Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мектеп саясаты
School policy
Мектептердегі нөлдік төзімділік саясаты – бұл мектеп ережелерін қатаң түрде сақтау саясаты, ондағы міне-қылықтар немесе қабылданбауға тиіс заттарға қатысты. Мектептердегі кең таралған нөлдік төзімділік саясаты физикалық төбелес, сондай-ақ заңсыз есірткілерді немесе қару-жарақтарды иелену немесе пайдаланумен байланысты. Оқушылар, кейде қызметкерлер, ата-аналар және басқа да келушілер, қандай да бір себеппен тыйым салынған затты ұстаса, әрқашан (саясат орындалса) жазаланады. Мұндай саясатқа сын айту себебі – оқушылар ережелерді білмей, жағдайына қарай немесе жасырын жағдайларда бұзғанда мектептердің қолданатын жазалары. Бұл саясат АҚШ-тағы білім берудегі теңсіздікпен байланысы үшін де сынға ұшырады. АҚШ және Канадада нөлдік төзімділік саясаты түрлі мектептерде және басқа да білім беру платформаларында қабылданды. АҚШ-та нөлдік төзімділік саясаты 1994 жылы кеңінен таралды, себебі федералды заң штаттарға оқушыны мектепке қару әкелгені үшін бір жылға шығарып жібермесе, федералды қаржыландыруды тоқтатуға мүмкіндік берді.
A zero tolerance policy in schools is a policy of strict enforcement of school rules against behaviors or the possession of items deemed undesirable. In schools, common zero tolerance policies concern physical altercations, as well as the possession or use of illicit drugs or weapons. Students, and sometimes staff, parents, and other visitors, who possess a banned item for any reason are always (if the policy is followed) punished. Public criticism against such policies has arisen because of the punishments the schools mete out when students break the rules in ignorance, by accident, or under extenuating circumstances. The policies have also been criticized for their connection to educational inequality in the United States. In the United States and Canada, zero tolerance policies have been adopted in various schools and other educational platforms. Zero tolerance policies in the United States became widespread in 1994, after federal legislation would withhold all federal funding from states that did not expel students for one year if they bring a firearm to school.
Зерттеу
Нақты дәлелдер жоқ, "нөлдік төзімділік" студенттердің зорлық-зомбылығын немесе есірткіге тәуелділігін азайтады деген тұжырымға келуге болмайды. Америкалық Адвокаттар Ассоциациясының мәліметінше, дәлелдер көрсетіп тұрғандай, аз ұлт өкілдерінің балалары "нөлдік төзімділік" саясатының теріс салдарынан көбірек зардап шегеді. Студенттерді оқудан шығару көрсеткіштерін талдау нәтижесінде, қара нәсілді қыздар мен басқа да нәсілдік азшылықтар жиірек шығарылатыны анықталды. Америкалық Психологиялық Ассоциация қолда бар мәліметтер "нөлдік төзімділік" саясатын қолдауға негіз бермейді деген қорытындыға келді, сондай-ақ мұндай саясатты өзгерту қажеттігі айқын және ол бірқатар күтпеген теріс салдарларды тудырады, соның ішінде мектептерді "қауіпсіздікке" жеткізбейді. "Нөлдік төзімділік" саясаты кейде студенттік мәселелерді жедел шешудің қарапайым жолы ретінде қарастырылады. Бұл жағдай себеп-салдар қағидасы сияқты көрінсе де, студенттік оқиғалардағы маңызды егжей-тегжейлі ақпараттарды, яғни жағдайды жеңілдететін мән-жайларды көбінесе естен шығарады. Тіпті азаматтық судьялар да үкім шығару алдында жағдайды жеңілдететін жағдайларды ескереді. Егер "нөлдік төзімділік" саясаты ересектерге қатысты сот процесінде қолданылса, ол негізінен әділетсіз және конституцияға қайшы болар еді, себебі бұл процессуалдық заңдарды, сондай-ақ қатыгез және ерекше жазаларды ескермейді.
