Америка армиясының генерал-лейтенанті Джон Уилсон О’Даниель

Кіріспе

АҚШ армиясының генерал-лейтенанты Джон Уилсон О'Дэниел (15 ақпан 1894 – 27 наурыз 1975), «Темір Майк» лақап атымен танымал, Бірінші дүниежүзілік соғыста, Екінші дүниежүзілік соғыста және Корея соғысында қызмет еткен АҚШ армиясының жоғары шенді офицері болды. Ол, ең алдымен, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Солтүстік Африка, Сицилия, Италия және Оңтүстік Франциядағы 3-ші жаяу әскер дивизиясымен қызмет еткені үшін белгілі. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясының ең көп награда алған әскери қызметшісі Ауди Мерфидің қолбасшысы болды. О'Дэниел – спортшы, мұғалім, дипломат және өмірінің бар сағатын әскери қызметке арнаған маман. Ол бойында кішкентай (бір метр жеңілуіш алты дюйм), ашық пікір білдіретін, қайратты, дауысы қарлы, үш ірі соғыста (Бірінші дүниежүзілік соғыс, Екінші дүниежүзілік соғыс және Корея соғысы) соғысқан адамдардың жетекшісі болды. Оның ұраны: «Штығыңды кезеңде». Әдебиеттерінде генерал Дуайт Д. Эйзенхауэр оны «біздің ең көрнекті жауынгерлеріміздің бірі» деп атады. Баспасөз оны күшті жеке пікірлері мен батыл мінезі, сондай-ақ Еуропа операциялық театрында (ETO) 3-ші жаяу әскер дивизиясын жылжытудағы шапшаңдығы мен ерлігі үшін генерал Джордж С. Паттонға теңеді.

Ерте өмір

Джон Уилсон О'Даниел 1894 жылғы 15 ақпанда Делавэр штатының Ньюарк қаласында дүниеге келген. Ол 1912 жылы Пенсильвания штатының Оксфорд қаласындағы орта мектепті бітіріп, Ньюарктағы Делавэр колледжіне (қазір Делавэр университеті деп аталады) оқуға түсті, онда ол университеттік футбол командасында ойнады және "Майк" деген лақап атын алды. 1913 жылы ол Делавэр Ұлттық гвардиясына, 1-ші Делавэр жаяу әскерінің Е ротасына қосылды. 1916 жылғы 19 шілдеде ол жұмылдырылды және Нью-Мексико штатының Деминг қаласында Мексика шекарасындағы Бірінші жаяу әскерде капрал және сержант болып қызмет етті. Ол 1917 жылғы 15 ақпанда, 23 жасқа толған күні қызметтен құрметті түрде босатылды.

Ерте әскери мансап және Бірінші дүниежүзілік соғыс

1917 жылы Делавэр колледжін бітіргеннен кейін, сол жылы АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысып, 15 тамызда Вирджиния штатының Форт-Майердегі резервтік офицерлерді даярлау лагерінде АҚШ армиясының резервіндегі жаяу әскер бөліміне екінші лейтенант болып тағайындалды. 26 қазанда ол тұрақты лауазымын алып, Теннесси штатындағы Форрест лагерінде орналасқан 5-ші дивизияның 11-ші жаяу әскер полкіне жіберілді. О’Дэниелге полктің K ротасындағы взводты басқару тапсырылды. Оның рота командирі, бірінші лейтенант Марк У. Кларк, оның жақын досы болып, кейін О’Дэниелдің әскери мансабында маңызды рөл атқарды. 1918 жылдың мамыр айында ол батальоны мен дивизиясының қалған бөлігімен бірге генерал Джон Дж. Першинг басқаратын Америка экспедициялық күштерін (АЭК) нығайту үшін Батыс майданға аттанды. Соғыс аяқталғанша және одан кейінгі бірнеше ай бойы ол американдық күштерге көмектесті. Кларк, қазір капитан, батальонға қолбасшы болып тағайындалғанда О’Дэниел K ротасының басшылығын өз қолына алды, бірақ көп ұзамай ол жараланды. О’Дэниел Сент-Михель шайқасына қатысты, онда 1918 жылдың 12 қыркүйегінде, шайқастың бірінші күні ауыр жарақат алды. Оның төзімділігі мен шайқастағы белсенділігін көрсететін «Темір Майк» лақап атын әріптестері берген, бұл Сент-Михельдегі ерлігінен туындаған деседі, онда ол он екі сағат бойы шайқасты, тіпті неміс автоматтарынан келген оқтан бетіне тигенімен де жарақатына қарамастан соғысты. Осы ерлігі үшін ол кейіннен елдегі батырлықтың екінші жоғары наградасы саналатын «Құрметті қызмет орденімен» (DSC) және «Күміс Жүрек» орденімен марапатталды. Оның DSC-ге қоса берілген мақтау қағазында:

