Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын әскери және теңіз командирі. Ағылшын сарбазы сэр Ричард Бингем (1528 – 19 қаңтар 1599) – ағылшын әскери және теңіз командирі. Ол Тюдорлардың Ирландияны жаулап алу кезеңінде I Елизавета патшайымға қызмет етті және Коннахт губернаторы болып тағайындалды.
English soldier and naval commander
the English soldier
Sir Richard Bingham (1528 – 19 January 1599) was an English soldier and naval commander. He served under Queen Elizabeth I during the Tudor conquest of Ireland and was appointed governor of Connacht.
Ерте өмір және әскери мансап
Бингем Дорсетте Ричард Бингем мен оның әйелі Элис Кокердің қызы, Томас Кокердің отбасында дүниеге келді және үш бауырдың үлкені болды. Оның ерте өмірінен көп мәлімет белгілі емес, бірақ ол жиырмаға толмастан әскери мансапқа қадам басқан, дене бітімі кішкентай болса да. 1547 жылы ол протектор Сомерсеттің Шотландияға жасаған экспедициясына қатысты. Он жыл өткен соң, ол испандықтармен бірге француздерге қарсы Сент-Квентин шайқасында қызмет етті. Келесі жылдың қазан айында, 1558 жылы, ол Шотландияның Батыс аралдарына теңіз экспедициясына қатысты. Төртінші Осман-Венеция соғысында Бингем Джон Австрияның (Дон Хуан де Австрия) басшылығымен испандар мен венециялықтар тарапында шайқасты. Осы науқан барысында ол Кипр аралын сақтауға қатысты және 1571 жылдың 7 қазанында Лепанто шайқасындағы шешуші теңіз шайқасына қатысты. Келесі екі жылды ол Корольдің Басты хатшысы Лорд Берглиге ақпарат жеткізу үшін Төмен елдерде өткізді. 1576 жылы ол Генерал штаб атынан Дон Хуанмен бейбіт келіссөздер жүргізді, бірақ келіссөздер сәтсіз аяқталған соң, Риджменам шайқасында өз жұмыс берушілері үшін батырлықпен күресті. Сол жылы, 1578 жылы, патшайым оған әскери және дипломатиялық қызметтері үшін 50 марка көлемінде жылдық сыйлық тағайындады.
Bingham was born in Dorset to Richard Bingham and his wife Alice Coker, daughter of Thomas Coker, and was the eldest of three brothers. Little is known of his early life, but he had embarked upon a military career before turning twenty, despite his small stature. He took part in Protector Somerset's Scottish expedition in 1547. A decade later, he served with the Spanish against the French at the Battle of St. Quentin. In October of the following year, 1558, he took part in a naval expedition in the Western Isles in Scotland. In the Fourth Ottoman–Venetian War, Bingham fought under John of Austria (Don Juan de Austria) on the side of the Spaniards and Venetians. During this campaign, he was engaged in efforts to save the island of Cyprus, and at the crucial naval Battle of Lepanto on 7 October 1571. The next two years were spent in the Low Countries, relaying intelligence to the queen's principal secretary, Lord Burghley. In 1576 he attempted peace negotiations with Don Juan on behalf of the Estates General and, when the negotiations failed, fought valiantly for his employers at the Battle of Rijmenam. In the same year, 1578, the queen granted him an annuity of 50 marks in recognition of his military and diplomatic services.
Теңіз экспедициялары
1579 жылы Бингем екінші Десмонд көтерілісін басуға көмектесу үшін Ирландияға жіберілді. Келесі жылдың қыркүйек айында ол адмирал Уильям Винтердің басшылығымен "Свифтсюр" кемесінің капитаны болды және сол экспедиция барысында ағылшыздарға қарсы бас иіп, тапсырған жүздеген итальяндық және испандық әскерлерді Смервик маңында қырғынға ұшыратты. Ол осы оқиға туралы патшайымның тағы бір хатшысы Фрэнсис Уолсингхемға баяндады. 1583 жылдың қыркүйегінде Бингемге тар теңіздерде қарақшыларды ұстау жөнінде тапсырма берілді; патшайым Берглиге оған голландиялық кемелерді қарақшы іздеу сылтауымен, өзіне тиіс борыштарды өндіру үшін ұстап алуға бұйыруды тапсырды.
