Тхонбури патшалығы (1767-1782) – Таиланд тарихындағы маңызды кезең. Таксин Ұлының басқаруымен ел бірікті, әскери қуатын арттырып, аумағы кеңейді. Қытаймен сауда қарым-қатынасы дамыды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сиам патшалығы (1767–1782)
Siamese kingdom (1767–1782)
Тхонбури патшалығы (ธนบุรี, ) – 1767 жылдан 1782 жылға дейін Оңтүстік-Шығыс Азияда болған маңызды сиам патшалығы, ол Сиамдағы Тхонбури қаласының төңірегінде орналасқан, қазіргі Таиланд мемлекеті. Патшалықты Ұлы Таксин құрды, ол Аюттая патшалығының құлауынан кейін Сиамды қайта біріктірді, сол кезде ел бес соғысып жатқан аймақтық мемлекетке бөлініп кеткен еді. Тхонбури патшалығы Сиамның жылдам қайта бірігуіне және Оңтүстік-Шығыс Азия материгіндегі басты әскери күш ретінде қайта орнауына куә болды. Бұл кезеңде ел өзінің тарихындағы ең үлкен аумақтық кеңеюді бастан өткерді, соның нәтижесінде Лан На, Лаос патшалықтары (Луанг Прабанг, Вьентьян, Чампасак) және Камбоджа сиамдық ықпал аймағына енді. Тхонбури патшалығы Цинь Қытайынан келетін қытай саудасының консолидациясы мен одан әрі өсуіне куә болды, бұл Аюттая кезеңінен (1688–1767) жалғасқан еді, сонымен қатар Сиамдағы қытай қауымының ықпалы артты, Таксин және одан кейінгі монархтар сино-сиамдық қауыммен тығыз байланыс пен отбасылық байланыстарды күшейтті. Тхонбури патшалығының өмірі тек 14 жылға созылды, ол 1782 жылы Таксиннің Тхонбуридің ірі әскери қолбасшысы Чао Пхрая Чакри тарапынан құлатылуымен аяқталды, ол кейіннен Таиландтың төртінші және қазіргі билік етіп отырған Раттанакосин патшалығын (1782–1932) құрды.
The Thonburi Kingdom (ธนบุรี, ) was a major Siamese kingdom which existed in Southeast Asia from 1767 to 1782, centered around the city of Thonburi, in Siam or present day Thailand. The kingdom was founded by Taksin the Great, who reunited Siam following the collapse of the Ayutthaya Kingdom, which saw the country separate into five warring regional states. The Thonburi Kingdom oversaw the rapid reunification and reestablishment of Siam as a preeminient military power within mainland Southeast Asia, overseeing the country's expansion to its greatest territorial extent up to that point in its history, incorporating Lan Na, the Laotian kingdoms (Luang Phrabang, Vientiane, Champasak), and Cambodia under the Siamese sphere of influence. The Thonburi Kingdom saw the consolidation and continued growth of Chinese trade from Qing China, a continuation from the late Ayutthaya period (1688 1767), and the increased influence of the Chinese community in Siam, with Taksin and later monarchs sharing close connections and close family ties with the Sino Siamese community. The Thonburi Kingdom lasted for only 14 years, ending in 1782 when Taksin was deposed by a major Thonburi military commander, Chao Phraya Chakri, who subsequently founded the Rattanakosin Kingdom (1782–1932), the fourth and present ruling kingdom of Thailand.
