық бөлімдер Честер жолы арқылы Касл Бромвич әуежайына тасымалданды, ал бастапқы жоспарлар E блогынан әуежайға әуе көпірінің салынуын көздеген. Әуежайдың шығыс жағында ангар сияқты үлкен ғимараттар салынды, олар бастапқыда «Құрастыру цехтары» деп аталды, онда ұшақтар ұшу сынақтарына дайындалды. Көптеген қызметкерлер оларды «Ұшу цехтары» деп атады. CBAF-тың бас сынақ ұшқышы Алекс Хеншоу MBE болды, ол ұшақтарды ұшу сынағынан өткізетін ұшқыштар тобын басқарды. Әуе көлігінің көмекші бөлімдері сынақтан өткен ұшақтарды радиотелефон және басқа да жабдықтарды орнату үшін бүкіл елдегі техникалық қызмет көрсету бөлімдеріне жіберуге жауапты болды. Әуежайдағы ұшақтардың көп жиналуы әуе шабуылына ұшырауы мүмкін болғандықтан, сынақтар күндіз, кез келген ауа райында жүргізілді. CBAF Mk II-ден бастап Spitfire-дің барлық түрлерін өндірді. Бұл ұшақ қуатты Rolls Royce Merlin XII қозғалтқышымен жабдықталған, ол Mk I-ге қарағанда жоғары қуатты қамтамасыз етті және де Havilland немесе Rotol винттерімен қолданылуы мүмкін. Mk II алғаш рет 1939 жылдың 24 қыркүйегінде ұшты. Алайда, 1940 жылдың маусым айында алғашқы Spitfire-лер құрастырыла бастаған кезде, зауыт әлі де толыққанды аяқталмаған еді және Supermarine ұсынған құралдар мен сызбаларды ескермей, өз дизайнындағы құралдар мен сызбаларды пайдалануға басымдық берген зауыт басшылығымен көптеген мәселелер туындады. Сонымен қатар, жұмысшылар өндірісті толығымен тоқтатпағанмен, олардың орташа жалақыдан жоғары жалақы талаптары орындалмаса, ұрыс немесе «баяулаулар» туралы үнемі қауіп төндірді. 1940 жылдың мамыр айында Касл Бромвич әлі де алғашқы Spitfire-ін жасаған жоқ, тіпті зауыт сәуір айынан бастап аптасына 60 ұшақ өндіретіні туралы уәде берілген болатын. Нюфилд ашуланып, оқиға туралы Черчилльге хабарлады, бірақ Бивербрук әуе кемесінің сарапшысы сэр Ричард Фейриді жіберіп, құпия есеп жазды. Онда қымбат жабдықтардың пайдаланылмауы, құрастыру желісінің дұрыс болмауы және қызметкерлердің жұмысын дұрыс істемеуі туралы егжей-тегжейлі мәліметтер келтірілген. Бивербрук, Әуе вице-маршалы Хью Доудингтің Ұлыбританияға шабуыл жасайтын бомбалаушылардан гөрі қорғаныс ұшақтары қажет екендігі туралы көзқарасына келісіп, Әуе министрлігін алаңдатқан еді. Ол тәжірибелі басқарушы персонал мен Supermarine жұмысшыларын жіберіп, зауыттың бақылауын Vickers Armstrong (Supermarine компаниясының бас компаниясы) тапсырды. Мәселелерді шешуге біраз уақыт кетсе де, CBAF 1940 жылдың маусым айында толық өндіріске қол жеткізді, онда 10 Spitfire Mk II, шілдеде 23, тамызда 37 және қыркүйекте 56 ұшақ жасалды. 611 эскадрильясы RAF Digby әуежайында Mk II-ні 1940 жылдың тамызында алған алғашқы эскадрилья, атап айтқанда Ұлыбритания шайқасының соңында. 1940 жылы қыркүйекте Саутгемптон қаласындағы Supermarine зауыты бомбаға ұшырап, ол жердегі өндіріс уақытша тоқтаған кезде көлеңкелі фабриканың тиімділігі дәлелденді. CBAF 1939-1945 жылдардағы қақтығыс кезінде өзінің түріндегі ең ірі және ең табысты зауыт болды. Ұлыбританиядағы ең ірі Spitfire зауыты ретінде, айына ең көп дегенде 320 ұшақ шығарып, осы типтегі шамамен 20,000 ұшақтың жартысынан астамын жасады. 1945 жылдың маусымында Касл Бромвичте өндіріс тоқтаған кезде, барлығы 12,129 Spitfire (921 Mk II, 4,489 Mk V, 5,665 Mk IX және 1,054 Mk XVI) жасалды. 2010 жылдың наурыз айында Tata Motors зауыттарды жабу туралы шешімін қайта қарастыруы мүмкін екені хабарланды, бірақ 2010 жылдың 19 сәуір күні Tata Motors бір зауытты жабуды жалғастыратынын мәлімдеді. 