In 1579, Bingham was sent to Ireland to aid in the suppression of the Second Desmond Rebellion. In September the following year he served as captain of the Swiftsure under Admiral William Winter, and in the course of that expedition took part in the massacre at Smerwick of hundreds of Italian and Spanish troops who had surrendered to the English, an event on which he reported to another of the queen's secretaries, Francis Walsingham. In September 1583, Bingham was given a commission to apprehend pirates in the narrow seas; the queen told Burghley to instruct him to seize Dutch ships for debts due to her, under the colour of looking for pirates.
Коннахт губернаторы
1584 жылы Бингем Ирландияның Коннахт провинциясының губернаторы болып тағайындалды, бұл лауазым оны мансабының соңына дейін үлкен дау-дамайға ұшыратты. Оның бауырлары Джордж және Джон көмекші комиссарлар болды, ал ол өзі 84 жылдың 12 шілдесінде Дублин сарайында лорд-депутаты Перроттан рыцарь атағын алды. 1585 жылғы Коннахт құрамы Галл лордтарының салық төлеуін реттеуге бағытталған. Бірақ 1586 жылға қарай Коннахт толыққанды көтеріліске шықты. Сол жылдың басында Галвейде өткен сот отырысында Бингем төрағалық етті, нәтижесінде тәжға қарсы қиянат жасады деген айыппен 70-тен астам адам өлім жазасына кесілді. Кейін сол жылы ол жеті күндік қоршаудан кейін граф Клүүнанның қамалын басып алып, О'Брайен иесін атып, гарнизонды қырды. Коннахттағы көтерілістің басты қозғаушылары – Мейо округындағы МакУильям Берк тайпасы болды. Бингем наурыз айында олардың жеріне кіріп, Маск көліндегі Каслхагты алды және елдің халқы көтерілісшілерді қуғынға түсірсе ғана әскерін шығаруға келісті. 1585 жылы ол үш жас Берктерді – Улик, Ричард және Уильямды (14, 9 және 7 жаста) ұстады. Олар кепіл ретінде ұсталды, кейін Баллинробта асылып өлтірілді. Д'Алтон асылудың қорқынышты суретін береді. Перрот содан кейін көтерілісшілерге 3 айлық қорғаныс берді, кепілдіктерді алғаннан кейін, МакУильям атағын жоюға шешім қабылдады. Шілдеде Берктер қайтадан көтеріліп, тіпті көптеген жақтастарымен бірге шотландтармен күресу үшін Ольстерге адамдар жіберді. Перрот Бингемге қарсы әрекет етуге тыйым салып, оның билігін тартып алды, бұл өте қауқырттық әрекет болды, және көтерілісшілердің саны 800-ге дейін екі есеге артты. Бингем шілде айының ортасында Баллинробта әскерін жинады, ал айдың соңына қарай көтерілісші Берктер оның ұсынған шарттары бойынша бағынуға дайын болды. Көтерілістің шығындары малдың тәркіленуі және айыппұлдар есебінен өтелді. Бингем Берктердің мүлкінің бір бөлігін тәркілеп, ағасы Джонға Каслбарға жақын Каслбарри қамалын берді, ол 80 жастағы көшбасшы Эдмунд Беркке тиесілі болған, ол 1586 жылдың тамыз айында сатқындық үшін сотталғаннан кейін асылып өлтірілді, оны өлімге гүлденген таққа арқаланып әкелді. Перрот дереу бейбітшілікке қол жеткізуді қалады, бірақ Бингем көтерілісшілер уақыт сатып алып, егін жинауға дайындалып жатыр деген күдікпен жақсы кепілдіктерді талап етті. 26 тамызға қарай Коннахттың барлық көтерілісшілерімен бейбітшілік орнатылды. Бингем әлі де Ольстерден Эрне өзенінен өткен 3000 шотландтың басып кіруіне қарсы тұруға тиіс болды. Ол оларды тауларда және орманды жерлерде бақылап, 23 қыркүйекте түскі уақытта Арднариде олар оны алыс деп ойлағанда, оларға шабуыл жасады. Шотландтар шайқасқа дайындалды, бірақ Бингем, аттың жетіспеуіне қарамастан, оларды оның жаяу әскері келгенше соқты, содан кейін шабуылдап, оларды жеңді. Олар өзенге қашып, барлығы – әйелдер мен балалар да – 80 адамнан басқасы өлтірілді немесе суға батып кетті. Қашқандар, сондай-ақ шотландтық атты әскерлер Тираулидегі жергілікті тұрғындар тарапынан өлтірілді. Бингемнің інісі Джон осы