Таксин Сиамды қайта біріктіреді
Пхрайя Так, жеке аты Син, Чжэн Чжао (鄭昭) 1765-1767 жылдарғы Бірманың шапқыншылығы кезінде Пхрайя Так Так қаласының губернаторы болды және Аюттаяны қорғауға қосылуға шақырылды. Онда Пхрайя Так шығыс жағалауда үстемдік үшін Пхрая Чантабури Пу Ланмен, яғни Чантабури губернаторымен бәсекелесті. Белгілі бір оқиғада Пхрайя Так барлық асүй ыдыстарын жоюға бұйрық берді, содан кейін 1767 жылдың маусымында Чантабуриді сәтті басып алды. Пхрайя Так Банг Пласойдан (Чонбури) Тратқа дейін созылған шығыс жағалаудағы өзінің ықпалды аймақтарын орнатып алды. Аюттая 1767 жылдың сәуір айында құлады. Қытай-Бірма соғысының салдарынан Бірма өз күштерінің басым бөлігін Аюттаядан қытай майданына аударуға мәжбүр болды. Солтүстікте Чаофрая Фицанулок Руанг Фицанулокта өзінің базасын құрды, ал хаофра Фанг – Чаофраяға қарсы тұрған монах. Ол Тонбуриді басып алып, қараша айында Фоссамтонда бирмалықтарға шабуыл жасады, бирмалық қолбасшы Тхугьи немесе Сукиді жеңді және Сиам соңымен бірікті.
Phraya Tak, personal name Sin, Zheng Zhao (鄭昭) By the time of Burmese Invasion of 1765 1767, Phraya Tak had been the governor of Tak and called to join the defense of Ayutthaya. There, Phraya Tak competed with Pu Lan the Phraya Chanthaburi or the governor of Chanthaburi for domination over the eastern coastline. In the famous episode, Phraya Tak ordered all cooking pots in the supplies to be destroyed and then successfully took Chanthaburi in June 1767. Phraya Tak established his dominions of influence on the eastern coast stretching from Bang Plasoi (Chonburi) to Trat. Ayutthaya fell in April 1767. Due to the intervening Sino Burmese War, Burma was obliged to divert most of its forces from Ayutthaya to the Chinese front. To the north, Chaophraya Phitsanulok Rueang made his base in Phitsanulok, while the heterodox monk Chao Phra Fang to the Chao Phraya. He took Thonburi and proceeded to attack the Burmese at Phosamton in November, defeating the Burmese commander Thugyi or Suki. and Siam was unified at last.
Камбоджа мен Ха-Тенге шабуыл
Сегізінші ғасырда кантондық Мạc Thiên Tứ билеген Hà Tiên порты Сиам шығанағының экономикалық орталығына айналды. Аюттая құлағаннан кейін Аюттаяның екі ханзадасы – ханзада Чао Сисанг пен ханзада Чао Чуй, сәйкесінше Камбоджаның патшалық қаласы Удонгқа және Hà Tiên қаласына паналады. Пекиндегі Цин әкімшілігі патша Таксинды қытайлық тәуелділік жүйесінде Сиамның билеушісі ретінде мойындаудан бас тартты, себебі Мạc Thiên Tứ Пекинге Аюттая әулетінің қалған мұрагерлерінің Hà Tiên қаласында өзімен бірге екенін хабарлады. 1769 жылы патша Таксин Камбоджаның Вьетнамға жақын королі Анг Тонды Сиамға салық төлеуге шақырды. Анг Тон бас тартты, сол себепті Таксин 1769 жылы Камбоджаға әскер жіберді, бірақ күтілген нәтижеге қол жеткізе алмады. 1771 жылы Таксин Аюттая ханзадаларын табу және Сиамға жақын Анг Нонды Камбоджа тағына отырғызу мақсатымен Камбоджа мен Hà Tiên қаласына шабуылдау науқанын қайта бастады. Патша Таксин Пхрайя Йоммарадж Тонгдуанға (кейін король Рама I) 10 000 сарбаздық әскерді Камбоджаға құрлық арқылы басып кіру үшін жіберуге бұйрық берді, ал патша Таксин өзі Пхрайя Фифит Чен Лянмен (陳聯, вьетнамдық дереккөздерде Trần Liên деп аталады) бірге…
