Индиана Ұлттық гвардиясы: Құрамы, тарихы және міндеттері

Кіріспе

Индиана штатының АҚШ әскери құрамы – Индиана Ұлттық гвардиясы (INNG) – АҚШ Қарулы Күштерінің, АҚШ Ұлттық гвардиясының және Индиана әскери департаментінің (MDI) құрамына кіреді. Ол Индиана армиясының Ұлттық гвардиясынан, Индиана әуе Ұлттық гвардиясынан және генерал-адъютант кеңсесінен тұрады. Индиана Ұлттық гвардиясының бөлімшелері АҚШ армиясы мен әуе күштерінің құрамында оқытылады және жабдықталады. Дәрежелер мен белгілер бірдей қолданылады, ал Ұлттық гвардияшылар АҚШ-тың барлық әскери наградаларын алуға құқылы. INNG сонымен қатар Индиана штатында немесе оған көрсетілген жергілікті қызметтері үшін бірқатар мемлекеттік наградаларды тағайындайды. Индиана Ұлттық гвардиясы 14 000 сарбаз бен әуешіден тұрады және штат бойынша Армия Ұлттық гвардиясының казармаларын, Camp Atterbury Muscatatuck-тегі оқу орталықтарын және Fort Wayne және Terre Haute қалаларындағы Әуе Ұлттық гвардиясының базаларын ұстайды. Бейбіт уақытта Ұлттық гвардияға губернатор басшылық етеді. Штаттық рөлінде Ұлттық гвардия губернатордың нұсқауымен төтенше жағдайларда жергілікті құқық қорғау органдарына көмек көрсетеді. Штат бойынша әскерлердің, жабдықтардың және нысандардың таралуы Ұлттық гвардияға штаттың кез келген аймағындағы төтенше жағдайларға жылдам және тиімді жауап беруге мүмкіндік береді. Ұлттық төтенше жағдай кезінде Ұлттық гвардия мүшелері АҚШ президентінің бұйрығымен белсенді федералдық қызметке шақырылуы мүмкін. Ұлттық гвардияның екіұстаздық федералдық-штаттық миссиясы АҚШ әскеріне тән және Ұлттық гвардияны басқа резервтік құрамдардан ерекшелендіреді. Индиана Ұлттық гвардиясын штаттың әскери қорғаныс күштері, Индиана гвардиясының резерві, Индиана штатының кодексімен және атқарушы бұйрығымен бекітілген қосымша әскери күш қолдайды. IGR гвардия федералдық түрде жұмылдырылған жағдайда Индиана Ұлттық гвардиясының штаттық миссиясын өз мойнына алады.

Революциялық соғыс

Индиана Ұлттық гвардиясының тамыры тәуелсіздік алғанға дейінгі Солтүстік Америкада жатыр. Бобра соғыстары кезінде француз отарлаушылары сауда посттары мен ауылдар құрып, өздерін қорғау үшін жасақтар ұйымдастырды. Америка Тәуелсіздік соғысы басталғанда, қазіргі Индиана, Иллинойс және Кентукки штаттарындағы көптеген жасақтар Ұлыбританияға қарсы АҚШ жағына шықты. Өз қолдауын білдіру үшін жасақ капитаны Франсуа Ридай Буссерон 1778 жылы Индиананың алғашқы американдық туын тапсырыс берді. Оңтүстік Индианадағы жасақтар, Джордж Роджерс Кларк пен Пянкешоу тайпасының көмегімен, 1779 жылдың ақпанында Огайо өзені аңғарындағы маңызды британдық Саквилл бекінісін басып алды.

