Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық Виргин аралдарының Ассамблеясы, 2007 жылға дейін Заң шығарушы кеңес деп аталған, 15 мүшеден тұрады: 13 мүше төрт жылдық мерзімге тікелей сайланады (тоғыз мүше бір мандатты округтерден және төртеу "жалпы тізім бойынша"), ал екі мүше – лауазым бойынша (Бас прокурор және үйден тыс сайланған спикер). Ассамблеяның отырыстары "мерзімдерге" бөлінеді, әр мерзім жалпы сайлаудан кейін басталады. Ассамблея қазіргі кезде төртінші мерзімде отыр, бірақ Ассамблеяның бірінші мерзімі бұрынғы Заң шығарушы кеңестің 15-ші мерзімінен кейін келді. Сәйкесінше, заң шығарушы орган аумақта демократия қайта орнатылғанан бері барлығы 19-шы мерзімде отыр. Әр мерзімде бірнеше "отырыстар" өтеді. Әр отырыстың соңында Ассамблея келесі отырысқа дейін үзіліске жіберіледі немесе жалпы сайлау үшін таратылады. Корин Джордж Массикоте 2022 жылдың 26 мамырында Ассамблея спикері болып сайланды. Ресми жазбалар Хансардта жарияланады.
The House of Assembly of the British Virgin Islands, until 2007 known as the Legislative Council, has 15 members: 13 directly elected for four year terms (nine in single seat constituencies and four "at large"), and two ex officio members (the Attorney General and a Speaker chosen from outside the house). Sittings of the House of Assembly are divided into "terms" with each term following from a general election. The House of Assembly is presently sitting its fourth term, but the first term of the House of Assembly followed the 15th term of the old Legislative Council. Accordingly, in aggregate the legislature is sitting its 19th term since the restoration of democracy in the Territory. Each term has a series of "sittings". At the end of each sitting the House is either prorogued until the next sitting, or dissolved for a general election. The Corine George Massicote was elected Speaker of the House on 26 May 2022. The official record is Hansard.
Тарих
Британдық Виргин аралдарындағы заң шығарушы органдардың тарихын шамамен екі кезеңге бөлуге болады: 18 және 19 ғасырлардағы колониялық заң шығарушы органдар, одан кейін үзіліс, және 1950 жылы демократия қайта орнатылғаннан кейінгі заманауи заң шығарушы орган.
The history of legislatures in the British Virgin Islands can be roughly divided into two: colonial legislatures in the 18th and 19th centuries, and then a hiatus, followed by the modern legislature after the re introduction of democracy in 1950.
Колониялық заң шығарушылар
1672 жылы британдықтар аралдарды басып алғанға дейін жергілікті заң шығару органы құруға әрекет жасалмады. Бірақ 1735 жылы Ливард аралдарының губернаторы Уильям Мэтью Виргин-Горда мен Тортолада атқарушы кеңестер мен заң шығарушы жиналыстар құруға тырысты. Бұл жиналыстар аралдардың еркін тұрғындары сайлаған тоғыз мүшеден тұруға тиіс болды. Сайлаудан кейін губернатордың мұндай өкілеттігі жоқ екені анықталды, сондықтан жиналыстар заңсыз болып саналды және ешқашан отырысқа шақырылмады (дегенмен кеңестер өз міндеттерін орындады). 18 және 19 ғасырларда Британдық Виргин аралдарында бірнеше заң шығарушы кеңестер болды, бірақ олар көбінесе тиімсіз болып шықты, ал соңғысы 1901 жылы ресми түрде таратылды. 1747 және 1754 жылдар аралығында вице-губернатор Джеймс Перселл Британдық Виргин аралдарында ресми үкімет құруға ұсыныс жасады, бірақ губернатор Джордж Томас бұл ұсынысты қабылдамады. Бірақ 1773 жылы Ливард аралдарының жаңа губернаторы сэр Ральф Пэйнге Виргин аралдарында өкілдік үкімет жүйесін енгізу тапсырылды. 1773 жылдың 30 қарашасында заң қабылданды, онда басқа да мәселелермен қатар, он бір мүшеден тұратын жиналыс (сегіз Тортоладан, екеуі Виргин-Гордадан және біреуі Джост Ван Дайктан) қарастырылды, сондай-ақ дауыс беруге немесе сайлауға қатысу шарттары да белгіленді. Жиналыс 1774 жылдың 31 қаңтарында ашылды, бірақ жаман бастама болды. Губернатор Пэйн жақсы үкімет үшін заңдар қабылдау үшін дереу әрекет ету қажеттігі туралы құмарлықпен сөйлегеннен кейін, заң шығарушы орган (плантация иелерінен құралған) салық туралы заң жобасы және жер иелігін растау мәселелері бойынша губернатормен бірден келіспеушілікке ұшырады. Осыған байланысты заң шығарушы орган сот жүйесін құру туралы заң қабылдаудан бас тартты. Ақырында губернаторға сот жүйесін тікелей құруға өкілеттік берілді, бұл заң шығарушы органның плантация иелерінің арасындағы сенімсіздік пен бөлінуге, сондай-ақ губернатор мен жаңа тағайындалған судьяның арасындағы шиеленіске әкелді. 1783 жылы заң шығарушы орган 15 мүшеден тұратын болып қайта құрылды, округтер қайта бөлінді және белгілі бір демалыс орнатылды. 