In the eighteenth century, the port city of Hà Tiên, ruled by the Cantonese Mạc Thiên Tứ, arose to become the economic center of the Gulf of Siam. After the fall of Ayutthaya, two Ayutthayan princes: Prince Chao Sisang and Prince Chao Chui, took refuge at Oudong the royal city of Cambodia and Hà Tiên, respectively. The Qing Chinese court at Beijing refused to recognize King Taksin as the ruler of Siam in Chinese tributary system because Mạc Thiên Tứ had told Beijing that the remaining descendants of the Ayutthayan dynasty were with him in Hà Tiên. In 1769, King Taksin urged the pro Vietnamese King Ang Ton of Cambodia to send tributes to Siam. Ang Ton refused and Taksin sent armies to invade Cambodia in 1769 but did not meet with success. In 1771, Taksin resumed his campaigns to invade Cambodia and Hà Tiên in order to find the Ayutthayan princes and to put the pro Siamese Ang Non on the Cambodian throne. King Taksin ordered Phraya Yommaraj Thongduang (later King Rama I) to bring the army of 10,000 men to invade Cambodia by land, while King Taksin himself with Phraya Phiphit Chen Lian (陳聯, called Trần Liên in Vietnamese sources)
Анг Тон Камбоджада билігін қайта жаңартты. Бірақ Тьи Сон көтерілісіне байланысты вьетнамдықтардың қолдауы әлсіреген соң, Анг Тон өзінің қарсыласы Анг Нонмен және Сиаммен келісуге бел буды. 1775 жылы Анг Тон тақтан бас тарды, ал оның орнына Сиамға жақын Анг Нон Камбоджаның жаңа королі болды. немесе 1777 жылы Сиамның билеушісі қытайлық тәуелділік жүйесіне енді.
Ang Ton resumed his rule in Cambodia. With the Vietnamese support dwindling due to the Tây Sơn uprising, however, Ang Ton decided to reconcile with his rival Ang Non and with Siam. Ang Ton abdicated in 1775 in favor of Ang Non, who became the new pro Siamese King of Cambodia. or the ruler of Siam in 1777 in the Chinese tributary system.
Ланнаны жаулап алу
1763 жылы Ланна (қазіргі Солтүстік Тайланд) билігі бірмалықтардың қол астына өткеннен кейін, Ланна, соның ішінде Чианг Май да бірмалықтардың билігіне қайта оралды. Чианг Майдың бірмалық губернаторы Тадо Миндин жергілікті Ланна аристократиясын қысымға алды. 1771 жылы король Таксин Чианг Майға қарсы жорыққа шықты, бірақ қаланы басып алуға қол жеткізбеді. Чианг Майда Тадо Миндинге қарсы Ланна аристократы Фая Чабан Бунма басшылық еткен қарсылық күші күш алды. 1772 жылы бірмалық Конбаунг әулетінің королі Хсинбюшин Сиамның қалпына келгенін және Тонбури режимі кезінде күшті болғанын түсінді. Хсинбюшин Сиамға қарсы жаңа жорықты бастады. Ол Сиамға солтүстік және батыс бағыттарынан екі жақтан шабуыл жасау үшін, бірмалық Чианг Май және мон қаласы Мартабан қалаларында әскер жинауға бұйрық берді: бұл 1765 жылғы шабуыл тәсіліне ұқсас болды. Чианг Майдан келген бірма әскерлері 1771 жылы Саванхалок және 1772-1773 жылдары Фихайдың Солтүстік Сиам шекаралық қалаларына шабуыл жасады. Король Таксин Мон босқындарына пана берген Так қатына аттанды. Таксин Чаофрая Чакриге авангардты Лампангқа баруға бұйырды, онда Кавила бұрын бірмалықтарға қарсы көтерілген еді. Бұл шайқаста тұтқынға алынған бірмалықтар болды. [[Файл:AthiWungyiWar.jpg|left|thumb|Маха Тиха Тураның 1775-1776 жылдардағы Сиамға шабуылы Тонбури кезеңіндегі ең ірі және ең қарқынды бірма-сиам соғысы болды. Вьентьян королі Онг Бун бірмалықтардың одақтасы болды, өйткені ол 1765 және 1771 жылдары өзінің қарсыласы Луанг Пхрабангқа екі рет шабуыл жасауға бірмалықтарды итермеледі. Король Таксин Онг Бунның Бірмамен байланыста екеніне күдікпен қарады. 