2010 жылдың 15 қазанында Jaguar Land Rover басшылығы мен профсоюз басшылары арасында Jaguar Land Rover өндіріс зауыттарының барлығын жабудан сақтап қалу туралы келісімге қол жеткізілді. Jaguar Land Rover барлық зауыттар 2020 жылға дейін ашық болады деп келісті, бұл Unite the Union профсоюзымен жасалған келісім, ол жалақы алатын өндіріс қызметкерлерінің көп бөлігін білдіреді. Келісімге профсоюз мүшелері әлі дауыс бермегенімен, оның қабылдануы күтілуде. 2019 жылдың маусым айының ортасында зауыт қызметкерлері 2,5 миллиард фунт стерлингтік шығындарды қысқарту мақсатында төрт күндік жұмыс режиміне көшуге дауыс берді. Ұсыныс жаңа модельдерді тартуға және жұмыс орындарын сақтауға көмектесуге бағытталған, өйткені XJ моделінің өндірісі шілдеде тоқтатылатын еді. Бірнеше аптадан кейін, 2019 жылдың 5 шілдесінде JLR Castle Bromwich-те жаңа электрлік XJ седанын құрастыруды жоспарлап отырғанын жариялады, бұл дәстүрлі Jaguar XJ (X351) өндірісін алмастырады және «2,500 адамның (немесе BBC News мәліметінше 2,700 адамның) жұмыс орындарын сақтайды». Жаңа модельдің өндірісі 2019 жылдың күзінде, құрылысқа 1 миллиард фунт стерлинг инвестиция салғаннан кейін басталуы күтілуде.

In 1936, the British government had formalised a plan under the Air Ministry called the Shadow factory plan to increase capacity within Britain's aircraft industry. Headed up by automotive pioneer Herbert Austin, the plan was to create nine new factories and add additional capacity and facilities to Britain's existing car manufacturing plants to enable them to quickly turn to aircraft production should the political situation in Europe change towards war. In 1936, the Air Ministry purchased a parcel of land opposite Castle Bromwich Aerodrome which encompassed an old sewage works. Developed and managed by the Nuffield Organization, owners of Morris Motors, they were briefed to manufacture Supermarine Spitfire fighters and later Avro Lancaster bombers. The theory was that the local Birmingham skills base and production techniques used in the manufacture of motor vehicles could be transferred to aircraft production. CBAF ordered the most modern machine tools then available which were being installed two months after work started on the site. Although Morris Motors under Lord Nuffield (an expert in mass motor vehicle construction) managed and equipped the factory, it was funded by government money. When the project was first mooted, it was estimated that the factory would be built for £2,000,000, however, by the beginning of 1939, this cost had doubled to over £4,000,000. The Spitfire's stressed skin construction required precision engineering skills and techniques outside the experience of the local labour force which took some time to train. Aircraft and sub assemblies were taken across the Chester Road to Castle Bromwich Aerodrome; though early plans included an aerial bridge from E block to the airfield. Very large hangar like buildings were erected on the east side of the airfield, which were originally referred to as 'Erecting Sheds', where aircraft were prepared for flight testing. They were for the most part referred to by personnel as the 'Flight Sheds'. CBAF's chief test pilot was Alex Henshaw MBE who managed a team of pilots who had the job of flight testing the aircraft. The Air Transport Auxiliary were responsible for dispersing tested machines to the Maintenance Units around the country for the fitting of radio telephones and other equipment. As any build up of machines on the airfield would be vulnerable to aerial attack, testing was carried out during daylight in almost any weather. CBAF produced all versions of the Spitfire from the Mk II onwards. This aircraft had the more powerful Rolls Royce Merlin XII engine, providing , an increase of over the Mk I, and could be used with either the