Атты әскерлердің даму тарихы немесе Драгун жайлы мәліметтер

Кіріспе

Атты әскердің түрі

Бұрын жаяу әскер ретінде атқа мінуші бөлімдер, кейіннен кавалерияға айналды. Драгундар бастапқыда жылқыны жылжу үшін пайдаланған, бірақ шайқас кезінде жаяу шайқасқан атты жаяу әскер тобы болды. 17 ғасырдың басынан бастап драгундар сонымен қатар қалыпты кавалерия ретінде де қолданыла бастады және аттан жүріп қылыш пен оттық қарумен күресуге дайындалды. Олардың қолданылуы 16 ғасырдың соңына дейін барып тоқтаса да, 17 және 18 ғасырларда көптеген еуропалық армияларда драгун полктері құрылды. Олар қалыпты жаяу әскерге қарағанда жылдамрақ, бірақ кавалерияға қарағанда әлдеқайда арзан болды. Атауының шығу тегі француз армиясының драгундарымен жүретін, блендербустың қолға ұсталатын нұсқасы болған "дракон" деп аталатын оттық қару түрінен бастау алады. Бүгінгі таңда бұл атау бірқатар бронетехникалық немесе салтанатты атты полктерде сақталған.

Шығуы және атауы

Драгундардың құрылуы жылдамдық қажет болған кезде жаяу әскерді атпен тасымалдау практикасынан туындады. 1552 жылы Парма герцогы Александр Фарнезе, жағдайды күтпегендей жасау үшін бірнеше жаяу әскер роталарын жүк аттарына мінгізді. 1572 жылы Льюи де Нассау Генуядағы Монс маңындағы операциялар кезінде 500 жаяу әскер осылай тасымалданды. Сондай-ақ, алғашқы драгундарды 1600 жылы маршал де Брисак ұйымдастырған деген болжам бар. Ескі неміс әдебиетіне сәйкес, драгундарды 1620-жылдардың басында Германияның ең ұлы әскери қолбасшыларының бірі, граф Эрнст фон Мансфельд ойлап тапқан. Бұған дейін де атты жаяу әскердің қолданылуының басқа мысалдары болған. Дегенмен, Мансфельд, Венгрия мен Нидерландыда кәсібін үйренген, көбінесе атты қолдану арқылы жаяу әскерлерін жылдам етуге тырысты, осылайша «armée volante» (француз тілінде – «ұшар әскер») деп аталатын құрылымды жасады. 16 ғасырда Перуді Испания басып алған кезде, конкистадорлар ат үстінде аркебуздармен соғысты, бұл еуропалық драгундардың пайда болуын болжады. Бұл атау, мүмкін, ертедегі қарудан, дөңгелекті құлыппен жабдықталған, айдаһардың басымен безендірілген тұмсығы бар қысқа қарудан шыққан. Бұл практика барлық ұңғыл қаруларының есімдері ерекше болған кезден басталады, олардың ішінде кульверин, серпентин, соқыр, соқырша және т.б. кіреді. Кейде, кең жағалы пальто киген және оттай жалыны бар жаяу әскердің келбеті айдаһарға ұқсас болғандығы айтылады. Сондай-ақ, бұл атау неміс тіліндегі «tragen» немесе голланд тіліндегі «dragen» сөздерінен шыққан деген пікір бар, екеуі де өз тілдерінде «тасу» деген мағынаны білдіреді. Говард Рид бұл атау мен рөлдің латынша «Draconarius» сөзінен шыққандығын айтады.

етістік ретінде қолдану

Драгун сөзі кейде әскерлерді бағындыру немесе қуғын-сүргін жасау мағынасында етістік ретінде қолданылады; сондай-ақ, кез келген күштік шаралар немесе қауіп-қорқыту арқылы мәжбүрлеуді білдіреді. Бұл термин 1689 жылға дейін қарайды, сол кезде француз монархиясы драгундарды протестанттарды қудалау үшін пайдаланды, әсіресе протестанттарды өз үйлеріне драгун (драгонад) орналастыруға мәжбүр етіп, олардың бағынышында болуын қадағалады, мұның барлық шығыны үй иелерінің мойнында болды.