1777 жылы Нангроң губернаторы Чампасақтың қолдауымен Тонбуриге қарсы көтерілді. Король Таксин Чаофрая Чакриге Сиам әскерін Чампасаққа басып кіруге және олардан кек алуға бұйырды. Осы жорықтан кейін Таксин Чакриге Сомдет Чаофрая Маха Касацук атағын берді. Сомдет Чаофрая атағы – аристократтың ең жоғары дәрежесі, ханзадаға тең құрметті атақ. 1778 жылы Пхра Во, Луанг Пхрабанг, Вьентьян және Чампасақ Лаоның үш патшалығы да Сиамның вассалдық патшалықтарына айналды. 1781 жылдың мамыр айында Таксин өзінің алғашқы және жалғыз ресми миссиясын Қытайға, Чаофрая Чакри мен Сураси басшылығымен, вьетнамдық күштермен күресу үшін жіберді. Тонбури үкіметтік құрылымын Аюттаяның соңғы кезеңінен мұрагерлік етті. Екі премьер-министр: премьер-министр Самуха Найок және әскери министр Самуха Калахом орталық үкіметті басқарды. Тонбуридің алғашқы жылдары парсы тегіне жататын мұсылман Чаофрая Чакри Муд 1774 жылы қайтыс болғанға дейін Самуха Найок лауазымын атқарды. Чакри Муттың орнын кейіннен король Рама I болған Чаофрая Чакри Тонгдуанг премьер-министр болып алмастырды. Премьер-министрдің төменгі сатысында Чатусадомның төрт министрі болды. Аюттаядағыдай, аймақтық үкімет қалалардың иерархиясы бойынша ұйымдастырылды, кіші қалалар үлкен қалалардың билігінде болды. Облыстық үкімет – корольге жеке байланысы бар жергілікті билеушілердің бірлестігі. Ал орталық Чатусадом министрлері Пхрайядан төмен дәрежеде болды. Чаофрая Сураси Бунма Тонбури кезеңінде Фицанулоктың губернаторы болды. Фицанулок және басқа да Солтүстік Сиам қалалары 1775-1776 жылдары Маха Тиха Тураның шабуылынан қирады. 1769 жылы Лигор режимін басып алғаннан кейін Таксин өзінің немере інісі принц Нара Суриявонгты Нахон-Си-Таммараттың билеушісі етті. Лигор ханзадасы Нара Суриявонг 1776 жылы қайтыс болды және король Таксин Лигор режимінің бұрынғы басшысы Чаофрая Нахон Нуды Нахон Си Таммараттың автономиялы билеушісі етті. Лигор 1782 жылы Тонбури кезеңінің соңына дейін автономияға ие болды, онда король Рама I Лигор билеушісін «губернатор» етіп төмендету арқылы Лигордың билігін шектеді. Бунмадан (кейіннен Чао Пхрая Суриси және кейіннен Маха Сура Сингханат), қайта бірігу науқанында Таксинге ертерек қосылған ескі Аюттая аристократиясының мүшесі және кейін Бунманың ағасы Тонгдуангтан (кейіннен Чао Пхрая Чакри және кейіннен король Рама I) басқа, Тонбури Корольдігінің жоғары саяси лауазымдары мен атақтары негізінен Таксиннің ертедегі жақтастарына берілді. Аюттаяның құлауынан кейін аман қалған, олардың көпшілігі Фицанулок губернаторы және Аюттая аристократы Теп Пипхитке қолдау көрсеткен, Сиам аристократиясының орнына. Солтүстік қалаларда, Сухотай және Фицанулок айналасында, Таксин өзінің ертедегі жақтастарын орнатты, олардың көпшілігі кейіннен өздерінің жергілікті династияларын құруға рұқсат алды, бірақ басқа жерлерде бірнеше асыл отбасылар жаңа патшалықтағы атақтары мен лауазымдарын сақтады (Нахон Си Таммарат, Лан На), (Таксин азаматтық соғыс кезінде жеңілген Нахон Си Таммараттың билеушісі оның билеушісі ретінде қайтадан тағайындалды) олардың жеке байланыстары оларды Тонбури сотындағы күшті күшке айналдырды.
