Бунде – Германияның Төменгі Саксониясындағы шағын муниципалитет. Халқы 7,607, Dollart шығанағында орналасқан. Географиясы, халық тығыздығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бунде – Германиядағы Төменгі Саксония штатындағы Шығыс Фризия аймағындағы муниципалитет, Эмден қаласының оңтүстігінде және Нидерландтың Гронинген қаласының шығысында орналасқан. Бұл Германия мен Нидерланд арасындағы Солтүстік теңіздің Долларт шығанағының оңтүстік ұшында жатыр және Нидерландпен құрлық шекарасы бар. Бунде – Шығыс Фризияның кішігірім аудандарының бірі, 2015 жылғы мәліметтер бойынша халқы 7607 адамды құрайды. Олардың шамамен жартысы Бунде қаласында тұрады. Ауданның халық тығыздығы Германияның орташа көрсеткішімен салыстырғанда төмендеп, шамамен адамға шаққанда құрайды. 17 және 18 ғасырларда ауданның үлкен бөлігі теңізден қайтарылып, полидер жасау арқылы құрлыққа айналдырылды. Бунде экономикасы ауыл шаруашылығы мен туризмге негізделген. 1998 жылдан бері бұл қала ресми түрде курорттық қала мәртебесін алған. Көптеген тұрғындар жұмыс үшін басқа қалаларға, әсіресе шығысқа қарайғы Лир қаласына қатынайды. Тұрғындардың арасында Нидерланд азаматтары да бар, олардың көпшілігі Нидерландта жұмыс істейді. Қаланың мәдени ескерткіштеріне Реформацияланған шіркеу (Reformierte Kreuzkirche) кіреді, оның негізгі бөлігі 13 ғасырға дейін созылады, сондай-ақ 14 ғасырдан бастау алатын қызыл кірпіштен салынған Штайнхаус Бундерхи қамалы да бар.
Bunde is a municipal district in East Frisia, in Lower Saxony, Germany, about south of Emden, Germany, and east of Groningen, Netherlands. It lies on the southern tip of the Dollart, a bay of the North Sea between Germany and the Netherlands, and has a land border with the Netherlands. Bunde is among the smaller districts of East Frisia, with a population of 7,607 (as of 2015). About half live in the town of Bunde itself. The district's population density is comparatively low at , compared with for Germany as a whole. In the 17th and 18th centuries, sizeable areas of the district were wrested from the sea by the creation of polders. Bunde's economy centers on agriculture and tourism. The community has been officially recognized as a resort town since 1998. Many of the town's residents commute to jobs elsewhere, notably in Leer, about to the east. Residents include a number of Dutch nationals, most of whom commute to jobs in the Netherlands. The town's cultural artifacts include the Reformed Church (Reformierte Kreuzkirche), the nave of which dates from the 13th century, and the red brick Steinhaus Bunderhee castle, which dates from the 14th century.
Тарих
Бунде алғаш рет 1428 жылы бір құжатта еске алынған. Атауы әртүрлі жазылған: Буэнда, де Бунда және Бонда. Гейстке (біршама көтеріңкі жер бедеріне) орналасқандықтан, қала Орта ғасырларда аймақтың көп бөлігін қампқан үлкен су тасқынынан сақталды. Реформацияға дейін Бунде Мюнстер Рим-католик діни басқармасына қарасты. Бунде 16 ғасырдың басында негізінен протестантқа айналып, жақын маңдағы Нидерландыдағыдай реформат (кальвинист) дінін қабылдады. Отыз жылдық соғыс кезінде (1618–1648) Бунде, шайқас болмаса да, бірнеше рет императорлық (католик) әскерлері тарапынан тоналанды. Шығыс Фризия 1744 жылы Пруссия Корольдігінің құрамына кірді. Содан кейін аймақтың экономикасында қолөнер мен үй шаруашылықтары маңызға ие болды. Жеті жылдық соғыс (1756–1763) кезінде қала екі рет француз әскерлерімен басылып алынды және жаулап алушылардан салық жиналды. Соғыстан кейін Пруссия патшасы Ұлы Фридрих аймақтағы полидерлерді кеңейту үшін бөгеттер салуға қаржы жұмсады. Бундедегі алғашқы теміржол желісі 1871 жылы Германияның бірігуінен кейін салынды. 1876 жылы Леерден Бад-Ньювешансқа дейінгі Ихрхове–Ньювешанс теміржолының тармағы ашылды. 19 ғасырдың соңында ауданда тұрғындардың АҚШ-қа көшіп кетуі көбейді, негізінен экономикалық және діни себептерге байланысты. 