There is no concrete evidence that zero tolerance reduces violence or drug abuse by students. The American Bar Association finds that the evidence indicates that minority children are the most likely to suffer the negative consequences of zero tolerance policies. Analysis of the suspension rate of students shows that black females and other racial minorities are suspended at a greater rate. The American Psychological Association concluded that the available evidence does not support the use of zero tolerance policies as defined and implemented, that there is a clear need to modify such policies, and that the policies create a number of unintended negative consequences, including making schools "less safe". Zero tolerance policies are sometimes viewed as a quick fix solution for student problems. While this seems like a simple action reaction type of situation, it often leaves out the mitigating circumstances that are often the important details in student incidents. Even civilian judges consider mitigating circumstances before passing judgment or sentencing. If zero tolerance policies were applied in adult courtroom scenarios, they would be fundamentally unjust and unconstitutional due to neglecting the laws involving due process, along with cruel and unusual punishments.
Қолдау
Жазалауға және мектеп тәртібі саясатының қатаңдыққа негізделген философиясына сүйенушілер мұндай саясаттың оқуға қалыпты жағдай жасау үшін қажет екенін айтады. Бұл, күшті тәртіп шараларының басқа да тәртіпсіздік тудыруы мүмкін оқушыларға психологиялық үрей тудыруы мүмкін деген болжамға негізделген. Тәртіпке қатаң талап қоятын ата-аналар, "нөлдік төзімділік" саясатын сыбайлас жемқорлықпен күресу құралы деп санайды. Осы пікір бойынша, егер субъективті бағалауға рұқсат берілмесе, уәкілетті тұлғаның пара алуға немесе жеңілдік беру үшін басқа да игіліктерді талап ету әрекеттері анық көрінеді.
Proponents of punishment and exclusion based philosophy of school discipline policies claim that such policies are required to create an appropriate environment for learning. This rests on the assumption that strong
enforcement can act as a psychological deterrent to other potentially disruptive students. Disciplinarian parents view zero tolerance policies as a tool to fight corruption. Under this argument, if subjective judgment is not allowed, most attempts by the authorized person to encourage bribes or other favors in exchange for leniency are clearly visible.
Сын
Мектептердегі нөлдік төзімділік саясатын сынаушылар, оның мектептен түрмеге дейінгі тізбектің бір бөлігі екенін айтады, ол мінез-құлқында мәселелері бар балаларды артық бақылауға алып, олардың проблемаларын білім беру және мінез-құлық мәселелері емес, қылмыстық сот жүйесінің мәселесі ретінде қарастырады. Бұрын мектептен қысқа мерзімге шығарылған оқушылар енді кәмелетке толмағандар сотына жіберілуде. Нөлдік төзімділік саясатын сынаушылар көбінесе еңбексіз құқық бұзушылықтардың ауыр жазаларға әкелген жағдайларын келтіреді. Типик мысалдарға тырнақ кескіштері бар болғандықтан "қару-жарақсыздық" саясаты бойынша мектептен қуылған үздік оқушы, немесе жөтел дәмділері мен тіс шаю ерітінділері сияқты "дәрі-дәрмектер" немесе резеңке ленталар сияқты "қару-жарақтар" жатады. Бұл мәселе білім беру департаменттері тарапынан да қолдау табады. Тағы бір сын – нөлдік төзімділік саясаты мектептердің бұлыңғырлыққа көз жұмуына себеп болып, имиджін жақсарту үшін жеке жағдайларды шешуден бас тартуына әкелді. Нөлдік төзімділік саясаты сондай-ақ төбелес кезінде шабуыл жасаған және қорғанған оқушыны жазалайды, тіпті шабуыл жасаған адам еш себепсіз төбелес бастаған жағдайда да. 2017 жылы Джорджия Жоғарғы соты Джорджиядағы мемлекеттік мектептерде өзін-өзі қорғауға мүмкіндік бермейтін зорлық-зомбылыққа қатысты нөлдік төзімділік саясатын жүзеге асыруға болмайды деп шешті. Нөлдік төзімділік саясаты туралы алаңдатарлық болжам – ол кейбір адамдарды қарым-қатынастарын жоғалту қорқынышынан және басқа да себептерден қылмыстық және заңсыз әрекеттер туралы хабарлаудан тиым салуы мүмкін. Яғни, ирониялық түрде, нөлдік төзімділік саясаты оның бастапқы мақсатында тиімсіз болуы мүмкін. Мектептер онлайн-бұлыңғырлыққа жауап беру жолдарын іздегенде, нөлдік төзімділік саясатына тым қатал көзқарас танытқан мектептер студенттердің өз уақытында айтқан сөздерін, әдетте сөз бостандығы заңдарымен қорғалатын, одан да көп бақылауға алуы мүмкін. Америкалық адвокаттар қауымдастығы "оқушыларды жазалауды немесе оларды жасөспірімдер немесе қылмыстық сотқа жіберуді талап ететін нөлдік төзімділік саясатына" қарсы. Нөлдік төзімділік саясатын сынаушылар сондай-ақ мектептен шығарылған және қуылған оқушылардың көп