After the Burmese conquest of Lanna (modern Northern Thailand) in 1763, Lanna including Chiang Mai returned to the Burmese rule. Thado Mindin the Burmese governor of Chiang Mai oppressed the local Lanna nobles. King Taksin marched against the Burmese held Chiang Mai in 1771 but failed to take the city. In Chiang Mai, Thado Mindin faced opposition from Phaya Chaban Boonma, the native Lanna noble who led the resistance against Burmese domination. In 1772, King Hsinbyushin of the Burmese Konbaung dynasty realized that Siam had recovered and arose powerful under Thonburi regime. Hsinbyushin initiated a new campaign against Siam. He ordered troops to be gathered in Burmese Chiang Mai and the Mon town of Martaban in order to invade Siam from both the north and the west in two directions: a similar approach to the invasion of 1765 1767. The Burmese forces from Chiang Mai attacked the Northern Siamese border towns of Sawankhalok in 1771 and Phichai in 1772 1773. King Taksin marched to Tak where he received the Mon refugees. Taksin ordered Chaophraya Chakri to lead the vanguard to Lampang, where Kawila had earlier insurrected against the Burmese. Burmese captives from this battle. [[File:AthiWungyiWar. jpg|left|thumb|Maha Thiha Thura's Invasion of Siam in 1775 1776 was the largest and most intense Burmese Siamese War in the Thonburi Period, King Ong Boun of Vientiane had been a Burmese ally, as he instigated the Burmese to invade his rival Luang Phrabang two times in 1765 and 1771. King Taksin had been suspicious about Ong Boun being in cooperation with Burma. In 1777, the governor of Nangrong rebelled against Thonburi with support from Champasak. King Taksin ordered Chaophraya Chakri to lead the Siamese armies to invade and retaliate Champasak. After this expedition, Taksin rewarded Chakri with the rank and title of Somdet Chaophraya Maha Kasatsuk. The rank of Somdet Chaophraya was the highest possible a noble could attain with honors equal to a prince. In 1778, Phra Vo, All three Lao kingdoms of Luang Phrabang, Vientiane and Champasak became the tributary kingdoms of Siam on this occasion. In May 1781, Taksin dispatched his first and only official tributary mission to China. led by Chaophrayas Chakri and Surasi, to fight the Vietnamese forces Thonburi inherited most of the government apparatus from the Late Ayutthaya. Two Prime Ministers; Samuha Nayok the Prime Minister and Samuha Kalahom the Minister of Military, led the central government. In the early years of Thonburi, Chaophraya Chakri Mud the Muslim of Persian descent hold the position of Samuha Nayok until his death in 1774. Chakri Mut was succeeded as Prime Minister by Chaophraya Chakri Thongduang who later became King Rama I. Below the Prime Minister were the four ministers of Chatusadom. Like in Ayutthaya, the regional government was organized in the hierarchy of cities, in which smaller towns were under jurisdiction of larger cities. The provincial government was an association of local lords tied by personal ties to the king. while the central Chatusadom ministers were ranked lower as Phraya. Chaophraya Surasi Boonma was the governor of Phitsanulok during Thonburi times. Phitsanulok and other Northern Siamese towns were devastated by Maha Thiha Thura's invasion in 1775–1776. After his conquest of the Ligor regime in 1769, Taksin made his nephew Prince Nara Suriyawong the ruler of Nakhon Si Thammarat. Prince Nara Suriyawong of Ligor died in 1776 and King Taksin made Chaophraya Nakhon Nu, the former leader of the Ligor regime, an autonomous ruler of Nakhon Si Thammarat. Ligor would enjoy autonomy until the end of Thonburi Period in 1782 when King Rama I curbed the power of the