Вермонт Ұлттық гвардиясы: Жасыл таулы жігіттер тарихы

Кіріспе

Вермонт штатының АҚШ Ұлттық гвардиясының құрамасы.

Вермонт Ұлттық гвардиясы Вермонт Армиялық Ұлттық гвардиясы мен Вермонт Әуе Ұлттық гвардиясынан құралған. Екеуі де бірлесіп "Жасыл тау жігіттері" деп аталады. Екі құрама да өздерінің туы ретінде Жасыл тау жігіттерінің революциялық соғыс кезеңінен жеткен түпнұсқа туын пайдаланады. 2009 жылы олардың құрамында 2600 адам болды.

Колониалды

Қоныс аударушылар 1700 жылдардың ортасында Вермонтқа көшіп келген сәттен бастап милицияға сүйенді. Бөлімдер қажеттілікке қарай құрылып, көбінесе қысқа мерзімге ғана жұмыс істеді. Вермонт тұрғындарының көпшілігі Нью-Гэмпшир губернаторынан жер алғандықтан, Нью-Йорк үкіметінің осы жерлерді бақылауға тырысуына қарсы тұру үшін милицияға сенді. Дегенмен, Вермонт тұрғындары өздеріне тиімді болған жағдайда британдық колониялармен де ынтымақтастыққа дайын болды, және Вермонттың алғашқы қоныс аударушыларының бірнешесі француз және үнді соғысында милиция қызметін атқарды. 1760-шы жылдардың соңы мен 1770-шы жылдардың басында милиция көбірек ұйымдастырылды және «Жасыл таулы жігіттер» (Green Mountain Boys) деген атауын ресми қабылдады. Этан Аллен полковник және командир, ал Сет Уорнер мен Риманд Бейкер капитан шенімен рота командирлері болып тағайындалды. Вермонттың революцияға дейінгі кезеңінде заң шығарушы орган немесе қауіпсіздік комитеті қажет болған жағдайда милицияны шақыратын, ал оның мүшелері өздерінің басшыларын сайлап, заң шығарушы орган немесе қауіпсіздік комитеті оларды бекітетін. Кейде мүшелердің сайлауы ратификацияланбады. Бұл оқиғаның ең айқын мысалы 1775 жылы болды, сол кезде «Жасыл таулы жігіттер» Континенттік армияның құрамына кірді, ал қауіпсіздік комитеті Уорнерді Алленге қарастырып полковник және командир етіп таңдады. Вермонт тәуелсіздік жариялаған британдық колониялардың құрамына кірмегендіктен, Континенттік Конгресс Аллен мен Уорнердің «Жасыл таулы жігіттерді» тікелей армияға қабылдау туралы өтінішін автоматты түрде қабылдамады. Олар Аллен мен Уорнерден Нью-Йорк провинциялық Конгресі арқылы жұмыс істеуін сұрады. Нью-Йорк келісіп, форма, жабдықтар және жалақымен қатар офицерлік лауазымдарды да берді. Алленге командалық қызмет берілмеген кезде ол генерал-майор Филип Шайлермен кездесіп, қандай да бір лауазымда, комиссиясымен немесе онсыз, жалақысымен немесе онсыз қызмет етуге дайын екенін мәлімдеді. Шайлер Алленге қатысты бұрынғы күмәнін жеңіп, оны Континенттік армияның подполковнигі етіп тағайындады. Шайлер ауруға байланысты уақытша командалық міндетін тастағаннан кейін Ричард Монтгомери оның орнына келді. Монтгомери Алленге Канадаға шабуыл жасау үшін әскер жинауға рұқсат берді. Аллен Лонг-Пойнт шайқасында тұтқынға алынып, екі жылдан астам уақыт соғыс тұтқыны ретінде өмір сүрді. «Жасыл таулы жігіттер» әскерге шақырылғаннан кейін Вермонт Канадамен шекараны қорғау және Вермонтты басып алудан қорғау үшін милициясын қайта ұйымдастырды. Аллен босатылғаннан кейін Вермонтқа оралып, қайта ұйымдастырылған милицияның командирі болып тағайындалды. Айра Алленнің қарындасының күйеуі, Коннектикут және Вермонт милицияларында жиырма жылдан астам қызмет еткен Роджер Энос кейіннен бригадир-генерал шенімен командир болып тағайындалды, ал кейін генерал-майор болды.

