Жая шекіліс: ерте заманғы әскери тактика, жаяқ және атты әскерлердегі ұрыс формасы. Волейболдық атуға қолайлы, бірақ жылдамдық пен қорғаныс нашар. ⚔️🛡️
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жаяу әскер мен атты әскердің тактикалық құрамы,
жаяу және атты әскердің ұрыс шебі.
Tactical formation of soldiers
the line of battle in infantry and cavalry
Шеп құрамы – ерте заманғы соғыстарда қолданылған стандартты тактикалық құралым. Ол антикалық және орта ғасырларда қолданылған соқпақпен қаруланған жаяу әскердің фалангасы немесе қалқан қабырғасын жалғастырды. Шеп құрамы оқ ату үшін ең қолайлы фронтты қамтамасыз етсе де, маневрлік қабілетін және атты әскерге қарсы қорғанысын төмендетті. Ол Ақыл-ой дәуірінде, жеті жылдық соғыста Фридрих Ұлы мен оның жаулары табысты қолданған кезде маңызға ие болды. Жаяу әскер батальоны әскерді екіден бесе дейін қатарға орналастырып "шепке" түзуге дайындығын жасайтын, үш қатар ең көп таралған құралым болатын. Әр қатар бір-бірінен шамамен жарты метрдей қашықтықта орналасқан, ал қатардағы сарбаздар тығыз орналасып (әдетте қол ұзындығында), қаруларын көрсетуге, оқ атуға және қайта зарядтауға жететіндей орын болды. Шеп құрамы әскердің жақсы жаттығуын және офицерлер мен сержанттардың үнемі бақылауын қажет етеді. 17 және 18 ғасырлардағы еуропалық әскерлерде сержанттар шептің артында орналасқан. Олар ұзын соқпақтармен жабдықталған, оларды қатарларды "түзетуге" немесе орналастыруға пайдаланған, бұл практика тым жоғары нысана алған сарбаздың қаруын төмен түсіруді және қатардың жақсы ұйымдасқан және дұрыс орналасқан болуын қамтамасыз етуді қамтиды. Шептегі қозғалыс өте баяу болды, ал батальон жетік даярланбаса, әсіресе тегіс емес немесе орманды жерде, бірігудің бұзылуы сөзсіз болды. Сондықтан, шеп көбінесе стационарлық құралым ретінде қолданылды, әскерлер бағандармен қозғалып, кейін баратын жеріне жеткен соң шепке түсетін. Сонымен қатар, шеп құрамы атты әскердің шабуылына, әсіресе қанаттар мен артқы жақтан өте осал болды, және бұл шабуылдар әдетте бірігудің толық бұзылуына және тіпті бөлімнің жойылуына әкелді, егер бөлім "төртбұрыш құра алмаса" болмаса. Наполеон соғыстары кезінде британдық армия екі қатарлы, жұқа шеп құрамын қабылдады. Бұл олардың сандық кемшілігін өтеу және оқ ату фронтын барынша арттыру үшін жасалды. Британдықтар 19 ғасырдың соңына дейін екі қатарлы шепті қолдануды жалғастырды. Балаклава шайқасында 93-ші (Таулы) полкінің әйгілі "Қызыл шебі" ресейлік атты әскердің шабуылына қарсы тұрып, сирек кездесетін табысқа жетті. Көптеген қазіргі әскерлер шабуыл кезінде ұрыс шебі деп аталатын бос шеп құрамын қолданады, өйткені ол бір уақытта бір бағытта максималды атыс күшін қолдануға мүмкіндік береді, бұл жау позициясына шабуыл жасағанда пайдалы. Сонымен қатар, от пен қозғалыстың біріктірілуіне мүмкіндік береді. Британ армиясында "шептер" атауы кейде базаға немесе казармаға, әсіресе қазіргі Вулвичтегі Король Георг VI шептерінде орналасқан Корольдік атты артиллерияға сілтеме жасау үшін қолданылады.
