Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канада Корольдік Әскери-теңіз флотының эсминшісі
Destroyer of the Royal Canadian Navy
{|
{|
2263 тонна (қалыпты), 2800 тонна (толық жүк)
DDH ретінде:
2260 тонна (қалыпты), 3051 тонна (толық жүк)
|Кеме ұзындығы=366 фут (112 м)
|Кеме ені=42 фут (13 м)
|Кеме биіктігі=
|Кеме сусыру тереңдігі=*DDE: 13 фут (4 м)
DDH: 14 фут (4 м) Ол ресми түрде 1963 жылғы 28 маусымда DDH 234 белгісімен қайта жіктелді. 1988 жылы қызметтен босатылғаннан кейін, кеме 1995 жылы жойылғанға дейін портодағы оқу кемесі ретінде пайдаланылды. Кеме сол жылы сүңгіп кетті.
2263 tons (normal), 2800 tons (deep load)
As DDH:
2260 tons (normal), 3051 tons (deep load)
|Ship length=366 feet (112 m)
|Ship beam=42 feet (13 m)
|Ship height=
|Ship draught=*As DDE: 13 feet (4 m)
As DDH:14 feet (4 m) She was officially reclassed with pennant DDH 234 on 28 June 1963. After being paid off in 1988, the vessel was used as a harbour training ship until being discarded in 1995. The vessel sank under tow to the breakers that year.
Дизайн және сипаттама
Сент-Лоран класының қажеттілігі 1949 жылы Канада НАТО-ға қосылғанда және суық соғыс басталған кезде туындады. Канада Корольдік теңіз күштеріне (RCN) су астына қарсы күрес (ASW) және Солтүстік Атлантиканың батыс бөлігіндегі теңіз кеңістігін бақылау міндеті жүктелді. Сент-Лоран класы британдық 12-типтің ұқсас операциялық талаптары бойынша салынды және сол машиналық қондырғымен жабдықталды. Кеменің алдыңғы бөлігіндегі дөңгелек жиек мұздың түзілуін болдырмау үшін жасалды. Кемелер қатал канад жағдайларында жұмыс істеуге арналған. Олар ядролық, биологиялық және химиялық шабуылдарға қарсы тұру үшін салынды, нәтижесінде дөңгелек корпустың, үздіксіз негізгі палубаның және ластанушы заттарды жууға арналған алдын ала ылғалдандыру жүйесінің дизайны пайда болды. Кемедегі тұрғын жайлар экипаж қауіпсіздігі үшін ластанудан оқшаулануға болатын "цитадельдің" бөлігі болды. Кемелерді олардың салыстырмалы түрде жайлы экипаж бөлімдері үшін кейде "Кадиллактар" деп атады; бұл сонымен қатар Канаданың әскери кемелеріндегі әрбір экипаж мүшесі үшін гамактардың орнына төсек орны болған алғашқы кемелер болды. Салынған күйінде кемелердің жалпы ұзындығы 112 метр (366 фут), ені 13 метр (42 фут) және сусымасы 4 метр (13 фут) құрады. Эскорт кемелері стандартты және толық жүктемеде белгілі бір сусымаға ие болды. Эскорт кемелерінің экипажында 12 офицер және 237 сарбаз болды. Кемелердің қызмет ету мерзімі белгілі болды. 1962-1963 жылдары "Ассинибойн" кемесіне орнатылған "beartrap" құрылғысы осы тұжырымды аяқтады. Ұшақты қауіпсіз сақтап, "beartrap" ұшу-қону алаңында ұшақты жылжыту қажеттілігін жойды. Барлық жеті Сент-Лоран кемелері тікұшақ алаңшаларымен және SQS 504 өзгермелі тереңдіктегі сонармен (VDS) жабдықталды. Бір түтік тікұшақ ангарының алдыңғы бөлігін кеңейту үшін екі қабатты түтікке өзгертілді. Сонымен қатар екі 40 мм-лік зениттік қарулары алынып тасталды.