Settlers relied on the militia almost from the moment they began moving into Vermont in the mid 1700s. Units were often formed as needed, and usually for brief periods of time. Since most Vermonters had obtained land grants from New Hampshire's governor, they relied on the militia to resist attempts by the government of New York to exert control over the grants. However, Vermonters were also willing to work with the British colonies when it suited them, and several early Vermont settlers served as militia in the French and Indian War. In the late 1760s and early 1770s, the militia took on a more organized structure and formalized its name, the Green Mountain Boys, with Ethan Allen appointed as Colonel and commandant, and Seth Warner and Remember Baker as company commanders with the rank of Captain. In Vermont's pre Revolutionary War days, the legislature or committee of safety would generally call out the militia as needed, its members would elect their leaders, and the legislature or committee of safety would confirm them. On occasion, the elections by members were not ratified. Perhaps the most noteworthy example of this occurred in 1775, when the Green Mountain Boys became part of the Continental Army, and the committee of safety selected Warner over Allen as colonel and commander. Since Vermont was not part of the British colonies that declared independence, the Continental Congress did not automatically accept Allen's and Warner's request for the Green Mountain Boys to be directly accessed into the army. Instead, they asked Allen and Warner to work through New York's Provincial Congress to facilitate the process. New York agreed and provided uniforms, equipment and pay, as well as authorizing officer's commissions. When Allen was denied the command, he met with Major General Philip Schuyler and offered to serve in any capacity—with a commission or without, with pay or without. Overcoming his previous misgivings about Allen, Schuyler accepted, and Allen was appointed a Lieutenant Colonel in the Continental Army. When Schuyler gave up command temporarily because of illness he was succeeded by Richard Montgomery. Montgomery allowed Allen to attempt to raise troops for an invasion of Canada. Allen was captured at the Battle of Longue Pointe and spent over two years as a prisoner of war. With the Green Mountain Boys called to active duty, Vermont reorganized its militia to defend the border with Canada and protect Vermont from invasion. After Allen's release, he returned to Vermont and was appointed commander of the reorganized militia. Roger Enos, the father in law of Ira Allen, and a veteran of over twenty years in the Connecticut and Vermont militias, was later appointed commander with the rank of Brigadier General, and he was later promoted to Major General.

