1956 ж. түсірілген «Соңы жоқ әлем» фильмі – ғарыш саяхаты, Марс айналысы және болашаққа қадам басу туралы ғылыми фантастика. Эдвард Берндс режиссерлік жұмысын жасаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эдвард Берндс түсірген 1956 жылғы фильм. "World Without End" (немесе "Болашаққа қашқан сапар") – 1956 жылы түсірілген американдық ғылыми фантастикалық фильм. Режиссері – Эдвард Берндс, басты рөлдерді Хью Марлоу және Нэнси Гейтс сомдаған. "Allied Artists" студиясы "CinemaScope" және "Technicolor" технологияларын қолданып, Ричард Херманс продюсерлік еткен. "World Without End" фильмінде австралиялық Род Тейлордың кинодағы алғашқы жұмыстарының бірі көрсетілген. Бұл фильм Лон Чейнидің "Бұзылмас адам" фильмімен бірге көрсетілген.
1956 film by Edward Bernds
World Without End (also known as Flight to the Future) is a 1956 American science fiction film directed by Edward Bernds and starring Hugh Marlowe and Nancy Gates. It was made in CinemaScope and Technicolor by Allied Artists and produced by Richard Heermance. World Without End features an early screen role for Australian born Rod Taylor. The film was distributed on a double feature with the Lon Chaney Jr. film Indestructible Man.
Сюжет
1957 жылдың наурыз айында командир доктор Элдон Галбрейт, инженер Генри Джаффе, радиооператор Герберт Эллис және ғалым Джон Борден, Марс маңындағы барлау сапарынан Жерге қайтып келе жатыр. Кенеттен, олардың ғарыш кемесі күшті жылдамдыққа ие болып, олар есінен танып қалды. Кемесі қар басқан тауға құлап түседі. Сыртқа шыққанда, олар уақыттың өзгеруінен зардап шеккенін және болашақта екенін анықтайды. Күмбезделген қабір тастарын көріп, кемедегі құралдар жоғары радиация деңгейін тіркегеннен кейін, 2188 жылы қорқынышты атом соғысы болғанын және олар осы күннен кем дегенде 200 жыл өткенін болжайды. (Кейіннен олар 2508 жыл екенін біледі). Джаффеге ауыр соққы тиеді, өйткені ол әйелі мен балаларының көп бұрын қайтыс болғанын түсінеді. Ірі, мутанттық өрмекшілердің шабуылынан аман қалғаннан кейін, оларға адамзаттың қалған екі тобының бірі шабуыл жасайды. Астронавттар оларды "мутанттар" деп атайды, олар – зорлық-зомбылыққа бейім, примитивті жер бетіндегі тұрғындар. Олар бірнеше буын бойы жоғары радиацияға ұшырағандықтан мутацияға ұшыраған. (Дегенмен, радиация деңгейі төмендеп, қалыпты адамдар мутанттарға жиі туатынын біледі. Бірақ олар құлдыққа түседі). Үңгірде мутанттардан паналаған төрт ер адам жер асты қаласына кіретін кіреберісті табады, оның тұрғындары атом соғысынан қашқандардың ұрпақтары. Бұл адамдар жоғары технологиялық, дамыған мәдениетте өмір сүреді. Олар бейбітшілікке ұмтылатын топ, оларды басқару кеңесінің президенті Тиммек басқарады. Жер астында ерлердің күші әлсіреп, әр буында туған балалардың саны азаяды. Ал әйелдер физикалық жағынан күшті болып қалады (және махаббатқа дайын). Элейн, көйлексіз Герберт Эллиске таңданып, астронавттардың "біздің еркектерден мықтырақ" екенін айтады. Дина, бала кезінде жер бетінен құтқарылған, Эллиске ғашық болады. Астронавттар жер астындағы адамдарды қаруланып, жер бетін қайтарып алуға көндіруге тырысады, бірақ олар өздерінің ыңғайлы өміріне қанағаттанды. Тиммектің қызы Гарнет Джон Борденге қызығушылық танытқанда, кеңестің наразы мүшесі Морис қызғанышпен қарап, астронавттардың тартып алынған тапаншаларын қайта алады, бірақ оны ұстағанда адамды өлтіруге мәжбүр болады. Морис қаруды астронавттардың бөлмесіне жасырады. Қаруды тапқан Тиммек астронавттарды жерден шығарып тастауға бұйрық береді, бірақ Дина Мористің қаруды жасырғанын көргенін куәландырады. Морис жер бетіне қашып, мутанттардың қолынан қаза табады. Тиммек енді ынтымақтас болғандықтан, астронавттар базука жасап, жер бетіне қайта оралады. Базуканың қауіпті атылысынан қашып, мутанттар үңгірлерге тығылады. Борден мутанттардың басшысы Нагамен, мутант емес құлдарды қырғыннан сақтап қалу үшін жеке шайқасқа шақырады. Борден Наганы өлтіріп, қалған мутанттарға кетуге бұйрық береді. Содан кейін астронавттар екі топтың мүшелерін қоса алғанда, гүлденген елді мекен құрады.
