Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Классикалық музыкада ариозо (aˈrjoːzo; сондай-ақ aria parlante ˈaːrja parˈlante) – опера немесе ораториода кездесетін, речитатив пен ария арасындағы стильдегі жеке вокалдық туындылар санаты. Сөздік мағынасында "ариозо" жеңіл, әуезді дегенді білдіреді. Бұл термин 16 ғасырда аталған стильдер мен монодиямен бірге пайда болды. Оны көбінесе речитативті аккомпаниментпен шатастырады. Ариозо, речитатив сияқты, еркін құрылымымен және сөйлеуге жақын интонацияларымен ерекшеленеді. Дегенмен, оның ырғағы басқаша. Ариозо әуендік жағынан арияға ұқсас, екеуі де речитативке қарағанда әнге жақын; алайда, формасы бойынша ариозо көбінесе қайталауға бармайды.
In classical music, arioso (aˈrjoːzo; also aria parlante ˈaːrja parˈlante) is a category of solo vocal piece, usually occurring in an opera or oratorio, falling somewhere between recitative and aria in style. Literally, arioso means airy. The term arose in the 16th century along with the aforementioned styles and monody. It is commonly confused with recitativo accompagnato. Arioso is similar to recitative due to its unrestrained structure and inflexions, close to those of speech. It differs, however, in its rhythm. Arioso is similar to aria in its melodic form, both being closer to singing than recitative; however, they differ in form, arioso generally not resorting to the process of repetition.
Белгілі мысалдар
Моцарттың "Солдат флейтасының" бірінші актісінің финалының басында діни қызметкердің (Sprecher) "Sobald dich führt der Freundschaft Hand ins Heiligtum zum ew'gen Band" андантэсі – ариозоның мысалы. Джорданоның "Федорасында" Лорис орындаған "Amor ti vieta" заманауи ариозо мысалы болып табылады. 1927 жылы сэр Томас Бичем Фредерик Делиустың "Теңіздің ағыны" шығармасын "барлық музыкадағы ариозо речитативоның ең көрнекті үлгісі" деп атады.
At the start of the finale in the first act of Mozart's The Magic Flute, the andante of the priest (Sprecher) "Sobald dich führt der Freundschaft Hand ins Heiligtum zum ew'gen Band" is an example of arioso. "Amor ti vieta", sung by Loris at Giordano's Fedora could be a modern arioso example. In 1927, Sir Thomas Beecham referred to Frederick Delius's Sea Drift as 'the finest example in all music of the Arioso recitativo.'
Ариос аспаптары
Бастапқыда вокалды түр болғанымен, ариосо термині осыған ұқсас мелодиялық сипаттағы аспаптық шығармаларға да қолданыла бастады, дәл сол сияқты ария және речитатив терминдері де аспаптық ария мен аспаптық речитативке қатысты қолданылған болатын. Иоганн Себастьян Бах жазған ең белгілі аспаптық ариостардың бірі – оның "Ich steh mit einem Fuß im Grabe", BWV 156 кантатасының симфониясы, сонымен қатар BWV 1056 клавирлік концерттің ортаңғы бөлігі.
Though originally a vocal form, the term arioso was extended to instrumental compositions of the same melodic character, the same way the terms aria and recitative were used in the case of the instrumental aria and instrumental recitative. One of the most famous instrumental ariosos was composed by Johann Sebastian Bach, and serves as the sinfonia of his cantata, Ich steh mit einem Fuß im Grabe, BWV 156, as well as the middle movement of the Harpsichord Concerto, BWV 1056.