Кәсіби одақтың әділ өкілдік міндетін бұзу бойынша сот ісі (Chauffeurs, Teamsters, and Helpers Local No. 391 v. Terry)
Chauffeurs, Teamsters, & Helpers Local No. 391 v. Terry
АҚШ Жоғарғы Сотының 1990 жылғы шешімі: профсоюздың әділ өкілдік міндеттемесін бұзу жағдайында жұмыскерге қазылар алдында сотталу құқығы бар. Еңбек дауы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шоферлер, жүк көліктері жүргізушілері және көмекшілер Местный профсоюз № 391 v. Terry, 494 U. S. 558 (1990) – АҚШ Жоғарғы Сотының еңбек одағының әділ өкілдік міндетін бұзу туралы қызметкердің талабына қатысты іс. Сотында Жетінші түзетуге сәйкес қазылар алқасының қарауына құқығы бар екені анықталды.
Chauffeurs, Teamsters, and Helpers Local No. 391 v. Terry, 494 U. S. 558 (1990), was a case in which the United States Supreme Court held that an action by an employee for a breach of a labor union's duty of fair representation entitled him to a jury trial under the Seventh Amendment.
Фактілер
McLean Trucking Corporation және сотталушы/талапкер кәсіподақ, Шоферлер, Тимстерлер және көмекшілер жергілікті № 391, McLean қызметкерлерін жұмысқа орналастыруды реттейтін ұжымдық шартқа қатысушы болды. Осы іс бойынша талапкерлер/жауапкерлер McLean-да жүк көліктерінің жүргізушілері ретінде жұмыс істейтін кәсіподақ мүшелері болды. 1982 жылы McLean кейбір терминалдарды жабуды және басқаларын қайта ұйымдастыруды бастады. Компания талапкерлерді Солтүстік Каролина штатының Уинстон-Салем қаласындағы терминалына ауыстырды және оларға уақытша жұмыстан босатылған терминалдағы белсенді емес қызметкерлерге қарағанда арнайы еңбек өтілі құқығын берді. Уинстон-Салемде алты апта жұмыс істегеннен кейін талапкерлер кезекпен жұмыстан босатылып, бірнеше рет қайта шақырылды. Кейбір жүк көліктерінің жүргізушілері арнайы еңбек өтілі құқығынан айырылды. Талапкерлер кәсіподаққа шағым түсіріп, McLean ұжымдық шартты бұзды, себебі жұмыстан босатылған қызметкерлерге олардан артықшылық берді. Шағымдар комитеті McLean-ға талапкерлерді қайта шақыруды, қайта шақырылған белсенді емес жүргізушілерді жұмыстан босатуды және белсенді емес қызметкерлерді дұрыс қайта шақырмайынша талапкерлердің арнайы еңбек өтілі құқығын мойындауды бұйырды. McLean бастапқыда шағымдар комитетінің бұйрығына бағынды, бірақ кейін белсенді емес қызметкерлерді қайта шақырып, олардың талапкерлерге қарағанда жоғары еңбек өтіліне ие болуына себеп болды. Келесі жұмыстан босату кезеңінде бұл талапкерлердің бірінші болып жұмыстан босатылғанын білдірді. Содан кейін талапкерлер кәсіподаққа тағы шағым түсіріп, McLean-ның әрекеттері шағымдар комитетінің бастапқы бұйрығын айналып өтуге бағытталғанын мәлімдеді. Бірақ шағымдар комитеті McLean заңды түрде әрекет еткен деп тапты. Уақытша жұмыстан босату мен қайта шақырудың бұл үлгісі жалғасып, талапкерлерді тағы шағымдануға итермеледі, бірақ кәсіподақ үшінші шағымды шағымдар комитетінің қарауына жібермеді, керісінше тиісті мәселелер бұрын шешілген деп шешті. 1983 жылдың шілдесінде талапкерлер кәсіподақ пен McLean-ға қарсы Солтүстік Каролина штатының Орта ауданындағы АҚШ округтік сотына талап арыз берді. Олар McLean еңбек қатынастары туралы заңға қайшы келетін ұжымдық шартты бұзды және кәсіподақ әділ өкілдік ету міндетін бұзды деп мәлімдеді. Талапкерлер сотталушылардың заңсыз әрекеттерін тоқтатуды және қызмет бабындағы мәртебесін қалпына келтіруді талап ететін тұрақты тыйым салуды сұрады. Сонымен қатар, олар жалақысы мен денсаулық сақтануын жоғалтқандары үшін өтемақы талап етті. 1986 жылы McLean банкротқа ұшырады және оған қарсы барлық талап-арыздар өз еркімен қабылданбады. Талапкерлер өздерінің өтініштерінде сотқа қатысуды талап еткен еді, бірақ кәсіподақ сотқа қатысуға құқық жоқ деген негізде сотқа қатысу туралы талапты жоюға қозғалды. Аудандық сот сотталушының ереуілге шығу туралы өтінішін қабылдамады, ал АҚШ-тың төртінші апелляциялық округтік соты жетінші түзету талапкерлерге ақшалай зиянды өтеу туралы талаптары бойынша сот отырысына қатысуға құқылы екенін мәлімдеді.