шайқаста ерекше көзге түсті. Осы уақытта Перрот Дублиндегі кеңесінің кеңесіне қарсы Бингемнің билігіне қайтадан шабуыл жасауға тырысты. Ол өзінің күштерін Галвейге Бингемге қарсы көтерілісшінің айыптауы бойынша дәлелдер жинау үшін әкелді, бірақ куәлік беруге ешкім келмеді. Перрот қазан айында провинциядан кетіп, Франсис Уолсингхемге араласу үшін шақыру жіберді. Қараша айында Бингемге қарсы көтеріліске себепкер болды деген ресми шағымдар жасалды, бірақ 43 Майо джентльмендері МакУильям атағының жойылғаны және орталық құраммен алмастырылатын талаптарды жою көтерілістің себебі болды деп мәлімдеді. 1587 жылдың ақпан айында Дублин кеңесі Бингемге қарсы қойылған айыптарды зұлымдық деп таныды. Бингемнің Коннахттағы алғашқы міндеттемесінің соңында провинцияның өте гүлденгендігі, ол басқа провинциялар үшін астық өндіргені және тіпті Паледен қоныс аударушыларды тартқаны, тіпті құрам ақшамен төленгені туралы мәлімдеме жасалды. Содан бері губернатор барлық кемшіліктерімен бірге, септалар қысқартылып, брехон заңдары жойылғаннан кейін басқарудың тиімді құралы ретінде құрамға төзімділік танытты.
In 1584 Bingham was appointed governor of the Irish province of Connacht, an office which led him into great controversy for the rest of his career. His brothers George and John were assistant commissioners, and he himself was knighted by Lord Deputy Perrot at Dublin Castle on 12 July 84. The 1585 Composition of Connacht aimed to regularise payment of cess by the Gaelic lords. But by 1586, Connacht had gone into general rebellion. At the Galway assizes early in the year, Bingham presided at court, when over 70 death sentences for disloyalty to the crown were passed. Later in the year, he took Castle Cloonoan in County Clare after a seven day siege and had the O'Brien owner shot and put the garrison to the sword. The principal agitators of the rebellion in Connacht were the MacWilliam Burke clan of County Mayo. Bingham entered their territory in March, taking Castlehag in Lough Mask, and agreed to withdraw his forces only if the men of the country prosecuted the rebels. In 1585 he took three young Burkes, Ulick, Richard and William aged fourteen, nine and seven. They were kept as hostages and then hanged in Ballinrobe. D'alton gives a harrowing account of the hangings. Perrot then granted a 3 month protection for the rebels, in return for pledges, and decided that the title of the MacWilliam should be abolished. In July the Burkes rose out again with even more adherents and sent men to Ulster to engage the Scots. In a provocative move, Perrot usurped Bingham's authority by forbidding him from moving against them, and the rebel numbers doubled to 800. Bingham assembled his army at Ballinrobe in mid July, and by the end of the month, the rebel Burkes were ready to submit on the terms offered by him. The costs of the rebellion were covered by cattle seizures and fines. Bingham confiscated parts of the Burkes' property, granting to his brother John the castle of Castlebarry near Castlebar, which had belonged to Edmund Burke, the 80 year old leader, who had been hanged after conviction for treason in August 1586, having been carried to the gallows on a bier. Perrot wanted an immediate peace, but Bingham insisted on good pledges, suspecting that the rebels were buying time to reap their corn. By 26 August, peace had been made with all the Connacht rebels. Bingham still had to deal with an incursion by a force of 3,000 Scots who had crossed the River Erne from Ulster. He watched them in the mountains and woods and descended on them at Ardnaree at noon on 23 September, when they thought he was far off. The Scots