Ерте тарихы мен рөлі

Алғашқы драгундар эскадрильяларға немесе топтарға емес, жаяу әскер сияқты роталарға бөлінген. Олардың офицерлері мен сержанттары жаяу әскер шеніне ие болды, ал соғыс алаңында бұйрықтарды жеткізу үшін кернейшілер емес, барабаншыларды қолданды. Атты жаяу әскердің икемділігі драгундарды пайдалы күш етіп, әсіресе қазіргі заманда контрабандистерге немесе азаматтық тәртіпсіздікке қарсы «ішкі қауіпсіздік» деп аталатын және коммуникация желілерін күзету міндеттерінде пайдалы болды. Ұлыбританияда драгун роталары алғаш рет Үш патшалық соғысы кезінде құрылды және 1645 жылға дейін тәуелсіз роталар ретінде немесе атты әскер бөлімдеріне қосылып қызмет етті. Жаңа үлгідегі армия 1645 жылғы қаңтарда Парламент бекіткен кезде он атты әскер полкінен, әрқайсысының құрамында драгун ротасы болды. Сэр Томас Фэрфакстың ұсынысымен 1 наурызда олар полковник Джон Оки басқаратын 1000 адамнан тұратын жеке бөлімге біріктірілді және маусымда Насеби шайқасында маңызды рөл атқарды. Жаман жылқымен және қарапайым жабдықтармен жабдықталған драгун полктерін құру және ұстау, қымбат атты әскер полктеріне қарағанда арзан болды. 17 ғасырда Густав II Адольф драгундарды швед әскеріне енгізгенде, оларды семсер, балта және шұңғыма мылтықпен жабдықтады, оларды «жұмысшылардың атқа мінген түрі» ретінде пайдаланды. Көптеген еуропалық армиялар осыдан кейін осы мақсаттағы қару-жарақ жиынтығын үлгі етті. 17-ғасырдың соңы мен 18-ғасырдың басындағы драгундар сыртқы түрі мен жабдықтары бойынша жаяу әскермен тығыз байланыста болды, ең бастысы, жүріс аяқ киімдерінің орнына атты аяқ киімдерді және мылтықты ілуге қолайлы кең жиекті шляпалардың орнына бас киімдерді таңдауда ерекшеленді. Драгундардың әскери емес қолданылуының мысалы – 1681 жылғы Драгоннад, Людовик XIV гугенот отбасыларын Франциядан кетуге немесе католицизмге қайта оралуға мәжбүрлеу үшін протестанттық үйлерге тәртіпсіз драгундарды орналастыру саясаты. Басқа жаяу әскер мен атты әскер түрлері де қолданылса да, драгун полкінің ұтқырлығы, икемділігі және жеткілікті саны оларды осы сипаттағы кең аумақтық репрессивтік жұмыстарға ерекше қолайлы етті. 1635 жылы Педро де ла Пуэнте Инсбрук қаласында испан армиясының драгун корпусын ұйымдастырды. 1640 жылы Испанияда аркебуспен қаруланған мың драгуннан тұратын терцио құрылды. 17 ғасырдың соңында испан армиясында Испанияда үш терцио, Голландияда үш және Миланда тағы үш драгун болды. 1704 жылы испан драгундары Филипп V регенттігімен полктерге қайта ұйымдастырылды, терциолар сияқты. Драгундар нағыз атты әскерге қарсы күрескенде қиындыққа тап болды және үнемі атты әскерлік шеберлігін, қару-жарағын және әлеуметтік мәртебесін жақсартуға тырысты. 1756 жылғы Жеті жылдық соғысқа қарай, Еуропаның көптеген армияларында олардың негізгі рөлі атты жаяу әскерден ауыр атты әскерге ауысты. Оларды кейде «орта» атты әскер деп сипаттаған, ауыр/броньды және жеңіл/броньсыз полктердің арасында, бірақ бұл сол кезде сирек қолданылатын жіктелім болды. Олардың бастапқы барлау және күзет міндеттері француз, австриялық, пруссиялық және басқа да армиялардағы гусарлар мен ұқсас жеңіл атты әскерлерге берілді. Ресей империясының армиясында казак әскерлерінің болуына байланысты драгундар өздерінің бастапқы рөлінде ұзақ уақыт сақталды. 1746 жылдан бастап британдық армия барлық «ат» (регулярлы атты әскер) полктерін экономикалық шара ретінде төмен жалақы төленетін «драгундар» деп қайта атады. 1756 жылдан бастап жеңіл драгундардың жеті полкі құрылды және олар заманауи жеңіл атты әскер стандартына сәйкес барлау, шайқасу және төзімділікті талап ететін жұмыстарға оқытылды. Бұл жаңа атты әскер класының табысы соншалық болды, 1768 және 1783 жылдар аралығында тағы сегіз драгун полкі өзгертілді. Бұл қайта ұйымдастыру 1788 жылы аяқталған кезде атты әскер тұрақты драгундар мен жеті драгун гвардиясы бөлімдерінен тұрды. Драгун гвардиясының аталуы бұл полктардың (бұрынғы 2-ден 8-ге дейінгі атты әскер) үй әскеріне айналғанын білдірмейді, тек жалақы мен беделді жоғалту үшін оларға лайықты атақ берілді. 1776 жылдың соңында Джордж Вашингтон америкалық әскерге атты бөлімшесінің қажеттілігін түсінді. 1777 жылғы қаңтарда төрт жеңіл драгун полкі құрылды. Қысқа мерзімді әскери қызметке қабылдау тоқтатылды, драгундар үш жылға немесе «соғыс» кезеңіне қосылды. Олар Ақжайлау, Трентон, Принстон, Брендивайн, Жермантаун, Саратога, Каупенс және Монмут шайқастары, сондай-ақ Йорктаун науқаны сияқты Американдық тәуелсіздік соғысының көптеген маңызды шайқастарына қатысты.

Early dragoons were not organized in squadrons or troops as were cavalry, but in companies like the infantry. Their commissioned and non commissioned officers bore infantry ranks, while they used drummers, not buglers, to communicate orders on the battlefield. The flexibility of mounted infantry made dragoons a useful arm, especially when employed for what would now be termed "internal security" against smugglers or civil unrest, and on line of communication security duties. In Britain, companies of dragoons were first raised during the Wars of the Three Kingdoms and prior to 1645 either served as independent troops or were attached to cavalry units. When the New Model Army was first approved by Parliament in January 1645, it included ten regiments of cavalry, each with a company of dragoons attached. At the urging of Sir Thomas Fairfax, on 1 March they were formed into a separate unit of 1,000 men, commanded by Colonel John Okey, and played an important part at the Battle of Naseby in June. Supplied with inferior horses and more basic equipment, the dragoon regiments were cheaper to raise and maintain than the expensive regiments of cavalry. When in the 17th century Gustav II Adolf introduced dragoons into the Swedish Army, he provided them with a sabre, an axe and a matchlock musket, using them as "labourers on horseback". Many of the European armies henceforth imitated this all purpose set of weaponry. Dragoons of the late 17th and early 18th centuries retained strong links with infantry in appearance and equipment, differing mainly in the substitution of riding boots for shoes and the adoption of caps instead of broad brimmed hats to enable muskets to be worn slung. A non military use of dragoons was the 1681 Dragonnades, a policy instituted by Louis XIV to intimidate Huguenot families into either leaving France or re converting to Catholicism by billeting ill disciplined dragoons in Protestant households. While other categories of infantry and cavalry were also used, the mobility, flexibility and available numbers of the dragoon regiments made them particularly suitable for repressive work of this nature over a wide area. In the Spanish Army, Pedro de la Puente organized a body of dragoons in Innsbruck in 1635. In 1640, a tercio of a thousand dragoons armed with the arquebus was created in Spain. By the end of the 17th century, the Spanish Army had three tercios of dragoons in Spain, plus three in the Netherlands and three more in Milan. In 1704, the Spanish dragoons were reorganised into regiments by Philip V, as were the rest of the tercios. Dragoons were at a disadvantage when engaged against true cavalry, and constantly sought to improve their horsemanship, armament and social status. By the Seven Years' War in 1756, their primary role in most European armies had progressed from that of mounted infantry to that of heavy cavalry. They were sometimes described as 'medium' cavalry, midway between heavy/armoured and light/unarmoured regiments, though this was a classification that was rarely used at the time. Their original responsibilities for scouting and picket duty had passed to hussars and similar light cavalry corps in the French, Austrian, Prussian, and other armies. In the Imperial Russian Army, due to the availability of Cossack troops, the dragoons were retained in their original role for much longer. An exception to the rule was the British Army, which from 1746 onward gradually redesignated all regiments of "Horse" (regular cavalry) as lower paid "Dragoons", in an economy measure. Starting in 1756, seven regiments of Light Dragoons were raised and trained in reconnaissance, skirmishing and other work requiring endurance in accordance with contemporary standards of light cavalry performance. The success of this new class of cavalry was such that another eight dragoon regiments were converted between 1768 and 1783. When this reorganisation was completed in 1788, the cavalry arm consisted of regular dragoons and seven units of Dragoon Guards. The designation of Dragoon Guards did not mean that these regiments (the former 2nd to 8th Horse) had become Household Troops, but simply that they had been given a more dignified title to compensate for the loss of pay and prestige. Towards the end of 1776, George Washington realized the need for a mounted branch of the American military. In January 1777 four regiments of light dragoons were raised. Short term enlistments were abandoned and the dragoons joined for three years, or "the war". They participated in most of the major engagements of the American War of Independence, including the Battles of White Plains, Trenton, Princeton, Brandywine, Germantown, Saratoga, Cowpens, and Monmouth, as well as the Yorktown campaign.

