Джозеф Маккарти: қазақша ақпарат. Екінші дүниежүзілік және Корея соғыстарының қатысушысы, теңіз жаяу әскерінің офицері, Чикаго өрт сөндірушісі. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джозеф Джеремиа Маккарти (10 тамыз 1911 – 15 маусым 1996) – Екінші дүниежүзілік соғыс және Корея соғысында қызмет еткен АҚШ Теңіз жаяу әскерінің резервіндегі офицер. Ол Чикаго қалалық өрт сөндіру департаментінде жедел жәрдем қызметін басқарды; бірақ, оның соғыстағы батылдығына деген құрметтің нәтижесінде, өрт сөндірушілер оны әскери шені бойынша – "капитан" деп атауды жалғастырды.
Joseph Jeremiah McCarthy (August 10, 1911 – June 15, 1996) was a mustang officer in the United States Marine Corps Reserve, who served during World War II and the Korean War. He was also the Superintendent of Ambulances in the Chicago Fire Department;
however, with respect for his wartime heroics, firefighters continued to address him by his wartime military rank of “Captain.”
Теңіз әскерлері қызметі
Маккартидің жасы тридцать үш еді; рота командирі үшін бұл шамадан тыс жас. Ол ирланд еді және сырт келбеті де соған сай: денелі, қызылбет, кең мұрын. Жоғары шенді офицерлер кейде оның мінез-құлқының тікенді екенін байқады, бірақ көптеген ирландтар сияқты, ол көп сөйлейтін емес. Ақиқатында, ол аз сөзді және еріншекті болды. "Мен жалған сөз бен әуесқойлықты ұнатпаймын", - деп жиі айтатын ол Чикаголық еді. Бірақ Джо Маккарти шайқастың қатал ісін білді; ол Сайпандағы қанаулы төбеге ротасын жетектеп шыққандығы үшін күміс жұлдызға ие болды, ал оның әскерлері оны "теңіз корпусының ең мыкты офицері" деп атады. 146–147-беттер. Нью-Йорк: "Вангард Пресс", 1985. Басып шығару. 1937 жылдың 20 ақпанында Маккарти алғаш рет Чикагодағы теңіз жаяу әскеріне қабылданып, төрт жыл қызмет етті. Пёрл-Харборға жасалған шабуылдан кейін ол қайтадан әскери қызметке кірісті және 1942 жылдың ақпан айында қайтадан активті қызметке оралды. Сол жылдың маусым айында ол теңіз жаяу әскерінің резервіндегі офицерлік лауазымды қабылдау үшін аға сержант шенінен босатылды. Ұзақ өтпей Маккарти 4-ші теңіз жаяу әскері дивизиясына қосылды және 1944 жылдың қаңтарында шетелге аттанды. Шетелде ол Рой-Намур, Сайпан, Тиниан және Иво-Джима операцияларына қатысты. 1944 жылы ол Сайпандағы мылтық ротасының командирі ретінде көрсеткен ерлігі үшін күміс жұлдызбен марапатталды. Ол Сайпан мен Иво-Джимада алған жаралары үшін алтын жұлдыз орденін алды. Иво-Джимада Маккарти 24-ші теңіз жаяу әскерінің 2-ші батальонының G ротасының командирі болды. Ол 23-ші теңіз жаяу әскерімен бірге сары жағалауға түсті. D+3 күні 24-ші RCT 25-ші RCT-ні алмастырды. Оның батальоны жылжып, көк жағалаудан қолдау алды. 1945 жылдың 21 ақпанында капитан шенімен ол No.2 әуежайындағы қарсыластың бекіністерін жою үшін ашық жерге шабуыл жасап, ротасының ілгерілеуін қамтамасыз еткені үшін Құрмет медаліне ие болды. Ол күні оған қажетті отты қолдауды теңіз инженерлік жасағының ауыр қарулы взводы көрсеткеніне сенімді. (Сурет 1) 1945 жылдың 5 қазанында президент Гарри С. Трумэн Ақ үйінде өткен салтанатты шарада Маккартиге Құрмет медалін табыс етті. Соғыстан кейін активті қызметтен босатылған ол теңіз жаяу әскерінің резервінде қызметін жалғастырды және ақырында подполковник шеніне жетті. "Мен тағы бір Құрмет медалінің берілмейтініне үміттенемін және дұға етемін", - деді Маккарти 1992 жылғы сұхбатында. "Мен соғыстардың болмайтынына үміттенемін және дұға етемін".
