Екінші дүниежүзілік соғыстағы американдық бомбалаушылардың тактикалық құрамы

Кіріспе

Америкалық Екінші дүниежүзілік соғыстағы ауыр бомбалаушылардың тактикалық құрамы

Жауынгерлік тізбек – АҚШ Әскери Әуе күштерінің Екінші дүниежүзілік соғысында қолданған ауыр (стратегиялық) бомбалаушылардың тактикалық құрамы. Жауынгерлік тізбек "эшелонды құрам" деп те аталды. Оның қорғаныс мақсаты – бомбалаушылардың қару-жарағының оттық күшін шоғырландыру, ал шабуылда – нысанаға бомбаларды жинақы түрде тастау. Бұл тұжырымды Англиядағы 305-ші бомбалау тобының командирі, полковник Кертис Е. Лемей ойлап тапты. Дегенмен, 8-ші Әуе күштері 1942 жылдың 17 тамызындағы алғашқы бомбалау миссиясынан бастап әртүрлі тактикалық құралымдармен тәжірибе жүргізді, олардың бірнешеуі де "тізбектер" деп аталды. Лемей тобы 1942 жылдың желтоқсан айында "сүйір ұшы бар" жауынгерлік тізбекті жасады, және бұл құрам содан кейін пайда болған жауынгерлік тізбектердің көптеген түрлерінің негізі болды. Бұл құрам бомбалаушылардың көптеген қару-жарақтарының ату аймағын шектеді. 8-ші Әуе күшінің алғашқы екі ауыр бомбалау тобы Солтүстік Африкаға ауыстырылды және қазан және қараша айларында олардың орнына төрт жаңа B-17 тобы (306-шы, 91-ші, 303-ші және 305-ші топтар) және екі B-24 Liberator (44-ші және 93-ші топтар) келді, олардың әрқайсысы өз құралымдарымен тәжірибе жүргізді. Олардың алғашқы миссияларында көптеген техникалық ақаулар болды ("тоқтатулар"), бұл тиімді схемаларды әзірлеуге кедергі келтірді. 1942 жылдың қарашасынан соғыс аяқталғанға дейін жағдайдың өзгеруіне байланысты жауынгерлік тізбектің әртүрлі конфигурациялары қабылданды, әсіресе, бомбалаушылардың нашар алдыңғы оттық күшіне қарсы бағытталған неміс тактикасы өзгерді. 305-ші топ 18 ұшақтың "сүйір ұшы бар" құрамын енгізді, онда ұшақтар элементтер ішінде және эскадрильялар топ ішінде күнге қарай төмен орналастырылды. Бұл жоғарыдағы ұшақтағы қару-жарақ операторларына төмендегі ұшақты соқырлықсыз көруге мүмкіндік берді. Алдыңғы жағынан қарағанда құрам баспалдақтарға ұқсады, ал бүйірден және жоспардан қарағанда – сүйір ұшқа ұқсайды. Бұрынғы топтық құралымнан айырмашылығы, онда жетекші бомбалаушы ең төменгі позицияда ұшқан, енді ол құрамның ортасына тік орналастырылды. 305-ші топ 1942 жылдың 6 желтоқсанында Лилль қаласына жасалған миссияда бұл құрамды сәтті сынап көрді, және ол бірден қалған үш B-17 тобы тарапынан қабылданды. 1943 жылы жауынгерлік тізбектерді ұйымдастыру үшін ерекше бояу схемалары бар ескі бомбалаушылар – құрастыру ұшақтары пайдалануға берілді. Бұл ұшақтар соғыс бойы қолданыла берді, тіпті басқа да технологиялық жетістіктер пайда болғаннан кейін де.