The need for the St. Laurent class came about in 1949 when Canada joined NATO and the Cold War was in its infancy. The Royal Canadian Navy (RCN) was assigned responsibility for anti submarine warfare (ASW) and controlling sea space in the western North Atlantic. The St Laurent class were built to an operational requirement much like that which produced the British Type 12, and were powered by the same machinery plant. The rounded deck edge forward was adopted to prevent ice forming. The vessels were designed to operate in harsh Canadian conditions. They were built to counter nuclear, biological and chemical attack conditions, which led to a design with a rounded hull, a continuous main deck, and the addition of a pre wetting system to wash away contaminants. The living spaces on the ship were part of a "citadel" which could be sealed off from contamination for the crew safety. The ships were sometimes referred to as "Cadillacs" for their relatively luxurious crew compartments; these were also the first Canadian warships to have a bunk for every crew member since previous warship designs had used hammocks. As built, the ships were 366 feet (112 m) long overall with a beam of 42 feet (13 m) and a draught of 13 feet (4 m). The destroyer escorts displaced standard and at deep load. The destroyer escorts had a crew of 12 officers and 237 enlisted. The ships had an endurance of at Th development of the beartrap, installed in Assiniboine during her 1962–63 conversion, finalized the concept. By keeping the aircraft secure, the beartrap eliminated the need for deck handling from landing to the hangar, or from hangar to takeoff. All seven St Laurents were fitted with helicopter platforms and SQS 504 Variable Depth Sonar (VDS). The single funnel was altered to twin stepped funnels to permit the forward extension of the helicopter hangar. The two 40 mm guns were also removed.
Пайдалану тарихы
Ассинибойн кемесі 1952 жылғы 19 мамырда Квебек штатының Сорел қаласында Marine Industries компаниясымен салынды және 1954 жылғы 12 ақпанда суға жіберілді. Кеме 1956 жылғы 16 тамызда Корольдік Канада теңіз күштеріне тапсырылды. Ассинибойн әскери қызметке алынғаннан кейін, Канаданың үшінші эскорт эскадрильясының құрамында шығыс жағалауға бекітілді. 1956 жылғы қазан және қараша айларында Ассинибойн бірінші канадалық эскорт эскадрильясымен бірге Солтүстік Еуропаға сапар шекті, бірнеше порттарға тоқтады. Тікұшақ тасымалдайтын эсминецке түрлендірілгеннен кейін, ол қайтадан шығыс жағалауға бекітілді. Кеме "beartrap" жүйесін сынақтан өткізу үшін пайдаланылды және келесі екі жыл бойы жүйені сынау үшін қолайсыз ауа-райы жағдайларын іздеді. 1975 жылғы 21 қаңтарда Ассинибойн "Барма" жүк кемесінің экипажын құтқарып алды, бірақ құтқару жұмыстары жоғары желдің салдарынан қиынға соқты. Ассинибойн 1979 жылғы 23 сәуірде басталған Эсминецтердің қызмет ету мерзімін ұзарту (DELEX) бағдарламасына Канада әскерлерімен таңдалды және 16 қарашада жөндеуді аяқтады. Жөндеу жұмыстарын Монреальдегі (Квебек) Vickers Ltd. компаниясы жүргізді. 1984 жылы "Tall Ships" жарысының эскорты ретінде қызмет еткен кезде, ол жоғалған "Marques" желкенді кемесінің экипажын іздеуге қатысты және Кариб теңізінде батып кетті.
Assiniboine was laid down on 19 May 1952 by Marine Industries at Sorel, Quebec and launched on 12 February 1954. The ship was commissioned at Sorel into the Royal Canadian Navy on 16 August 1956 and initially carried the hull number DDE 234 as a destroyer escort. After commissioning, Assiniboine was assigned to the east coast as part of the Third Canadian Escort Squadron. From October to November 1956, Assiniboine sailed with the First Canadian Escort Squadron to northern Europe, making a series of port visits. After returning from her conversion to a helicopter carrying destroyer, she was assigned once again to the east coast. The ship was used for trials of the beartrap hauldown system and spent the following two years finding inclement weather conditions to test the system. On 21 January 1975, Assiniboine recovered the crew from the freighter Barma, the rescue effort hampered by high winds. Assiniboine was selected by the Canadian Forces for the Destroyer Life Extension (DELEX) program beginning on 23 April 1979 and completed this refit on 16 November. The refit was performed by Vickers Ltd. at Montreal, Quebec. In 1984, while acting as an escort for the Tall Ships race, she was part of the search for the crew of the lost sailing vessel Marques. and sank in the Caribbean Sea while under tow.