went into battle formation, but Bingham – despite his paucity of horse – drew them on until his foot came up, then charged and broke them. They fled to the river and all – including women and children – were killed or drowned, except 80. Those who escaped, as well as the Scots horsemen, were killed by locals in Tirawley. Bingham's brother John distinguished himself in this rout. Meanwhile, Perrot attempted again to invade Bingham's authority, against the advice of his council at Dublin. He brought his forces to Galway to gather evidence on foot of charges brought against Bingham by a rebel supporter, but nobody came in to testify. Perrot left the province in October, and an appeal was made to Francis Walsingham for mediation. In November, formal complaints were made against Bingham for having provoked the rebellion, but a declaration was signed by 43 Mayo gentlemen to the effect that the cause of the rebellion had been the extinction of the MacWilliam title and the suppression of exactions to be replaced with a central composition. The charges against Bingham, as brought before the Dublin council, were dismissed as malicious in February 1587. At the end of Bingham's first tour of duty in Connacht, it was claimed that the province was so prosperous that it produced corn for the other provinces and even attracted settlers from the Pale, and that even the composition was being paid in money. By then, the governor had come to tolerate the composition, for all its faults, as an expedient means of governing once the septs had been reduced and brehon law abolished.
Нидерланды және Ирландияға оралу
1587 жылдың шілдесінде Бингем Ирландиядан Нидерландыға қызмет етуге кетті. Оның ағасы Джордж қыркүйек айында Ирландияда оның орнына келді. 1588 жылы Бингем Берглимен испандықтарға қарсы елді қорғау мәселесі бойынша хат алмасты. Сол жылдың қаңтар айында ол алғаш рет үйленді. Бингем 1588 жылдың соңында Коннахт губернаторы ретінде қайтып оралды және мамыр айында Атлонға жетті. Ол 1587 жылдың соңында қайтыс болған О Конхобэйр Слиги кланының басшысы, марқұм Доннел О'Коннор Слигоның мұрагерлік дауына қатысты, ол Слигоның стратегиялық усадьбасын күмәнді мұрагерге қалдырған еді (сарай батыс Олстерге жол ашатындықтан патшалыққа тиесілі болды). Перрот тағайындаған комиссарлар талап еткен мұрагерді мойындады, ал Бингем наразылық білдіре отырып, усадьбаны беруге мәжбүр болды: одан кейін жүргізілген тергеуде мұрагердің заңды емес екені анықталды. Бұл шешім расталды және келесі кезде жер Бингемнің ұсынысы бойынша берілді.
In July 1587 Bingham left Ireland for service in the Netherlands, with the prospect of assuming command of England's expeditionary army at the end of the year upon the recall of the Earl of Leicester. His brother George took his place in Ireland in September. In 1588 Bingham corresponded with Burghley on the defence of the realm against the Spanish. In January of the same year, he married for the first time. Bingham returned as governor of Connacht later in 1588, reaching Athlone in May. He entered the dispute over the inheritance of the late Donnell O'Connor Sligo, chief of the clan Ó Conchobhair Sligigh, who had died in late 1587, leaving the strategic manor of Sligo to a dubious heir (the castle being reserved to the crown, in order to command the western approach into Ulster). Commissioners appointed by Perrot found for the claimed heir, and Bingham was compelled to deliver custody of the manor, while lodging an objection: on further inquiry, the heir was found to be illegitimate. This finding was confirmed, and the subsequent grant of land was made according to Bingham's recommendation.