Ол жараланғаннан кейін тез жазылып, АҚШ Қарулы Күштері тарихындағы ең ірі шайқас – Муаз-Аргонн шабуылына қатысты. Соғыс 1918 жылдың 11 қарашасында сағат 11:00-де аяқталғаннан кейін, ол полкімен бірге 1919 жылдың қыркүйегінде АҚШ-қа оралды және кейіннен Аризона штатының Ногалес қаласындағы Стивен Д. Литтл лагерінде орналасқан 25-ші жаяу әскер полкіне ауыстырылды.

Соғыс аралығы

О'Дэниел 1924 жылғы мамыр айында Трентонда Нью-Джерси Ұлттық гвардиясының жаяу әскері нұсқаушысы болды. 1927 жылғы қыркүйекте ол Форт-Беннинг, Джорджиядағы жаяу әскер мектебіне қабылданды және 1928 жылғы мамырда бітірді. 1928 жылғы шілдеде ол Гавайидегі Скофилд казармасындағы 21-ші жаяу әскерге ауыстырылды, ал 1930 жылғы қаңтарда Форт-Шафтердегі Гавайи департаментінің әскери полиция бөлімшесінің командирі болып тағайындалды. 1931 жылғы қазан айында Мэриленд штатының Форт-Ховард қаласында 12-ші жаяу әскерге қосылды. 1930-жылдары ел Ұлы депрессияға тап болған кезде О'Дэниел дәстүрлі әскери міндеттерден алшақтаған бірқатар тапсырмаларды орындады. 1933 жылғы мамырда О'Дэниел Нью-Йорк портындағы соғыс аналары мен жесірлердің қасина сапары үшін жауапты офицердің көмекшісі болды. 1933 жылғы қыркүйектен қарашаға дейін ол Солтүстік Каролина штатының Смокмонт қаласында Азаматтық консервациялық корпусқа (Civilian Conservation Corps) қатысты, содан кейін Форт-Оглеторп штатындағы 22-ші жаяу әскер полкіне тағайындалды. 1934 жылғы шілдеде ол Теннесси өзені аймағындағы билікпен Армия байланыс офицері болып тағайындалды. 1935 жылғы наурызда Алабама штатының Форт Макклеллан қаласында Азаматтық консервациялық корпусының "D" округінің адъютанты болды. Ол 1935 жылғы шілдеде "D" округінің атқарушы офицері болып тағайындалды, тамызда майор шеніне ие болды, ал бір жылдан кейін Огаста, Джорджия штатындағы Ричмонд округі академиясында әскери ғылым және тактика профессоры болды. О'Дэниел 1939 жылғы қыркүйекте Канзастағы Форт-Левенворттағы Командалық және Бас штаб мектебіне қабылданды және 1939 жылғы маусымда бітірді. Содан кейін ол Мичиган штатының Брейди фортына Азаматтық әскери оқу лагерінің және офицерлік резерв корпусының нұсқаушысы болып тағайындалды. 1939 жылғы тамызда ол штаб-пәтері Детройтте орналасқан Мичиган әскери аймағындағы филиалдың нұсқаушысы болды. 1940 жылғы 18 тамызда О'Дэниел подполковник шеніне көтерілді.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1941 жылдың қаңтарында Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде (АҚШ әлі де бейтарап болғанымен) ол Форт-Беннингтегі 24-ші жаяу әскер полкінің 2-ші батальонының командирі болды. Ол Луизианадағы Үшінші армияның маневрлеріне қатысты, бұл кейінірек Екінші дүниежүзілік соғыстағы логистикалық және жауыгерлік қабілеттерді сынаудың маңызды кезеңі болды. О'Даниелдің полк командирі полковник Чарльз Локетт: «Темір Майк – ол көрген ең үздік батальон командирі» деп жазды. Америка соғысқа қатысқаннан кейін көп ұзамай, 1941 жылдың 24 желтоқсанында ол полковник шеніне көтеріліп, Үшінші армияның операциялар жөніндегі штаб бастығының орынбасары және Сан-Антониодағы (Техас штаты) кіші офицерлерді даярлау орталығының директоры болды. 1942 жылдың маусым айында ол Массачусетс штатындағы Эдвардс лагеріндегі амфибиялық оқу орталығының операциялық офицері болып тағайындалды.