McLean Trucking Corporation and the defendant/petitioner union, Chauffeurs, Teamsters, and Helpers Local No. 391, were parties to a collective bargaining agreement which governed employment at McLean. The plaintiffs/respondents in this matter were union members employed as truck drivers by McLean. In 1982, McLean began to shut down some of its terminals and reorganizing others. The company transferred plaintiffs to its terminal in Winston Salem, North Carolina, and granted them special seniority rights over inactive employees at that terminal who had been temporarily laid off. After working at Winston Salem for six weeks, the plaintiffs were alternately laid off and recalled several times. Some of the laid off truckers were stripped of their special seniority rights. The plaintiffs filed a grievance with the union, alleging that McLean had breached the collective bargaining agreement by giving inactive employees preference over them. The grievance committee ordered McLean to recall the plaintiffs and lay off the inactive drivers who had been recalled, and to recognize plaintiffs' special seniority rights until the inactive employees were recalled properly. McLean obeyed the order of the grievance committee at first, but then recalled the inactive employees, causing them to gain seniority status over the plaintiffs. In the next round of layoffs, this meant that the plaintiffs were laid off first. Plaintiffs then filed another grievance with the union, alleging that McLean's actions were intended to circumvent the grievance committee's initial order. But the grievance committee held that McLean had acted legitimately. This pattern of temporary layoffs and recalls continued, prompting plaintiffs to file another grievance, but the union did not refer the third grievance to a grievance committee, instead ruling that the relevant issues had already been decided. In July 1983, plaintiffs brought suit against both the union and McLean in the United States District Court for the Middle District of North Carolina, alleging that McLean had violated the collective bargaining agreement in violation of the Labor Management Relations Act, , and alleging that the union had breached its duty of fair representation. Plaintiffs requested a permanent injunction requiring the defendants to restore their seniority and cease their illegal activity. They further requested compensatory damages for lost wages and health benefits. McLean filed for bankruptcy in 1986, and all the claims against it were voluntarily dismissed. Plaintiffs had requested a jury trial in their pleadings, but the union moved to strike the demand for a jury trial, on the grounds that the no right to a jury trial exists in a duty of fair representation suit. The District Court denied the defendant's motion to strike, and the United States Court of Appeals for the Fourth Circuit affirmed, holding that the Seventh Amendment entitled the plaintiffs to a jury trial on their claims for monetary damages.
Көпшілік пікір
Маршалл судья көпшіліктің атынан жазды. Ол өзінің пікірін бастап, Жетінші түзетуде қарастырылған қазылар алқасымен сот талқылауының құқығы 1791 жылғы (Құқықтар туралы билль бекітілген кезде) қолданыстағы заңдық іс-әрекеттерден гөрі, тараптардың заңдық құқықтарын анықтауға бағытталған кез келген сот ісін қамтиды, әділдік құқықтары мен шараларына қатысты істерден өзгеше екенін түсіндірді. Тулл ісінде белгіленген екі бөлімді сынақ бойынша, сот ең алдымен Конгресс құрған заңдық іс-қимылды Англия соттарындағы 18 ғасырғы іс-қимылдармен, заң және әділдік соттары біріккенге дейін салыстыруы керек; содан кейін талапкер сұрап отырған шараның сипаты заңдық па әділдік пе екенін анықтауы тиіс. Ұжымдық келісімдерді күшімен жүзеге асыруға қатысты іс-қимылдар 18 ғасырғы Англияда белгісіз болғандықтан (ондай келісімдер сол кезде заңсыз болды), кәсіподақ талапкерлердің қозғалған ісінің мәнісінде төрелік шешімін жоюға талпыну екенін мәлімдеді, бұл тарихи тұрғыдан әділдік бойынша іс-қимыл саналды. Маршалл бұл аргументті қабылдамады, себебі кәсіподақтың адал өкілдік ету міндетіне қатысты төрелік болған жоқ. Кәсіподақ сондай-ақ бұл іс-қимылдың сенімгерлік міндетін бұзу туралы іске (мысалы, сенімгерлікке қатысты іс-қимыл) ұқсас екенін айтты, ол да әділдік бойынша іс-қимыл саналды. Арыз берушілер бұл талапты адвокаттың кінәсі үшін сотқа шағымданумен салыстырып, қарсылық білдірді. Маршалл сенімгерлікке қатысты