In March 1957, commander Dr. Eldon Galbraithe, engineer Henry Jaffe, radioman Herbert Ellis and scientist John Borden, are returning to Earth from the first spaceflight, a reconnaissance trip around Mars. Suddenly, their spaceship is somehow accelerated to incredible velocities, and they are knocked unconscious. Their ship crash lands on a snow covered mountain. When they venture out, they discover that they have become victims of time dilation and are now in the future. They theorize, from seeing time worn gravestones and after their ship's instruments register heightened residual radiation, that a devastating atomic war had broken out in 2188, and that they are at least 200 years past that date. (They later learn that the year is 2508). Jaffe is particularly hard hit, as he realizes that his wife and children have long since died. After surviving an ambush by giant, mutant spiders, they are attacked by one of the two remnants of human society. The "mutates" (as the astronauts label them) are violent, primitive surface dwellers. They have mutated due to generations of exposure to heightened radioactivity. (However, the background radiation has decreased to tolerable levels, and the men later learn that normal humans are often born to the mutates. These, however, are enslaved.) Seeking shelter from the attacking mutates in a cave, the four men discover the entrance to an underground city, whose residents are the descendants of those who fled there from the atomic war. These people live in a high tech, sophisticated culture. They are a peaceful group led by Timmek, the president of the ruling council. Underground, the men have grown less virile, and there are fewer and fewer children born each generation. In contrast, the women remain physically vital (and ready for romance). Elain, admires a shirtless Herbert Ellis, commenting that the astronauts are "more muscular than our men". Deena, rescued from the surface as a child, falls in love with Ellis. The astronauts try to persuade the underground people to arm themselves and reclaim the surface, but they are content with their comfortable existence. When Timmek's daughter Garnet shows she is attracted to John Borden, Mories, an already hostile member of the council, becomes jealous. He retrieves the astronauts' confiscated pistols, but has to kill a man when he is caught in the act. Mories plants the guns in the astronauts' quarters. Finding the weapons, Timmek orders the astronauts expelled, but Deena testifies that she saw Mories hide the guns. Mories flees to the surface, where he is killed by mutates. With Timmek now cooperative, the astronauts manufacture a bazooka and head back to the surface. Fleeing the deadly bazooka fire, the mutates take shelter in caves. Borden offers to fight their chief, Naga, in single combat for leadership of the mutates after Naga threatens to slaughter the unmutated slaves. Borden slays Naga and orders the remaining deformed mutates to leave. The astronauts then establish a thriving settlement, including members of both groups.
Өндіріс
"Болашаққа ұшу" жұмыс атауымен негізгі түсірілім 1955 жылдың 19 шілдесінен тамыздың басына дейін жүргізілді. Түсірілім орнының бірі – Калифорния штатының Чатсворт қаласындағы Айверсон кино ранчосы. Эдвард Берндс теледидар мен кино саласында тәжірибелі, көптеген жанрларда жұмыс істеген өнімді режиссер болды. 1956 жылы ол "Теңізшінің әйелі" комедиясы мен "Қылмысқа шақыру" қылмыстық триллерін де түсірді. "Соңы жоқ әлемді" режиссерлік еткенде Берндс ғылыми-фантастикалық фильм жасау үшін бар күшін салды. Ол Альберт Эйнштейннің салыстырмалылық теориясын зерттеп, ғарыш және уақыт саяхатшыларына болашаққа сенімді түрде қадам басудың мүмкіндігін берді. Фильмде жұмыс істеген көптеген адамдар кейіннен танымал кино мансабына қол жеткізді, олардың ішінде Сэм Пеккинпа (әңгіме режиссері) және Уолтер Мириш (Allied Artists компаниясының басшысы) бар. Альберто Варгас (эскиздерді жасаған суретші) – белгілі суретші, оның экрандағы жалғыз жұмысы "Соңы жоқ әлем" болды.
Under the working title, Flight to the Future, principal photography took place from July 19 to early August 1955. Locations included the Iverson Movie Ranch in Chatsworth, California. Edward Bernds was a prolific director with experience in both television and cinema, and worked in many different genres. In 1956, he also helmed the comedy Navy Wife and crime thriller Calling Homicide. In directing World Without End, Bernds "crammed" in order to make a science fiction film. He studied Albert Einstein's theory of relativity to give his space and time travellers a plausible way to go into the future. A number of people who worked on the film went on to have notable film careers, including Sam Peckinpah (dialogue director) and Walter Mirisch (an executive at Allied Artists). Alberto Vargas (set sketches) was a famed artist whose only screen credit was World Without End.
Қабылдау
"Әлемнің соңы болмады" фильмі "сәтті" болды және Х.Г. Уэллстің мұрагерлерінің назарына ілікті. "Уақыт машинасы" (1895) романымен ұқсастық сот процесіне әкелу қаупін тудырды. "Әлемнің соңы болмады" фильмінің сюжеті кейін басқа фильмдерде қайталанды, "Жер асты адамдары" (1956), "Уақыт саяхатшылары" (1964) және "Маймылдар планетасы" (1968). Род Тейлор кейіннен Джордж Палдың Х.Г. Уэллс романы негізінде түсірілген "Уақыт машинасы" (1960) фильмінде ойнады. 1986 жылы Starlog журналына берген сұхбатында Тейлор былай деді: "Мен американдық фильмде маңызды рөлде ойнағаныма өте қуандым. Бұл маған Голливудтың белгілі актерлерімен жұмыс істей алатыныма және олардан кем түспей алатыныма сенімділік берді". Режиссер өзінің бесінші актердің ынтасына қатты риза болды, ол рөлге толыққанды беріліп, тіпті (мутант өрмекшімен күрескенде) өзін-өзі қиын жағдайға түсірді.
World Without End was "sufficiently successful" and drew attention from the estate of H. G. Wells. The similarities to The Time Machine (1895) led to a threatened lawsuit. The plot of World Without End was later repeated in other films, The Mole People (1956), The Time Travelers (1964), and Planet of the Apes (1968). Rod Taylor would later star in George Pal's The Time Machine (1960), based on an adaptation of the H. G. Wells novel. In a later 1986 interview in Starlog magazine, Taylor recalled: "I was so thrilled to have a sizable role in an American movie. It gave me the confidence to know that I could work with established Hollywood professionals and come out maybe equally as well". The director was taken with the enthusiasm of his fifth credited actor, who literally threw himself into the role (struggling with a mutant spider).