19 ғасыр

Наполеон соғыстары кезінде драгундар көбінесе ат әскерінің қызметін атқарды, бірақ зәулім кирассирлерге қарағанда жеңіл атты әскер саналды. Драгундар жеңіл атты әскерге қарағанда ірі аттарға мініп, қисық емес, тура қылыштар қолданды. Император Наполеон өзiнiң 30 драгун полкінен толық дивизиялар құрды, ал 1811 жылы алты полк Шеву Лежер Лансьелерге айналдырылды; олар көбінесе жаудың басты қарсылығын бұзу үшін шайқаста қолданылды. Солтүстік және Шығыс Еуропада олар ауыр атты әскер ретінде қолданылды, ал Пиреней соғысында жеңіл атты әскердің рөлін де атқарды, мысалы, партизандық күреске қарсы операцияларда. 1809 жылы француз драгундары Испания әскерлеріне қарсы Окана шайқасында және Альба-де-Тормес шайқасында айқын жеңіске жетті. 1805 жылдан кейін британ армиясының жеңіл драгундарының 7-ші, 10-шы, 15-ші және 18-ші полктері гусарлар болып қайта тағайындалды, ал Наполеон соғыстары 1815 жылы аяқталғаннан кейін кейбіреулері лаңсьелерге айналды. Дегенмен, драгундардан гусарларға өту баяу болды, ол киім-кешекке әсер етті, бірақ жабдықтар мен міндеттеріне әсер етпеді. Тіпті атаулар да 1861 жылға дейін белгісіз болып қала берді, мысалы, 18-ші Корольдің жеңіл драгундары (гусарлар). Жеті драгун гвардиясы полкі британ армиясының ауыр атты әскері ретінде қызмет етті, бірақ континенттік кирассирлерден айырмашылығы, олар қорғаныс жабдықтарын тақпады. 1816 және 1861 жылдар аралығында қалған 21 атты әскер полкі таратылды немесе лаңсьелер немесе гусарлар болып қайта құрылды. 1871 жылы біріккен неміс мемлекетінің құрылуы Пруссия, Бавария, Саксония, Мекленбург, Ольденбург, Баден, Гессен және Вюртемберг драгун полктерін бір реттілік нөмірмен біріктірді, бірақ тарихи айырмашылықтар мен формасының ерекшеліктері сақталды. Император гвардиясының екі полкі драгун деп белгіленді. XIX ғасырдағы австриялық (кейіннен австрия-венгриялық) армия 1836 жылы драгундардың алты полкінен тұрды, олар шабуыл үшін ауыр атты әскер ретінде жіктелді, бірақ іс жүзінде көп мақсатты орташа әскер ретінде қолданылды. 1859 жылдан кейін екі австриялық драгун полкінен басқасының барлығы кирассирлерге айналдырылды немесе таратылды. 1868 жылдан 1918 жылға дейін австро-венгриялық драгундар 15 полк құрады. XVIII ғасырда Испания жаңа Испанияның солтүстік провинциялары мен шекараларын қорғау үшін бірнеше драгун полкін құрды, қазіргі Калифорния, Невада, Колорадо, Техас, Канзас, Аризона, Монтана, Солтүстік Дакота және Оңтүстік Дакота штаттары. Испанияда драгундар 1803 жылдан бастап жеңіл атты әскер ретінде қайта жіктелді, бірақ Испания отарлық армиясының элиталық бөлімдерінің қатарында қалды. 1810 жылы Мексиканың тәуелсіздік соғысын бастауда бірқатар драгун офицерлері жетекші рөл атқарды, соның ішінде Игнасио Альенде, Хуан Алдама және 1822-1823 жылдар аралығында Мексика императоры болған Агустин де Итурбиде. 1812 жылғы соғыстан бұрын АҚШ Жеңіл драгундар полкін ұйымдастырды. Соғыс үшін екінші полк белсенділенді; ол полк 1814 жылы алғашқы полкпен біріктірілді. 1815 жылдың маусымында түпнұсқалық полк артиллерия корпусына біріктірілді. Америка Құрама Штаттарының драгундары 1833 жылдың 2 наурызында Конгресс актісімен, Атты рейнджерлер батальоны таратылғаннан кейін құрылды. 1836 жылы Екінші драгундар құрылғанда, бөлім "Драгундардың бірінші полкі" аталды. 1861 жылы олар 1-ші және 2-ші кавалерия деп қайта аталды, бірақ олардың рөлі мен жабдықтары өзгермеді, бірақ драгундардың дәстүрлі қызғылт түсті киімдері кавалерия бөлімшесінің стандартты сары түсіне ауыстырылды. Бұл АҚШ армиясындағы драгундардың ресми түрде аяқталуын білдірді, дегенмен кейбір қазіргі заманғы бөлімдер өздерінің тарихын тарихи драгун полкіне дейін жетеді. Іс жүзінде, АҚШ кавалериясының барлығы драгун сияқты рөл атқарды, көбінесе семсерлерінен басқа карабиндер мен тапаншаларды қолданды. 1881 және 1907 жылдар аралығында барлық ресейлік кавалерия (козактар мен императорлық гвардия полктерінен басқа) драгундар деп аталды, бұл екі еселік әрекетке, сондай-ақ жаңа кавалерия тактикасына баса назар аударуын көрсетеді. 1907 жылы улан және гусар полктері қайта құрылғаннан кейін олардың оқу үлгісі, сондай-ақ күзетші кирассирлердің оқу үлгісі ресейлік императорлық армия құлағанға дейін өзгермеді. Жапонияда XIX ғасырдың аяғы мен XX ғасырдың басында драгундар басқа армиялардағыдай қолданылды, бірақ гусарлардың формасын киді.

