Американдық баскетбол жаттықтырушысы Уильям Эдвин Фостердің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық колледж баскетбол жаттықтырушысы

Уильям Эдвин Фостер (19 тамыз 1929 жыл - 7 қаңтар 2016 жыл) – Рутгерс университеті, Юта университеті, Дьюк университеті, Оңтүстік Каролина университеті және Солтүстік-Батыс университетінің бас баскетбол жаттықтырушысы болды. Ол 1978 жылы Дьюк университетін NCAA чемпионатына жеткізгенімен ең жақсы танымал, және сол жылы Ұлттық баскетбол жаттықтырушылар қауымдастығы оны «Жылдың жаттықтырушысы» деп атады. Фостер Ратгерс баскетбол даңқы залына енгізілді және төрт команданы 20 жеңіске жеткізген алғашқы NCAA жаттықтырушысы атанды (Рутгерс, Юта, Дьюк және Оңтүстік Каролина). Фостер Элизабеттаун колледжінің түлегі болған.

Ерте өмір

Фостер 1929 жылы Пенсильвания штатының Ридли Парк қаласында дүниеге келді және Филадельфияның жанындағы Пенсильвания штатының Норвуд қаласында өсті. АҚШ Әуе күштерінде қызметтен кейін, ол 1954 жылы Пенсильвания штатының Элизабеттаун қаласындағы Элизабеттаун колледжін бакалавр ғылымы дәрежесімен бітірді.

Жаттықтырушылық мансап

Фостер өзінің жаттықтырушылық мансабын 1950 жылдары Филадельфия аймағындағы орта мектептерде бастады. Абингтон орта мектебіндегі машинография сабағындағы оқушыларының бірі – Темпл университетінің ұзақ жылғы баскетбол жаттықтырушысы Гарри Литвактың қызы болды. Фостер мен Литвак достық қарым-қатынас орнатып, бизнес серіктестеріне айналды, және шамамен 25 жыл бойы Пенсильвания штатының Поконо тауларында танымал жазғы баскетбол лагерін ұйымдастырды. 1960 жылы Фостер Блумсбург мемлекеттік колледжінің (қазіргі Блумсбург университеті) бас жаттықтырушысы болып тағайындалды, ол NCAA II дивизионындағы, Шығыс Пенсильванияда орналасқан мектепті үш жыл ішінде 45–11 есебімен басқарды.

Ратгерс

Фостердің I дивизиондағы карьерасы 1963 жылы Ратгерс университетінде басталды, онда ол «Скарлет Найтс» командасын сегіз маусымда 120–75 (.615) жалпы есебімен жетектеді. 1966–67 маусымында «Скарлет Найтс» 22–7 есебімен аяқтады және алғаш рет мектеп тарихында Ұлттық шақыру турниріне қатысуға ие болды.

Юта штаты

1971 жылғы маусымнан кейін Фостер Юта университетінің бас бапкері лауазымына тағайындалды, бұл қызметте ол әйгілі Юта баскетбол бапкері Джек Гарднерді алмастырды. Юта командасындағы (Utes) үш маусымы (1971–1974) қысқа болғанымен, ол команданы 43–39 (.524) есебімен жетектеді. Сонымен қатар, ол Юта командасын 1974 жылғы NIT турнирінің финалына шығарды, онда олар Пурдуға есе жіберіп, күміс жүлдегер атанды. 22–8 есебімен аяқтаған Фостер Дьюк университетінің бас бапкері қызметін қабылдады.