The line formation is a standard tactical formation which was used in early modern warfare. It continued the phalanx formation or shield wall of infantry armed with polearms in use during antiquity and the Middle Ages. The line formation provided the best frontage for volley fire, while sacrificing maneuverability and defence against cavalry. It came to the fore during the Age of Reason, when it was used to great effect by Frederick the Great and his enemies during the Seven Years' War. An infantry battalion would form "in line" by placing troops in several ranks, ranging in number from two to five, with three ranks being the most common arrangement. Each rank was approximately half a metre apart from the next, and soldiers in a rank were positioned closely to each other (usually within arm's length), with just enough room to present their weapons, fire, and reload. The line formation required that the troops be well drilled and constantly supervised by officers and non commissioned officers (NCOs). In 17th and 18th century European armies, NCOs were positioned to the rear of the line. They were equipped with long polearms, which they used to "dress" or arrange the ranks, a practice which included pushing down the weapons of any soldier who was aiming too high, as well as ensuring that the rank remained well organized and correctly placed. Movement in line formation was very slow, and unless the battalion was superbly trained, a breakdown in cohesion was virtually assured, especially in any kind of uneven or wooded terrain. As a result, line was mostly used as a stationary formation, with troops moving in columns and then deploying to line at their destination. In addition, the line formation was extremely vulnerable to cavalry charges, from the flanks and rear, and these attacks usually resulted in the complete breakdown of cohesion and even destruction of the unit unless it was able to "form square". During the Napoleonic Wars, the British Army famously adopted a thin two rank line formation. This was adopted to compensate for their lack of numbers and to maximize their fire frontage. The British continued to use a two rank line until the late 19th century. The famous "Thin Red Line" of the 93rd (Highland) Regiment at the Battle of Balaklava successfully held against a Russian cavalry attack, a rare occurrence. A loose line formation called a skirmish line is used by many modern forces during assaults as it enables maximum firepower to be directed in one direction at once, useful when attacking an enemy position. It also enables the use of fire and movement. In the British Army, the name "lines" is occasionally used to refer to the base or barracks, particularly for the Royal Horse Artillery, currently based at King George VI Lines in Woolwich.
Қатарлық құрылым және атты әскер
Қатарлық құрылымды белгілі бір ат әскерлері де қолданған. Сасанидтердің парсылары, мамлюктар және Үндістандағы мұсылман атты әскерлері жиі "жаңбырша ату" деп аталатын тактиканы қолданған. Бұл тактикада жақсы қаруланған атты әскерлер (көбінесе қарулы жылқыда) тығыз қатарға тұрып немесе реттелген түзілімде баяу жылдамдықпен жылжып, садақтың тартым күшін қысқарту арқылы мүмкіндігінше жылдам оқ жауатын. 16 ғасырда ауыр атты әскер (жандармдар, рейтерлер және курассиерлер) көбінесе қатарлық құрылымда шабуылдаған. Кейін драгундар қорғаныста жаяу әскер ретінде сызықтық тактиканы қолдана бастады. Осыған байланысты, "қатарлық атты әскер" атауы ауыр атты әскерден драгундарға ауысты. 15-17 ғасырлардағы гусарлар қарулы киім киіп, көбінесе тығыз қатарда шабуыл жасаған, бірақ кейін гусарлар жеңіл атты әскерге айналып, сызықтық тактиканы қолдануды тоқтатты. Қазақтар ешқашан сызықтық тактиканы қолданған емес.
The line formation was also used by certain types of cavalry. The Sassanid Persians, the Mamluks, and Muslim cavalry in India often used the tactics named "shower shooting". It involved a line of fairly well armoured cavalrymen (often on armoured horses) standing in a massed static line or advancing in an ordered formation at the walk while loosing their arrows as quickly as possible by reducing their draw length. In the 16th century, the heavy cavalry (gendarmes, reiters and cuirassiers) often attacked in a line formation. Later, dragoons began to use linear tactics, being on foot in the defence. Accordingly, the name "line cavalry" has moved from heavy cavalry to the dragoons. Hussars in the 15th 17th centuries wore armor, and often attacked in close line formation, but later hussars became a light cavalry and stopped using linear tactics. Cossacks never used linear tactics.