1815 жылы (африкалық құлдар саудасы тоқтатылғаннан кейін, бірақ құлдық тоқтатылғанға дейін) аумақта азаматтық құқықтарды талап еткен еркін қара нәсілділердің саны көбейді, ал 1818 жылы олардың талабы қабылданды және еркін қара нәсілді ер адамдарға дауыс беруге рұқсат берілді, бірақ олар тек ақ жер иелеріне ғана дауыс бере алатын. Бұл азаматтық құқықтардағы үлкен қадам емес, сол кезде плантация иелері тарапынан тасталып, шеттетуге ұшыраған заң шығарушы билікке деген қызығушылықты қайта жандандыру әрекеті сияқты көрінеді. 1867 жылы аумаққа қатты дауыл келген кезде, "сайланған өкілдері бар Заң шығарушы Кеңестің барлық қызметі тоқтатылды". Заң шығарушы органның құрамын қайта құру туралы заң қабылданды, онда үш ресми мүше және үш тағайындалған мүше болды, бірақ сайлау өткізілмеді. 1871 жылы барлық Ливард аралдарынан тұратын бірыңғай федералды колония құрылды, және ерекшелігі, Виргин аралдарына бұл жиналыста орын берілмеді. 1902 жылы Федералды кеңес жергілікті Виргин аралдары заң шығарушы органы мен кеңесін ресми түрде жойды, олардың екеуі де сол уақытқа дейін көп жылдар бойы жиналмаған еді. Заң шығарушы органның "заң шығару үшін маңызды ештеңесі болған жоқ және атқарушы биліктің функциялары заң мен тәртіпті сақтау және кедейлерден салық жинау болды" деп қайғылы түрде айтылды.
There was no attempt to impose any form of local legislature prior to the British taking control of the islands in 1672. But in 1735 the Governor of the Leeward Islands, William Matthew, sought to establish executive councils and legislative assemblies in Virgin Gorda and Tortola. The assemblies were to consist of nine members, elected by the free inhabitants of the islands. After the elections, it was determined that the governor had no such power and therefore the assemblies were ultra vires and were never called into session (although the councils did take up their duties). During the 18th and 19th centuries the British Virgin Islands had a number of legislative councils, but these proved to be largely ineffective, and the last one was formally dissolved in 1901. Between 1747 and 1754 Lieutenant Governor James Purcell pressed for some form of formal government in the British Virgin Islands, but in this he was rebuffed by Governor George Thomas. But by 1773 the new Leeward Islands Governor, Sir Ralph Payne, was instructed to introduce a system of representative government in the Virgin Islands, consisting of a governor, an appointed council, and an elected assembly. On 30 November 1773 legislation was introduced which provided for, amongst other things, an eleven member assembly (eight for Tortola, two for Virgin Gorda and one for Jost Van Dyke), with various qualification to vote or to stand. The assembly opened on 31 January 1774, but got off to an inauspicious start. After an impassioned speech from Governor Payne about the need for immediate action to pass laws for good government, the legislature (consisting of plantation owners) almost immediately fell into stalemate with the governor over a tax bill and confirmation of land titles. Accordingly, the legislature refused to pass legislation to establish a court system. Powers were eventually conferred on the governor to create a court system directly, which led to further mistrust and division between the plantation owners in the legislature on the one hand, and the governor and the newly appointed judge on the other. In around 1783 the legislature was reconstituted with 15 members and districts were redrawn, and a certain amount of détente emerged. In 1815 (after the abolition of the trade in African slaves, but prior to the abolition of slavery itself) the territory was inhabited by an increasing number of free blacks who petitioned for civil rights, and in 1818 their request was granted and free black men were permitted to vote, although they could still only vote for white landowners. It appears that this may not have been so much of a great leap forward in civil rights so much as an attempt to shore up interest in the legislature, which was being increasingly abandoned and marginalised by the plantation owners at this time. By 1867, when the Territory was struck by a fierce hurricane, "all pretence to the operation of a Legislative Council in which there were elected representatives came to an end". Legislation was passed reconstituting the assembly again so that it consisted of three official members and three appointed members, but with no elections. In 1871 a single federal colony consisting of all the Leeward Islands was created, and tellingly the Virgin Islands was not given a seat at this assembly. In 1902 the Federal Council formally abolished the local Virgin Islands legislature and council, neither of which had met for many years by that time. It was grimly noted that the legislature "had practically nothing of any real importance to legislate about and the functions of the executive was the maintenance of law and order and the collection of taxes from miserably poor people".