Герцог

Билл Фостердің бас бапкер ретіндегі ең үлкен жетістігі Дьюк университетінде болды, ол тұрақтылық пен күшті басшылықты іздеген, мақтаныш тарихы бар, күресіп жатқан бағдарламаны қабылдады. Дьюк сол кезде 1000 жеңіске жеткен сегіз университеттің бірі болды және бұрын Final Four және конференция чемпионаттарын көрген. "Мен Дьюкті [Вик] Бубаның жылдарынан білемін, олардың керемет болғанын білдім, және олар қайтадан керемет болуы керек деп ойладым. Маған жұмыс ұсынғанда мен сәл таңқалдым, бұл жаттықтыру үшін керемет орын сияқты көрінді", - деді Фостер. Фостердің 1974–75 жылғы алғашқы маусымында көп ерекшеліктер болған жоқ, бірақ біреуі болды. 1970 жылдары Атлантикалық жағалау конференциясының Солтүстік Каролина штатындағы төрт мүшесі "Үлкен Төрт турнирі" деп аталатын турнирге қатысты. Дьюк сегізінші орындағы қарсыласы Солтүстік Каролинамен кездескенде, "Тар Хилз" командасын 99–96 есебімен қосымша уақытта жеңіп, сенсация жасады. Фостер бағдарламаны қайта құруды бастады, жыл сайын болашақ талантты ойыншыны әкелді. Біріншіден, 1975 жылы болашақ All-American Джим Спанаркел, содан кейін 1976 жылы болашақ Дьюк жұлдызы Майк Гмински. Бұл екеуі 1976–77 маусымында тәжірибелі, көп ұпай жинаған Тейт Армстронгқа қосылды. Сол жылы "Дивлз" командасы 12–3 есебімен, 15-ші орындағы NC State командасын жеңіп, кейін 15-ші орындағы Теннесси командасын жеңді. Бірақ бұл ұзаққа созылмады. Вирджинияда өткен ойында Тейт Армстронгтың білегі сынды және ол маусымды өткізе алмады. Әлеуеті мол, бірақ әлі де нәзік құрамдағы жас "Көк шайтандар" қалпына келмейтін, бірақ келесі жылы колледж баскетбол әлемін таң қалдыратын маусымды көрсетті. Талантты Спанаркел мен Гминскиге қоса, Фостер Индианадан келген Боб Бендерді қосты, ол 1976 жылы НСАА чемпионатында жеңілмейтін "Хузерлердің" легендарлық құрамында болды және Американың ең үздік ойыншыларының бірі Джин Бэнкстен ауызша уәде алып, барлығын таң қалдырды. Бэнкске жақын жердегі Солтүстік Каролина штатының орталық бөлімінен Кенни Деннард пен Джон Харрелл сияқты екі жақсы ойыншы қосылды. 1977–78 жылғы Дьюк "Көк шайтандары" қаңтар айының ортасында екінші орындағы Солтүстік Каролинаны 92–84 есебімен жеңгеннен кейін қарқын алды. Дьюк соңғы 19 ойынның 15-інде жеңіске жетіп, 27–7 есебімен, жетінші орынды иеленді, 1966 жылдан бері алғашқы ACC турнирінің жеңімпазы атанды және NCAA Final Four-ке жолдама алды. Бұл сапар ұлттық жартылай финалда аяқталады деп ойлағанбыз, өйткені Дьюк сегіз болашақ НБА ойыншысын шығарған жартылай финалда 6-шы орындағы Нотр-Дам командасымен кездеседі. Бірақ Дьюк 90–86 есебімен жеңіске жетіп, Кентукки штатының құрамасына қарсы ойынды бастады. Дьюк керемет күресті, бірақ Кентукки өте тәжірибелі болды және әлемнің салмағы оның иығында болды, өйткені көк шөптегі жанкүйерлер осы ұзақ күткен титулды көруді қалады. Дегенмен, жеңіліске қарамастан, Дьюк үшін болашақ зор болды. 1977–78 жылғы "Көк шайтандар" Джон Файнштейннің 1989 жылғы "Мәңгілік команда" кітабының тақырыбы болып табылады. 1978–79 маусымында Дьюк маусымды елдегі №1 команда ретінде бастады. "Дивлз" командасы 14-ші орындағы Солтүстік Каролинаны жеңіп, "Үлкен Төрт" турнирін бірінші рет жеңіске жеткізді, бірақ химиялық мәселелер мен жарақаттар 1978 жылғы сиқырды қайтаруға мүмкіндік бермеді. Дьюк ACC тұрақты маусым титулын бөлісті, бірақ ауру мен жарақат олардың ACC турнирі мен NCAA турнирі үміттерін жоққа шығарды, Дьюк 22–8 есебімен және AP сауалнамасында 11-ші орынды иеленді. Дьюк 1979–80 жылдары екінші орындағы Кентуккиді жеңіп, 6-шы орындағы Солтүстік Каролинаны 86–74 есебімен жеңіп, тағы бір "Үлкен Төрт" турнирінде жеңіске жетті. Дьюк бірнеше апта бойы елдің №1 орынына ие болды және жылды 12–0 есебімен бастады. Бірақ құнды шабуылшы Кенни Деннардтың жарақаттануы команданы жоғары-төмен лигалық маусымға жіберді. Деннард қайтып келгеннен кейін, Дьюк қайта топтасып, 1980 жылғы ACC турнирін жеңіп алды, AP сауалнамасында 14-ші орынды иеленді, 24–9 есебімен, Рупп Аренадағы Кентуккидің тәтті 16-сынындағы Кентуккиді жеңіп, Elite Eight-ке өтті. Фостер 1974 жылдан 1980 жылға дейін Дьюкке 113–64 (.638) есебімен жетеледі. Ол 1978 жылы ACC жыл жаттықтырушысы атанды және Дьюкті екі ACC ерлер баскетбол турниріне, екі "Үлкен Төрт" титулына, 1979 жылы ACC тұрақты маусым титулына және 1978 жылы NCAA Final Four-ке шығарды, онда олар NCAA жүлдегері атанды. Майк Крыжевски мен Вик Бубастың жетістіктерінен кейін Билл Фостер назардан тыс қалғанмен, Фостер дәуірі Дьюкті ұлттық деңгейде танымал етіп, Крыжевскидің табысына жол ашты. 1975 жылдан 1980 жылға дейін Атлантикалық жағалау конференциясында (ACC) Билл Фостер есімді екі ерлер баскетбол бапкері болды. Екіншісі Клемсон университетінде болды. Олар бір-бірімен туыс емес еді. Екеуін де ажырату үшін лақап аттары қолданылды, "Көк шайтандардың" бапкері Дьюк Фостер деп, ал екіншісі Клем Фостер деп аталды. ACC-ден келесі бапкерлік қызметіне кеткен кезде Дьюк Фостер "Тауық Фостер" атанды.