Испан армадасы және қайтадан көтеріліс
1588 жылдың қыркүйегінде испандық Армаданың Солтүстік теңізге қашқанын естіген соң, Бингем Коннахт жағалауына келген испан босқындарын Галвейге жеткізіп, сонда өлім жазасын беруді бұйырды. Келесі айда көптеген кемелер құлап, аман қалғандардың шамамен 1000-ы оның бұйрығымен өлімге кесілді. Оның бауыры Джордж, Слайго округінің шерифі де көптеген испандықтарды өлтірді. Бингем 50 тұтқынды тірі қалдыруды ұсынды, бірақ Ирландияның жаңа Лорд-депутаты Уильям Фицвильям олардың барлығын өлімге кесуді бұйырды; кейін тағы да көп аман қалғандар оның қарауына түсті және оларды кепілдік берушілердің жауапкершілігіне алды. (Бірнеше жылдан кейін, 1592 жылдың қаңтарында Бингем бірнеше испандықтарды Берктерден қорғанышпен келуге көндірді және оларды үйге қайту үшін Дублинге жіберді, бірақ олар оның қалауына қарсы түрмеде ұсталды.) Қыркүйекте Бингем Дона және Торран қамалдарына шағын күшпен аттанды, Дон Алонсо де Лейва басқаратын жүздеген аман қалғандар сол бекіністерден шығып, тағы 500 адамнан тұратын кемелді күтіп алу үшін Донамонаға бет алды деген хабарды алды. Испанияға көмек көрсеткен деген күдікпен ұсталғандар жазаланды. Қыркүйек айының соңында көптеген ирланд ақсүйектері Армададан аман қалғандарын беруден бас тартты, бірақ испандықтардың болуы бірнеше рулар арасында тәртіпсіздік тудырды. 1589 жылдың наурыз айында МакУильям – Берктердің соқыр аббаты – және басқа батыс рулары билікке таласты, ашық көтеріліске шықты. Фицвильям араласып, Мейо, Слайго және Роскоммон округтерінің бір бөлігін қиратты, Бингемге бейбітшілікті сақтауға кедергі келтірмеу үшін күштерін Мейодан шығаруды бұйырды. Бейбітшілік комиссиясы құрылды, оның төрағасы Бингем болды, ол сәуірде Галвейде отырды, бірақ көтерілісшілердің көпшілігі сыртта қалды. Содан кейін сэр Брайан О’Рурк Слайго округінде ірі қара малға шабуыл жасады, ал Берктер де Майо шекарасынан өте оңтүстік-батыста сондай әрекет жасады. Көтерілісшілердің соңғы талабы – Бингемді Коннахттан алып тастау, МакУильямды орнату және Мейодан шерифтерді алып тастау болды. Облыста хаос орнады, ал билік өкілдері не істеу керектігін келісе алмады. Ирландияның құпия кеңесіндегі бір топ келіссөздердің сәтсіз аяқталуын кейбір бейбітшілік комиссарларының көтерілістер үшін Бингемді кінәлауға тырысуымен түсіндірді. Бингем өзінің саясатын жалғастырып, күштерімен Майо және Роскоммон округтерін аралап, көтерілісшілер жеңіліп, О’Рурк солтүстікке, Ольстерге дейін қуылғанша іздеді. Конгте Фицвильям оған жаңадан жиналған күштерінің бір бөлігін тоқтатып, таратуға бұйырды, ал Фицвильям келгенше жаңа бейбітшілік комиссиясы тағайындалды. Лорд-депутат кінәны Бингемге таңуға ниеттенді, ал