Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық актер
American actor
Филипп Де Лейси (25 шілде 1917 – 29 шілде 1995) – Францияда туған американдық бала актер, ересек болғаннан кейін фильм өндірушісі, режиссер және оператор болды.
Philippe De Lacy (July 25, 1917 – July 29, 1995) was a French born American child actor who became a film producer, director, and cinematographer in adulthood.
Ерте өмір
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде дүниеге келген Филипп әкесінен айырылған болатын, содан кейін анасы мен бес туысы неміс снарядының салдарынан отбасы үйін қиратып, қаза болды. Оқиға болған кезде ол бар болғаны екі күндік нәресте еді, бірақ әжесінің үйінің жертөлесінде тым қиын жағдайда тірі қалды. Оны АҚШ Әйелдерінің Шетелдегі Ауруханасымен байланысы бар Эдит Де Лейси ханым асырап алды. Соғыс аяқталғаннан кейін, миссис Де Лейси Филиппті Америкаға алып келді, онда оның сыртқы келбеті журналдардағы жарнамаларға модель ретінде жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Модельдік жұмыстары оны Голливудтың назарына түсірді және төрт жасында ол алғашқы фильмінде шағын рөлде ойнады. Филипптің балалық шағының оқиғасы Мадлен Брандейс жазған "Әлем балалары" сериясының бір бөлігі болған "Бельгиялық кішкентай Филипп" атты балалар кітабының негізгі тақырыбы болды.
Born during World War I, the already fatherless Philippe lost his mother and five siblings when a German shell devastated the family home. Only two days old at the time of tragedy, the boy was kept alive, but barely, in the basement of his grandmother's house. He was adopted by Mrs. Edith De Lacy, who was associated with the U. S. Women's Overseas Hospital. After the war ended, Mrs. De Lacy brought Philippe to America, where his looks soon created opportunities for him as a model for magazine advertisements. His modeling assignments brought him to the attention of Hollywood, and he appeared in his first film in a bit part at the age of four. Phillipe's childhood story was used as the subject of a fictional children's book, Little Philippe of Belgium, written by Madeline Brandeis as part of her "Children of the World" series.
Ерте мансап
Де Лейси 1920 жылдары бірнеше студияда тәуелсіз жұмыс істеді, бірақ көбінесе Paramount үшін. 1924 жылы ол Бетти Бронсонмен бірге «Питер Пэн» классикалық нұсқасында Майкл Дарлинг рөлін ойнады. Ол Джон Барримордың «Дон Жуан» (1926) фильмінде он жасында жас Дон Жуан рөлінде ойнады, ал 1927 жылы Эрнст Любичтің есте қаларлық «Ескі Гейдельбергтегі студент ханзадасы» фильмінде жас ханзада Карл Генрих рөлін ойнады, онда Рамон Новарро мен Норма Ширер де ойнады. Сонымен қатар, 1927 жылы ол Грета Гарбо мен Джон Гилбертпен бірге Толстойдың «Анна Каренина» романының жаңа өңделген нұсқасы – «Махаббат» фильмінде ойнады, онда ол Аннаның ұлы, Сережа Каренин рөлін сомдады. Дыбыстық кино дәуірі келгенде Де Лейсидің актерлік карьерасы құлдырады, ол бала актерінен ересек актерге айнала алмады. Фильмдерден басқа, Де Лейси театр сахнасында да жұмыс істеді. Бірақ ол өспірім шағында балалық келбетін жоғалтып, 1930 жылдардың басында кинодан кетуге мәжбүр болды.
De Lacy freelanced for several studios in the 1920s, but mostly for Paramount. In 1924 he played the role of Michael Darling in the classic silent version of Peter Pan, with Betty Bronson. He played the young Don Juan at ten years of age in John Barrymore's Don Juan (1926), and in 1927 he played the young prince Karl Heinrich in Ernst Lubitsch's memorable The Student Prince in Old Heidelberg, which also starred Ramon Novarro and Norma Shearer. Also in 1927 he starred with Greta Garbo and John Gilbert in Love, an updated version of the Tolstoy novel Anna Karenina in which he played the young son of Anna, Serezha Karenin. When the sound era arrived De Lacy's acting career was declining, and he never made the transition from child actor to adult. Apart from his films, De Lacy also did some work in the theatre. However he had lost his boyish charm by his early teens and retired from the screen in the early 1930s.
Кейінгі мансап
Де Лейси фильмдердің өндірісіне продюсер, режиссер және оператор ретінде белсенділік танытты. Ол режиссер Луи Де Рошемонның ассистенты болды және 1940 жылғы «Біз бақылайтын қамалдар» фильмінде оныңмен бірге жұмыс істеді. Соңында ол 25 жылдан астам басқарған J. Уолтер Томпсон жарнама агенттігінің атқарушы директоры болды. Де Лейсидің алғашқы жұмысы 1942 жылы АҚШ қарулы күштерінің үгіт фильмі «Мы – теңізшілер» үшін редакторлық көмекші ретінде болды. Радио және теледидар хабаршысы Уэстбрук Ван Ворхис осы деректі фильмге баяндама жасады, ол іс жүзінде толыққанды шайқас фильмі болды. 1944 жылы Де Лейси тағы бір деректі фильмге қатысты, бұл жолы АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін, «Йорктаун» кемесінде түсірілді. Осы деректі фильмдегі баяндамашылар актерлер Роберт Тейлор (сол кезде теңіз күштерінде лейтенант болған) және француз тілінде баяндама жасаған Чарльз Бойер болды. Де Лейси «Жауынгер әйел» фильмінің операторы болды және оған үш нағыз теңіз командирі көмектесті. Бұл фильм 1945 жылы «Оскар» сыйлығын ең үздік деректі фильм номинациясы бойынша жеңіп алды. Де Лейси 1950 жылы телесериалды режиссуралап, сонымен қатар жергілікті голливудтық телеарнаның директоры болды. Де Лейси Роберт Л. Бендикпен бірлесіп 1955 жылы қаржылық жағынан табысқа ие болған «Cinerama Holiday» деректі фильмінің режиссері болды. Он жылдан астам көрінбегеннен кейін, фильм 2013 жылы Blu-ray форматында қайта шығарылды.
De Lacy concentrated on the production end of films as a producer, director and cinematographer. He became an assistant to director Louis De Rochemont and worked with him in the 1940 film The Ramparts We Watch. Eventually he became an executive with the J. Walter Thompson advertising agency, a position he held for over 25 years. De Lacy's first credit was in 1942 as an editorial associate for the US armed forces propaganda film We Are The Marines. Radio and television announcer Westbrook Van Voorhis provided the narration for the documentary, which was effectively a full length fighting feature. In 1944, De Lacy was involved in another documentary, this time for the US Navy, filmed aboard the carrier Yorktown. The narrators in this documentary were actors Robert Taylor (who was actually a lieutenant in the navy at the time) and Charles Boyer who supplied the French narration. De Lacy was the cinematographer in The Fighting Lady and had three real life naval commanders to assist him. This film won the 1945 Oscar for Best Documentary. De Lacy then turned his hand to directing a television series in 1950, and in addition, he also became manager of a local Hollywood television station. De Lacy also co directed the financially successful 1955 documentary film Cinerama Holiday with Robert L. Bendick. After being largely unseen for decades, the film was released on Blu ray in 2013.
Өлім
Де Лейси 78 жасында Кармель-би-Си, Калифорнияда қуық ішегінің қатерлі ісігінен қайтыс болды. Оның күлі теңізге шашылды.
De Lacy died from colon cancer in Carmel by the Sea, California, aged 78. His cremated remains were scattered at sea.