During the Napoleonic Wars, dragoons generally assumed a cavalry role, though remaining a lighter class of mounted troops than the armored cuirassiers. Dragoons rode larger horses than the light cavalry and wielded straight, rather than curved swords. Emperor Napoleon often formed complete divisions out of his 30 dragoon regiments, while in 1811 six regiments were converted to Chevau Legers Lanciers; they were often used in battle to break the enemy's main resistance. In northern and eastern Europe they were employed as heavy cavalry, while in the Peninsular War they also fulfilled the role of lighter cavalry, for example in anti guerrilla operations. In 1809, French dragoons scored notable successes against Spanish armies at the Battle of Ocana and the Battle of Alba de Tormes. Post 1805, the 7th, 10th, 15th and 18th regiments of Light Dragoons of the British Army were re designated as hussars and when the Napoleonic Wars ended in 1815, some became lancers. The transition from dragoons to hussars was however a slow one, affecting uniforms but not equipment and functions. Even titles often remained ambiguous until 1861, for example, 18th King's Light Dragoons (Hussars). The seven regiments of Dragoon Guards served as the heavy cavalry arm of the British Army, although unlike continental cuirassiers they carried no armour. Between 1816 and 1861, the other twenty one cavalry regiments were either disbanded or rebadged as lancers or hussars. The creation of a unified German state in 1871 brought together the dragoon regiments of Prussia, Bavaria, Saxony, Mecklenburg, Oldenburg, Baden, Hesse, and Württemberg in a single numbered sequence, although historic distinctions of insignia and uniform were largely preserved. Two regiments of the Imperial Guard were designated as dragoons. The Austrian (later Austro Hungarian) Army of the 19th century included six regiments of dragoons in 1836, classed as heavy cavalry for shock action, but in practice used as multi purpose medium troops. After 1859 all but two Austrian dragoon regiments were converted to cuirassiers or disbanded. From 1868 to 1918 the Austro Hungarian dragoons numbered 15 regiments. During the 18th century, Spain raised several regiments of dragoons to protect the northern provinces and borders of New Spain, the present day states of California, Nevada, Colorado, Texas, Kansas, Arizona, Montana, North Dakota, and South Dakota. In mainland Spain, dragoons were reclassified as light cavalry from 1803 but remained among the elite units of the Spanish Colonial Army. A number of dragoon officers played a leading role in initiating the Mexican War of Independence in 1810, including Ignacio Allende, Juan Aldama and Agustin de Iturbide, who briefly served as Emperor of México from 1822 to 1823. Prior to the War of 1812 the U. S. organized the Regiment of Light Dragoons. For the war a second regiment was activated; that regiment was consolidated with the original regiment in 1814. The original regiment was consolidated with the Corps of Artillery in June 1815. The United States Dragoons was organized by an Act of Congress approved on 2 March 1833 after the disbandment of the Battalion of Mounted Rangers. The unit became the "First Regiment of Dragoons" when the Second Dragoons was raised in 1836. In 1861, they were re designated as the 1st and 2nd Cavalry but did not change their role or equipment, although the traditional orange uniform braiding of the dragoons was replaced by the standard yellow of the Cavalry branch. This marked the official end of dragoons in the U. S. Army in name, although certain modern units trace their origins back to the historic dragoon regiments. In practice, all US cavalry assumed a dragoon like role, frequently using carbines and pistols, in addition to their swords. Between 1881 and 1907 all Russian cavalry (other than Cossacks and Imperial Guard regiments) were designated as dragoons, reflecting an emphasis on the double ability of dismounted action as well as the new cavalry tactics in their training and a growing acceptance of the impracticality of employing historical cavalry tactics against modern firepower. Upon the reinstatement of Uhlan and Hussar Regiments in 1907 their training pattern, as well as that of the Cuirassiers of the Guard, remained unchanged until the collapse of the Russian Imperial Army. In Japan, during the late 19th and early 20th century, dragoons were deployed in the same way as in other armies, but were dressed as hussars.