Фицвильям губернаторға Атлон қаласында қалуға бұйырғанда көтерілісшілер қайта жанданды. Фицвильям Галвейге 350 жаяу және 120 атты әскермен келді, көтерілісшілердің ресми ұсыныстарын қабылдады, ал олар Бингемге қарсы екі шағым кітабын ұсынды. Шағымдар лорд-депутат тарапынан Англияға жіберілді, ал провинцияны тастап кетуден бұрын ол Бингемге әскери жағдайды қолдануға тыйым салды және Фицвильям провинция бойынша жұмысын аяқтағанға дейін сот отырыстарын өткізуге билігін тоқтатты. Коннахт тұрақсыз болып қалды, ал О’Рурк қайтадан әрекетке кірісіп, Керлиу тауларында Слайго шерифіне шабуыл жасады. Лорд-депутаттың болуына қарамастан, қиындықтар солтүстікке тарады, ал губернатордың мүгедектігі Лондон үкіметі үшін стратегиялық алаңдаушылыққа айналды. Уолсингэм Бингемді қолдап хат жазды, ал Лондондағы құпия кеңес соттың Дублиндегі лорд-депутат пен кеңес алдында шағым кітаптарының негізінде өтуіне бұйырды. Фицвильям Бингемге қарсы дәлелдер жинауға кірісті, бірақ қашық болған көтерілісшілерден маңызды куәліктер жетіспеді. Қазан айының басында соқыр аббат МакУильям деп жарияланды, ал патшайым Фицвильямға Бингемге атақты жоюға көмектесуді бұйырды. Бірақ Англияның қолдауы қараша айының басында кеңес алдында Бингемге қарсы айыптаудың оқылуына кедергі бола алмады. Оған қарсы куәгерлер пайда болмады (бірақ олар Дублинге келуден қорқады деген әңгімелер тарады); оның куәгерлері 28-де тексерілді. Оның толық ақталуы 5 желтоқсанда жарияланды. Бингем Коннахтқа оралды, онда Лорд-депутат күштерін Галвейде жинады және көтерілісшілерді 1590 жылдың 12 қаңтарына дейін тапсыруға шақырды. Ешбір маңызды көтерілісші келіспеді, себебі олардың кепілдері жеткіліксіз болып, өздері тұтқындалады деп қорқады. Бингемге еркін қол берілді, ол дереу Донох О’Брайен, 4-ші Томонд графы және Улик Берк, 3-ші Кларикард графымен бірге Конгке аттанды. Көтерілісшілер Тираулиге қарай жол жүргенде оларды мазалады, бірақ ертесі күні соқыр аббат Томондтың бірінің қарулы адамын қуғанда жарақат алды – ол жебесіне жеткенде, қарулы адам айналып, оны мойнынан төменге кесетіндей қылышпен соқты, білегінен жоғары аяғын жартылай кесіп тастады. Корольдік күштер елді аралап, егістер мен ауылдарды өртеді, ал көтерілісшілер малдарымен бірге Эррис тауларына шегінді, онда олар тез бейбітшілікке келісті. Бингем Роскоммон округінде болғанда Берктер мен Кландоннель оның 1586 және 1589 жылдарғы соғыстарға қатысты талаптарын қабылдады. Содан кейін ол наурыз айында Слайгоға шабуыл жасаған О’Руркқа қарсы бұрылды, бірақ ауру оның әскерге шығуына кедергі келтірді және оның бауыры Джордж басшылықты өз қолына алды. Бір ай ішінде О’Рурк ұлдарымен бірге Ольстерге қашты, ал Лейтрим округінің рулары бағынды.
