Кіріспе

Джозеф Джеремиа Маккарти (10 тамыз 1911 – 15 маусым 1996) – Екінші дүниежүзілік соғыс және Корея соғысында қызмет еткен АҚШ Теңіз жаяу әскерінің резервіндегі офицер. Ол Чикаго қалалық өрт сөндіру департаментінде жедел жәрдем қызметін басқарды; бірақ, оның соғыстағы батылдығына деген құрметтің нәтижесінде, өрт сөндірушілер оны әскери шені бойынша – "капитан" деп атауды жалғастырды.

Теңіз әскерлері қызметі

Маккартидің жасы тридцать үш еді; рота командирі үшін бұл шамадан тыс жас. Ол ирланд еді және сырт келбеті де соған сай: денелі, қызылбет, кең мұрын. Жоғары шенді офицерлер кейде оның мінез-құлқының тікенді екенін байқады, бірақ көптеген ирландтар сияқты, ол көп сөйлейтін емес. Ақиқатында, ол аз сөзді және еріншекті болды. "Мен жалған сөз бен әуесқойлықты ұнатпаймын", - деп жиі айтатын ол Чикаголық еді. Бірақ Джо Маккарти шайқастың қатал ісін білді; ол Сайпандағы қанаулы төбеге ротасын жетектеп шыққандығы үшін күміс жұлдызға ие болды, ал оның әскерлері оны "теңіз корпусының ең мыкты офицері" деп атады. 146–147-беттер. Нью-Йорк: "Вангард Пресс", 1985. Басып шығару. 1937 жылдың 20 ақпанында Маккарти алғаш рет Чикагодағы теңіз жаяу әскеріне қабылданып, төрт жыл қызмет етті. Пёрл-Харборға жасалған шабуылдан кейін ол қайтадан әскери қызметке кірісті және 1942 жылдың ақпан айында қайтадан активті қызметке оралды. Сол жылдың маусым айында ол теңіз жаяу әскерінің резервіндегі офицерлік лауазымды қабылдау үшін аға сержант шенінен босатылды. Ұзақ өтпей Маккарти 4-ші теңіз жаяу әскері дивизиясына қосылды және 1944 жылдың қаңтарында шетелге аттанды. Шетелде ол Рой-Намур, Сайпан, Тиниан және Иво-Джима операцияларына қатысты. 1944 жылы ол Сайпандағы мылтық ротасының командирі ретінде көрсеткен ерлігі үшін күміс жұлдызбен марапатталды. Ол Сайпан мен Иво-Джимада алған жаралары үшін алтын жұлдыз орденін алды. Иво-Джимада Маккарти 24-ші теңіз жаяу әскерінің 2-ші батальонының G ротасының командирі болды. Ол 23-ші теңіз жаяу әскерімен бірге сары жағалауға түсті. D+3 күні 24-ші RCT 25-ші RCT-ні алмастырды. Оның батальоны жылжып, көк жағалаудан қолдау алды. 1945 жылдың 21 ақпанында капитан шенімен ол No.2 әуежайындағы қарсыластың бекіністерін жою үшін ашық жерге шабуыл жасап, ротасының ілгерілеуін қамтамасыз еткені үшін Құрмет медаліне ие болды. Ол күні оған қажетті отты қолдауды теңіз инженерлік жасағының ауыр қарулы взводы көрсеткеніне сенімді. (Сурет 1) 1945 жылдың 5 қазанында президент Гарри С. Трумэн Ақ үйінде өткен салтанатты шарада Маккартиге Құрмет медалін табыс етті. Соғыстан кейін активті қызметтен босатылған ол теңіз жаяу әскерінің резервінде қызметін жалғастырды және ақырында подполковник шеніне жетті. "Мен тағы бір Құрмет медалінің берілмейтініне үміттенемін және дұға етемін", - деді Маккарти 1992 жылғы сұхбатында. "Мен соғыстардың болмайтынына үміттенемін және дұға етемін".

Соғыстан кейін

1949 жылы Маккарти Мэн штатынан Солтүстік Каролинаға Айво Джимада қаза тапқан 26 теңіз жауынгерінің отбасыларын аралау үшін сапар шекті. Ол әр отбасына олардың жақындары өзі сияқты батыл болғанын, жай ғана бақыты аз болғанын айтты. Соғыстан кейін Маккарти қаланың батыс жағына көшіп, біраз уақыт 720 West Vernon Park Place мекенжайында тұрды. 1959 жылы Маккарти Чикаго қаласының Сент-Патрик күні шеруінің бас маршалы болды. Маккарти 1971 жылы Теңіз жаяу әскерінің резервінен, ал 1973 жылы Чикаго өрт сөндіру қызметінен зейнетке шықты. Одан кейін ол әйелімен бірге уақыттарын Висконсин және Флорида штатындағы Делрей-Бич қалаларында бөлісті. 1978 жылы әйелі Анита дүние салды. Олардың балалары болмады. Чикагодағы 24-ші теңіз жаяу әскерінің 2-ші батальонының штаб-пәтері орналасқан ғимарат оның құрметіне аталды. Полковник-лейтенант Маккарти Чикагодағы Қасиетті есім соборында өткен жобалау рәсімінен кейін Арлингтон ұлттық зиратына жерленді.

Ескертпе

Оның әскери тізімінде туған жылы 1911 жыл деп көрсетілген, бірақ қабіртасында 1912 жыл деп жазылған.