Солтүстік Африка, Сицилия және Италия

1942 жылдың шілдесінде О’Дэниел Еуропадағы одақтас күштер штабына (AFHQ) американдық шабуылдық дайындық мектебінің командирі ретінде ауыстырылды. Қыркүйекте ол генерал-майор Чарльз У. Райдердің басшылығымен Ұлттық гвардия құрамындағы 34-ші жаяу әскер дивизиясының 168-ші жаяу әскер полкіне қолбасшылық етті, осы полк одақтастардың Солтүстік Африкаға шабуылында (Operation Torch) басты рөл атқарды. 1942 жылдың 8-9 қарашасында Алжирді басып алып, Туниске қарай жылжыды. 20 қарашада ол бригадир генерал шеніне көтерілді. Желтоқсан айында генерал-лейтенант Марк У. Кларк (бірінші дүниежүзілік соғыста О’Дэниелмен бірге 11-ші жаяу әскерде қызмет еткен) оған Солтүстік Африкадағы АҚШ-тың 5-ші армиясының шабуылдық дайындық орталығын құруды тапсырды. 1943 жылдың шілдесінде О’Дэниел генерал-майор Люциан Трускотттың басшылығымен 3-ші жаяу әскер дивизиясымен Сицилияға (Operation Husky) қонды. 1943 жылдың 24 шілдесінде, Сицилияға алғашқы шабуылдан екі апта өткен соң, ол Алжирге оралды және тәжірибесіз 36-шы «Техас» жаяу әскер дивизиясына қосылды. Бұл дивизия да Ұлттық гвардия құрамында болды және генерал-майор Фред Л. Уокердің басшылығымен Техас штатынан сарбаздар жиналды. Қыркүйек айында Салерноға (Operation Avalanche) шабуыл жасады. Ол Салерноға әскерлерімен бірге қонды, 36-шы дивизияның 142-ші жаяу әскер полкімен бірге, және оның өмірбаян авторы Тимоти Р. Стойдың сөзімен айтқанда, «36-шы жаяу әскер дивизиясы үшін жағалау операцияларын жүргізуде және жағалау бекінісін қорғауда маңызды рөл атқарды». Оның шайқастағы көрсеткен өнері жоғары лауазымды командирлеріне әсер етті, әсіресе 1920 жылдары «Майк»пен бірге қызмет еткен Уокерге, ол кейін жеке өзі О’Дэниелді күміс жұлдызбен марапаттады. Оның қалуы ұзақ болмады, өйткені 10 қазан күні ол 5-ші армияның десанттық операцияларына жауапты офицер болды, ал келесі айда генерал-майор Трускотттың басшылығымен 3-ші жаяу әскер дивизиясының орынбасар командирі (ADC) болып тағайындалды. Бұл дивизия Италияға бір ай бұрын қонған еді. Дивизия Волтурно сызығын кесіп өтіп, Италияның тік бойымен жылжыды, бірақ қысқы Германия қорғанысы (Густав сызығы деп те аталады) оларды тоқтатты. Бесінші армияның шабуылына жетекшілік еткен және көптеген ауыр шайқастарда қатысып, ауыр шығындарға ұшыраған дивизия қараша айында демалысқа жіберілді. 1944 жылдың қаңтар айында Анциоға (Operation Shingle) шабуылға қатысты. Operation Shingle – Густав сызығын айналып өту және Италияның астанасы Римді басып алу мақсатымен Италиядағы Анцио қаласы маңында жасалған десанттық шабуыл. Ақпан айында О’Дэниел Анцио плацдармында болған кезде генерал-майор Джон П. Лукастан VI корпустың басшылығына көтерілген генерал-майор Трускоттан 3-ші жаяу әскер дивизиясының басшылығын алды. Оның басшылығымен дивизия бірнеше қаһарлы неміс қарсы шабуылдарын тойтарды, мамыр айында Operation Diadem кезінде жағалау қоршауын бұзып, Римге қарай жылжыды, онда ол генерал-майор шеніне көтерілді. Италиядағы қызметі үшін Армияның еңбегі үшін медалімен марапатталды және 1944 жылдың 30 мамырында генерал-майор шеніне көтерілді. Оның штаб отырысында британдық генерал сэр Гарольд Р. Л. Г. Александрға (Италиядағы одақтас әскерлерінің бас қолбасшысы, кейін 15-ші армия тобы болып қайта аталды) берген жауабы көп талқыланды. «Сіздің дивизияңыз бір дюйм де бермеді деп естідім», - деді генерал Александр. «Рас па?» О’Дэниелдің жауабы: «Бір дюйм де бермедік».