1950 жылдан бастап
Қазіргі заманғы алғашқы Заң шығару кеңесі 1950 жылы Конституция актісіне сәйкес құрылды. Оның құрамында сегіз мүше болды: екі лауазымдық мүше, екі тағайындалған мүше және төрт сайланған мүше. Сайлауға түсу шарттарына табыс, мүлік және кепілдік төлемі кірді (жеткілікті дауыс жиналмаған жағдайда төлем қайтарылмайтын еді). Төрт мүше 1950 жылы бүкіл аймақ бойынша сайланды. 1954 жылы қолданыстағы конституциялық ережелер 1954 жылғы Конституция және сайлау туралы жарлықпен алмастырылды, ол сайланған мүшелердің санын алтыға дейін арттырды, олар бес округтік орынға бөлінді (Роуд Таун екі өкілмен ұсырылды). 1967 жылғы Конституция сайланған мүшелердің санын жетіге дейін арттырды, әр округтен бір өкіл сайланды. 1977 жылы Сайлау жарлығы округтік орындардың санын тоғызға дейін көбейтті. 1994 жылғы Сайлау заңына сәйкес Британдық Виргин аралдары тоғыз округтік орынға қоса төрт аумақтық жалпы орын енгізді, нәтижесінде екі лауазымдық мүшемен (спикер және бас прокурор) бірге 13 сайланған мүшеден тұратын кеңес құрылды. Аумақтық жалпы орындарды енгізуге сол кездегі бас министр Лавити Стоутт қарсы шықты.
The first Legislative Council of modern times was formed in 1950 pursuant to the Constitution Act, 1950. It had eight members: two ex officio members, two nominated members and four elected members. Requirements for standing for election included income, property, and a deposit (forfeited with failure to garner a certain percentage of votes). The four members were elected in 1950 on a Territory wide basis. In 1954 the existing constitutional provisions were replaced by the Constitution and Elections Ordinance, 1954 which expanded the elected membership to six, divided amongst five district seats (with Road Town having two representatives). The 1967 Constitution expanded the elected membership to seven, with each district having a single representative. In 1977 the Elections Ordinance increased the number of district seats to nine. Pursuant to the Elections Act, 1994 the British Virgin Islands introduced four Territorial at large seats in addition to the nine district seats, making a total of 13 elected members to sit alongside the two ex officio members (the Speaker and the Attorney General). The introduction of the Territorial at large seats was bitterly opposed by the Chief Minister of the day, Lavity Stoutt.
Үлкен орындықтар
1994 жылғы сайлау туралы заңға сәйкес, 1994 жылы жалпы округтан сайланатын орындықтар қайта енгізілді. Бұл орындықтар аудандық орындықтарға қосымша болды. Кандидаттар 1950 жылғы жалпы сайлауда жалпы округтан сайланды, бірақ содан кейін мұндай сайлау болған жоқ. Қазіргі таңда Ассамблея палатасындағы төрт орын бүкіл аймақ бойынша сайланады және олар жалпы округтан сайланатын орындықтар деп аталады. Сәйкесінше, әрбір жалпы сайлауда әрбір сайлаушы бес дауысқа дейін бере алады: біреуін өз округінің өкіліне, ал қалған төрт дауысын жалпы округтан сайланатын орындықтарға үміткерлерге бере алады (әрбір сайлаушы әрбір үміткерге бір рет қана дауыс бере алады, бір үміткерге төрт рет дауыс беруге болмайды). Осыған байланысты, соңғы кезде жалпы округтан сайланатын орындықтар шешуші дауыс ретінде танылатындығы байқалады. Егер бір партия бүкіл аймақ бойынша екінші партиядан танымал болса, онда ол әдетте жалпы округтан сайланатын орындықтардың көпшілігін немесе барлығын жеңіп алады, бұл жеңімпаз партияның жұмысқа қабілетті көпшілігін қамтамасыз етуге көмектеседі. Қазіргі уақытта Ассамблея палатасындағы жалпы округтан сайланатын өкілдер – Стейси Мэтер, Шари де Кастро, Ронни Скелтон және Лорна Смит (Стейси Мэтер алғаш рет сайланып, спикердің орынбасары болып тағайындалды, ал Лорна Смит НДП партиясынан кандидат ретінде сайланды, бірақ Виргин аралдары партиясымен коалиция құрып, үкіметке өтіп, вице-премьер болып тағайындалды).