Ligor by demoting the ruler of Ligor to be the 'governor' instead. With the exception of Bunma (later Chao Phraya Surisi and later Maha Sura Singhanat), a member of the old Ayutthaya artistocracy who had joined Taksin early on in his campaigns of reunification, and later Bunma's brother, Thongduang (later Chao Phraya Chakri and later King Rama I), high political positions and titles within the Thonburi Kingdom were mainly given to Taksin's early followers, instead of the already established Siamese nobility who survived after the fall of Ayutthaya, many of whom having supported Thep Phiphit, the governor of Phitsanulok and an Ayutthaya aristocrat, during the Siamese civil war. In the Northern cities, centered around Sukhothai and Phitsanulok, Taksin installed early supporters of his who had distinguished themselves in battle, many of whom were allowed to establish their own local dynasties afterwards, but elsewhere, several noble families had kept their titles and positions within the new kingdom (Nakhon Si Thammarat, Lan Na), (the ruler of Nakhon Si Thammarat that Taksin defeated during the civil war was reinstated as its ruler) whose personal connections made them a formidable force within the Thonburi court.
Патшалық
Пхра Рача Ван Дерм (Тонбури сарайы), Таксиннің бұрынғы патша сарайы, қазір Тайланд Корольдік Әскери-теңіз күштерінің штабы ретінде қолданылады, Ват Арунның Пхра Праңынан көрініс, Тонбури, Бангкок. Тонбури дәуірінде «жеке патшалық» стилі қайта жаңғырды, бұл стильді Наресуан қолданған, бірақ оның өлімінен кейін Наресуанның ізбасарлары одан бас тарды. Наресуан сияқты, Таксин де әскерлерді жеке бастығы ретінде шайқасқа шығарды және жиі халыққа өзін ашып, қоғамдық шараларға және дәстүрлі мерекелерге қатысып, Аюттхая монархтарының көпшілігі қабылдаған мистикалық қабықтан шықты. Наресуанға ұқсас, Таксин қатыгез және авторитарлық монарх ретінде белгілі болды. Таксин өзінің жаңа астанасын Аюттхаяның рухани мұрагері ретінде көрсетуге көп көңіл бөлмеді және сарайының жанындағы Wat Jaeng (кейде Wat Chaeng деп те жазылады, кейін Wat Arun) ғибадатханасын өзінің патшалығының басты храмы ретінде қабылдады. Таксин Тонбуриде бекіністер мен қорғаныс қабырғаларын салуға басымдық берді, сонымен қатар қарапайым қытай стиліндегі тұрғын үй салып, Wat Jaeng-тағы Зөңрөлі Будда мен Фра Банг мүсіндерін орналастыру үшін павильон қосты, бұл мүсіндер 1778 жылы Лаос мемлекеттерінен (Вьентьян мен Луангпрабанг) әкелінген.
thumb|250px|Phra Racha Wang Derm (Thonburi Palace), the former royal palace of Taksin, now used as the Royal Thai Navy's HQ, view from Phra Prang of Wat Arun, Thonburi, Bangkok. The Thonburi period saw the return of 'personal kingship', a style of ruling that was used by Naresuan but was abandoned by Naresuan's successors after his death. Taksin, similar to Naresuan, personally led armies into battle and often revealed himself to the common folk by partaking in public activities and traditional festivities, thereby abandoning the shroud of mysticism as adopted by many Ayutthaya monarchs. Also similar to Naresuan, Taksin was known for being a cruel and authoritarian monarch. Taksin reigned rather plainly, doing little to emphasize his new capital as the spiritual successor to Ayutthaya and adopted an existing wat besides his palace, Wat Jaeng (also spelled Wat Chaeng, later Wat Arun), as the principal temple of his kingdom. Taksin largely emphasized the building of moats and defensive walls in Thonburi, all while only building a modest Chinese style residence and adding a pavilion to house the Emerald Buddha and Phra Bang images at Wat Jaeng, recently taken in 1778 from the Lao states (Vientiane and Luang Prabang, respectively).