20 ғасырдың басында сүт өнімдерін өндіру көбейді, сондай-ақ жергілікті өнімдерді консервілеу үшін консервілеу зауыттары салынды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Германиядағы басқа да аймақтардағыдай, 1920 жылдары экономикалық дағдарыс пен жұмыссыздық өсті, бұл нацизмге, әсіресе ауданның ауылдық жерлерінде қызығушылықты арттырды. Дегенмен, қаладағы әлеуметтік демократтар 1933 жылдың қаңтарында нацистер билікке келгенге дейін үлкен қолдауға ие болды. Бірақ 1934 жылдың ортасына қарай Германиядағы барлық нацистік емес саяси ұйымдар тыйылып, жазаланды. Бундедегі еврей қауымы 19 ғасырдың ортасында қалада синагог пен бастауыш мектеп салған, бірақ нацизм мен Холокост пайда болғаннан кейін қауым қысымға ұшырады және көптеген мүшелері қаза болды. Бундедегі соңғы еврей 1942 жылдың шілдесінде Терезиенштадт концлагеріне депортацияланды. 1945 жылдың сәуірінде Бунде шығыс Фризиядағы алғашқы болып азат етілді, бастапқыда канадалық және поляк әскерлері басып алды. Артиллериялық оқтардан бірнеше ғимарат зақымданса да, азаматтар арасында көп шығын болған жоқ. Соғыстан кейін ауданға Одер-Нейссе сызығының шығысында қалған аумақтардан қуылған неміс босқындары көптеп келді. Кейіннен, ауыл шаруашылығының механикаландырылуының артуына байланысты аудан халқы азайды, 1950 жылы 8,893 адамнан 2015 жылы 7,607 адамға дейін төмендеді.
Bunde was first mentioned in a document in 1428. The name has been variously written as Buenda, de Bunda and Bonde. Due to its situation on a geest, or slightly raised landform, the town was spared the great floods that inundated much of the region in the Middle Ages. Prior to the Reformation, Bunde belonged to the Roman Catholic Diocese of Münster. Bunde became predominantly Protestant in the early 16th century, largely following the Reformed (Calvinist) faith as in the adjacent Netherlands. During the Thirty Years' War (1618–1648), Bunde, though not a battlefield, was plundered several times by Imperial (Catholic) troops. East Frisia became part of the Kingdom of Prussia in 1744. Thereafter, crafts and cottage industries came to the fore in the region's economy. During the Seven Years' War (1756–1763), the town was twice occupied by French troops, and was subjected to tributes by the conquerors. After the war, Prussian King Frederick the Great sponsored construction of dikes to expand the region's polders. Bunde's first rail link came after the unification of Germany in 1871. A spur to the Ihrhove–Nieuweschans railway from Leer to Bad Nieuweschans, Netherlands, was opened in 1876. In the late 19th century the district saw a sizeable immigration of residents to the U. S., primarily for economic and religious reasons. Early in the 20th century dairies began to proliferate, and canneries were built to can local crops of beans and peas. As elsewhere in Germany following World War I, economic dislocation and unemployment rose in the 1920s, boosting the appeal of Nazism, especially in rural areas of the district. Nevertheless, the Social Democrats retained a sizeable following in the town until the Nazi seizure of power in January 1933. By mid 1934, however, all non Nazi political organizations in Germany were repressed and outlawed. Bunde's Jewish community had built a synagogue and primary school in Bunde in the mid 19th century, but with the advent of Nazism and the Holocaust, the community was suppressed and many members were killed. The last Jewish resident of Bunde was deported to Theresienstadt concentration camp in July 1942. In April 1945, Bunde was the first East Frisian town to be liberated, being occupied initially by Canadian and Polish forces. Although various buildings were damaged by artillery fire, casualties among the population were few. After the war, the district hosted an influx of German refugees expelled from territories east of the Oder–Neisse line under border changes promulgated at the Potsdam Conference. Later, however, due in part to increasing mechanization of agriculture, the district's population declined, sinking from a peak of 8,893 in 1950 to 7,607 in 2015.
Туризм
Салыстырмалы түрде шалғай орналасқан аудан 1980 жылдары туристерге қызығушылық тудыра бастады. Кейбіреулерін бұрын буындырылмаған (өзгертілмеген) жоталық ландшафтары мен көне жел диірмендері тартып, ал басқалары велосипед тебуге, каноэмен жүзуге және құстарды қадағалауға мүмкіндіктерге қызықты.
The relatively remote district began to appeal to tourists in the 1980s. Some were attracted by its unspoiled polder landscapes and antique windmills, others by opportunities for cycling and canoeing, and for bird watching.