At large seats were reintroduced in 1994 pursuant to the Elections Act, 1994. The At large seats were in addition to the District seats. Candidates had been elected to At large seats in the 1950 general election, but not subsequently. At present four seats in the House of Assembly are elected on a Territory wide basis and these are referred to as the At large seats. Accordingly, at each general election every voter may cast up to five votes: one in relation to the representative for their District, and up to four in favour of candidates standing for the At large seats (each voter may only vote for any candidate one time it would not be possible to vote for the same At large candidate four times). Accordingly, in recent times the At large seats have tended to work as a swing vote if one party is more popular than the other Territory wide, then they will normally win most or all of the At large seats, which helps ensure that the winning party has a working majority. The present At large representatives in the House of Assembly are Stacy Mather, Sharie de Castro, Ronnie Skelton, and Lorna Smith (Stacy Mather was elected for the first time and appointed Deputy Speaker, and Lorna Smith was elected as an NDP candidate, but crossed the floor to form the government with the Virgin Islands Party and was appointed Deputy Premier]]).
Шарттары
Парламент Палатасы әдетте төрт жылдық мерзіммен жұмыс істейді. Жаңа мерзім өткен мерзімдегі Палата таратылғаннан кейін үш ай ішінде басталуға тиіс. Премьер-министрдің кеңесімен әрекет ететін Губернатор кез келген уақытта Палатаны таратуға болады (соның салдарынан "мерзімінен бұрынғы сайлау" жарияланады). Дегенмен, Губернатор Палатаның жалпы сайлаудан кейін алғашқы отырысы өткен күннен бастап төрт жыл ішінде Палатаны таратуға міндетті, егер ол бұрын таратылмаса. Палата таратылғаннан кейін жалпы сайлау кем дегенде 21 күннен кейін, бірақ Палата таратылғаннан кейін екі айдан кешікпей өткізілуі керек. Палатаның келесі отырысы таратылғаннан кейін үш ай ішінде басталуға тиіс (яғни, тарату күніне байланысты, жалпы сайлаудан кейін ең аз 28 күннен, ең көп 41 күннен кейін). Сондай-ақ, Палата отырысы күнтізбелік жылда кем дегенде бір рет үзіліске жіберуге тиіс, және бұл әдетте жаз айларында жасалады.
The House of Assembly normally sits in four year terms. A new term must commence within three months of the dissolution of the House from the previous term. The Governor, acting in accordance with the advice of the Premier, may dissolve the House at any time (thereby calling a "snap election"). However the Governor must dissolve the House within four years of the date when the House first meets after a general election unless it has been dissolved sooner. Once the House is dissolved a general election must be held after at least 21 days, but not more than two months after the dissolution of the House. The next sitting of the House must commence within three months of the dissolution (i. e. a minimum of 28 days and a maximum of 41 days after the general election, depending upon the date of dissolution and the calendar date that the election fell upon). The House must also be prorogued at least once per calendar year, and this is normally done over the summer.
Құзыреті
Парламент Палатасының басты құзыреті – заң шығарушы орган ретіндегі қызметі. Палатаға аумақ үшін заңдар қабылдау өкілеттігі берілген. Сондай-ақ, Палата тікелей түрде қолданыстағы заңдарды өзгерту және жою құқығына ие. Дегенмен, ешбір заң жобасы Палатаның қарауына түспейді және Палата Қаржы министрінің ұсынымы болмаса, аумақтың кірісіне немесе өзге де қаражатына салық салуды немесе арттыруды, сондай-ақ қандай да бір алым салуды немесе арттыруды көздейтін заң жобасын қарастырмайды. 2014 жылы Парламент Палатасы 2014 жылғы Заңдарды қайта қарау туралы заңды қабылдады. Бұл заң Бас прокурорға негізгі заңнамаға тікелей өзгеріс енгізу құқығын береді, көріне берсек, қолданыстағы заңдарды тәртіпке келтіру және жаңарту мақсатында. Алайда, Парламент Палатасының заң шығару (және заңға өзгеріс енгізу) өкілеттіктерін осылайша делегациялауға конституциялық құқығы бар-жоғы әлі анық емес.
The principal power of the House of Assembly is as a legislature. The House is vested with power to enact laws for the Territory. The House also, by implication, has power to amend and revoke existing laws. However, no Bill may be brought before the House, and the House shall not proceed on any Bill, which makes provision for imposing or increasing any tax, or imposing or increasing any charge on the revenues or other funds of the Territory except upon the recommendation of the Minister of Finance. In 2014 the House of Assembly passed the Law Revision Act, 2014. That legislation purports to confer direct power on the Attorney General to amend primary legislation, ostensibly to tidy up and modernise existing laws. However, it is not yet clear whether the House of Assembly has constitutional power to delegate its law making (and law amending) powers in this manner.