text= McCarthy was thirty three; overage for a company commander. He was Irish and he looked it: husky, red complexioned, pug nose. Superior officers sometimes found his manner abrasive, but unlike many Irishmen, he wasn't talkative. He was, in fact, laconic and tight lipped. “I don't like malarkey or bullshit,” the Chicagoan often said. But Joe McCarthy knew the uncompromising business of battle; he had the Silver Star for leading his company up a savagely contested hill on Saipan, and his men called him “the best damned officer in the Marine Corps.” |author=Bill D. Ross (1985), Historian|title=Iwo Jima: Legacy of Valor. Pages 146–147. New York: Vanguard Press, 1985. Print. On February 20, 1937, McCarthy first enlisted in the Marine Corps in Chicago, and served for four years. He re enlisted following the attack on Pearl Harbor, and returned to active duty in February 1942. In June of that year, he was discharged with the rank of first sergeant, in order to accept a commission in the Marine Corps Reserve. McCarthy joined the 4th Marine Division shortly thereafter, and went overseas in January 1944. While deployed, he took part in the Roi Namur, Saipan Tinian, and Iwo Jima campaigns. In 1944, he was awarded the Silver Star for heroism as a rifle company commander on Saipan. He received the Purple Heart with Gold Star for wounds received in action on Saipan and Iwo Jima. On Iwo Jima, McCarthy was the company commander of G Co. 2nd Battalion 24th Marines. He landed on yellow beach 2 alongside the 23rd Marines. On D plus 3, the 24th RCT relieved the 25th. His battalion moved, and was supported by the blue beaches. On February 21, 1945, as a captain, he earned the Medal of Honor, while leading an assault team across exposed ground to wipe out positions holding up the advance of his company at airfield No. 2. It is believed that a Seabee heavy weapons platoon provided the fire support he needed that day. (Fig. 1) On October 5, 1945, President Harry S. Truman presented the Medal of Honor to McCarthy in ceremonies at the White House. Released from active duty following the war, he continued to serve in the Marine Corps Reserve, and was eventually promoted to the grade of lieutenant colonel. “I would hope and pray there never be another Medal of Honor issued,” McCarthy remarked in a 1992 interview. “I hope and pray there's never any more wars.”
Соғыстан кейін
1949 жылы Маккарти Мэн штатынан Солтүстік Каролинаға Айво Джимада қаза тапқан 26 теңіз жауынгерінің отбасыларын аралау үшін сапар шекті. Ол әр отбасына олардың жақындары өзі сияқты батыл болғанын, жай ғана бақыты аз болғанын айтты. Соғыстан кейін Маккарти қаланың батыс жағына көшіп, біраз уақыт 720 West Vernon Park Place мекенжайында тұрды. 1959 жылы Маккарти Чикаго қаласының Сент-Патрик күні шеруінің бас маршалы болды. Маккарти 1971 жылы Теңіз жаяу әскерінің резервінен, ал 1973 жылы Чикаго өрт сөндіру қызметінен зейнетке шықты. Одан кейін ол әйелімен бірге уақыттарын Висконсин және Флорида штатындағы Делрей-Бич қалаларында бөлісті. 1978 жылы әйелі Анита дүние салды. Олардың балалары болмады. Чикагодағы 24-ші теңіз жаяу әскерінің 2-ші батальонының штаб-пәтері орналасқан ғимарат оның құрметіне аталды. Полковник-лейтенант Маккарти Чикагодағы Қасиетті есім соборында өткен жобалау рәсімінен кейін Арлингтон ұлттық зиратына жерленді.
In 1949, McCarthy drove from Maine to North Carolina in order to visit the families of twenty six Marines that had been killed on Iwo Jima. He told each family that their man had been just as brave as he was, just not as lucky. After the war, McCarthy moved to the Near West Side, residing at 720 West Vernon Park Place for a time. McCarthy was the Grand Marshal of the City of Chicago's Saint Patrick's Day Parade in 1959. McCarthy retired from the Marine Corps Reserve in 1971, and from the Chicago Fire Department in 1973. Thereafter, he and his wife split their time between their homes in Wisconsin and Delray Beach, Florida. His wife, Anita, died in 1978. The couple had no children. The building that houses the Headquarters of the 2nd Battalion 24th Marines in Chicago is named in his honor. Lt. Col. McCarthy was buried at Arlington National Cemetery following a funeral mass at Holy Name Cathedral in Chicago.
Ескертпе
Оның әскери тізімінде туған жылы 1911 жыл деп көрсетілген, бірақ қабіртасында 1912 жыл деп жазылған.
His military record lists his year of birth as 1911, but it is inscribed as 1912 on his headstone.