Женерал Джон Джейкоб: Үндістан мен Сіндті дамытушысы
John Jacob (East India Company officer)
Женерал Джон Джейкоб: Британдық Ост-Индия компаниясының офицері, 36-шы Джейкоб атты әскерін құрған және Якобабад қаласын негіздеген тұлға. Синд аймағының дамуына үлкен үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бригадир генерал Джон Джейкоб (1812 жылдың 11 қаңтары – 1858 жылдың 6 желтоқсаны) – Британдық Шығыс Үндістан компаниясының офицері. Ол өзінің мансабының көп бөлігін отарлық Үндістанда өткізді. Ол «36-шы Якобтың атты әскері» деп аталатын кавалериялық полк және Британдық Үндістанның Синд провинциясында (қазіргі Пәкістанның Синд) Якобабад қаласын құрғандығымен белгілі. Ол онжылдықтар бойы мыңдаған гектар шөлді егіс жеріне айналдыруды жоспарлап, бақылады. Оның еңбектерінің нәтижесінде аймаққа келген даму мен гүлденуді оның басқаруына бағынбаған аймақтармен салыстыру арқылы бағалауға болады.
Brigadier General John Jacob CB (11 January 1812 – 6 December 1858) was an officer of the British East India Company who served in colonial India for the major portion of his career. He is known for the cavalry regiment called 36th Jacob's Horse, and for founding the town of Jacobabad, in Sind province of British India (now Sindh in modern day Pakistan), where he planned and supervised the transformation of thousands of acres of desert into arable land over the course of twenty years. The scale of progress and prosperity his works brought to the region can be appreciated by comparing those regions' relative prosperity compared to areas which were not under his administrative jurisdiction.
Ерте өмір
Ол Англияның Сомерсет графтығындағы Вулавингтон қаласында дүниеге келді, онда оның әкесі, пастор Стивен Лонг Джейкоб қызмет ететін. Оның анасы – Англияның Кент графтығындағы Эшфорд қаласындағы пастор Джеймс Бондтың қызы Сузанна. Ол Әдіскомб әскери семинариясына курсант болып түсуге дейін әкесінен білім алды. Оның замандастары болған жас курсанттардың арасында Элдред Поттингер, Роберт Корнелис Нейпир, Генри Марион Дюран, Винсент Эйр және тағы басқалары сияқты белгілі офицерлер болды. Ол 16 жасқа толған күні Бомбей артиллериясына (Бомбей армиясы) офицер болып тағайындалды, және 1828 жылдың қаңтарында Үндістанға аттанды, енді Англияға қайта оралмады.
He was born at Woolavington, in the county of Somerset, England, where his father the Reverend Stephen Long Jacob was incumbent. His mother was Susanna, daughter of the Reverend James Bond of Ashford, Kent, England. He was schooled by his father until he obtained his cadetship to Addiscombe Military Seminary. A number of the young cadets there who were his contemporaries, included such famous officers as Eldred Pottinger, Robert Cornelis Napier, Henry Marion Durand, Vincent Eyre and others. He was commissioned into the Bombay Artillery (Bombay Army) on his 16th birthday, and subsequently sailed for India in January 1828, never to set foot in England again.
Ауған соғысы
Жеті жыл полк қызметінде болғаннан кейін, ол Гуджарат коллекторының бағынысында жұмыс істеді. 1838 жылы ол Бомбей колоннасымен Синдке жіберілді, Бірінші ағылшын-ауған соғысы басталғанда Инд армиясына қосылу үшін. Ол алғаш рет 1839 жылдың жазында Жоғарғы Синдке шабуыл жасауға жіберілген сэр Джон Кин басқарған артиллерияның кіші офицері ретінде жауынгерлік қызметке қатысты. 1841 жылы сэр Джеймс Оутрам оған Синд атты әскеріне қолбасшылық берді; 1842 жылы ол сонымен қатар Кутчи шекарасының саяси мәселелеріне де жауапкершілік жүктеді. Ол Меи шайқасында брит капитаны ретінде өзінің алғашқы ірі шайқасына қатысты, бұл күш Синдті жаулап алуға жіберілген. Ол "Баня" орденінің мүшесі аталды. Ол 1846 жылғы 28 қарашадағы хатында Непьер "Якобтың аты" деп аталатын екінші полк құруға кірісті. Жеке атты әскер ретінде әр полкте тек үш еуропалық офицер болды, Якоб бұл жүйенің барлық үнді атты әскер полктеріне таратылуын қалады. 1860 жылы екі полк те Үндістан армиясына қосылды, соңында 35-ші Синд атты әскері мен 36-шы Якоб атты әскері болып өзгерді. Олар Солтүстік және Орталық Үндістан, Парсы және Ауғанстан жерлерінде, ал Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Францияда жауынгерлік қызмет атқарды. 1921 жылы олар біріктіріліп, 14-ші Уэльс принцінің Скиндин атты әскері деп аталды.