The combat box was a tactical formation used by heavy (strategic) bombers of the U. S. Army Air Forces during World War II. The combat box was also referred to as a "staggered formation". Its defensive purpose was in massing the firepower of the bombers' guns, while offensively it concentrated the release of bombs on a target. Creation of the concept is credited to Colonel Curtis E. LeMay, commander of the 305th Bombardment Group in England. However the Eighth Air Force had been experimenting with different tactical formations since its first bombing mission on 17 August 1942, several of which were also known as "boxes". LeMay's group did create the "javelin down" combat box in December 1942, and that formation became the basis for the numerous variations of combat boxes that followed. and left many bomber gunners with restricted fields of fire. The original two heavy bomb groups of the Eighth Air Force transferred to North Africa and were replaced in October and November by four new groups of B 17s (the 306th, 91st, 303rd, and 305th groups), and two of B 24 Liberators (44th and 93rd BGs), each of which experimented with its own formations. Their early missions included numerous mechanical turnbacks ("aborts") which hampered development of effective schemes. Between November 1942 and the end of the war various configurations of the combat box were adopted to meet changing conditions, particularly changed German tactics that stressed head on attacks against the weak forward firepower of the bombers. The 305th BG innovated the 18 aircraft "javelin down" formation, which stacked planes within an element and squadrons within a group downwards in the direction of the sun. This aided gunners on the higher aircraft in seeing lower aircraft without being blinded by glare. In the front elevation the formation resembled a set of stairs, but in profile and plan resembled a spear point. Unlike earlier group formations in which the lead bomber had flown in the lowest position, it now was placed in the center of the formation vertically. The 305th successfully tested the formation on a December 6, 1942, mission to Lille, and it was immediately adopted by the other three B 17 groups. In 1943, the use of assembly ships, modified older bombers with unique paint schemes, to organize combat boxes was devised. These planes continued to be used throughout the war, even with the invention of other technological advances.

Қанат қораптары

Ұрыс қорабы бастапқыда ұшақ тобының айналасында жасалған болса да, ол "жауынгерлік қанатта" бірге ұшатын үш топтың құрамына енді, олардың барлығы ортада жетекші бомбашы (немесе бомбашы топтамасы) және екі бомбашы (немесе топтамалар) бірден V пішінде, бірі жоғары, бірі төмен, ортаға жақын орналасып, өзара қорғаныс үшін жақын болды. Жаңа ұрыс қораптары қолданыла берді, бірақ топтар көлденең бағанаға орналастырылды және олардың шабуылға ұшырау қаупін азайту үшін биіктігі жоғарылатылды. Бұл артта қалған құрылымдарға әкелді, бұл қорғаныс тактикасына да, бомбалаудың тиімділігіне де әсер етті. 54 ұшақтың "қанат қорабы" (негізінен үш 18 ұшақтық қорап топтық қорапқа ұқсас) бас-аяқ шабуылдарға қарсы қорғаныс атысын қамтамасыз ету қажеттілігінен пайда болды. Формациялар топтастырылып, эскадрильялар күн сәулесінен алыстатылып, топтар қарама-қарсы бағытта топтастырылып, қанатты қораптар жинақталды. 1943 жылдың мамырына дейін 8-ші әскери-әуе күшінде (AF) тек төрт B-17 бірлігі болғандықтан, құрама топтар әртүрлі топтардың эскадрильяларын біріктіру арқылы құрылды немесе төртінші топ қанатты қорапқа қосылып, ромб пішіндес қорап жасалды. Соңғысы қанаттың артында ұшып, Люфтваффенің формациялардың шеттеріне шабуыл жасау тактикасына бейімделді. Қанат қорабы көбінесе тік бойда 914 метрге, тереңдігі 2134 метрге, ені 610 метрге созылып, оны күтіп ұстау қиын болды. Бізге бомбалар құлаған жерде B-17 ұшағы орналаспаған. Кейінгі суреттерде B-17 ұшағының сол жақ тұрақтандырғышы жоғарыдан түсірілген 500 фунттық бомбамен қиратылған. Ұшақ тік құлап, бақылаудан шығып, жоғалып кетті. Бұрын айтқандай, бомбалардың құлынды болу үшін 500 метр немесе одан да көп жерге құлап түсуі керек еді". 1943 жылдың жазында 8-ші әскери-әуе күшінің (BG) ұшқышы Ричард Райли Джонсон 8-ші әскери-әуе күшінің саны 16 топқа дейін, ал B-24-тердің саны 4 топқа дейін ұлғайғанын хабарлады, ал келесі маусымға қарай 39 топқа дейін өседі. Ауыр бомбардировщик топтарының ұйымдастыру кестесі мен жабдықтары 35-тен 62 ұшаққа дейін артты, 1943 жылдың күзінде жаңа бомбардировщиктердің көптеп келуі басталды, және көптеген топтар бір миссияда екі топтық қорапты ұшқандықтан, құрама топтарды пайдалану тоқтатылды. 8-ші әскери-әуе күшінің B-17 ұшақтары қолданған 54 ұшақтық қанатты жауынгерлік қорабы формацияны ұстап тұру үшін жаттығу мен тәртіпті қажет етті. Алдыңғы бомбашылардың құйындылығы да формацияны сақтап қалудың қиындығын арттырды. Дегенмен, 54 ұшақтық қорап ұшақтарға қарсы қорғану үшін 700-ден астам ауыр калибрлі қорғаныс пулеметтерін ұстап тұруға қабілетті болды. 1944 жылдың мамыр айында зениттік артиллерия үлкен қауіпке айналған кезде 36 ұшақтық қорап әлдеқайда еркін құрылымда қайта жандандырылды және маңызды ұрыс қарсылығы күтілген күндерден басқа соғыстың соңына дейін стандартқа айналды.