Аумақтар
1767 жылы Аюттая құлағаннан кейін Сиам мандаласы жүйесі шатырланды, ал оның бұрынғы салық төлейтін мемлекеттері саяси белгісіздікке ұшырады. Аюттаяға бунга мас салық төлейтін малай сұлтандары бастапқыда салықтық байланыстарын жойып, енді адалдық көрсете бермейтін болды. Бұл Сиамның сол кезге дейінгі ең ірі аумағына дейін кеңеюіне әкелді. Тонбури кезеңінде Сиам жаңа Пратхетсараттар, яғни салықтық тәуелділіктегі патшалықтарға ие болды. Тонбури 1775 жылы Ланнаны бағындырып, 200 жылдық бірмалық тәуелділігін аяқтады, ол бүгінгі Солтүстік Таиланд болып табылады. Таксин 1775 жылы бірмандарға қарсы күрескен өзінің қолдаушылары Пхья Чабан мен Кавиланы Чиангмай мен Лампангтың әкімдері етіп тағайындады. Нан княздігі де 1775 жылы Тонбури билігіне көшті. Дегенмен, Бирма жоғалтқан Ланна аймақтарын қайтару үшін қарқынды науқан жүргізіп, 1777 жылы Чиангмай, ал 1775 жылы Нан бирмалық қауіптерге байланысты тастап кетуге мәжбүр болды. Тек Кавила басқаратын Лампанг қана бірма шабуылдарына қарсы тұрақты бекініс болып қалды. 1779 жылы Вьентьянды басып алғаннан кейін Луангпхрабанг, Вьентьян және Чампасак Лаоның үш патшалығы Сиам билігіндегі салықтық тәуелділіктегі патшалықтарға айналды. 1782 жылы Тонбури патшалығының гүлденген кезеңіндегі вассалдық (мандалалық) мемлекеттер, әр түрлі дербестік деңгейлерімен, Нахон Си Таммарат патшалығы, Чиангмай, Лампанг, Нан, Ламфун және Фрае Солтүстік Тай княздықтары, сондай-ақ Лао патшалықтары – Чампасак, Луангпхрабанг және Вьентьян кірді.
After the Fall of Ayutthaya in 1767, the Siamese mandala system was in disarray and its former tributary states faced political uncertainties. The Malay sultanates that used to pay bunga mas tributes to Ayutthaya initially nullified their tributary ties and refused any further allegiance. and expanded Siam to its greatest territorial extent up to that point. During the Thonburi period, Siam acquired new Prathetsarats or tributary kingdoms. Thonburi took control of Lanna in 1775, ending the 200 years of Burmese vassalage, which became Northern Thailand today. Taksin appointed his supporters against the Burmese, Phaya Chaban and Kawila, as the governors of Chiang Mai and Lampang respectively in 1775. The princedom of Nan also came under the power of Thonburi in 1775. However, Burma pushed on an intensive campaign to reclaim lost Lanna territories, resulting in the abandonment of Chiang Mai in 1777 and Nan in 1775 due to Burmese threats. Only Lampang under Kawila stood as the forefront citadel against Burmese incursions. After the capture of Vientiane in 1779, all of the three Lao kingdoms of Luang Phrabang, Vientiane and Champasak became tributary kingdoms under Siamese suzerainty. Vassal (mandala) states of the Thonburi Kingdom at its height in 1782, to varying degrees of autonomy, included the Nakhon Si Thammarat Kingdom, the Northern Thai principalities of Chiang Mai, Lampang, Nan, Lamphun, and Phrae, and the Lao Kingdoms of Champasak, Luang Phrabang, and Vientiane.