Кіріспе
Тринидад пен Тобагоның саясаты 1962 жылы тәуелсіздік алған Ұлыбритания және Солтүстік Ирландия Біріккен Корольдығының үлгісіндегі парламенттік демократия негізінде жұмыс істейді. 1976 жылғы республикалық Конституцияға сәйкес, монархтың орнына мемлекет басшысы ретінде Сенат пен Өкілдер палатасынан тұратын екіпалаталы Парламент мүшелерінен құралған сайлау алқасы таңдаған Президент келді. Ел Комонвеллға мүше болып қала берді және Лондондағы Корольдік Кеңестің сот комитетін жоғары саудалық сот ретінде сақтап қалды. Үкіметтің жалпы бағыты мен басқаруы Премьер-министр басқаратын Министрлер кабинетіне жүктеледі. Премьер-министр мен Министрлер кабинеті Өкілдер палатасына жауапты. Палатаның 41 мүшесі кем дегенде бес жылға сайланады. Президент Премьер-министрдің өтініші бойынша немесе Өкілдер палатасындағы сенімсіздік дауысынан кейін мерзімінен бұрын сайлау тағайындауы мүмкін. 1976 жылы дауыс беру жасы 21-ден 18-ге төмендетілді. Сенаттың 31 мүшесін Президент тағайындайды: 16-сын Премьер-министрдің кеңесімен, алтауын оппозиция жетекшісінің кеңесімен және тоғыз тәуелсіз азаматты қоғамның көрнекті өкілдерінен таңдайды. Жергілікті басқару тоғыз аймақтық корпорация және бес муниципалитет арқылы жүзеге асырылады. Тобаго 1980 жылы өзін-өзі басқару құқығына ие болды және Тобаго Ассамблеясымен басқарылады. 1996 жылы Парламент Тобагоның өзін-өзі басқаруын күшейтетін заң қабылдады. 2005 жылы Парламент Тәуелсіз Сайлау және шекаралар комиссиясының Өкілдер палатасындағы орын санын 36-дан 41-ге дейін арттыру туралы ұсынысын мақұлдады. Партиялық саясат көбінесе этникалық принцип бойынша жүреді, көптеген афро-тринидадтықтар Халықтық Ұлттық Қозғалысын (PNM) қолдайды, ал көптеген индо-тринидадтықтар Біріккен Ұлттық Конгресс (UNC) немесе оның алдыңғы партиялары сияқты үнділер көпшілігі бар партияларды қолдайды. Дегенмен, көптеген саяси партиялар өздерінің ықпалын кеңейтуге тырысады. 2007 жылғы жалпы сайлауға дейін Халық Конгресі (COP) деп аталатын жаңа саяси күш пайда болды. Уинстон Дукеран басқарған бұл партияның көп бөлігі бұрынғы UNC мүшелерінен құралды. Әртүрлі сайлау округтерінде маңызды, бірақ азшылық дауыс жинағанына қарамастан, COP бірде-бір орын жеңіп алмады. 2010 жылдың 16 сәуірінде мерзімінен бұрын жалпы сайлау жарияланды және 2010 жылдың 24 мамырында өтті. Сайлауда екі ірі күш қатысты: үкіметтегі PNM және UNC жетекшісі Камала Персад-Биссесар басқарған Халықтық серіктестік коалициясы, оған UNC, COP, Тобаго Халық Ұйымы (TOP) және екі еңбек және үкіметтік емес ұйым: Ұлттық Бірлескен Әрекет Комитеті және Әлеуметтік Әділет Қозғалысы кірді. Халықтық серіктестік 29 орын жеңіп, көпшілікті құрды, ал Камала Персад-Биссесар 2010 жылдың 26 мамырында елдің бірінші әйел Премьер-министрі болып ант берді. Қалған 12 орынды PNM жеңіп алды және парламенттегі оппозицияны құрады. Осы кезеңнен кейін ФИФА-ның бұрынғы вице-президенті Джек Уорнер құрған Тәуелсіз Либералдық партия пайда болды, ол Біріккен Ұлттық Конгрестің бұрынғы мүшесі болып табылды. 2015 жылғы жалпы сайлауда Кит Роули басқарған Халықтық Ұлттық Қозғалысы жеңіске жетті, ол 41 орынның 23-ін жеңіп алды. 2020 жылдың тамызында Премьер-министр Кит Роулидің үкіметтік партиясы PNM тағы да жалпы сайлауда жеңіске жетті.