ұқсастық көбірек сенімді екенін мойындады, бірақ қазылар алқасымен сот талқылауының құқығы сотта қаралатын мәселелердің сипатына көбірек байланысты екенін түсіндірді. Арыз берушілер мен кәсіподақ арасында сенімгерлік міндетіне қатысты мәселе болғанымен, сонымен қатар Маклин мен арыз берушілер арасындағы ұжымдық келісімшарттың бұзылуы да болды. Талдаудың бірінші бөлігі шешімді нәтиже бермегендіктен, Маршалл арыз берушілердің сұраған көмегінің түріне көшті. Кәсіподаққа қарсы арыз берушілердің сұраған жалғыз қалған шарасы - дәстүрлі заңдық шара болып табылатын зиянды өтеу. Егер жұмыс берушіден талап етілгенде, еңбекақы мен жәрдемақы сияқты қалпына келтіру шаралары әділдік ретінде қарастырылуы мүмкін, ал бұл жерде зиянды өтеу кәсіподақтан талап етілді. Осылайша, Маршалл арыз берушілер заңдық шара сұрап отыр деген шешімге келді, сондықтан мәселелердің салмағы бойынша олардың ісін қазылар алқасы қарауы керек деп тапты.
Justice Marshall wrote for the majority. He began his opinion by explaining that the right to a jury trial provided by the Seventh Amendment encompasses more than the common law forms of action recognized in 1791 (when the Bill of Rights was ratified), but rather any lawsuit in which parties' legal rights were to be determined, as opposed to suits which only involve equitable rights and remedies. Using the two part test established in Tull, the court must first compare the statutory action created by Congress to the 18th century actions brought in the courts of England prior to the merger of the courts of law and equity; then, examine the remedy sought by the plaintiff to determine whether it was legal or equitable in nature. Since actions to enforce collective bargaining agreements were unknown in 18th century England (such agreements were unlawful at the time), the union argued that the action brought by the plaintiffs was, in essence, an attempt to vacate an arbitration award, which historically was considered an action in equity. Marshall rejected this argument because there had been no arbitration with regards to the union's duty of fair representation. The union further argued that the suit was comparable to an action for breach of fiduciary duty (e. g. a suit concerning a trust), which was also considered an equitable action. The plaintiffs countered by comparing their suit to an action against an attorney for malpractice, which was an action at law. Marshall conceded that the analogy to a trust action was more convincing, but reasoned that the right to a jury trial depended more on the nature of the issues to be tried. Although there was a fiduciary duty issue between the plaintiffs and the union, there was also an underlying breach of contract—that of the collective bargaining agreement between McLean and the plaintiffs. Since the first part of the analysis failed to produce a dispositive result, Marshall then turned to the type of relief the plaintiffs sought. The only remaining remedy the plaintiffs sought against the union was compensatory damages, which are the traditional legal remedy. While restitutionary remedies such as back pay and benefits may be characterized as equitable when sought from an employer, the damages here were sought from the union. Thus, Marshall held that the plaintiffs were requesting a legal remedy, and therefore, on the balance of the issues, were entitled to have their case heard by a jury.
Бреннанның келісімі
Сот төрешісі Бреннан келісті, бірақ талапкердің Жетінші түзетудегі құқықтарын анықтау тестін жеңілдетуді қалады. Атап айтқанда, ол талапкер қандай шара қолданып жатыр екенін қарастырудың қажеті жоқ деп есептеді, тек талапкертің сұранып отырған түріне назар аудару керек. Егер талапкер заңдық өтемақы (мысалы, ақшалай өтеу) сұраса, Бреннан сотқа қатысу құқығы бар деп есептейді, егер Конгресс осы шараны ІІІ-тармаққа сәйкес келмейтін органға бермесе және сотқа қатысу Конгрестің ниетіне кедергі келтірмесе. Бреннан соттың дәстүрлі әділеттік және заңдық талаптарды тарихи тұрғыдан талдауын сынады. Конгресс құрған көптеген заңдық құқықтар 18 ғасырдағы Англия соттарында болған нәрселерге ұқсамайды, ал судьялардың мұндай мәселелерді дәйекті түрде талдауға жеткілікті тарихи білімі жоқ. Әртүрлі судьялар мен тарихшылар "заңдық" немесе "әділеттік" шараларға қатысты әртүрлі пікірлерге келді. Ол сотқа қатысу құқығының маңыздылығы соншалық, соттың мұндай бейсіздікке жол беруіне болмайды деп қорытындылады.
