Кіріспе
Эрих Шуманн (5 қаңтар 1898 – 25 сәуір 1985) – акустика және жарылғыш заттар саласында маманданған, сонымен қатар музыкаға құштар неміс физигі. Ол армияда генерал-лейтенант шенін иеленді, Берлин университеті мен Берлин техникалық университетінде профессор болып жұмыс істеді. Адольф Гитлер билікке келген кезде ол нацистік партияға қосылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Армия қару-жарақ басқармасы мен Армия жоғарғы бас штабындағы қызметі оны Германиядағы ең беделді және ықпалды физиктердің біріне айналдырды. 1939 жылдан 1942 жылға дейін ол Германияның ядролық энергия бағдарламасын басқарды, содан кейін армия бақылауды Рейхтік зерттеу кеңесіне өткізді. Соғыстан кейін неміс физикалық қауымдастығы соғыс кезіндегі өз әрекеттерін қорғауы арқасында оның жобадағы рөлі бүркеленді. Британдық оккупациялық билік оның жобадағы әскерилердің рөлі туралы кітабын жариялауға рұқсат бермеді. Ол Helmholtz дыбыс психологиясы және медициналық акустика институтының директоры болды.
Erich Schumann (5 January 1898 – 25 April 1985) was a German physicist who specialized in acoustics and explosives, and had a penchant for music. He was a general officer in the army and a professor at the University of Berlin and the Technical University of Berlin. When Adolf Hitler came to power he joined the Nazi Party. During World War II, his positions in the Army Ordnance Office and the Army High Command made him one of the most powerful and influential physicists in Germany. He ran the German nuclear energy program from 1939 to 1942, when the army relinquished control to the Reich Research Council. His role in the project was obfuscated after the war by the German physics community's defense of its conduct during the war. The publication of his book on the military's role in the project was not allowed by the British occupation authorities. He was director of the Helmholtz Institute of Sound Psychology and Medical Acoustics.
Білім
Шуман Бранденбургтің Потсдам қаласында дүниеге келген. Ол Фредерик Вильгельм университетінде (қазіргі Берлиннің Гумбольдт университеті) акустик және музыка зерттеушісі Карл Штумпф пен физик Макс Планктың басшылығымен оқыды. 1922 жылы ол жүйелі музыка зерттеу (акустика) саласында докторлық диссертациясын қорғады. 1929 жылы ол акустика бойынша хабилитациясын аяқтады; оның тәжірибелік және теориялық физика бойынша хабилитация комиссиясына көрнекті ғалымдар Уолтер Нернст, Макс фон Лауэ және Макс Планк кірді.
Шолу
1926 жылы ол Референдум (мемлекеттік қызметші емтиханы) тапсырды. 1929 жылдан бастап ол РВМ Орталық Ғылыми Кеңесінің басшысы, ал 1932 жылдан бастап министрлік кеңесшісі болды. 1929 жылы Берлин университетінде Habilitation қорғағаннан кейін, ол жүйелі музыкология (акустика) лекторы болып тағайындалды. 1931 жылы ол эксперименталды және теориялық физиканың экстраординарлық профессоры, ал 1933 жылы қолданбалы физика және жүйелі музыкологияның ординарлық профессоры болды. Шуман акустика және жарылғыш заттар бойынша курстар оқыды, бұл оның зерттеу салалары еді. Шуман 1934 жылы докторлық диссертациясын қорғаған Вернер фон Браунның ғылыми жетекшісі болды. 1933 жылы, Адольф Гитлер билікке келген жылы, Шуман нацистік партияға мүше болды. Шуман, армиядағы генерал және академиядағы профессор, Германияның ғылым саясатын жүргізуші ретінде өзінің ықпалын тиімді пайдаланды. Ядролық физик Георг Хартвигтің естелігінде қалғандай, ол екі лауазымды да ұнатқан және тиісті киім кию арқылы үстемдікке жеткен. Мысалы, академиялық өкілдермен кездескенде ол әскери формасын киіп, салют берген. Ал әскери шенеуніктермен кездескенде, ол азаматтық киім киіп, «Херр профессор доктор» деп таныстырған.