Мемлекеттіклік

Вермонт штат мәртебесіне қол жеткізгеннен кейін, оның милициясы бірнеше дивизияға бөлінді. Губернатор милицияның басшысы ретінде «Капитан-генерал және Бас қолбасшы» атағымен қызмет етті, ал генерал-майор шені бар дивизия командирлері генерал-адъютантқа есеп берді, ол өз кезегінде губернаторға есеп берді. Осы кезеңде дивизияларды басқарған тұлғалардың арасында Вермонттың алғашқы губернаторы Томас Читтенденнің ұлы Мартин Читтенден ерекше көзге түсті. Көптеген вермонттықтар 1812 жылғы соғыста британдықтармен күресуді қолдамады, олар британдық Канадасымен саудадан түскен экономикалық игіліктерді артық көрді. Бірақ британдықтар Нью-Йорк штатының солтүстік бөлігіне шабуыл жасағаннан кейін штат милициясы жұмылдырылды. Вергеннен қаласының генералы Сэмюэл Стронг Вермонт милициясының Платсбургке жасаған сәтті шабуылына жетекшілік етті, бұл американдық күш-жігердің бір бөлігі болды және британдықтардың шегінуіне әкелді. Мартин Читтенден 1803 жылдан 1813 жылға дейін АҚШ Өкілдер палатасында, ал 1813 жылдан 1815 жылға дейін губернатор болып қызмет етті. 1812 жылғы соғысқа АҚШ-тың қатысуына қарсы болған көптеген вермонттықтардың бірі ретінде, 1813 жылдың қараша айында ол Нью-Йоркке жіберілген Вермонт милиция бөлімшелеріне дереу Вермонтқа оралуға бұйрық берді. Ол федералды үкіметтің штат милиция әскерлеріне қолбасшылық етуге құқығы жоқ екенін және Вермонттың Канадамен шекарасын күзету үшін милиция қажет екенін мәлімдеді. Платсбургтегі қолбасшы, Милтон қаласының генералы Джейкоб Дэвис, бұған қарсылық көрсетті, милиция федералдық қызметке шақырылғаннан кейін губернатордың бұйрықтарына бағынбайтынын айтты. АҚШ әскерлері, соның ішінде Вермонт милициясы, желтоқсан айында үйлеріне оралғанға дейін Платсбургке жақын жерде орналасты, ал Читтенден Дэвиске қарсы ешқандай шара қолданбады. АҚШ Өкілдер палатасының мүшелері, Кентукки штатынан шыққан және 1812 жылғы соғысты қолдағандар, Читтенденге қарсы қылмыстық іс қозғау туралы резолюция ұсынды, бірақ ол қабылданбады. Алайда Вермонт халқының соғысқа қатысты пікірі өзгерді және вермонттықтар Читтенденнің ұстанымына наразылықтарын білдіріп, 1815 жылы үшінші бір жылдық мерзімге сайлауда жеңіліске ұшырады. 1812 жылғы соғыстан кейін федералды үкімет бүкіл АҚШ бойынша милиция ұйымдарының шақырылуын және жұмылдырылуын реттейтін оқыту мен заңдарды стандартизациялауға тырысты. Нәтижесінде штат губернаторлары әскери шенмен тікелей басқару құқығынан айырылды, бірақ губернаторға тікелей есеп беретін және штат милициясының қолбасшысы болып тағайындалатын генерал-адъютантты тағайындады. Басқа штаттардағыдай, Вермонт генерал-адъютантын бастапқыда губернатор тағайындаған. Вермонт заңнамасына енгізілген кейінгі өзгерістер осы тағайындау құқығын штат заң шығарушы органына берді, ол әлі де әр екі жылда бір рет генерал-адъютантты сайлайды. (Тағы да бірнеше штаттар іріктеу процесін өзгертті. Мысалы, 2014 жылға дейін Оңтүстік Каролинадағы генерал-адъютантты сайлаушылар тікелей бүкіл штат бойынша сайлап алған.) Вермонт генерал-адъютантының кеңсесі 1820 және 1830 жылдары 1812 жылғы соғыстан кейін қызығушылықтың төмендеуінен кейін милицияны қайта жандандыруға бағытталған күш-жігермен ерекшеленді. 1830 және 1840 жылдары ел бойынша милиция белсенділігі азайды, бұл 1812 жылғы соғыстан кейін байқалған ұзақ бейбітшілік кезеңінің салдары болды. Міндетті түрде болған милицияға қатысудан көптеген адамдар босатылды. Тәртіптік жаттығулар жылына бір рет өткізілетін «сараптау күндерімен» алмастырылды, олар әскери құралымнан гөрі көңіл көтеруге көбірек ұқсады. Вермонт та осыдан тыс қалмады, ал оның осы кезеңдегі милиция жазбалары толық емес. 1830 жылдардың соңында Вермонт заң шығарушы органы әскери күшін қайта жандандыруға кірісті. 1830 жылдардың соңынан бастап кеңсе Норвич университетінің оқытушыларымен бірлесіп милицияны қайта ұйымдастыру және қаржыландыру жөнінде жұмыс істеді, сондай-ақ қатысуды арттыру жолдарын жоспарлау үшін ойдағыдай адамдардың жыл сайынғы жиналыстарын өткізді.