санының мектепті бітіруіне кедергі келтіретін жағымсыз салдарларға ұшырайтынын айтады. Сабақтан шығарылған, қуылған және тұтқындалған оқушылар психологиялық және әлеуметтік тұрғыдан жоғары шығынға ұшырайды: депрессия, өзіне зиян келтіру ойлары, оқудағы сәтсіздіктер және ересек болғанда түрмеге түсу қаупі. Форрест және басқалардың (2000) жүргізген зерттеуінде психологтар жасөспірімдерді ұстау орталықтарындағы жастардың үштен бірі түрмеге түскеннен кейін көп ұзамай депрессия диагнозын алғанын анықтады. Көптеген жастар депрессияға шалдыққаннан басқа, өзіне зиян келтіру туралы ойлары да болды (Gnau et al. 1997). Зерттеулер көрсеткендей, білімі төмен қара, латино және ақ ересектер өмір бойы түрмеге түсу ықтималдығы жоғары (Pettit & Western 2010). Сол зерттеуде 2008 жылы түрмедегілер саны 37% құрағаны және 1980 жылдардан бері өскені анықталды. Бұл білімі төмен адамдардың түрмеге түсу көрсеткішінің өсуін көрсетті және оқушылар орта мектепті бітіру талаптарын орындамай отырғанын көрсетті. Kidsdata.org мәліметтері бойынша, 2012 жылы Сан-Диего округінің мектептерінен 21 638 оқушы сабақтан шығарылды және 592 оқушы қуылды. Оқушылардың 10,1%-ы орта мектепті бітірген жоқ.
Critics of zero tolerance policies in schools say they are part of a school to prison pipeline that over polices children with behavioral problems, treating their problems as criminal justice issues rather than educational and behavioral problems. Students that may previously have been given short school suspensions before the implementation of policies are now sent to juvenile courts. Critics of zero tolerance policies frequently refer to cases where minor offenses have resulted in severe punishments. Typical examples include the honor roll student being expelled from school under a "no weapons" policy while in possession of nail clippers, or for possessing "drugs" like cough drops and dental mouthwash or "weapons" like rubber bands. and by departments of education. Another criticism is that the zero tolerance policies have actually caused schools to turn a blind eye to bullying, resulting in them refusing to solve individual cases in an attempt to improve their image. The zero tolerance policy also punishes both the attacker and the defender in a fight, even when the attacker was the one who started the fight unprovoked. In 2017, the Georgia Supreme Court ruled that public schools within Georgia could not have a zero tolerance policy for violence that does not allow for self defense. A particularly dismaying hypothesis about zero tolerance policies is that they may actually discourage some people from reporting criminal and illegal behavior, for fear of losing relationships, and for many other reasons. That is, ironically, zero tolerance policies may be ineffective in the very purpose for which they were originally designed. As schools develop responses to online bullying, schools that have overly harsh approaches to zero tolerance policies may increasingly police speech of students in their own time that would normally be protected by free speech laws. The American Bar Association opposes "zero tolerance policies that mandate either expulsion or referral of students to juvenile or criminal court, without regard to the circumstances or nature of the offense or the students history." Critics of zero tolerance policies also argue that the large numbers of students who are suspended and expelled from school experience negative effects, which can prohibit them from finishing high school. Students who experience suspension, expulsion and arrests pay higher psychological and social costs: such as depression, suicidal thoughts, academic failure, and run the risk of being incarcerated as adults. In a study by Forrest et al., (2000), psychologists identified that a third of youths in juvenile detention centers were diagnosed with depression shortly after being incarcerated. In addition to being diagnosed with depression many youths found themselves having suicidal thoughts (Gnau et al. 1997). Research found that black, Latino, and white adults with low educational attainment risked a higher propensity of being incarcerated in their lifetime (Pettit & Western 2010). The same study found that the incarceration rate in 2008 was 37% and had risen since the 1980s. That showed that incarceration rates of people with low levels of education were continuing to rise and that students were not completing their high school requirements. According to kidsdata. org, 21,638 students were suspended and 592 students were expelled from San Diego County schools in 2012. A total of 10.1% of students did not complete their high school diploma.