de Havilland or Rotol propellers. The first Mk II flew on 24 September 1939. However, even as the first Spitfires were being built in June 1940, the factory was still incomplete and there were numerous problems with the factory management which ignored tooling and drawings provided by Supermarine in favour of tools and drawings of its own designs. Meanwhile, the workforce, while not completely stopping production, continually threatened strikes or "slow downs" until their demands for higher than average pay rates were met. By May 1940, Castle Bromwich had not yet built its first Spitfire in spite of promises that the factory would be producing 60 per week starting in April. Nuffield was furious and reported the incident to Churchill, but Beaverbrook countered by sending in aircraft expert Sir Richard Fairey who wrote a secret report which detailed how expensive machinery had been unused, the assembly line in chaos, and the employees not doing their work:

Beaverbrook, who had disturbed the Air Ministry by agreeing with the vision of Air Vice Marshal Hugh Dowding that Britain at that time needed defensive fighters over attacking bombers, immediately cancelled all Castle Bromwich contracted bombers, which at that point included the Handley Page Halifax and the Vickers Wellington. He then sent in experienced management staff and workers from Supermarine, and gave over control of the factory to Vickers Armstrong (Supermarine's parent company). Although it would take some time to resolve the problems, CBAF achieved full production in June 1940, when 10 Spitfire Mk IIs were built; 23 in July; 37 in August; and 56 in September. No. 611 Squadron at RAF Digby the first squadron to receive the Mk II in August 1940, notably late in the Battle of Britain. The wisdom of the shadow factory scheme was demonstrated in September 1940, when the Supermarine factory in Southampton was bombed, and production there temporarily stopped. CBAF went on to become the largest and most successful plant of its type during the 1939–45 conflict. As the largest Spitfire factory in the UK, by producing a maximum of 320 aircraft per month, it built over half of the approximately 20,000 aircraft of this type. By the time production ended at Castle Bromwich in June 1945, a total of 12,129 Spitfires (921 Mk IIs, 4,489 Mk Vs, 5,665 Mk IXs, and 1,054 Mk XVIs In March 2010 it was reported that Tata Motors might reconsider plant closures, but on 19 April 2010 Tata Motors announced it would go ahead and close one factory. On 15 October 2010 it was announced that an agreement had been made between Jaguar Land Rover management and union bosses to save all three Jaguar Land Rover production plants from closure. Jaguar Land Rover have agreed that all plants will remain open until at least 2020 in a deal with the Unite the Union, which represents the majority of salaried production employees. Although the deal has yet to be voted on by union members it is expected to be accepted. In mid June 2019, workers at the plant had voted to move to a four day week amid a £2.5bn cost cutting drive. The offer by the employees was intended to help "attract new models and increase job security" since manufacturing of the XJ was to end in July. Weeks later, on 5 July 2019, JLR announced its intention to build a new electric XJ saloon, replacing the manufacturing of the conventional Jaguar XJ (X351) at Castle Bromwich, "safeguarding the jobs of 2,500 people" (or 2,700 people, according to BBC News). Manufacturing of the new model was expected to start in autumn 2019, after an investment of £1 billion in upgrades to the facility.