After Vermont attained statehood, its militia was organized into several divisions. The governor served as head of the militia, with the title “Captain General and Commander in Chief”, and the division commanders, who held the rank of major general, reported to the adjutant general, who reported to the governor. Noteworthy among the individuals who commanded divisions during this period was Martin Chittenden, the son of Thomas Chittenden, Vermont's first governor. Though most Vermonters did not support fighting the British in the War of 1812, preferring the economic prosperity they derived from trade with the British dominion of Canada, units of the state militia were mobilized after the British invaded upstate New York, with General Samuel Strong of Vergennes leading a successful Vermont Militia attack at Plattsburgh as part of an American effort that resulted in a British retreat. Martin Chittenden served in the U. S. House from 1803 to 1813, and as governor from 1813 to 1815. As one of the majority of Vermonters who opposed U. S. involvement in the War of 1812, in November, 1813 he issued an order for Vermont Militia units that had been mobilized and sent to New York to return immediately to Vermont, arguing that the federal government had no right to command state militia troops, and that the militia was needed to guard Vermont's border with Canada. The commander in Plattsburgh, General Jacob Davis of Milton, positively refused, countering that once the militia was ordered into federal service, it was no longer subject to the governor's orders. U. S. forces, including the Vermont Militia, remained encamped near Plattsburgh until they returned home in December, and Chittenden took no action against Davis. U. S. House members from Kentucky who supported the War of 1812 introduced resolutions calling for criminal charges to be pursued against Chittenden, which were never acted on, but Vermont public opinion on the war had changed and Vermonters demonstrated their displeasure with Chittenden's stance by defeating his bid for a third one year term in 1815. In the wake of the War of 1812, the federal government attempted to standardize training and laws governing call up and mobilization for militia organizations throughout the United States. As a result, state governors were no longer in direct command with military rank, but appointed an adjutant general who reported directly to the governor and served as commander of the state militia. As with other states, Vermont's adjutant general was originally appointed by the governor. Subsequent changes to Vermont law conferred this appointment power on the state legislature, which still elects the adjutant general every two years. (A few other states also modified their selection process. As one example, until 2014 the adjutant general in South Carolina was elected statewide directly by the voters.) The Vermont adjutant general's office was marked in the 1820s and 1830s by efforts to reenergize the militia after interest started to lapse following the War of 1812. In the 1830s and 1840s militia activity nationwide was on the wane, largely the result of the long period of relative peace that followed the War of 1812. Militia membership, once compulsory, was rife with exemptions. Regular drills were replaced by once a year “muster days” that were more picnic than military formation. Vermont was no exception, and its militia records for this era are incomplete. In the late 1830s the Vermont Legislature began to reenergize its military. From the late 1830s on, the office worked in conjunction with the faculty of Norwich University to reorganize and obtain funding for the militia, and convened annual meetings of like minded individuals to plan ways to increase participation.

Азаматтық соғыс

1850-ші жылдардың соңы мен 1860-шы жылдардың басында Вермонт штатының генерал-адъютанты болған Х.Х. Бакстер азамат соғысына дайындық шараларын қабылдағаны үшін жоғары бағаланды. Соғыс басталғанда оның кеңсесі федералдық еріктілерді сабақтау, жарақтандыру және оқытуды қадағалады, сондай-ақ соғысқа шақырылған алғашқы вермонттықтарды, 1-ші Вермонт жаяу әскер полкіне біріктірді. Азамат соғысы кезінде Бакстердің ізбасары Питер Т. Уошберн Одақ армиясына сабақтанушыларды қабылдау, жарақтандыру, оқыту және тасымалдау процесіне рет келтіргені үшін марапатқа ие болды. Ол Норвич университетімен бірлесіп, кейіннен басқа Одақ штаттары қолданған процесті әзірледі. Азамат соғысы барысында Вермонт ополченнясы 1-ші Вермонт бригадасы мен 2-ші Вермонт бригадасы болып құрылды және ең бастысы Геттисбург (шілде 1863), Уайлдернесс (мамыр 1864) және Седар-Крик (қазан 1864) шайқастарында көзге түсті.

Азамат соғысынан кейінгі кезең

Азамат соғысынан кейін, Вермонт штатының бас адъютанттары Вермонттың Азамат соғысы ардагерлеріне көмек көрсету жөніндегі бастамаларды іске қосты, оның ішінде Вермонт әскерлері үйін құру да осы шаралардың бірі болды. 1890 жылдардың аяғында Вермонт штатының бас адъютанты Вермонт бөлімдерін испан-американ соғысына (1898) қатысуға дайындауға жауапты болды.

20 ғасыр

1900 жылдардың басында Вермонт штатының әскери саяхатшылары (генерал-адъютанттары) жүзеге асырған маңызды жоба – Вермонт Ұлттық гвардиясының мұрағаттарын жаңарту және тізімдеу болды, оған революция кезеңінен бастап сабақтас тізімдер, жалақы төлемдері және бөлімшелердің құрамы кірді.