Bill Foster's greatest success as a head coach would come at Duke, taking over a struggling program with a proud history that was searching for stability and strong leadership. Duke was one of only eight schools at that time to have hit the 1,000 victory plateau and had once seen Final Fours and conference championships. "I knew Duke from the [Vic] Bubas years when they were great, and I thought they could be great again, should be great again. I was a little shocked when they offered me the job, it just seemed like a great place to coach." Foster once said. Foster's first season of 1974–75 saw few highlights, but there was one. In the 1970s, the four North Carolina member schools of the Atlantic Coast Conference participated in a tournament called "The Big Four Tournament". Duke, taking on eighth ranked rival North Carolina pulled off a shocker in upsetting the Tar Heels 99–96 in overtime. Foster began to slowly rebuild the program, bringing in one future great player a year. First, it was future All American Jim Spanarkel in 1975, then future Duke great Mike Gminski in 1976. Those two joined senior prolific scorer Tate Armstrong for the 1976–77 season. The Devils started out 12–3 that year with wins over 15th ranked NC State and later at 15th ranked Tennessee. But, it would not last. In a game at Virginia, Tate Armstrong suffered a broken wrist and was lost for the season. The young Blue Devils, full of potential but still a fragile unit, would never recover but the next year would produce a season that would nearly stun the college basketball world. In addition to talented returnees Spanarkel and Gminski, Foster added Indiana transfer Bob Bender who was on the Hoosiers' legendary undefeated 1976 NCAA championship team and stunned everyone by getting a verbal commitment from one of the top players in America, Gene Banks. Joining Banks were two good players in Kenny Dennard and John Harrell from nearby North Carolina Central. The 1977–78 Duke Blue Devils begin to gain steam after a mid January 92–84 win over second ranked North Carolina. Duke would win 15 of their final 19 games, en route to a 27–7 season, a final ranking of seventh, their first ACC Tournament title since 1966, and a trip to the NCAA Final Four. It looked like the ride would end in the national semifinals, as Duke would be facing a 6th ranked Notre Dame team in the semi final that fielded eight future NBA players. But Duke scored the upset 90–86, setting up a title matchup with powerhouse Kentucky. Duke fought admirably, but Kentucky was too experienced and had the weight of the world on their shoulders from fans back in the bluegrass who wanted that long awaited title. Still, despite the loss the future looked tremendous for Duke. The 1977–78 Blue Devils are the subject of John Feinstein's 1989 book Forever's Team. The 1978–79 season saw Duke start the season as the No. 1 ranked team in the nation. The Devils dispatched 14th ranked North Carolina to win the Big Four Tournament for the first time, but chemistry issues and bad luck with injuries would not recapture the magic of 1978. Duke shared the ACC regular season title, but illness and injury derailed both their ACC tournament and NCAA tournament hopes as Duke finished 22–8 and 11th in the AP poll. Duke had another solid season in 1979–80, defeating second ranked Kentucky in an early season matchup and winning another Big Four Tournament over 6th ranked North Carolina 86–74. Duke would assume the nation's No. 1 ranking for several weeks and start out 12–0 on the year. But an injury to valuable forward Kenny Dennard sent the team into an up and down league season. After Dennard returned, Duke regrouped and won the 1980 ACC tournament, finished 14th in the AP poll, tallied a 24–9 season, advancing to the Elite Eight after an upset of Kentucky in the sweet 16 in Rupp Arena. Foster guided Duke to a 113–64 (.638) record from 1974 to 1980. He was named ACC Coach of the Year in 1978 and led Duke to two ACC men's basketball tournament titles, two Big Four titles, an ACC regular season title in 1979, and an appearance in the 1978 NCAA Final Four, where they finished NCAA runner up. While Foster is overlooked in the wake of the achievements of Duke coaches Mike Krzyzewski and Vic Bubas, the Foster era returned Duke to national prominence and paved the way for Krzyzewski's success. He was one of two men's basketball head coaches named Bill Foster in the Atlantic Coast Conference (ACC) from 1975 to 1980. The other was at Clemson University. Neither were related to each other. Nicknames were used to differentiate the two, with the Blue Devils coach referred to as Duke Foster and the other as Clem Foster. Upon leaving the ACC for his next coaching assignment, Duke Foster became Chicken Foster.