In September 1588, upon news of the flight of the Spanish Armada into the North Sea, Bingham ordered that all Spanish refugees landing on the coast of Connacht should be brought to Galway and put to death there. Many vessels were wrecked in the following month, and of the survivors who came to shore he estimated that 1,000 were put to death under his authority. His brother George, sheriff of County Sligo, also killed many Spanish survivors. Bingham suggested that 50 of the captives be kept alive, but the new Lord Deputy of Ireland, William Fitzwilliam, ordered him to put them all to death; later, more survivors came into his custody and he put them under the charge of bailsmen. (Some years later, in January 1592, Bingham persuaded several Spaniards to come in from the Burkes under protection and sent them to Dublin for passage home, but they were detained in prison there against his wishes.) In September, Bingham marched out with a small force toward the castles of Doona and Torrane, on intelligence that hundreds of survivors under the command of Don Alonso de Leyva had left those strongholds and marched to Donamona to intercept another landing of 500 men. Punishment was meted out to those suspected of succouring the Spanish. By the end of September, few Irish lords refused to give up their Armada survivors, but the presence of the Spanish caused unrest among several clans. In March 1589 open rebellion was entered by the pretender to the title of the MacWilliam – the Blind Abbot of the Burkes – and by other western clans. Fitzwilliam intervened and laid waste to counties Mayo, Sligo and parts of Roscommon, ordering Bingham to withdraw his forces from Mayo so as not to hinder the pacification. A peace commission was set up, with Bingham at its head, which sat in Galway in April, but most of the rebels stayed out. Then Sir Brian O'Rourke committed a great cattle raid in County Sligo, while the Burkes took similar action in the southwest, across the Mayo border. The latest rebel demand was for the withdrawal of Bingham from Connacht, the installation of the MacWilliam, and the removal of sheriffs from Mayo. Chaos reigned in the province, while the authorities remained divided on how best to proceed. One faction in the Privy Council of Ireland put the collapse of the talks down to the desire of some of the peace commissioners to blame Bingham for the rebellions. Bingham pursued his policy in the field, scouring counties Mayo and Roscommon with his forces, until the rebels had caved in and O'Rourke was driven north into Ulster. At Cong he was ordered by Fitzwilliam to cease and to disband some of his newly raised forces, and a new peace commission was appointed to treat until Fitzwilliam arrived. The Lord Deputy was determined that blame be placed on Bingham, and the rebels were resurgent as Fitzwilliam ordered the governor to remain at Athlone. Fitzwilliam travelled to Galway with 350 foot and 120 horse to receive the formal submissions of the rebels, and two books of complaints were lodged by them against Bingham. The complaints were forwarded by the lord deputy into England, and before leaving the province he denied Bingham the use of martial law and cut off his authority to conduct assize sessions, until Fitzwilliam himself had completed his progress through the province. Connacht remained unstable, and O'Rourke broke into action again, attacking the sheriff of Sligo in the Curlew Mountains. Trouble spread across the north, despite the presence of the lord deputy, and the disablement of the governor became a strategic worry for the government in London. Walsingham wrote in support of Bingham, and the Privy Council at London ordered that a trial before the lord deputy and council at Dublin proceed on the basis of the books of complaint. Fitzwilliam set about gathering evidence against Bingham, but crucial testimony from absent rebels was lacking. In early October, the Blind Abbott was proclaimed MacWilliam, and the queen ordered Fitzwilliam to assist Bingham in suppressing the title. But support from England could not prevent the charges against Bingham from being read before the council in early November. No witnesses appeared against him (although there were mutterings that they were too fearful to come to Dublin); his own witnesses underwent examination on the 28th. His full acquittal was proclaimed on 5 December. Bingham returned to Connacht, where the Lord Deputy had gathered his forces at Galway with an invitation to the rebels to submit by 12 January 1590. Hardly any rebels of note accepted, fearing that their hostages would be inadequate and that they themselves would be detained. Bingham was then given a free hand, and promptly marched to Cong with Donogh O'Brien, 4th Earl of Thomond and Ulick Burke, 3rd Earl of Clanricarde. The rebels harried them as they marched into Tirawley, but the next day the Blind Abbott was injured when he chased one of Thomond's kerne – as he overtook his prey on horseback, the kerne wheeled about and struck him with a sword, nearly cutting off the foot above the ankle. The crown forces progressed through the country, burning crops and villages, and the rebels withdrew with their cattle towards the mountains of Erris, where they soon sued for peace. Bingham was in Roscommon when the Burkes and Clandonnell accepted his conditions, which included the charges of the wars of 1586 and 1589. He then turned against O'Rourke who had invaded Sligo in March, although illness prevented him from taking the field and his brother George assumed command. Within the month O'Rourke had fled to Ulster with his sons, and the clans of County Leitrim had submitted.