Екі дүниежүзілік соғыс

Герберт Джонсон 1917 жылы қолданыстағы генерал-адъютант Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысу үшін тұрақты армияға қосылу үшін отставкаға кеткен кезде міндетін атқарушы генерал-адъютант болды, ал 1919 жылы генерал-адъютант қызметіне тағайындалды. Ол 24 жыл қызмет етті және Вермонт штатында ең ұзақ қызмет еткен генерал-адъютант атанды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде (1917–1918) Вермонт Ұлттық гвардиясының бөлімдері 26-шы жаяу әскер дивизиясының (сондай-ақ "Янки" дивизиясы деп белгілі) құрамында қызмет етті. Джонсон және оның штаты 12 жаңа қару-жарақ қоймасының құрылысын қадағалады және Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Вермонт Ұлттық гвардиясын жаңғыртуға және қайта ұйымдастыруға атсалысты. Джонсон сонымен қатар тұрақты армия мен Ұлттық гвардия арасындағы қарым-қатынасты жақсартуды, оның ішінде оқу бағдарламалары мен бөлімшелердің ұйымдастырылуын біркелкілендіруді қолдады. 1927 жылғы су тасқыны кезінде Вермонт Ұлттық гвардиясы Джонсонның қалпына келтіру жұмыстары кезінде өз бастамасымен әрекет ету туралы берген тапсырмасына сәйкес телефон және телеграф желілерінің бұзылуын жеңіп, су басқан аумақтардан адамдарды эвакуациялауға, жолдарды тазартуға, сондай-ақ азық-түлік, су және басқа да шұғыл көмек көрсетуге қатысты. 1930 жылдардың басында Джонсон Ұлы депрессия салдарынан штаттар мен федералды үкімет кірістерін жоғалтқан кезде Ұлттық гвардияға қаржыландыруды сақтау үшін жұмыстады. Гвардияның дайындық деңгейін және күш құрылымын сақтауға жасаған бұл күш-жігері кейіннен тарихшылар тарапынан АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан кезде армияның жылдам әрекет етуіне маңызды үлес қосып, мойындалды.

Екінші дүниежүзілік соғыс және Корея соғысы

Джонсон және оның ізбасары Мердок Кэмпбелл екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлттық гвардия әскерлері Еуропа және Тынық мұхиты театрларында дислокацияланғанда көптеген мемлекеттік функцияларды орындаған ерікті Вермонт штатының гвардиясын ұйымдастырғаны үшін жоғары бағаланды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде (1941–1945) Вермонт Ұлттық гвардиясының бөлімшелері Тынық мұхитындағы соғыс театрында, әсіресе Соломон аралдарында және Филиппиндегі Лусон аралында 43-ші жаяу әскер дивизиясының (сондай-ақ "Қанатты Жеңіс" дивизиясы) құрамында қызмет етті. 172-ші жаяу әскер полкінің 2-ші батальоны 1945 жылдың мамыр айының ортасында Лусон аралындағы Ипо бөгеті үшін болған шайқастағы ерлігі үшін Президенттік бірлік мақтау қағазымен марапатталды. Кэмпбелл Корея соғысы кезінде Вермонт Ұлттық гвардиясын табысты қолданғаны, Вермонт Әуе Ұлттық гвардиясын құрғаны, әскери гарнизондарды жаңғыртқаны және Вермонт бөлімшелерін жаяу әскерден бронетанқ әскеріне түрлендіргені үшін де марапат алды. Вермонт Ұлттық гвардиясының бөлімшелері Корея соғысы кезінде Германияға жіберілді.

Салқын соғыс дәуірі

1964 жылы 86-шы бронетанкті бригада Вермонт армиясының Ұлттық гвардиясының жеке бригадасы ретінде құрылды. 1966 жылдың қыркүйегінде генерал-адъютант Фрэнсис У. Билладо қайтыс болды. Қыркүйек айынан желтоқсанға дейін генерал-адъютанттың орынбасары Реджинальд Крам генерал-адъютант міндетін атқарды. 1966 жылдың желтоқсан айында Демократиялық губернатор Филип Хофф 86-шы бронетанкті бригаданың командирі, бизнесмен және Ламоилл округінің Республикалық партиясының төрағасы, бригад генерал Уэйн Пейджді генерал-адъютант лауазымын уақытша толтыруға тағайындады. Пейдж ант берген кезде Крам генерал-адъютанттың орынбасары қызметінен кетіп, кейін Вермонт Бас Ассамблеясында, республикалықтар бақылауындағы заң шығарушы органға генерал-адъютант лауазымына толық мерзімге үміткер ретінде қарсы шықты. 1967 жылдың ақпанында заң шығарушы органның құпия дауыс беруімен Крам Пейджді жеңіп, оның үш айлық қызмет мерзімін аяқтады. Ұлттық гвардияның кейінгі қайта ұйымдастырулары нәтижесінде бұрын жеке құрылым болған 86-шы бронетанкті бригада 50-ші бронетанкті дивизияның, содан кейін 26-шы жаяу әскер дивизиясының және кейіннен 42-ші жаяу әскер дивизиясының құрамына кірді. 1982 жылдың 1 қыркүйегінде 3-ші батальон, 172-ші жаяу әскер полкі армиядағы бірегей бөлімше ретінде тау соғысы бөлімі ретінде құрылды. Вермонт Ұлттық гвардиясының бірнеше бөлімшелері «Сахара даулы» әрекетіне жұмылдырылды, оның ішінде Оңтүстік-Батыс Азияда қызмет еткен 131-ші инженерлік рота. 131-ші инженерлік рота Вьетнам соғысы кезінде де федералдық қызметке шақырылған болатын. 1997 жылы Вермонт Ұлттық гвардиясы тарихқа енді, Марта Рейнвилл штаттағы генерал-адъютант лауазымын атқарған алғашқы әйел атанды. Вермонт Ұлттық гвардиясы штаттық міндеттерін орындауды жалғастырды, соның ішінде 1998 жылы болған ауыр мұз дауылдан кейін жауап беруге қатысты.