Although the combat box was initially designed around a group of airplanes, it was expanded to include a formation of three groups flying together as a "combat wing", all of which were based on the same triangular design of a leading bomber (or grouping of bombers) in the center, and two bombers (or groupings) immediately behind in a vee shape, with one at an altitude above and one below the center in close proximity for mutual defense. The new combat boxes continued to be used, but groups were placed in a horizontal column and stacked at increasing altitude to decrease their vulnerability to attack. This resulted in the rear formations lagging behind which impacted both defensive tactics and bombing performance. The wing box, a 54 plane formation (basically three 18 plane boxes stacked in a similar fashion to the group box), evolved from a need to provide defensive fire against head on attacks. The formations were stacked so that while squadrons were stacked away from the sun on missions, groups were stacked in the opposite direction, making for a more compact wing box. Because the Eighth AF had only four B 17 units until May 1943, composite groups were formed by combining squadrons from different groups, or a fourth group was added to the wing box to form a diamond shaped box. The latter was flown in a trailing position behind the wing and proved susceptible to Luftwaffe tactics of attacking the extremities of formations. The wing box was often spread 3000 feet (914 m) vertically, 7000 feet (2134 m) deep, and 2000 feet (610 m) across and was difficult to maintain.) in the path of our falling bombs was a B 17 out of position. Later pictures show a B 17 having his left stablizer shorn off by a five hundred pound bomb dropped from above. That plane went into a steep dive, out of control, and was lost. As mentioned before, the bombs had to fall about five hundred feet or more before the protective vane spun off to leave the bomb armed." —303rd BG pilot Richard Riley Johnson</blockquote>

In the summer of 1943 the Eighth expanded in size to 16 groups of B 17s and 4 of B 24s, and by the following June would grow to 39 groups. The table of organization and equipment for heavy bombardment groups was increased from 35 to 62 planes with a huge influx of new bombers beginning in the autumn of 1943, and the use of composite groups was discontinued as many groups flew two group boxes on a single mission. The 54 plane wing combat box used by the Eighth's B 17s required both practice and discipline to maintain formation. Turbulence from leading bombers added to the difficulty of maintaining formation. The 54 plane box is capable of fielding upwards of 700 heavy calibre defensive machine guns in total to serve as a formidable defense against fighters, however. As flak became the greater threat in May 1944, the 36 plane box was resurrected in a much looser formation and became the standard through the remainder of the war except on days when significant fighter opposition was anticipated.