Индиана аумағы

Революциялық соғыста американдықтардың жеңісінен кейін, 1788 жылдың 25 шілдесінде, жаңадан сатып алынған Солтүстік-Батыс территориясының алғашқы губернаторы Артур Сент-Клэр, аймақтың милициясын АҚШ-тың ресми қарулы күштеріне біріктіретін заң шығарды. Солтүстік-Батыс территориясын бағындыру қиын болды, себебі жергілікті майами және шауни тайпалары АҚШ-қа қарсылық көрсетті. Бұл қарсылық Солтүстік-Батыс Үнді соғысын бастады, көптеген американдық генералдар, британдықтарға қарсы жеңіске жеткеннен кейін, кеңейіп келе жатқан АҚШ-қа қарсылықты жеңуді өздеріне міндет етті. Соғыс АҚШ үшін ауыр жағдаймен басталды, және 1790 жылғы Хармар жорығы мен 1791 жылғы Сент-Клэрдің жеңілісінде екі қорқынышты жеңіліске ұшырады – бұл американдық әскери тарихындағы ең шешуші жеңіліс болып саналады. Хармар мен Сент-Клэрдің сәтсіздігінен кейін генерал Энтони Уэйн Континенталдық армияны қайта ұйымдастырып, кеңейтіп, оны Америка Құрама Штаттарының легионы деп атады. Уэйн әскерін Солтүстік-Батыс территориясына енгізіп, 1794 жылғы Fallen Timbers шайқасындағы шешуші жеңісімен американдықтардың сәтсіздік тізбегін үзіп тастады. Жеңісінен кейін ол Индианаға барып, Форт-Уэйн қаласын құрды. Солтүстік-Батыс территориясы Огайо штатының Одаққа қосылуынан кейін таратылды және 1800 жылы Индиана территориясы деп аталды. Индиана Ұлттық гвардиясының тарихы 1801 жылға дейін жетеді, ол кезде Индиананың алғашқы губернаторы Уильям Генри Харрисон, территориядағы жергілікті американдық тайпалардың агрессивті әрекеттерінен қорғау үшін Индиана легионы құрды. Бірнеше жыл өткен соң, 1807 жылы Харрисон Индиана рейнджерлерін құрды, оларды генерал Уэйннің Fallen Timbers шайқасында қолданған атты әскерлерінің үлгісімен жасады. Индиана легионы территориядағы барлық елді мекендерді қорғаумен, ал рейнджерлер Луисвилл, Кентукки және Винсенс арасындағы маңызды көлік жолы – Буффало Трейсті сақтаумен жүктелді. Индиана тарихының осы кезеңі өте қауіпті болды, себебі шауни көшбасшысы Текумсе Индиана территориясының тайпаларын біріктіріп, американдықтарды қуып шығуға тырысты. Шиеленіс Харрисонның 1000 сарбаздық Индиана легионымен Текумсехтің Prophetstown астанасына шабуыл жасағанда күшейді. Prophetstown-нан тыс жерде легионға 1811 жылдың 7 қарашасында таңертең тұзақ қойылды. Легион мен рейнджерлер екі сағат бойы қорғанып, тұзақты жеңіп, Prophetstown-ды өртеп жіберді. Келесі екі жыл ішінде, 1812 жылғы соғыспен бірге, Харрисон мен Индиана легионы Текумсехтің конфедерациясына қарсы күресін жалғастырды, оны Канадаға қуды және 1813 жылғы Темза шайқасында Текумсехтің соңғы жеңілісіне қатысты. Легион 1815 жылы соғыс аяқталғанға дейін Канадада британдықтармен күресті. Өкінішке орай, Индиана астанасы Винсенстен Коридонға, содан кейін Индианаполиске көшірілген кезде Индиана легионына қатысты көптеген құжаттар жоғалып кетті. Бір жағдайда, үй шаруашылығын жүргізуші Легионның ресми қағаздарын "макулатура" ретінде сатқан.