20 ғасыр

1914 жылға дейінгі кезеңде драгун полкі британ және француз армияларында, сондай-ақ неміс, орыс, австро-венгер, канадалық, перуандық, швейцариялық, норвегиялық, швед, даниялық және испан армияларында әлі де болды. Олардың формалары әртүрлі болды, гусарлар мен ланцниктер полктеріне тән ерекшеліктері болмады. Формалары кейде олардың атты жаяу әскерлік тарихын еске түсіретін белгілерді сақтады: Императорлық неміс армиясының 28 драгун полкі жаяу әскерлік пикельхаубе немесе тік бас кигізетін, ал британ драгундары толық киімде қызыл түстес киім киетін, ал гусарлар мен ланцниктердің барлық полктерінен басқалары қара көк түсті киім киетін. Дегенмен, драгундар атты әскердің басқа түрлері сияқты тактиканы, міндеттерді және жабдықтарды қабылдады, ал айырмашылық тек дәстүрлі атауларда ғана болды. Қару-жарақтардың тарихи байланысы үзілді, француз және неміс драгун полктері Бірінші дүниежүзілік соғыстың басында найза қолданды. Тарихи неміс, орыс және австро-венгер драгун полктері 1917-18 жылдары осы елдердің императорлық режимдері құлағаннан кейін жеке бөлімдер ретінде тоқтатылды. 1640 жылы құрылған испан драгундары 1931 жылы Екінші испан Республикасының армияны жаңғырту саясатының аясында сандық атты әскер полктері ретінде қайта жіктелді. Австралияның жеңіл атты әскері 18 ғасырдың драгун полктеріне ұқсас болды, олар көбінесе жаяу шайқасқан жаяу әскер болды, ал жылқылары көлік құралы ретінде пайдаланылды. Олар Екінші бура соғысы мен Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет етті. Австралияның 4-жеңіл атты бригадасы 1917 жылы Бейерсбека шайқасында ат үстінде мылтық штығымен шабуыл жасап, атақты болды, себебі олардың қару-жарағында семсерлер мен найзалар болған жоқ. Кейінірек Палестина жорығында 1908 үлгісіндегі кавалерия қылыштары шығарылып, Дамасктың құлауына әкелген жорықта қолданылды. Шын драгундардың (ат үстіндегі жаяу әскер) соңғы рет қолданылуы Португалия армиясы Анголадағы соғыста 1960-1970 жылдары болды. 1966 жылы португалдықтар Шығыс Анголаның биік шөпті аймағында партизандарға қарсы күресу үшін тәжірибелік ат взводы құрды, онда әр сарбаз жаяу шайқас үшін G3 автоматты мылтығымен және ат үстінен оқ ату үшін жартылай автоматты пистолетпен қаруланды. Атты әскерлер автокөліктерге қолайсыз қиын жерлерде жұмыс істей алды және айналасындағы аумақты бақылау мүмкіндігіне ие болды, жаяу әскерге көрінбейтін шөптерден айқын көрініс алатын. Бұған қоса, бұл дәстүрлі емес әскерлер атты әскерге қарсы күресу тәжірибесі жоқ жауға психологиялық әсер етті, сондықтан олардың олармен күресуге дайындығы немесе стратегиясы болмады. Тәжірибелік ат взводының сәттілігі соншалықты жоғары болды, оның барлық бас батальоны бронетехникалық барлау бөлімінен "Ангола драгундары" деп аталған үш эскадрильялық ат батальонына айналды. Ангола драгундарының әуедегі мобильді күштермен бірлесіп жүргізген әдеттегі операцияларының бірі - драгундар партизандарды қуу және оларды бір бағытта итеру, ал әуедегі мобильді әскерлер тікұшақтан жаудың артқы жағына түсіріліп, екі күш арасында жауды тұтқындау болды.

In the period before 1914, dragoon regiments still existed in the British and French armies, as well as the German, Russian, Austro Hungarian, Canadian, Peruvian, Swiss, Norwegian, Swedish, Danish, and Spanish. Their uniforms varied greatly, lacking the characteristic features of hussar or lancer regiments. Uniforms bore occasional reminders of their mounted infantry origins: the 28 dragoon regiments of the Imperial German Army wore the infantry Pickelhaube or spiked helmet, while British dragoons wore scarlet tunics for full dress while hussars and all but one of the lancer regiments wore dark blue. In other respects however dragoons had adopted the same tactics, roles and equipment as other branches of the cavalry and the distinction had become simply one of traditional titles. Weaponry had ceased to have a historic connection, with both the French and German dragoon regiments carrying lances during the early stages of World War I. The historic German, Russian and Austro Hungarian dragoon regiments ceased to exist as distinct branches following the overthrow of the respective imperial regimes of these countries during 1917–18. The Spanish dragoons, which dated back to 1640, were reclassified as numbered cavalry regiments in 1931 as part of the army modernization policies of the Second Spanish Republic. The Australian Light Horse were similar to 18th century dragoon regiments in some respects, being mounted infantry which normally fought on foot, their horses' purpose being transportation. They served during the Second Boer War and World War I. The Australian 4th Light Horse Brigade became famous for the Battle of Beersheba in 1917 where they charged on horseback using rifle bayonets in hand, since neither sabres or lances were part of their equipment. Later in the Palestine campaign Pattern 1908 Cavalry swords were issued and used in the campaign leading to the fall of Damascus. Probably the last use of real dragoons (infantry on horseback) in combat was made by the Portuguese Army in the war in Angola during the 1960s and 1970s. In 1966, the Portuguese created an experimental horse platoon to operate against the guerrillas in the high grass region of Eastern Angola, in which each soldier was armed with a G3 battle rifle for combat on foot and with a semi automatic pistol to fire from horseback. The troops on horseback were able to operate in difficult terrain unsuited to motor vehicles and had the advantage of being able to control the area around them, with a clear view over the grass that foot troops did not have. Moreover, these unconventional troops created a psychological impact on an enemy that was not used to facing horse troops, and thus had no training or strategy to deal with them. The experimental horse platoon was so successful that its entire parent battalion was transformed from an armored reconnaissance unit to a three squadron horse battalion known as the "Dragoons of Angola". One of the typical operations carried out by the Dragoons of Angola, in cooperation with airmobile forces, consisted of the dragoons chasing the guerrillas and pushing them in one direction, with the airmobile troops being launched from helicopter in the enemy rear, trapping the enemy between the two forces.

Аждаһалық дәреже

1918 жылға дейін драгунгер (en: dragoon) – Аустрия-Мажарстан және Императорлық Германия армияларының драгун полктеріндегі ең төменгі шендерге берілген атау еді. Драгунгер шені, әр түрлі әскер түрінің барлық басқа жеке шендерімен бірге, «Gemeine» шендік тобына жатты.