After seven years employed with his regiment, he was then employed as subordinate to the collector of Gujarat. In 1838 he was ordered to Sind with the Bombay column, to join the army of the Indus at the outbreak of the First Anglo Afghan War. He first saw active service in the summer of 1839 as a subaltern of artillery, the force led by Sir John Keane, sent to invade the Upper Sindh. He was given command of the Sind Horse by Sir James Outram in 1841; in 1842 he was additionally placed in political charge of the whole of the Cutchee frontier. He saw his first major action as Brevet Captain at the Battle of Meanee, with the British force sent to conquer Sindh. He was made a Companion of the Order of the Bath. He set about to recruit a second regiment of Sind Horse, which Napier announced in a letter dated 28 November 1846 would be called Jacob's Horse. As Irregular Cavalry, each regiment had only three European officers, a system that Jacob argued should be extended to all Indian cavalry regiments. Both regiments were absorbed into the Indian Army in 1860 and ultimately became the 35th Sind Horse and the 36th Jacob's Horse. They saw active service in Northern and Central India, Persia and Afghanistan, and during World War I in France. They were amalgamated in 1921 and became known as the 14th Prince of Wales's Own Scinde Horse.
Хангарх ауылынан Жакобабад қаласы құрылды
1847 жылы Якоб шекараның саяси басқаруына тағайындалды және Хангурда штаб-пәтерін құрды. Ол сол жерге аяқ басқан кезде бұл аймақ Жоғарғы Синд 'шөлі' деп аталатын, көшпенді мародерлердің көптеп кездесетін, тонау арқылы күнкөріс істеушілерге толы жер болды. Бірінші кезекте ол аймақтағы бейбітшілікті қалпына келтіріп, қарақшыл тайпаларды толық жеңді. Содан кейін қаланың инфрақұрылымын (Хангур ауылы және оның төңірегінде) салуға кірісті. Өзі сәулетші және инженер болғандықтан, қала төңірегінде 965 шақырымға созылатын кең жол желісін жоспарлап, оны іске асырды. Тұрғындардың ішуге жарамды сумен қамтамасыз етілмеу мәселесін шешу үшін ол Инду өзенінен су жеткізетін арнаны қазып, су қоймасын жасады. Оның ең үлкен және маңызды жетістігі – Инду өзеніндегі Гудду бөгетінен бастау алатын Бегари каналын қазу болды. Бұл канал ауданды аралап, бұрын өңделмеген мыңдаған гектар жерді суарды, соның арқасында мыңдаған адамның күнкөрісі қамтамасыз етілді. Ол сондай-ақ Виктория патшайымының жеке күзетшісі болып тағайындалды. Буширге келгенде генерал Сталкер кенеттен қайтыс болғандықтан, Якоб 3000 сарбазға басшылық етті. Британ үкіметінің мүддесіне орай бейбіт келісімге қол жеткізілгеннен кейін, Буширді эвакуациялауды жүргізу міндеті Якобқа жүктелді. Парсылармен соғыс аяқталғаннан кейін бір ай өткен соң, 1857 жылғы үнді көтерілісі басталды; Якобтың әскері бастапқыдан аяғына дейін адал болды. Орталық Үндістан армиясының қолбасшысы болып тағайындалғандықтан, ол Үндістанға қайтуға асықты. Бірақ Буширдегі британдық министрдің талабы бойынша кешіктірілді, ал лорд Эльфинстон оның келуін күте алмады; қолбасшылыққа сэр Хью Роуз тағайындалды. Якоб Якобабадқа оралып, екі жаяу әскер полкін құрды. 130-шы Балухи және 26-шы Якобтың таулық артиллериялық батареясы оның құрметіне аталған. Ол 1858 жылдың 6 желтоқсанында Якобабадта аурудан қайтыс болды.