Уранқоры
1939 жылдың қыркүйегінен 1942 жылға дейін HWA Германияның ядролық энергия жобасын, сондай-ақ «Уран клубы» деп белгілі болған Uranverein бақылауында ұстады; 1942 жылы бақылау RFR-ге берілді. Жобадағы ең ықпалды тұлғалар Шуман, Абрахам Эсау, Вальтер Герлах және Курт Дибнер болды. Шуман осы кезеңде Германиядағы ең күшті және ықпалды физиктердің бірі еді. Ядролық энергия жобасының ядролық қару жасау арқылы соғысты аяқтауға жақын арада маңызды үлес қоса алмайтыны анық болған соң, HWA 1942 жылдың қаңтарына қарай ядролық энергия жобасын бақылаудан босатып, оны RFR арқылы ғылыми зерттеулер саласында қалдыруға шешім қабылдады. Ол кезде де Шуман жобаға ауыр соққы тие алатын жағдайдан сақтауға көмектесті. «Уран машинасы» (яғни ядролық реактор) жұмысындағы Uranverein-дегі көптеген ғалымдар «unabkömmlich» (uk, алмастырылмас) мәртебесіне ие болды және қарулы күштерге шақырудан босатылды. Пол Хартек пен Карл Фридрих фон Вайцзекердің екеуі де «uk» мәртебесіне ие болды. Алайда, соғыс қызу келе жатқанда, қарулы күштерге адам күшінің қажеттілігі артып, 1942 жылдың қаңтарында олар екеуі де Ресей майданына шақырылды. Пауль О. Мюллер мен Карл Хайнц Хокер, Вейцзекердің Uranverein-дегі әріптестері бұрыннан шақырылған еді; Мюллер Ресей майданында қаза тапты. Вернер Гейзенберг, Шуман мен Карл Фридрих Бонхоффердің көмегімен, оның қарындасының күйеуі Ханс фон Донани Германия армиясында ықпалды лауазымда болғандықтан, Хартек пен фон Вайцзекердің «uk» мәртебесін сақтап, оларды ядролық энергия жобасында жұмыс істеуге мүмкіндік берді.
Биологиялық соғыс
Гитлер биологиялық соғысты тек қорғану үшін зерттеуге бұйрық бергенімен, Шуман оны көндіруге тырысты: "Америкаға бірден түрлі адам және жануарлар эпидемиялық қоздырғыштарымен, сондай-ақ өсімдіктерге зиян келтіретін жәндіктермен шабуыл жасау керек". Бұл жоспарлар Гитлердің қарсылығына байланысты қабылданбады.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең
Неміс ғылыми қауымдастығының соғыс кезіндегі өз қызметін қорғау барысында, әскерилер Шуман мен Дибнердің басшылығымен жүргізілген Уранверен жобасының кейбір аспектілері азайтты, мазақ етті және оларды «Нихтсконнер» (қабілетсіз ғалымдар) деп есептеді, сондай-ақ олардың лауазымдарына саяси ықпалдың тиісті екенін айтты. Бұған қоса, жобаның Хайзенберг бөлігі жобаның басты және үстемдік ететін құрауы ретінде көрсетілді. Неміс ғалымдарының мақсаты – Уранвереннің әскери жақтарынан алыстау болды, ал денацификациялық ортада, ұлттық социализм кезінде көзге түскен лауазымдарда болғандардан да қашықтауға тырысты. Шуманның ғылыми қабілеттеріне келетін болсақ, Берлин университетіндегі эксперименталды және теориялық физика бойынша оның хабилитациялық комиссиясына әйгілі ғалымдар Макс фон Лауэ, Вальтер Нернст және Макс Планк кіргені және хабилитация Гитлер билікке келгенге дейін өткені куәландырылған. Соғыстан кейін Шуман неміс ядролық энергиясы жобасына қатысты өз пікірін білдіру үшін кітап жазды, бірақ оның жариялануына британдық оккупациялық билік кедергі келтірді. Осы оқиғаны осы көзқараспен баяндау үшін оның жақын серігі, ХВА-дағы Курт Дибнердің 1957 жылы кітап шығарған уақытына дейін күтуге тура келді. 1951 жылдан бастап Шуман Берлиндегі Гельмгольц дыбыс психологиясы және медициналық акустика институтының директоры болды. Ол 1985 жылы Хомберг-Хюльсада қайтыс болды.