Justice Brennan concurred, but desired to simplify the test for determining a plaintiff's Seventh Amendment rights. Specifically, he felt that it was unnecessary to examine the nature of the action itself, but rather to simply examine the type of relief requested by the plaintiff. If the plaintiff requested a legal remedy (such as monetary damages), Brennan would simply assume that the right to a jury trial existed, unless Congress had assigned the particular action to a non Article III tribunal, and a jury trial would frustrate the intent of Congress. Brennan went on to criticize the Court's historical analysis of traditional equitable and legal causes of action. Many of the statutory rights created by Congress are not analogous to anything which existed in the courts of 18th century England, and judges lack the historical training to analyze such matters consistently. Different justices and historians have come to different conclusions as to what is analogous to a "legal" or "equitable" action. He concluded that the right to a jury trial was too important for the Court to allow for such an uncertainty.
Стивенстің келісімі
Стивенс судья Бреннанмен ұқсас себептермен жеке пікір білдірді. Ол Соттың осы істе ұжымдық келіссөздер мен әділ өкілдік шараларына 18 ғасырғы ортақ құқықтың аналогын табуға жасаған әрекетінің бұрыс тарихи бағалау екенін айтты, сондай-ақ талапкер сұраған көмек түрі маңызды мәселе екенін атап өтті. Ол мұндай істі қоғам мүшелерінің – яғни, әріптестерден құралған қазылар алқасының – тыңдауының толыққанды логикалық екенін түсіндірді.
Justice Stevens concurred separately, on similar grounds as Justice Brennan did. He felt that the Court's attempt to find an 18th century common law analogue to the collective bargaining and fair representation actions in this case was a misguided historical judgment, and that the type of relief sought by the plaintiff was the relevant inquiry. He explained that it was perfectly rational to have members of the community—i. e. a jury of one's peers—hear such a case.
Келіспеушіліктер
Сот судьясы Кеннеди, О'Коннор және Скалия судьялары қосылған, қарсы пікір білдірді, көпшіліктің әділ сенімге қатысты шараға жасаған ұқсастығы осы істе шешуші болуы керек екенін айтты. Ол сондай-ақ, кәсіподақ пен оның мүшелері арасындағы қарым-қатынас, адвокат пен клиент арасындағы қарым-қатынасқа қарағанда, сенімгер мен иеленуші арасындағы қарым-қатынасқа көбірек ұқсас екенін, себебі кәсіподақ барлық мүшелеріне әділ өкілдік етуге міндетті және әдетте бір иеленушінің өкілі ретінде әрекет етуге мәжбүр болмайды деп мәлімдеді. Ол сонымен қатар, талапкерлердің сұраған өтемалдамасы әділ сипатта екенін, өйткені ол талапкерлердің зиянын толық өтеуге бағытталған және көпшілік бұл істе заңдық және әділ мәселелерді қажетсіз түрде бөліп қарады деп атап өтті. Сот судьясы Кеннеди 1791 жылы қол жетімді болған "жалпы құқық бойынша сот процестерімен" салыстырылатын осы шараның тарихи негізін қорғады. Ол, Құқық туралы Билль ратификацияланған кезде талапкерлерге қол жетімді болғаннан асып түсетіндей құқықты кеңейту Конституцияны қайта жазумен тең деп есептеді, сондай-ақ: "Біз 1791 жылы болған құқықты сақтай алмаймыз, егер оны анықтау үшін тарихқа жүгінбесек" деді.
Justice Kennedy, with whom Justices O'Connor and Scalia joined, dissented, arguing that the majority's analogy to an equitable trust action should have been dispositive in this case. He further argued that the relationship between the union and its workers was more similar to the relationship between a trustee and a beneficiary than an attorney and his client, because a union had a duty of fair representation to all of its workers and did not normally be compelled to act as an agent by one beneficiary. He also stated that the relief sought by the plaintiffs was equitable in nature, because it sought to make the plaintiffs whole, and that the majority unnecessarily separated out the legal and equitable issues in this case. Justice Kennedy defended the historical comparison of the cause of action to the "suits at common law" available in 1791. He felt that to expand the right beyond what was available to plaintiffs at the time of the ratification of the Bill of Rights was nothing more than rewriting the Constitution, stating "[w]e cannot preserve a right existing in 1791 unless we look to history to identify it."