In 1847 Jacob was placed in political charge of the frontier and established his headquarters at Khangurh. At the time he set foot on there, the area was known as Upper Sind 'desert', littered with marauders who looted for living. At the first place he restored peace in the area by thoroughly defeating the predator tribes. Then he started building infrastructure for the town, (at the village of Khangurh and its surroundings). Being an architect and an engineer himself, he designed and then executed the plans of laying a wide road network around the town that measured a good 600 miles (965 km). In that he resolved the problem of unavailability of potable water for the residents by excavating a tank that contained water brought from Indus through a canal. His biggest and most important feat was the excavation of Begaree Canal, originating from Guddu barrage on river Indus, going round the district irrigating thousands of acres of land previously uncultivated, thereby providing means of living to thousands of people. and appointed Aide de Camp to Queen Victoria. When he arrived at Bushire, General Stalker having suddenly died, Jacob was put in charge of 3000 men. Peace favourable to the British Government having been negotiated, Jacob was left in charge of conducting the evacuation of Bushire. A month after the end of hostilities with the Persians, the Indian rebellion of 1857 had broken out; Jacob's Horse remained loyal throughout. He was anxious to return to India, as he had been selected for the command of the Central Indian Army. He was delayed in Bushire on the insistence of the British minister there, and Lord Elphinstone was unable to await his arrival; the command was given to Sir Hugh Rose instead. Jacob returned to Jacobabad where he raised two regiments of infantry. The 130th Baluchis and 26th Jacob's Mountain Battery are named after him. He died of ill health at Jacobabad on 6 December 1858.
Мұра
Якуб жергілікті халықты ортақ игілік үшін жұмыстарға тартты. Ол жұмыстарды бөліп, отбасылар арасында үлестірді. Якубтың айтуынша, ол адамдардың ешқандай бұйрықсыз түнге дейін жұмыс істейтінін көрді. Якуб жариялаған "Болмыстың дамуы туралы ханымға хаттар" атты памфлет эволюциялық теорияның алғашқы нұсқасын ұсынды. Ол Үндістанда қызмет ететін дін қызметкерлерінің христиандық сенімді құлатпақ болғаны туралы айыптауларына қарсы тұрды. (дерегі The Saturday Review 1858 "Женерал Джейкобтың болмыстың прогресі туралы")
Jacob involved local people in works for the common good. He subdivided tasks and distributed them among families. Jacob noted that he saw men working into the night without orders. Controversy arose over a pamphlet Jacob published, "Letters to a Lady on the Progress of Being", which presented an early version of evolutionary theory. He resisted claims from clergy serving in India that he was attempting to undermine Christian faith. (source The Saturday Review 1858 "General Jacob on the Progress of Being"
Якубтың қайтысынан кейін көп ұзамай қарапайым қабір мұсылмандар мен индустар үшін қасиетті орынға айналды, себебі оның басында май шам жанып тұрғанын көруге болады. Ламбриктің сөзіне сүйенсек, бұл практика 1930 жылдары атқарушы инженердің бұйрығымен тоқтатылды, өйткені шамнан тамған май қабірді ластап қойған. Бірақ, соған қарамастан, көптеген балуч ауылдықтары қабірге барып, ауырған баланың денсаулығы үшін немесе бақыт пен береке үшін дұға етеді. Оның туысқандарының арасында генерал-лейтенант сэр Ян Джейкоб, КБЕ, КБ, Би-Би-Сидің бұрынғы бас директоры, профессор Э. Ф. Джейкоб, тарихшы; және Гордон Джейкоб, композитор болды.
Not long after Jacob’s death the simple grave turned into a shrine for Muslims and Hindus alike for an oil lamp could be seen burning at its head. This practice, according to Lambrick, was discontinued on the orders of the Executive Engineer in the 1930s for the oil from the lamp left a messy stain on the grave. But still, many of the Baloch villagers visit the tomb, pray for the health of an ailing child or for happiness and wealth. Among his collateral descendants were Lt. Gen. Sir Ian Jacob, KBE, CB, a former Director General of the BBC, Prof. E. F. Jacob, a historian; and Gordon Jacob, a composer.