Бразилия

Бразилия президентінің салтанатты эскорты Бразилия армиясының 1-ші гвардиялық кавалерия полкінен тұрады, ол "Dragões da Independência" (Тәуелсіздік драгундары) деп аталады. Атау 1927 жылы берілген және бұл полк жасағының 1822 жылдың 7 қыркүйегінде Португалия, Бразилия және Алгарвтер Біріккен Корольдігінен Бразилияның тәуелсіздігін жариялаған Португалия және Бразилияның патшалық князі Педро Брагансаны сүйемелдегенін көрсетеді. Тәуелсіздік драгундары 19 ғасырдың киім үлгісін киеді, бұл киім 1927 жылдан бері полктің толық мерекелік киімі ретінде қолданылатын бұрынғы Императорлық сақшылардың киіміне ұқсас. Киім дизайнын Дебрет жасаған, түстері ақ және қызыл, ал қанатты бронзалық дулығалармен толықтырылған. Түстер мен өрнек сол кездегі австриялық драгундардың ықпалында болды, себебі Бразилия императрицасының жұбайы да австриялық эрцгерцогиня болған. Қауырсындардың түсі шенге қарай өзгеріп тұрады. Тәуелсіздік драгундары найза мен қылышпен қаруланған, қылыштар офицерлер мен ту ұстаушылар үшін ғана арналған. Полк 1808 жылы Португалияның регент-принці және болашақ королі Жуан VI-ның бұйрығымен Наполеон соғыстары кезінде Бразилияда паналаған португал корольдық отбасын қорғау міндетімен құрылған. Алайда, драгундар Португалияда кем дегенде 18 ғасырдың басынан бері болған, ал 1719 жылы осы типтегі кавалерия бөлімдері Бразилияға жіберілді, бастапқыда алтын мен алмастардың жөнелтуін сүйемелдеу және Рио-де-Жанейрода тұратын вице-корольді күзету үшін. Кейіннен олар шекаралық қақтығыстар кезінде испан әскеріне қарсы күресу үшін оңтүстікке жіберілді. Бразилия тәуелсіздігі жарияланғаннан кейін полктің атауы Императорлық сақшылар полкі болып өзгертілді, олардың міндеті Императорлық отбасын қорғау болды. Сақшылар полкі кейіннен император Педро II тарапынан таратылды және тек республикалық кезеңде қайта құрылды. 1889 жылы Республика жарияланғанда, Императорлық сақшылар полкінің 6-шы аты офицер, екінші лейтенант Эдуардо Жозе Барбосамен басқарылды, ол императорлық биліктің аяқталғанын жариялады. Бұл оқиғаны еске алу үшін дәстүр бойынша осы нөмірлі атты тек қазіргі полк командирі ғана пайдаланады.

The guard of honour for the President of Brazil includes the 1st Guards Cavalry Regiment of the Brazilian Army, known as the "Dragões da Independência" (Independence Dragoons). The name was given in 1927 and refers to the fact that a detachment of dragoons escorted the Prince Royal of Portugal and Brazil, Pedro of Braganza, at the time when he declared the Brazilian independence from the United Kingdom of Portugal, Brazil and the Algarves on 7 September 1822. The Independence Dragoons wear 19th century dress uniforms similar to those of the earlier Imperial Honor Guard, which are used as the regimental full dress uniform since 1927. The uniform was designed by Debret, in white and red, with plumed bronze helmets. The colors and pattern were influenced by the Austrian dragoons of the period, as the Brazilian Empress consort was also an Austrian archduchess. The color of the plumes varies according to rank. The Independence Dragoons are armed with lances and sabres, the latter only for the officers and the colour guard. The regiment was established in 1808 by the Prince Regent and future King of Portugal, John VI, with the duty of protecting the Portuguese royal family, which had sought refuge in Brazil during the Napoleonic wars. However dragoons had existed in Portugal since at least the early 18th century and, in 1719, units of this type of cavalry were sent to Brazil, initially to escort shipments of gold and diamonds and to guard the Viceroy who resided in Rio de Janeiro (1st Cavalry Regiment – Vice Roy Guard Squadron). Later, they were also sent to the south to serve against the Spanish during frontier clashes. After the proclamation of the Brazilian independence, the title of the regiment was changed to that of the Imperial Honor Guard, with the role of protecting the Imperial Family. The Guard was later disbanded by Emperor Pedro II and would be recreated only later in the republican era. At the time of the Republic proclamation in 1889, horse No. 6 of the Imperial Honor Guard was ridden by the officer making the declaration of the end of Imperial rule, Second lieutenant Eduardo José Barbosa. This is commemorated by the custom under which the horse having this number is used only by the commander of the modern regiment.

Канада

Канада армиясында үш драгун полкі бар: Корольдік Канада драгундары және екі резервтік полк, Британдық Колумбия драгундары және Саскачеван драгундары. Корольдік Канадалық драгундары – Канада армиясындағы ең көне броньды полк. Полк 1883 жылы Кавалерия мектебі корпусы ретінде құрылып, 1892 жылы Канадалық драгундар деп қайта аталды, ал келесі жылы Корольдік атауы қосылды. RCD тарихында жаяу әскер ретінде шайқасқан оқиғалар бар, Оңтүстік Африкадағы Екінші Буер соғысында атты жаяу әскер ретінде, 1915-1916 жылдары Фландрияда 1-ші Канада дивизиясымен жаяу әскер ретінде, сондай-ақ полк қызметінің көп бөлігін 1944-1945 жылдардағы Италия кампаниясында жаяу әскер ретінде өткізді. 1994 жылы полк Біріккен Ұлттар Ұйымының қорғау күштерінің құрамында Боснияға жіберілгенде, B эскадрильясы механикаландырылған жаяу әскер ротасы ретінде пайдаланылды. Қазіргі уақытта Корольдік Канадалық драгундарының міндеті – 2 Канадалық механикаландырылған бригада тобына (2 CMBG) броньды барлау қолдауын көрсету, сондай-ақ 2 CMBG құрамындағы Gagetown-дағы C эскадрильясы RCD және Leopard 2A4 және 2A6 танктерімен жабдықталған RCD полкі. 1921 жылы Корольдік Канада атты полициясына драгун полкінің ресми мәртебесі берілді. Алайда, қазіргі RCMP-нің әскери мәртебесі жоқ.

Чили

1758 жылы «Каралеваның драгундары» (Dragones de la Reina) ретінде құрылған, кейін 1812 жылы «Чили драгундары» деп аталды, ал 1903 жылы «Чили карабинері» болып өзгертілді. Карабинерлер – Чилидің ұлттық полициясы. Оның әскери бөлімшесі, 15-ші күшейтілген полк «Драгундар» 2010 жылдан бастап Пунта-Аренас қаласында орналасқан «Чоррильос» 4-ші бронетанкті бригадасының және 6-шы бронетанкті кавалерия эскадрильясы «Драгундар» құрамында болып, 5-ші армия дивизиясының бір бөлігін құрайды.