After the American victory in the Revolutionary War, on 25 July 1788 Governor Arthur St. Clair, the first governor of the newly purchased Northwest Territory, published a law organizing the territory's militias into an official armed force of the United States. The Northwest Territory proved difficult to subdue, however, as the local Miami and Shawnee tribes resisted the United States. This resistance escalated to begin the Northwest Indian War, as many American generals, still fresh from their victory over the British, took it upon themselves to defeat any resistance to the rapidly expanding United States. The War began horribly for the United States, and in quick succession the United States suffered two horrendous defeats in the 1790 Harmar campaign and the 1791 St. Clair's defeat still to this day the most decisive defeat in the history of the American military. After the failures of Harmar and St. Clair, General Anthony Wayne reorganized and expanded the Continental Army, calling his force the Legion of the United States. Wayne marched his army into the Northwest Territory, where he broke America's string of bad luck with his decisive victory at the 1794 Battle of Fallen Timbers. After his victory, he marched into Indiana and founded Fort Wayne, Indiana. The Northwest Territory was broken up upon Ohio's admittance into the Union, and was renamed the Indiana Territory in 1800. The Indiana National Guard traces its unbroken history to 1801, when Indiana's first governor, William Henry Harrison, formed the Indiana Legion to defend settlers against the aggressive actions of the Native American tribes in the territory. Years later, in 1807, Harrison founded the Indiana Rangers, modeling them after General Wayne's mounted troops used at the Battle of Fallen Timbers. The Indiana Legion was charged with the defense of all settlements in the Territory, while the Rangers were tasked with safeguarding the Buffalo Trace, the main transportation route between Louisville, Kentucky and Vincennes. This era in Indiana history was particularly hazardous, as the Shawnee leader Tecumseh sought to unify the tribes of the Indiana Territory and drive the Americans out. Tensions climaxed when Harrison led the Indiana Legion, 1000 strong, to attack Tecumseh's capital of Prophetstown. Outside of Prophetstown, the Legion was ambushed early in the morning of November 7, 1811. The Legion and Rangers held their ground for two hours, defeating the ambush and burning Prophetstown to the ground. Over the next two years, simultaneously with the War of 1812, Harrison and the Indiana Legion continued to battle against Tecumseh's confederacy, chasing him into Canada and taking part in Tecumseh's final defeat at the 1813 Battle of the Thames. The Legion continued to fight the British in Canada until the cessation of the war in 1815. Tragically, between the movement of Indiana's capital from Vincennes to Corydon, Indiana, and then again to Indianapolis, most documents regarding the Indiana Legion have been lost. In one unfortunate incident, a janitor sold a wagon load of official Legion papers as "waste paper."

Мексика-америкалық соғыс

Индиана штатының әскерлік бөлімдері алғаш рет 1846 жылы федералдық қызметке шақырылып, Мексика-Америка соғысына қатысты. Генерал Джозеф Лейннің Индиана бригадасы Буэна-Виста шайқасында американдық армияның сол қанатында шешуші рөл атқарды, бұл шайқас Мексика армиясын жеңіліске ұшыратып, Мексиканы жылдам басып алуға мүмкіндік берді.

Америка Азаматтық соғысы

Индиана штаты Авраам Линкольннің Конфедерацияға қарсы федералдық қызметке шақыруына жауап берді. Индиананың губернаторы Оливер П. Мортон Линкольннің "соғыс губернаторларының" бірі ретінде танымал және Индиананың Одаққа берік қолдауын уәделеді. Индиана соғыс бойы 200 000-нан астам әскерді жіберді, ал Индиана бөлімшелері Одақ армиясының ең танымал бөлімшелерінде қызмет етті, олардың ішінде Темір бригадасы, Ылғалды бригадасы және полковник Эли Лиллидің 18-ші Индиана жеңіл артиллериялық батареясы бар. Индиана бөлімшелері соғыс барысында шамамен 35% шығынға ұшырады. Одақ армиясында көптеген Hoosier-лер қызмет еткендіктен, Индиана легионы отандық майданды қорғау үшін қайта құрылды және Коридон шайқасына қатысты. Соғыстан кейін Индиана легионы 1895 жылы Индиана Ұлттық гвардиясы деп аталды.