In July 1942 O'Daniel was transferred to Allied Forces Headquarters (AFHQ) in Europe as Commander of the American Invasion Training School in the United Kingdom. In September he assumed command of the 168th Infantry Regiment, part of the 34th Infantry Division, a National Guard formation under Major General Charles W. Ryder, leading it in the Allied invasion of French North Africa (Operation Torch), and led the regiment on November 8–9, 1942 in the capture of Algiers and the subsequent run for Tunis. He was also rewarded with a promotion to the one star general officer rank of brigadier general, on November 20. In December, he was assigned by Lieutenant General Mark W. Clark (who had served with O'Daniel in the 11th Infantry in World War I) to organize the U. S. Fifth Army Invasion Training Center in North Africa which trained the forces for future amphibious landings. In July 1943 O'Daniel landed in Sicily (which was given the codename of Operation Husky) with the 3rd Infantry Division, under Major General Lucian Truscott. On July 24, 1943, two weeks after the initial landings on Sicily, he returned to Algiers and was attached to the inexperienced 36th "Texas" Infantry Division, another National Guard formation, recruiting from Texas, under the command of Major General Fred L. Walker, for the Salerno landings (Operation Avalanche) in September. Although not required to do so, he chose to land with the troops at Salerno, landing with the 36th's 142nd Infantry Regiment, and, in the words of his biographer, Timothy R. Stoy, "played a significant role in defending the beachhead, as well as the conduct of beach operations for the 36th Infantry Division". His performance during the fighting continued to impress his more senior commanders, in particular with Walker, who had served with "Mike" in the 1920s, and who later personally awarded O'Daniel with the Silver Star. Again, his stay was short as he became officer in charge of amphibious operations for the Fifth Army on October 10, and the following month he succeeded Brigadier General William W. Eagles as the assistant division commander (ADC) of the 3rd Infantry Division, still commanded by Major General Truscott, which had landed in Italy the month before. The division crossed the Volturno Line and advanced up the spine of Italy until being held up by the formidable German Winter Line (also known as the Gustav Line) defenses. The division, after spearheading the Fifth Army's advance and having seen much hard fighting and sustaining heavy casualties, was withdrawn for rest in November. He took part in the landings at Anzio (Operation Shingle) in January 1944. Operation Shingle was an amphibious assault around the Italian town of Anzio in an attempt to outflank the Gustav Line and capture the Italian capital of Rome. In February O'Daniel assumed command of the 3rd Infantry Division from Major General Truscott, who was promoted to the command of VI Corps from Major General John P. Lucas, while still on the Anzio beachhead. While under his command the division repelled several furious German counterattacks, finally breaking out of the beachhead encirclement in May during Operation Diadem and driving to Rome, where he was promoted to the two star rank of major general. He was also awarded the Army Distinguished Service Medal for his service in Italy and, on May 30, 1944, he was promoted to major general. Much publicized, if not completely reported, was the comment he made at a staff meeting in response to a question from British General Sir Harold R. L. G. Alexander, Commander in Chief (C in C) of the Allied Armies in Italy (later redesignated the 15th Army Group). "I believe your division did not give an inch", asked General Alexander. "Is that true?" The reply from O'Daniel was "Not a God damned inch."