The politics of Trinidad and Tobago function within the framework of a unitary state regulated by a parliamentary democracy modelled on that of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland, from which the country gained its independence in 1962. Under the 1976 republican Constitution, the monarch was replaced as head of state by a President chosen by an electoral college composed of the members of the bicameral Parliament, consisting of the Senate and the House of Representatives. The country has remained a member of the Commonwealth, and has retained the Judicial Committee of the Privy Council in London as its highest court of appeal. The general direction and control of the government rests with the Cabinet, led by a Prime Minister. The Prime Minister and Cabinet are answerable to the House of Representatives. The 41 members of the House are elected to terms of at least five years. Elections may be called earlier by the president at the request of the prime minister or after a vote of no confidence in the House of Representatives. In 1976, the voting age was reduced from 21 to 18. The Senate's 31 members are appointed by the President: 16 on the advice of the prime minister, six on the advice of the leader of the opposition, and nine independents selected by the President from among outstanding members of the community. Local government is through nine Regional Corporations and five municipalities. Tobago was given a measure of self government in 1980 and is governed by the Tobago House of Assembly. In 1996, Parliament passed legislation which gave Tobago greater self government. In 2005 Parliament approved a proposal by the independent Elections and Boundaries Commission to increase the number of seats in the House of Representatives from 36 to 41. Party politics has generally run along ethnic lines, with most Afro Trinidadians supporting the People's National Movement (PNM) and most Indo Trinidadians supporting various Indian majority parties, such as the current United National Congress (UNC) or its predecessors. Most political parties, however, have sought to broaden their purview. In the run up to the 2007 general election, a new political presence emerged called Congress of The People (COP). Led by Winston Dookeran, the majority of this membership was formed from former UNC members. Despite gaining a significant but minority share of the vote in various constituencies, the COP failed to capture a single seat. An early general election was called on 16 April 2010, and was held on 24 May 2010. Two major entities contested the election: the incumbent PNM, and a coalition called the People's Partnership, led by UNC leader Kamla Persad Bissessar, comprising the UNC, COP, Tobago Organisation of the People (TOP), and two labour and non governmental organisations: the National Joint Action Committee and the Movement for Social Justice. The People's Partnership won 29 seats and the majority, with Kamla Persad Bissessar being sworn in as the country's first female prime minister on 26 May 2010. The PNM won the remaining 12 seats and comprised the opposition in parliament. After the period a new party also emerged from an ex member of the United National Congress, known as the Independent Liberal Party which was founded by FIFA ex vice president Jack Warner. In the 2015 general election resulted in a victory for the People's National Movement, which won 23 of the 41 seats led by Keith Rowley. In August 2020, Prime Minister Keith Rowley’s ruling party PNM won the general election again.
Заң шығарушы билік
Тринидад және Тобаго Республикасының Парламенті екі палатадан тұрады. Өкілдер палатасында 41 мүше бар, олар бір мандатты округтерде бес жылдық мерзімге сайланады. Сенат 31 мүшеден құралды: Премьер-министрдің ұсынысы бойынша тағайындалған 16 Үкімет сенаторы, Оппозиция жетекшісінің ұсынысы бойынша тағайындалған алты Оппозициялық сенатор және азаматтық қоғамның басқа да секторларын ұсыну үшін Президент тағайындаған тоғыз тәуелсіз сенатор. 15 мүшеден тұратын Тобаго Ассамблеясы Тобагоға қатысты шектеулі автономияға ие.
Сот тармағы
Елдің ең жоғары соты – Тринидад және Тобаго апелляциялық соты, оның бас судьясын президент премьер-министрмен және оппозиция жетекшісімен кеңескеннен кейін тағайындайды. Тринидад және Тобагоның қазіргі Бас судьясы – Айвор Арчи. Кейбір мәселелер бойынша соңғы шағым Лондондағы Тайлық Кеңесінің Сот комитетімен шешіледі. Тринидад және Тобаго Кариб бассейніндегі көрші елдері (Caricom) Кариб теңізінің Әділет сотының (CCJ) кеңсесі орналасқан жері ретінде таңдалды, ол 2003 жылдың күзінде Тайлық Кеңесінің Сот комитетін алмастыруға тиіс болған. Дегенмен, үкімет бұл өзгерісті күшіне енгізу үшін қажетті заңды қабылдай алмады.
Әкімшілік бөлімшелер
Тринидад бес муниципалитетке бөлінеді: Арима, Чагуанас, Порт-оф-Испания, Пойнт-Фортин, Сан-Фернандо және тоғыз аймақтық корпорация: Кува–Табакит–Талпаро, Диего Мартин, Пенал–Дебе, Принс-Таун, Майаро–Рио-Кларо, Сан-Хуан–Лавентиль, Сангре-Гранде, Сипария және Тунапуна–Пиарко. Тобагодағы жергілікті басқаруды Тобаго Ассамблеясы жүзеге асырады.