ХХ ғасыр

Индиана Ұлттық гвардиясы испан-американ соғысында Филиппиннің оккупациясына қатысып, теңіз арқылы алғашқы операцияларын жүзеге асырды. Соғыстан кейін 1903 жылғы милиция заңы штаттық милицияларды қазіргі Ұлттық гвардия жүйесіне біріктірді, бұл штаттық күштерді федералдауды жеңілдетті және кәсібиліктің және оқытудың сапасын арттырды. 1906 жылы Индианаполистің солтүстігінде Бенджамин Харрисон форты тұрақты армиялық бекет және Индиана армиясының Ұлттық гвардиясының штабы ретінде құрылды. 1916 жылы Индиана гвардиясы мексикалық шекара соғысының бөлігі ретінде мексикалық шекараны күзетуге жұмылдырылды. Келесі жылы, 1917 жылы, АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қосылғанда Индиана гвардиясы жұмылдырылды. Осы жылы Индиана Ұлттық гвардиясының қазіргі кездегі ұйымдасқан түрі қалыптасты, Миссисипи штатындағы Шелби лагерінде 38-ші жаяу әскер дивизиясы және 113-ші аэроэскадрилья құрылды. Илай Лиллидің 18-ші жеңіл артиллериялық батареясының мұрагері – 150-ші далалық артиллерия полкі, 1918 жылы Индиананың белгілі тұлғасы Роберт Тиндаллдың басшылығымен кең ауқымда әрекет етті. Тиндалл кейіннен 38-ші жаяу әскер дивизиясының қолбасшысы, Индианаполис қаласының мэрі болды және Америка легионының құрылуына зор үлес қосты. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін 1916 жылғы Ұлттық қорғаныс заңына түзетулер енгізілді, ол Ұлттық гвардияны АҚШ армиясының тұрақты бөлігі ретінде бекітті. 1921 жылғы соңғы түзету Ұлттық гвардияға «Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен дивизияның атауларын, нөмірлерін және басқа да белгілерін, туларын және құжаттамаларын сақтауға» рұқсат берді. 1926 жылы Стаут әскери әуе алаңы құрылды, ол Индиана гвардиясының әскери әуе корпусының штабы ретінде қызмет етті. Америка Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанда Индиана гвардиясы қайтадан федералдануға өтті. 1942 жылы Атербери лагері құрылды, ол соғыс аяқталғанға дейін жүздеген мың сарбаздарды даярлады. 38-ші жаяу әскер дивизиясы Миссисипи штатындағы Шелби лагерінде белсенділенді және 1944-1945 жылдары Тынық мұхитында қызмет етті, «Батанның кекшілері» деген лақап атын алды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін армия жеке Ұлттық гвардияның қажеттілігін талқылады және 1947 жылы Ұлттық гвардияның ерекше екі мақсатты қызметін сақтауға келісім берді. 1947 жылдан бастап Индиана Ұлттық гвардиясы федералдық танылған мәртебесін сақтап келеді. Индиана гвардиясының бөлімдері Корея соғысында қызмет етті және Вьетнам соғысына жіберілген 8 Ұлттық гвардия армия бөлімінің бірі және жалғыз Ұлттық гвардия жаяу әскері ротасы – D ротасы (Рейнджер), 151-ші жаяу әскер полкі болды, ол «Индиана Рейнджерлері» деген атқа ие болды. D ротасы Индиана штаты құрылғанға дейін құрылған Индиана Рейнджерлерінің рухани мұрагері ретінде танылады. Вьетнамға бір жылдық іссапар барысында «Дельта ротасы» ерлігі мен қызметі үшін 510 медальмен марапатталды, бұл оны АҚШ армиясы тарихындағы ең көп марапатталған бөлімшелердің біріне айналдырды. Вьетнам соғысынан кейін штаб бастығы Крейтон Абрамс президент Линдон Б. Джонсонның Ұлттық гвардия мен резервті жұмылдырудың орнына әскерге шақыру туралы шешімінің жағымсыз салдарына куә болды. Оған жауап ретінде ол АҚШ армиясының саясатын былай бекітті: болашақта АҚШ Ұлттық гвардияны шақырмастан соғысқа қатыспайды. Ұлттық гвардияның қайта жандануымен Индиана Ұлттық гвардиясы 20-ғасырдың соңғы жылдарында федералдық деңгейде көптеп жұмылдырылды. Екі мақсатты күш ретінде толыққанды міндетін орындап, Индиана Ұлттық гвардиясы дауылдарға, табиғи апаттарға жауап ретінде қызмет етті және 1991 жылғы Перс шығанағы соғысында, Босния соғысында және Косово соғысында АҚШ-тың араласуында қызмет етті.