Батыс Еуропа

Ол 1944 жылдың тамызына дейін сол жерде қызмет етті, содан кейін О'Дэниел мен оның 3-дивизиясы Оңтүстік Франциядағы Сент-Тропе түбегіне қонды және Вогез таулары арқылы Германияға қарай солтүстікке беттеді. О'Дэниел 3-дивизияны Рона аңғарынан Страсбургке дейін, 1945 жылдың қаңтарында неміс күштерін талқандаған Колмар қалтасына және 1945 жылдың наурыз айында Цвайбриккенде Зигфрид сызығын бұзып өткенде басқарды. Ол майдан үстінен жеңіл ұшақта жиі ұшып, төмендегі әскерлерге хаттар тастап, оларды алға жылжуға шақырды. Ол дивизияны Рейн өзенінен өткізді және 1945 жылдың 20 сәуірінде қатыгез үйден-үйге шайқастан кейін Нюрнбергтегі нацистік бекінісін басып алуға қатысты. О'Дэниел өз туын қала ортасындағы Адольф Гитлер алаңына көтерді және өзінің айналасындағы шаршаған жаяу әскерлеріне "хундарды" соңғы нацистік бекіністерінің бірінен "қуып шығарғаны" үшін құрмет көрсетті. 1945 жылдың 20 сәуірінде түстен бұрын 30-шы жаяу әскер полкінің 2-ші батальоны қала ортасындағы Адольф Гитлер алаңына жетіп, ғимараттан ғимаратқа шайқас бастады. Алаңдағы көше таңбалары 3-ші дивизияның қолбасшысы, генерал-майор Джон У. О'Даниелдің құрметіне "Eiserner Michael Platz" (Темір Майк алаңы) деген жаңа атаумен ауыстырылды, ол жақын достары мен мыңдаған марнеліктерге "Темір Майк" есіммен танымал болды. 18:30-да Адольф Гитлер алаңында әр полкінен бір атқыштар взводы, сондай-ақ танктер, танкке қарсы құралдар мен зениттік артиллериялық бөлімдер үнсіз тізіліп тұрды. "Old Glory" желігі импровизацияланған желек тірегіне көтерілді және әскери оркестр ұлттық әнұранды орындады. Содан кейін генерал-майор Джон У. О'Даниел сөз сөйледі. "3-дивизия өзінің мақсатына тағы да қол жеткізді", - деді ол. "Біз өзіміздің аймағымыздағы нацистік қарсылықтың бекінісі тұрған жерде тұрмыз. Сіздердің қаһармандықтарыңыз арқасында 50 ауыр зениттік пулеметті жойдық, 4 мың тұтқынға алдық және Нюрнбергтің біздің бөлігіндегі барлық үйлерден, қамалдардан және бекіністерден хундарды қудық. "Сіздердің тамаша өнер көрсеткендеріңізге құттықтаймын." Оркестр "Dogface Soldier" әнін орындады. Бірнеше бейжай қалған азаматтар президент Франклин Д. Рузвельт үшін аза тұтып, жартылай төмен түсірілген қызыл, ақ және көк желекке қарады. 3-ші жаяу әскер дивизиясы Аугсбург, Мюнхен және Зальцбургті жаулап алды. Соғыс 1945 жылдың мамырында Гитлердің тау бекінісі Берхтесгаденді басып алумен аяқталды. Неміс генерал-фельдмаршалы Альберт Кессельрингтің өкілдері оған берілді, ол оларды 1945 жылдың 5 мамырында Мюнхенге жақын жерде 6-шы армия тобының қолбасшысы генерал Джейкоб Л. Деверске тапсырды. О'Дэниелдің соғыстан алған ең мақтан тұтатын сыйлығы – Герман Герингтің шалбарының жұбы еді. Ол оларды "көп шалбар" деп атады. Соғыс аяқталғанда О'Дэниелдің "Марнаның тасы" 3-дивизиясы Солтүстік Африка, Сицилия, Италия, Франция және Германиядағы ерлігі үшін соғыс кезінде берілген барлық Құрмет медальдарының төрттен бірін алғаны хабарланды. 1945 жылдың шілдесінде О'Дэниелге Вашингтондағы Армияның құрлықтағы әскерлерінің штабында уақытша қызметке тағайындалды. Сол айда ол Форт-Беннингтегі АҚШ армиясының жаяу әскер мектебінің командирі болды, ал 1946 жылдың қарашасында ол сол жерде генерал-командир болып тағайындалды.