21 ғасыр

2001 жылғы 11 қыркүйектегі террористік шабуылдардан кейін Вермонт армиясы мен әуе ұлттық гвардиясының әскери қызметшілері Ауғанстан мен Ирактағы "Асыл бүркіт" және "Тұрақты бостандық" операцияларын қолдау үшін міндеттерді орындады. 1-ші батальон, 86-шы далалық артиллерия 2010 жылы таратылды. 1-ші батальон, 101-ші далалық артиллерия қазір 86-шы бригадаға қарасты артиллериялық батальон болып табылады және батальон құрамында Вермонт штатындағы бір батарея бар. 1-ші батальон, 172-ші бронетанкілік және 2-ші батальон, 172-ші бронетанкілік 86-шы бригаданың жаяу әскерге айналуы салдарынан таратылды. Көптеген бөлімшелер 1-ші 172-ші атты әскер немесе 86-шы бригаданың арнайы күштер батальонының құрамына қайта құрылды. 2023 жылдың шілдесінде Вермонт Ұлттық гвардиясының бірлескен штабының директоры Трейси Пуариер бригадир-генерал болып тағайындалды, ол Вермонт армиясының Ұлттық гвардиясында генерал-лейтенант шеніне жеткен алғашқы әйел болды.

Вермонт Ұлттық гвардиясының штаб-пәтерінің атауы

Вермонт Ұлттық гвардиясының негізгі орны Колчестердегі Джонсон лагері болып табылады. 1894 жылы Вермонт штатының Бас Ассамблеясы Ұлттық гвардияның оқу орталығы ретінде пайдалану үшін Форт-Этан Алленнің бір бөлігін сатып алуға рұқсат берді. 1898 жылы 1-ші Вермонт жаяу әскер полкі испан-американ соғысына аттанды. 1900 жылы Вермонт Ұлттық гвардиясы оны иеленді. Бұл орын Мемлекеттік әскери резервациясы деп аталды және Джордж Дьюидің флагманының құрметіне «Олимпия» деп аталды, ол Вермонт штатының тумасы болған. Кейіннен ол бірнеше губернаторлардың есімімен аталып, жеке және бөлімшелік жаттығулар үшін, сондай-ақ жұмылдыруларға дайындық үшін пайдаланылды. 1945 жылы Мемлекеттік резервация Герберт Т. Джонсонның құрметіне Джонсон лагері деп аталып, ол Вермонт штатының әскери күштерін екі дүниежүзілік соғыс кезінде және олардың арасында басқарған генерал-адъютант және Вермонт штатының екінші ең ұзақ қызмет еткен генерал-адъютанты болды.

F-16 пайдалануы

Вермонт әуе күзеті 1986 жылдан бері F-16 ұшақтарын пайдаланып келеді. 2008 жылдың 14 қарашасында олар АҚШ-тағы ең көп ұшқан Block 25 F-16C ұшағын, құйрық нөмірі 83-1165, зейнеткерлікке шығарды. Бұл ұшақ алдымен Вермонт штатында көрмеге қойылатын болып, кейін Смитсония әуе және ғарыш мұражайына жеткізіледі.