The Indiana National Guard took part in its first overseas operations in the Spanish–American War, taking part in the occupation of the Philippines. After the war, the Militia Act of 1903 organized the various state militias into the present National Guard system, making state forces easier to federalize and improving the quality of professionalism and training. Fort Benjamin Harrison was established north of Indianapolis in 1906 as both a Regular Army post and the headquarters of the Indiana Army National Guard. In 1916, the Indiana guard was mobilized to patrol the Mexican border as part of the Mexican Border War. The next year in 1917, Indiana Guardsmen were mobilized as the United States joined World War I. It was in this year that the modern organization of the Indiana National Guard took form, with the creation of the 38th Infantry Division at Camp Shelby, MS and the 113th Aero Squadron, the predecessor of the 181st Intelligence Wing. The 150th Field Artillery Regiment, the successors of Eli Lilly's 18th Battery of Light Artillery, saw extensive action in 1918 under the command of Indiana legend Robert Tyndall, who would later serve as commander of the 38th Infantry Division, mayor of Indianapolis, and would be vital to the founding of the American Legion. After World War I, amendments were made to the National Defense Act of 1916 which codified the National Guard as a permanent part of the United States Army. The final amendment in 1921 allowed the National Guard to "preserve the names, numbers and other designations, flags and records of the division that served in the World War." Stout Army Airfield was established in 1926, serving as the headquarters for the Indiana Guard's Army Air Corps. When America joined World War II, the Indiana Guard was once again federalized. Camp Atterbury was established in 1942, training hundreds of thousands of Soldiers until the war's conclusion. The 38th Infantry Division was activated at Camp Shelby, MS, and would serve in the Pacific from 1944 1945, earning the nickname "Avengers of Bataan." After World War II, the Army debated the necessity of a separate National Guard at all, deciding finally in 1947 to maintain the unique dual status purpose of the National Guard. From 1947, the Indiana National Guard has had an unbroken federally recognized status. Indiana Guard units served in the Korean War, and famously had one of only 8 Army National Guard units and the only National Guard Infantry company sent to the Vietnam War Company D (Ranger), 151st Infantry Regiment, which gained the moniker "The Indiana Rangers." Company D is recognized as the spiritual successors to the Indiana Rangers established prior to Indiana's statehood. During their one year deployment to Vietnam, "Delta Company" was awarded 510 medals for valor and service, making it one of the most decorated units in United States Army history. After the Vietnam War, Chief of Staff Creighton Abrams saw the negative effects of President Lyndon B. Johnson's decision to use the draft rather than activate the National Guard and Reserve. In response, he made it the policy of the United States Army that going forward, the U. S. will never again go to war without calling up the Guard. With the revitalization of the National Guard, the Indiana National Guard was federally activated in much larger numbers in the last years of the 20th century. Taking on their full duty as a dual purpose force, the Indiana National Guard served in response to hurricanes, natural disasters, and were activated to serve in the 1991 Gulf War and the U. S. intervention during the Bosnian War and the Kosovo War.

ХХІ ғасыр

11 қыркүйектегі шабуылдардан кейін Индиана гвардиясы одан әрі кеңейтілді және Ирак пен Ауғанстан соғыстарында маңызды рөл атқарды, «Ирак азаттығы», «Тұрақты еркіндік» және «Мықты қалқан» операцияларында қызмет етті. Индиана гвардиясының бөлімшелері 2004 жылы Ауғанстандағы сайлауда және 2005 жылы Ирактағы сайлауда қатысты. 2020 жылға дейін Ирак пен Ауғанстанда 133 Индиана гвардиясының әскери қызметшісі қаза тапты. 2022 жылы Индиана гвардиясының бөлімшелері Кувейт пен Косовода орналасқан.