Топтық ұрыс қорабының түзетулері

1943 жылдың қазан айында алғашқы радармен басқарылатын "Патфайндер" тобы жұмыс істей бастады, бұл қолайсыз ауа райы жағдайында бомбалауды оңтайландыру үшін ықшам 36 ұшақтың тобын қажет етті. Бұл бастапқыда эскадрилья құрамындағы үш ұшақтың элементтерінің санын екіден төртке дейін екі есеге көбейту арқылы және соқтығысудан сақтау үшін элемент ішіндегі үш ұшақты да бірдей биіктікте орналастыру арқылы іске асырылды. Бомбалау үлгісін одан әрі қысқарту үшін, алмас формациясындағы төрт 9 ұшақты эскадрильяны пайдалану арқылы құралым өзгертілді. 1944–1945 жылдардың қысында, зениттік артиллериядан болатын шығындарды азайту басымдыққа ие болды. 27 ұшақтың қорабы 1945 жылдың барлық кезеңінде B-17 үшін стандартты болып қалыптасты, бір снарядтың жарылуынан формацияға қатысты ауыр зақымды болдырмау үшін көлденең бағытта кеңірек таратылды. Сонымен қатар, қанаттағы ұшқыштар элемент жетекшілеріне жақынырақ ұшып, тік бойынша 750 фут (229 м), алдыңғы жағынан 198 метр және көлденең бағытта 1170 фут (357 м) көлемдегі қорап құрды. Бұл соңғы нұсқа зенитшілерге кішкентай нысана ұсынды, өте жақсы бомбалау үлгілерін жасады және ұшу мен басқару оңай болды. Бірінші бөлімнің орталық эскадрильясы ("Able Box" деп аталды) топ жетекшісін қамтитын алты ұшақтың біріктірілген құрамы болды, ал оның қанатында жетекшінің орынбасары ұшты. "Able Box" эскадрильясының қалған төрт ұшағы сол миссияға тағайындалған екі эскадрильядан алынған, ал алты бомбалаушы екі "V" формациясында, бірінен соң бірі және төменгі биіктікте орналастырылған. Бас эскадрильяның әр жағында "Baker Box" (оң жақта) және "Charlie Box" (сол жақта) деп аталатын жеті бомбалаушы қорабы болды, әр қорап бір эскадрильяның бомбалаушыларынан тұрды, сондай-ақ үштен, әр эскадрилья қорабының ортаңғы артқы (алтыншы позициясы) орнында ұшатын қосымша бомбалаушымен және "Құйрық соңы Чарли" деп аталды. Бұл жетінші позицияны әдетте эскадрильяның ең тәжірибесіз экипажы ұшып, жауынгерлік шабуылдарға осал болды, сондықтан оны "қабір бұрышы" немесе "Пурпур жүрек бұрышы" деп атады. Топтың екінші бөлімі бірдей конфигурацияланған, тек оның қораптары "Dog", "Easy" және "Fox" деп аталды. Қораптың әр позициясы нөмірленген, сондықтан топ жетекшісі "Able One" позициясында ұшты, ал сол жақ артқы эскадрильяның "Tail end Charlie" ұшқышы "Fox Seven" позициясында болды. Екінші бөлім бірінші бөлімнен шамамен 152 метр төмен ұшты. Көлденең бағытта кең болғандықтан, алты қораптық құрылым ықшам болмады, ұшу қиын болды және осылайша бомбалаудың дәлдігі төмен болды. Он бесінші әуе армиясы 1944 жылдың жазында бомбалаудың дәлдігін арттыру үшін алмас формациясын қабылдады, бірақ бұл зениттік артиллериядан шығындарды арттырудың жағымсыз салдарына да әкелді. Бұл формация қораптардың санын алтыдан төртке дейін азайтты, әрқайсысында үш ұшақтың үш элементі және "Tail end Charlie" болды. Алты қораптық формациядағыдай, арттағы элементтер жоғары жетекшіден төмен қарай жиналды, ал төртінші қораптың ("Dog Ten") "Tail end Charlie" әлі де "Пурпур жүрек позициясы" деп аталды.

In October 1943 the first radar guided Pathfinder group began operations, bringing about a need for a compact 36 plane group formation to optimize bombing performance in adverse weather conditions. This was done initially by doubling the number of three plane elements in a squadron formation from two to four, and placing all three planes within an element at the same altitude to avoid collisions. A variation of the formation using four 9 plane squadrons in a diamond formation was developed to compress the bombing pattern further. During the winter of 1944–45, minimizing losses to flak became a priority. The 27 plane box became standard for B 17s for all of 1945, spread more laterally to avoid catastrophic damage to the formation from a single shell burst. At the same time wingmen flew more forward on element leaders, creating a box that was stacked 750 feet (229 m) vertically, 650 feet (198 m) from front to back, and 1170 feet (357 m) laterally. This final variation presented flak gunners with a small target, produced excellent bomb patterns, and was both easy to fly and control. The center squadron (known as Able Box) of the first unit was a composite formation of six aircraft containing the group leader, with the deputy leader flying on its wing. The other four aircraft of Able Box were from the two squadrons assigned to the unit for that mission, with the six bombers formed in two vee formations in trail and stepped lower in altitude. On each side of the lead squadron were seven bomber boxes called Baker Box (to the right) and Charlie Box (to the left), each box made up of bombers of one squadron, also in vees of three, with one additional bomber flying in the slot of the center rear (sixth position) of each squadron box, and known as "Tail end Charlie". This seventh position was usually flown by the least experienced crew in the squadron and was vulnerable to fighter attack, so perilous that it was commonly called the "coffin corner" or "Purple Heart corner". The second unit of the group formation was configured identically, except that its boxes were named Dog, Easy, and Fox. Each position within a box was numbered, so that the group leader flew the Able One position while the Tail end Charlie of the leftmost rear squadron flew Fox Seven. The second unit flew at an altitude approximately 500 feet (152 m) lower than the first unit. Because it was laterally wide, the six box formation was not a compact formation, was cumbersome to fly, and thus was less efficient in bombing accuracy. The Fifteenth Air Force adopted the diamond formation during the summer of 1944 to increase its bombing accuracy, but this also had the negative consequences of increasing losses to flak. This formation reduced the number of boxes from six to four, each flying three elements of three planes each with a Tail end Charlie. As with the six box formation, the trailing elements were stacked downward from the high leader, and the Tail end Charlie of the fourth box (Dog Ten) was still often referred to as "the Purple Heart position".