He served there until August 1944 when O'Daniel and his 3rd Division landed at the St. Tropez Peninsula in Southern France and drove north through the Vosges Mountains to Germany. O'Daniel led the 3rd Division up the Rhône Valley to Strasbourg, in the Colmar Pocket where it decimated German forces in January 1945 and when it smashed across the Siegfried Line at Zweibrücken in March 1945. He frequently flew over the front lines in a light airplane dropping notes to the troops below, exhorting them to advance. He led the division across the River Rhine and participated in the capture of the Nazi citadel at Nuremberg on April 20, 1945, after ruthless house to house fighting. O'Daniel hoisted his flag over Adolf Hitler Square in the center of the city and paid a rousing tribute to the exhausted infantrymen around him for having "driven the hun" from one of the last remaining Nazi strongholds. Just before noon on April 20, 1945–Adolf Hitler's birthday–the 2nd Battalion of the 30th Infantry Regiment reached the Adolf Hitler Platz in the center of the town after taking its ground in a building to building fight. The street markers in the square were replaced by others bearing the name "Eiserner Michael Platz" (Iron Mike Square) in honor of the 3rd Division's CG, Major General John W. O'Daniel, who was known to his intimate friends and to thousands of Marnemen as "Iron Mike." At 1830, in the battered Adolf Hitler Platz, a rifle platoon from each regiment, as well as tanks, TDs, and Flak wagons, stood in silent array. Old Glory ascended an improvised flagpole and the band played the National Anthem. Major General John W. O'Daniel then spoke. "Again the 3d Division has taken its objective," he said. "We are standing at the site of the stronghold of Nazi resistance in our zone. Through your feats of arms, you have smashed fifty heavy antiaircraft guns, captured four thousand prisoners, and driven the Hun from every house and every castle and bunker in our part of Nuremberg. "I congratulate you upon your superior performance. . The band broke into "Dogface Soldier." A few bewildered civilians contemplated the red, white, and blue banner flying at half staff in mourning for President Franklin D. Roosevelt. The 3rd Infantry Division went on to conquer Augsburg, Munich, and Salzburg. It ended the war with the capture of Berchtesgaden, Hitler's mountain stronghold in May 1945. Representatives of German Generalfeldmarschall Albert Kesselring surrendered to him and he turned them over to General Jacob L. Devers, commander of the 6th Army Group, near Munich on May 5, 1945. One of O'Daniel's proudest trophies from the war was a pair of Hermann Göring's trousers. He called them "a lot of pants". At war's end it was reported that O'Daniel's "Rock of the Marne" 3rd Division had been awarded one fourth of all Medals of Honor presented during the war for its feats in North Africa, Sicily, Italy, France and Germany. In July 1945, O'Daniel was assigned temporary duty with Army Ground Forces Headquarters in Washington, D. C. Later that month he became the commandant of the U. S. Army Infantry School at Fort Benning, Georgia, and in November 1946 was also appointed Commanding General there.