Оңтүстік Каролина

Фостер алты маусымнан кейін Дьюк университетінен кетіп, Оңтүстік Каролина университетінің бас жаттықтырушысы болды, легендарлы жаттықтырушы Фрэнк Макгуайрдың орнына келді. 1983 жылдың желтоқсан айында Фостердің денсаулығы нашарлап, дәрігерлер "орташа деңгейдегі жүрек ұстамасы" деген диагноз қойды. Ол Пурдьюға қарсы өткен ойынның соңында ауырып қалды, сол ойында Оңтүстік Каролина 59–53 есебімен жеңіске жетті, ал кейін киім ауыстыру бөлмесінде құлап кетті. Ол денсаулығын қалпына келтіргенімен, жаттықтырушы ретінде бұрынғысы сияқты болмады және 1986 жылы жеңіліспен аяқталған маусымнан кейін отставкаға шықты. 1987 жылы NCAA Фостердің қызмет еткен кезеңінде болған ереже бұзушылықтары үшін бағдарламаны екі жылға сынаққа алды.

Солтүстік-батыс

1986 жылғы сәуірде Фостер Норт-Уэстерн университетінің бас жаттықтырушысы болып тағайындалды, және осы қызметінде жаттықтырушылық мансабын аяқтады. Ол конференциядан тыс ойындарда жеңісті рекорд жасады, оның ішінде аймақтық қарсыластары Маркет, ДеПол және Чикагоның Лойола командаларына қарсы жеңістер де болды. Дегенмен, оның алдыңғылары сияқты, ол Үлкен Он лигасының жетекші командаларымен талантты ойыншылар үшін бәсекелесе алмады. Оның Wildcats командасы Үлкен Он лигасында тек 13 ойын жеңіп, жеті маусымның алтауында конференцияда соңғы орынды иеленді. Фостердің қызметінің жарқын сәті – 1988 жылы ұлттық телеарнада көрсетілген, ұлттық чемпион атанған Индиана командасын күтпеген жеңіліске ұшыратуы болды. Бірақ 1990 жылы Норт-Уэстерннің ең дарынды төрт ойыншысы, соның ішінде Канзасқа кеткен Рекс Уолтерс (кейіннен 1993 жылғы НБА драфтында бірінші қатарда таңдалды) командадан кетіп, бағдарламаға үлкен нұқсан келтірді. Келесі маусымда Норт-Уэстерн Үлкен Он лигасында (0–18) және жалпы есеп бойынша (5–23) жеңіске жете алмады. Бірақ сол 1990–91 жылғы құрамдағы екі жаңа ойыншы – плеймейкер Патрик Болдуин және алдыңғы қатардағы ойыншы Кевин Ранкин, кейіннен Wildcats командасын 1994 жылғы NIT турниріне жеткізді. Алайда, 1993–94 жылғы команданы Фостер жаттықтырмады. 1993 жылғы сәуірде Норт-Уэстерн университетінің спорт директоры Брюс Корри отставкаға шыққанда, Фостер ерлер баскетбол командасының бас жаттықтырушысы қызметінен бас тартып, уақытша спорт директоры болды. Рики Бердсонг жаттықтырушы болып тағайындалғаннан кейін, Фостер тамыз айының соңына дейін уақытша спорт директоры болып қызметін жалғастырды. 1994 жылғы қаңтарда Рик Тейлор мектептің тұрақты спорт директоры болып тағайындалды.

Кейінгі мансап

Солтүстік-Батыс университетін бітіргеннен кейін Фостер қазір құрылмаған Оңтүстік-Батыс конференциясының баскетбол операциялары директоры және комиссардың орынбасары болды. Кейін ол Батыс Атлетика Конференциясы және Үлкен 12 Конференциясымен кеңесші ретінде жұмыс істеді. Фостер Спрингфилд, Массачусетс штатындағы Найсмит мемориалдық баскетбол даңқы залының қамқоршылар кеңесінің көп жылдық мүшесі болды және 1996 жылдан 1998 жылға дейін төрағалық етті. Ол "Баскетболдағы жаттықтырушының мансабында өсу" және "Көрермендер = Ақша" сияқты төрт кітаптың авторы еді. Ол 2016 жылдың 7 қаңтарында Чикагода қайтыс болды.