Түзелмейтін саясаттың реформалары мен баламалары
Америка психологиялық қауымдастығы (АПА) 2008 жылы нөлдік төзімділік саясатын зерттеу үшін арнайы топ құрды, ол осы саясаттардың оқушылар мінез-құлқына тигізетін әсері туралы деректерді және кең ауқымды әдебиеттерді қарастырды. АПА, аса ауыр емес бұзушылықтар үшін, оқушылардың білім алу мүмкіндігіне кедерлес болмау үшін нөлдік төзімділік саясатына альтернативті шараларды ұсынды. АПА мектептерді оқушыларға қолдау көрсету және қоғамдық сезімді дамыту арқылы нөлдік төзімділік саясатына балама ретінде алдын алу стратегияларын енгізуге шақырды. Атап айтқанда, АПА зерттеулер алдын алу стратегиялары мектеп климатын және оқушылардың бірлестігін жақсартатынын, ал нөлдік төзімділік саясаты дереу жазалауға алып келетінін көрсеткенін мәлімдеді. Үнемі бұзылушылық мінез-құлық танытатын оқушылар үшін АПА мектептерге тиімді балама шаралардың тізімін жасауды ұсынды. АПА мектептердің бұзғыш мінез-құлықты азайту үшін қолдана алатын әртүрлі мүмкіндіктерді талқылады, оның ішінде қайта құрушылық әділеттілік, балама бағдарламалар және қоғамдық қызмет. АПА сонымен қатар мұғалімдерге мәдени сезімталдық бойынша білім беруді арттыруды қолдады. АПА-ның пікірінше, бұл стратегия мұғалімдерге мәдениетке бейімделген басқару және оқыту әдістерін сыныптарда қолдануға көмектеседі, соның салдарынан тәртіптік шараларға түсетін оқушылардың саны азайып, білім сапасы артады.
The American Psychological Association (APA) assembled a Zero Tolerance Task Force in 2008 that reviewed data and extensive literature on zero tolerance policies and their effect on student behavior. For less severe infractions, the American Psychological Association (APA) provided alternatives to zero tolerance policies to ensure that students are not denied their opportunity to learn. The APA encouraged schools to implement preventive strategies that foster student support and a sense of community as an alternative to zero tolerance policies. In particular, the APA asserted that research supported preventive strategies improve the school climate and sense of community in schools, whereas zero tolerance policies result in immediate punishment. For students who consistently engage in disruptive behavior, the APA recommended that schools design a list of effective alternatives they can use with students. The APA discussed various options that schools can implement to decrease disruptive behavior, including restorative justice, alternative programs, and community service. The APA also promoted increasing culturally relevant training available to teachers. According to the APA, this strategy is important for teachers to integrate culturally responsive management and instruction in their classrooms and, therefore, reduce the disproportionate amount of disciplinary referrals to maximize student learning.