Дания

Дания Корольдік армиясының тарихи полктерінің ішінде 1670 жылы құрылған Ют драгун полкі бар.

Франция

Қазіргі француз армиясы Бірінші дүниежүзілік соғыстың басында бар болған отыз екі драгун полкінің арасынан үш драгун полкін сақтап қалды: ядролық, биологиялық және химиялық қорғаныс полкі болып табылатын 2-ші, тәжірибелік біріктірілген қарулар полкі 5-ші және 13-ші (арнайы барлау).

Литва

XVII ғасырдан бастап Литва Ұлы Княздігінің жалдамалы әскері құрамына драгун бөлімдері енді. XVII ғасырдың ортасында 8 мыңдық әскерде 1660 драгун болды. XVIII ғасырға қарай 4 драгун полкі құрылды. Польша-Литва одақтастығының таратылуынан кейін литвалық атты әскерлер Ресей және Пруссия армияларының драгун полктерінде қызмет етті. 1920-1924 және 1935-1940 жылдары Литва армиясына үшінші драгун "Темір қасқыр" полкі кірді. Драгундар қазіргі кездегі Ерікті күштерге балама болып табылады. Қазіргі Литвада Ұлы князь Бутигеидінің драгун батальоны (литва тілінде: didžiojo kunigaikščio Butigeidžio dragūnų batalionas) мотоатқыштар рөліндегі драгун ретінде белгіленген.

Мексика

Вице-корольдік кезінде Жаңа Испанияны қорғау үшін драгундар полкі (Dragon de cuera) құрылды. Олардың көп бөлігі провинциялардан келген атты әскерлер еді. Мексика тәуелсіздік соғысы және одан кейін француз интервенциясы кезіндегі Пуэбла шайқасы сияқты ел ішіндегі әскери қақтығыстарда драгундар маңызды рөл атқарды, бұл Мексика революциясына дейін жалғасты. Мексикадағы ең танымал әскери марштардың бірі – Марша Драгона (драгон маршы), қазіргі таңда 16 қыркүйекте Тәуелсіздік күнін тойлауға арналған шеруде атты әскер және моторизацияланған бөлімдер қолдайтын жалғыз марш.

Норвегия

Норвегия армиясында 20 ғасырдың басында драгундар жаяу әскер ретінде де, атты әскер ретінде де, сондай-ақ шаңғы немесе велосипедте (hjulryttere, "көлікпен жүретіндер") қызмет етті. 1940 жылы неміс басқындығына қарсы драгундар ат, велосипед және шаңғымен күресті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін драгун полктері бронетехникалық барлау бөлімдері ретінде қайта ұйымдастырылды. "Драгун" – міндетті әскери қызметтегі жеке атты әскердің шені, ал кәсіби (тұрақты) атты әскерлердің шені жаяу әскерлермен бірдей: "Гренадер".

Пәкістан

Пәкістан Армиясының бронетандық корпусының "34-ші лансьерлер" бронеполкі "Драгун" деп те аталады.

Перу

"Маршал Доминго Ниэто" атты әскер полкі, Перудің бұрынғы президенті, фельдмаршал Доминго Ниэтоның есімімен аталып, 1987 жылдың 5 наурызына дейін және сол жылы таратылғанға дейін Үкімет сарайының дәстүрлі күзетшісі болды. Алайда, 2012 жылғы 2 ақпандағы № 139 2012/DE/EP Министрлік қаулысымен "Маршал Доминго Ниэто" атты әскер полкінің Перу Республикасы Президентінің ресми сүйемелдеушісі ретінде қайта құрылғаны жарияланды. Қайта құрылған полктің басты міндеті – Перу Республикасы Президентінің және Үкімет сарайының қауіпсіздігін қамтамасыз ету. Бұл драгун полкі 1896 жылы Перу армиясын қайта ұйымдастыруды жүзеге асырған француз әскери миссиясының ұсынысы бойынша 1904 жылы құрылды. Топтың бастапқы атауы – "Президенттің сүйемелдеушісі" атты әскер эскадроны болды. Ол сол кездегі француз драгун үлгісінде жасалған. Кейіннен бөлім 1949 жылы қазіргі атауын алғанға дейін "Президенттің сүйемелдеушісі" атты полкі болып қайта аталды. Перу драгун гвардиясы өмір бойында қыста қара түсті сюртук пен қызыл шалбар, ал жазда ақ пальто мен қызыл шалбар киіп, Перудың елтаңбасы бар қызыл және ақ түсті қанатты қола шлемдер мен шенге қарай алтын немесе қызыл эполеттер таққан. Олар 1980 жылдарға дейін оқу-жаттығуларда мылтықтар қолданылғанға дейін, бастапқы найзалар мен қылыштарын сақтап келді. Күн сайын сағат 13:00-де Перу Үкімет сарайының алдындағы басты алаң Лиманың Басты алаңына қарап тұрып, Президенттік өмір сақшыларының драгун эскортының күзет алмасу рәсіміне сахна болады, олар атты немесе жаяу түрде қатысады. Жаяу күзет алмасуы дүйсенбі және жұма күндері, ал атты рәсім айына екі рет жексенбіде өтеді.

Португалия

Португалия армиясы бұрынғы драгун полктерінен тараған екі бөлімді әлі де сақтап тұр. Бұл 3-ші кавалерия полкі (бұрынғы "Оливенса драгундары") және 6-шы кавалерия полкі (бұрынғы "Чавес драгундары"). Екі полк те қазіргі уақытта бронетанктік бөлімшелер болып табылады. Португалияның жедел әрекет ету бригадасының бронетехникалық барлау эскадрильясы – 3-ші кавалерия полкінің бөлімшесі – "Драгун десантшылары" деп аталады. 1960 және 1970 жылдардағы португалиялық отарлық соғыс кезінде португалия армиясы Анголаның шығысындағы партизандармен күресу үшін тәжірибелік ат жасағын құрды. Бұл бөлім көп ұзамай үш эскадрильядан тұратын "Ангола драгундары" тобына дейін үлкейтілді. Ангола драгундары түпнұсқа драгундар сияқты атты жаяу әскер ретінде әрекет етті – әрбір әскер атқа мінген кезде атуға арналған пистолетпен және жаяу түскенде қолдануға автоматты мылтықпен қаруланған. 1974 жылы соғыс аяқталған кезде Мозамбикте де осындай бөлім құрыла бастады.