Салқын соғыс және кейінгі әскери мансап

О'Дэниел көп ұзамай "суық соғыстың" ортасына ілікті. 1948 жылдың маусым айында Мәскеудегі Ресейдегі әскери атташе болып тағайындалды, ал әскери штабтағы барлау бөлімінде уақытша қызметтен кейін, келесі қыркүйекте сол лауазымды иеленді және 1950 жылдың тамызына дейін қызмет етті. Содан кейін Вирджиния штатының Монро фортындағы Армияның далалық күштері басшысы кеңсесінде жаяу әскер инспекторы болып тағайындалды. Бірде ол өзінің алған барлық әскери наградаларын "медальдарына тәнті болған орыстарды таң қалдыру үшін" бір рет кигенін еске алды. Мәскеуден оралғаннан кейін ол өзінің тәжірибесі туралы еңбек жазып, жариялаған мақаласында: "Барлық жарнамаланған даңқына қарамастан, Мәскеу алғашқыда маған және қазір де үлкен апатты қала ретінде әсер етеді" деді. Кеңес газеті "Правда" оны тыңшы және жалғаншы деп айыптады. 1951 жылдың шілде айында ол соңғы жауынгерлік міндеті үшін I корпусқа (АҚШ), АҚШ 8-ші армиясына басшылық ету үшін Кореяға барды. Кореядағы қызметі барысында 1951 жылдың 21 шілдесінен 14 тамызына дейінгі ұшулары үшін Әуе медалімен, ал 1951 жылдың 18 шілдесінде еңбегі үшін Мақтау лентасымен марапатталды. О'Дэниел әуе күшінің маңыздылығын бағалап, "Кореяға жасалған әуе көлігі осы соғыстың ең үлкен жетістіктерінің бірі. Бұл командирге бұрын-соңды болмаған артықшылықтар береді" деді. 1951 жылдың 20 желтоқсанында үшінші жұлдызын иеленді. 1952 жылдың 1 қыркүйегінде О'Дэниел АҚШ Тынық мұхиты әскерлерінің бас қолбасшысы болып, Гавайидегі Форт-Шафтерге қайта оралды. 1954 жылдың сәуір айында президент Эйзенхауэрдің өтініші бойынша ол Индоқытайға әскери көмек көрсету жөніндегі кеңесші топтың басшысы болып тағайындалды, бұл Американың Индоқытайға қатысуының алғы шебі болды. Америка коммунистік агрессияға қарсы француздықтардың әлсіз бейімділігін нығайтуға тырысты. О'Дэниел сол кездегі француз командирінен жоғары емес болу үшін өз еркімен шенінен бас тартты. Оның тағайындалуы кейбір дау тудырды, себебі оны жеткілікті тактикалық және дипломатиялық қабілетсіз деп қарады. Эйзенхауэр оны сыншылардың бағалап үлгермегенін айтып қорғады. "Есіміне қарамастан және қатал сыртқы келбетіне қарамастан, генерал О'Дэниел өте қабілетті және сыпайы адам болды", - деп жазды Эйзенхауэр. Ол Корея соғысы кезінде Оңтүстік Корея армиясын тиімді жауынгерлік күшке айналдырған оқу бағдарламаларын құру және бақылаудағы табысты рөліне байланысты осы лауазымға таңдалды. Ақырында ол Женева келісімінде рұқсат етілгендей, Оңтүстік Вьетнамның қорғаныс күштерін құруға міндеттелген 342 адамнан тұратын топқа жетекшілік етті. Ол Американың көмегімен Оңтүстік-Шығыс Азиядағы коммунизмді тоқтатуға болатынына сенді. Франция аймақтан шығарылған кезде американдықтардың санын арттыруды ұсынды. Оның кеңесі қабылданды және ол тағы 350 адаммен бірге Оңтүстік Вьетнам әскерін білікті және кәсіби деңгейге жеткізу үшін даярлауға және жарақтандыруға кірісті. "Темір Майк" АҚШ-тың Оңтүстік Вьетнамға берген міндеттемесін қорғады, оны "біздің батылдығымыз бен төзімділігіміздің сынағы" деп атады. 1955 жылдың соңында ол қолбасшылықты генерал-лейтенант Сэмюэл Танкерсли Уильямсқа тапсырды. О'Дэниелге арналған ескерткіш Сайгоннан солтүстік-батысқа қарай 16 шақырым жердегі Куанг Трунг ұлттық оқу орталығында орнатылды, сол кезде елдегі ең ірі оқу лагерінің орны болды. О'Дэниел 1955 жылдың 31 желтоқсанында әскери қызметтен зейнеткерлікке шықты. Зейнетке шығу салтанатында АҚШ Армиясының штаб бастығы генерал Максвелл Тейлор Пентагон салтанатында жеке құрмет көрсетті. "Темір Майк" әрқашан өз мақсатына жетеді" деген пікірде генерал Тейлор 1945 жылдың мамыр айында О'Дэниелдің Берхтесгаденді қалай басып алғанын айтты. Автобастың бір жағынан жүгіріп, ақыры жалғыз көпірден күштерін өткізген О'Дэниелдің әскері 101-ші әуеде жүретін дивизияның сарбаздарынан бағалы мақсатқа жету үшін шайқасты жеңіп алды. Сол кезде генерал Тейлор 101-ші дивизияның қолбасшысы болды. Салтанатта О'Дэниелге оның "Құрмет көрсету үшін" медаліне үшінші жапырақ топтамасы табысталды.

