Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Манчестердегі ғимарат, Англия
Building in Manchester, England
Анкоатс ауруханасы және Ардвик және Анкоатс диспансері (әдетте Анкоатс ауруханасы деп аталады) – Англияның Манчестер қаласының орталығының солтүстігінде, Анкоатс ауданында орналасқан үлкен қалалық аурухана. Ол 1875 жылы салынды, бұрын 1828 жылдан бері жұмыс істеп келген Ардвик және Анкоатс диспансерін алмастырды. Қазіргі таңда ғимарат ІІ санаттағы ескерткіш ретінде тіркелген.
The Ancoats Hospital and Ardwick and Ancoats Dispensary (commonly known as Ancoats Hospital) was a large inner city hospital located in Ancoats, to the north of the city centre of Manchester, England. It was built in 1875, replacing the Ardwick and Ancoats Dispensary that had existed since 1828. The building is now Grade II listed.
Өмірбаян
Анкоттс халқы 1790 жылдары, Манчестердің шеткі аймағы болған кезде, дерлік ештеңеден 1830 жылдары 32 000-ға дейін өсті. Бұл, Манчестердің көптеген адамдар тарапынан әлемдегі "бірінші өнеркәсіптік қала" деп сипатталуына себеп болған индустрияландыру процесімен байланысты. 1830 жылдары Анкотт ауданындағы халықтың басым бөлігі ирланд жұмысшылары мен тоқыма өндірісімен айналысушылардан құралды; аймақ жоғары деңгейде индустрияландырылған және қаланың ең тығыз орналасқан қала маңындағы елді мекендерінің бірі болды. Бұл қайырымдылық шаралар "ерікті ауруханалар" деп аталды және медицина тарихшысы Рой Портердің сөзіне сәйкес, "бұл халықтың денсаулығының маңызды екенін ықпалды топтардың жаңадан мойындауының белгісі болды". Диспансерлердің негізгі мақсаты – кедей адамдарға үйлерінде немесе стационарсыз емделушілер ретінде кеңес беру және емдеу, соның арқасында ауруханаларға түсетін жүктемені азайту және жұқпалы аурулары бар адамдар ауруханаға жатса туындауы мүмкін эпидемиялардың алдын алу болды. Мұндай ұйымдардың басшылығымен науқастарды емдегендер көбінесе ақысыз қызмет көрсетті, бірақ өз қызметтерінің нәтижесінде әлеуметтік беделге және клиенттерге ие болуы мүмкін. Сол сияқты, осы мекемелерге қайырымдылық жасаған немесе жазылған адамдар, әдетте, байланыс құру мүмкіндіктеріне қол жеткізіп қана қоймай, қайырымдылық ұйымын басқаруға қатысуға және науқастарды оған жолдау құқығына ие болды. Осылайша, моральдық қадағалауға мүмкіндік туды: лайықты, бірақ кедей науқастар диспансерлік көмекке ие болуы мүмкін, ал лайық емес адамдар жұмыс үйінің ауыр жағдайларына тоғыстырылды; мысалы, Кевин Сиена атап өткендей, "әдептілік пен қайырымдылықтың арасындағы бұл байланыс сифилиспен ауырғандар үшін жаман хабар болды".
The population of Ancoats had risen from almost nothing in the 1790s, when it was an outlying area of Manchester, to around 32,000 by the 1830s, driven by the process of industrialisation that caused Manchester to be described by many as the world's "first industrial city". By the 1830s, the population in the Ancoats area principally comprised Irish labourers and textile workers; the area was heavily industrialised and one of the most densely populated suburbs of the city, and 1773; These charitable endeavours were referred to as "voluntary hospitals" and, according to medical historian Roy Porter, " signal[led] a new recognition on the part of influential elites that the people's health mattered." The specific purpose of dispensaries was to advise and treat poor people at their homes or as outpatients, relieving some of the burden on hospital facilities and minimising the possibility of epidemics that could arise if people with infectious diseases were admitted to hospitals as inpatients. Those who attended patients under the aegis of such organisations generally did so at no charge, although they might gain social prestige and clients as a result of their actions. Similarly, those who donated or subscribed to the institutions generally gained access to networking opportunities, as well as a voice in the management of the charity and the right to refer patients to it. The opportunity to police morals was thus present: the worthy but poor sick might be favoured with dispensary care but the unworthy were condemned to the ravages of the workhouse; Kevin Siena notes, for example, that "This link between morality and charitable worthiness spelled bad news for syphilitics."