Испания

Испания армиясы 1635 жылы Педро де ла Пюенте басшылығымен Инсбрукте драгун корпусын даярлауды бастады. 1640 жылы алғашқы драгун "терсиосы" құрылды, ол аркебуздармен және дулығалармен жабдықталды. XVII ғасырдың соңына қарай драгун терсиоларының саны тоғызға дейін артты: үшеуі Испанияда, тағы үшеуі Нидерландыда, ал қалғандары Миланда орналасты. 1704 жылдан бастап терсиолар полк жүйесіне айналдырылды. Филипп V Жаңа дүниеде полиция функцияларын орындау үшін бірнеше қосымша драгун полктерін құрды. Олардың арасында ең танымалдары – былғарыдан жасалған "де куэра" драгундық әскері болды. 1803 жылы драгун полктері "caballería ligera" (жеңіл атты әскер) деп атау алды. 1815 жылы бұл бөлімшелер таратылды. Испания XIX ғасырдың соңында драгундарды қайта құрды. 1930 жылы үш испан драгун полкі әлі де болды.

Швеция

Швед армиясында драгундар әскери полиция және әскери полиция рейнджерлерін құрайды. Олар сондай-ақ, әскери полиция бөлімі болып табылатын Өмір сақшыларының 13-ші батальонының құрамына кіреді. 13 (Драгун) батальонының тамыры 1523 жылға дейін жетеді, бұл оны әлемдегі әлі де қызмет ететін ең көне әскери бөлімдердің біріне айналдырады. Бүгінде швед армиясында сақталған жалғыз атты бөлімдер – Өмір сақшыларының Король гвардиясы батальонының екі драгун эскадрильясы. Жылқылар тек рәсімдік мақсаттар үшін қолданылады, көбінесе драгундар Стокгольмдегі Корольдік сарайда күзетшілерді ауыстыруға қатысқанда. "Ливдрагон" – қатардағы атты әскердің шені.

Швейцария

Атты драгундар 1970-ші жылдардың басына дейін Швейцария қарулы күштерінде болды, содан кейін олар бронегарнадирлер бөлімдеріне түрлендірілді. "Драгун" әскерге келмес бұрын үйде жылқы ұстай алатынын дәлелдеуі керек еді. Бастапқы әскери дайынды аяқтағаннан кейін олар әскерден жеңілдікпен жылқы сатып алып, оны жабдықтарымен, формасымен және қаруымен бірге үйге алып кетуге міндетті болды. "Жылдық қайта оқу курсында" драгундар жылқыларымен бірге қызмет етті, көбінесе үйден жиналатын орынға дейін атпен баратын. Еуропадағы соңғы әскери жылқы әскері саналатын драгун бөлімшелерін тарату Швейцарияда қызу пікірталас тудырды. 1972 жылдың 5 желтоқсанында Швейцарияның Ұлттық Кеңесі 91 дауыспен, 71 дауысқа қарсы, бұл шараны мақұлдады.

Ұлыбритания

2021 жылғы мәліметтер бойынша, Ұлыбритания армиясында драгун аталған төрт полк бар: 1-ші Королева драгун гвардиясы, Корольдік шотланд драгун гвардиясы, Корольдік драгун гвардиясы және Жеңіл драгун. Олар барлау және жеңіл қолдау сияқты түрлі міндеттерді атқарады, оның ішінде конвойлерді күзету, сонымен қатар "Жақал", "Койот" барлау машинасы және FV107 "Сцимитар" жеңіл танктерін пайдаланады.

Америка Құрама Штаттары

1-ші және 2-ші батальондар, 48-ші жаяу әскері – Суық соғыс кезінде Батыс Германиядағы 3-ші бронетанкті дивизияға (3AD) қарастырылған механикаландырылған жаяу әскер бөлімдері. 48-ші жаяу әскерінің бөлім таңбасы бұл бөлімді драгун деп белгіледі, бұл тарихи атау. 1-ші драгун Вьетнам соғысы кезінде 1-ші эскадрилья, 1-ші АҚШ кавалериясы ретінде қайта құрылды. Ол Ирак соғысында қызмет етті және АҚШ армиясының ең көне және ең көп марапатталған кавалерия бөлімі болып табылады. Қазіргі заманғы 1-1 кавалериясы – барлау/шабуыл тобы, ол MRAP, M3A3 Bradley CFV және Stryker көліктерімен жабдықталған. АҚШ армиясының тағы бір заманауи бөлімі, бейресми түрде «2-ші драгун» деп танылатын 2-ші кавалерия полкі. Бұл бөлім 1836 жылы Драгун полкі ретінде құрылған, 1861 жылы 2-ші кавалерия полкі деп аталған, ал 1948 жылы 2-ші бронетанкті кавалерия полкі болып қайта аталды. Қазіргі уақытта полк Stryker отбасының дөңгелекті соғыс машиналарын пайдаланады және 2006 жылы 2-ші Stryker кавалерия полкі болып қайта тағайындалды. 2011 жылы 2-ші драгун полкі 2-ші кавалерия полкі болып аталды. 2-ші кавалерия полкі АҚШ армиясындағы үздіксіз қызмет ететін ең ұзақ мерзімді полк болып есептеледі. Форт-Нокстағы 113-ші армиялық оркестр де ресми түрде «Драгундар» деп аталды, себебі ол 1840 жылдың 8 шілдесінде «Драгун полкінің оркестрі» ретінде құрылған. АҚШ теңіз жаяу әскерлерінің 3-ші жеңіл бронетанкті барлау батальонының D ротасы «Драгундар» деп аталады. Олардың жауынгерлік тарихына 2002 жылдан 2013 жылға дейін Ирак соғысы мен Ауғанстандағы соғыстағы қызметі кіреді.