O'Daniel was soon in the midst of the Cold War. He was named Military Attaché at Moscow Russia in June 1948 and after temporary duty with the Intelligence Division at Army headquarters, assumed that position the following September, serving until August 1950 when he was appointed Infantry Inspector in the Office of the Chief of Army Field Forces at Fort Monroe, Virginia. He once recalled that it was the only time he ever wore all of his military decorations he had received, "to dazzle the Russians who were impressed with his medals." After returning from Moscow he made news when he wrote a lengthy magazine article about his experience and was quoted as saying, "For all its advertised glory, Moscow first impressed me, and still does, as a vast slum." The Soviet newspaper Pravda responded by accusing him of being a spy and a liar. In July 1951, he went to Korea to command I Corps (United States), U. S. 8th Army for his last combat assignment. During his service in Korea, he was awarded the Air Medal for meritorious achievement on flights from July 21 to August 14, 1951, and the Commendation Ribbon for meritorious achievement on July 18, 1951. O'Daniel gained an appreciation for the use of airpower saying "The airlift to Korea is one of the greatest developments of this war. It gives a commander advantages he never had in wars before." He pinned on his third star on December 20, 1951. On September 1, 1952, O'Daniel became commanding general of U. S. Army Forces Pacific returning once again to Fort Schafter, Hawaii. In April 1954, at the behest of President Eisenhower, he was posted as the Chief of the Military Assistance Advisory Group for Indo China, leading the vanguard of America's involvement in Indochina. America was seeking to bolster wavering French resolve against Communist aggression. O'Daniel took a voluntary drop in rank so he would not outrank the French commander at that time. His appointment was somewhat controversial because some viewed him as not having the requisite tact and sophistication. Eisenhower defended him, believing that his critics underestimated him. "Despite his nickname and his tough exterior", Eisenhower wrote, "General O'Daniel was a man of great ability and tact". He had been chosen for the assignment largely on the basis of his successful role in creating and supervising the training programs which had transformed the South Korean Army into an effective fighting force during the Korean War. Eventually, he came to lead the 342 man group tasked with building South Vietnam's defense forces, as permitted by the Geneva Accord. He was optimistic that with American help Communism in Southeast Asia could be held at bay. He recommended an increased American presence as France disengaged from the area. His advice was taken, and he proceeded with 350 additional men to train and equip a more competent and professional South Vietnamese military. "Iron Mike" became a forceful advocate of the U. S. commitment to South Vietnam, calling it "a test of our guts and our resilience." At the end of 1955, he passed his command to Lt. Gen. Samuel Tankersley Williams. A monument to O'Daniel was erected at Quang Trung National Training Center, about 10 mile (16 km) northwest of Saigon, the site of the largest training camp in the country at the time. O'Daniel retired from active service on December 31, 1955. At his retirement ceremony General Maxwell Taylor, the U. S. Army Chief of Staff, paid a personal tribute during a Pentagon ceremony. Commenting that "'Iron Mike' always gets his objective", General Taylor told the story of how O'Daniel captured Berchtesgaden in May 1945. Racing down one side of the Autobahn and finally putting his forces across the single available bridge, O'Daniel's men won the spirited race to the prized objective from the soldiers of the 101st Airborne Division. General Taylor had been in command of the 101st at the time. O'Daniel was awarded a third oak leaf cluster to his Distinguished Service Medal at the ceremony.

Кейінгі өмірі

Оңтүстік Вьетнамнан оралғаннан кейін зейнетке шыққан ол «Вьетнамның американдық достары» деп аталатын азаматтық ұйымның төрағасы болды, бұл оның вьетнам халқына деген жеке адалдығын көрсетті. 1967 жылы ол Ньюарктағы Делавэр университетінде өткен кездесуге қатысты, онда отставкадағы Теңіз корпусының генерал-лейтенанты Роберт Т. Пеппер және генерал Джулиан С. Смит та болды. О'Даниел өзінің білім алған орнына Оңтүстік Вьетнамның бірінші президенті Нго Динь Дием сыйлаған портретті жіберді. Миддлтаун газетінде оның Делавэрге жасаған соңғы сапары 1971 жылғы 28 қарашада тіркелген: «Екінші дүниежүзілік соғыстың батыры, генерал-лейтенант Джон У. "Iron Mike" О'Даниел, әпкесі Мисс Этта Дж. Уилсонның мүлігін реттеу үшін Ньюаркқа оралды». Стенли Артурстың 1945 жылғы О'Даниелдің суреті Делавэр университетінің түлектер залында ілінген. Ол 1975 жылғы 27 наурызда Сан-Диегода қайтыс болды, одан әйелі Гретчен, Калифорния штатының Пасифик Гроув қаласындағы Рут Снайдер және төрт немересі қалды. Оның бірінші әйелі Рут 1965 жылы қайтыс болды. Оның жалғыз ұлы Джон У. О'Даниел кіші, парашютші, Екінші дүниежүзілік соғыста, 1944 жылғы қыркүйекте Арнемге жақын жерде «Маркет-Гарден» операциясы кезінде, генерал-майор Джеймс Гэвиннің 82-ші әуе десантты дивизиясының 505-ші парашюттік жаяу әскер полкінде қызмет етіп жүргенде қаза тапты. Ағасы Дж. Эллисон О'Даниел Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен кезде ұшақ апатынан қаза тапты.