Перроттың ықпалының соңы
1592 жылы Лондондағы Құпия Кеңесте отырған Перро, Ирландия мәселелері бойынша кеңес беруге арнайы жіберілген болатын. Ол Бингемнің қатыгездігі мен мойынсұнбауы туралы патшайымға ресми шағымданды. Бірақ Перроның өзіне қарсы Дублинде түрмеде отырған дін қызметкері айтқан айыптамаларға қатысты тергеу жүргізілді, және бұл тергеу бұрынғы лорд-депутаттың бүлікші О’Руркпен болған қарым-қатынасын да қамтыды. Перроға қарсы іс қозғауда Бингемнің көмегі сұралды, бірақ оның берген куәлігі өте шектеулі болды. Дегенмен, Перро мемлекетке қарсы қылмыс жасады деп танылып, Лондон мұнарасында қайтыс болды (Елизавета I оның өлімін жасамауға бұйрық берді), ал О’Рурк Шотландиядан Лондонға экстрадицияланды. Содан кейін оның бүлікші жақтастары Бингемге келді, бірақ ол оларға қарсы іс қозғау ұсыныстарына қарсылық көрсетті. Ол сондай-ақ, тек О’Рурктің жеке иелігі ғана тәркіленуге жататынын нақтылады, тіпті тақ олардың Лейтримдегі клан аумағының үлкен бөлігін тәркілеуді күткеніне қарамастан. 1592 жылдың маусым айында Берк фракциясы тағы да көтеріліске шықты, және бітім шартының бір бөлігі ретінде Бингем оларды әр ру үшін кепілдік беруге мәжбүр етті, 2000 марка айыппұл салды және 1588 жылдан бері соғыстың салдарынан туған зиянды өтеуге міндеттеді. Коннахт 1593 жылдың мамырына дейін тыныш болды, содан кейін Хью Магуайр және бұрынғы көтерілісшінің ұлы Брайан Ог О’Рурк, Бингемнің ағасы Джордж олардан жалдау орнына сүт сиырларын тартып алғаннан кейін Слайгоға шабуыл жасады. Маусым айында олар Лейнстерден күш әкелген Фиач МакХью О’Бирнмен бірге Роскомонға жасаған шабуылда ауыр шығынға ұшырады. Қыркүйекте Хью Ро О’Доннелл Майоны қоздыру үшін шағын күш жіберді, ал Бингем жауап ретінде Магуайрға қарсы адамдар жіберді. Бірақ Тираули халқы көтерілісшілерге шабуыл жасағанда көтеріліс сәтсіз аяқталды.
In 1592 Perrot, who was then on the Privy Council in London with a special brief to advise on Irish affairs, formally complained to the queen of Bingham's severity and insubordination. But Perrot became entangled in allegations made against him by a priest imprisoned in Dublin, and the investigation broadened out to include the former lord deputy's dealings with the rebel O'Rourke. Bingham's assistance was sought in building a case against Perrot, but curiously his evidence was rather limited. Nevertheless, Perrot was convicted of treason and died in the Tower of London, (Elizabeth I having refused to order his death), while O'Rourke was extradited from Scotland to London, whereupon his rebel followers came into Bingham, who subsequently resisted suggestions that they be attainted. He also made it clear that only O'Rourke's personal seignory be subject to attainder, even though the crown had been expecting a much larger part of the rebel's clan territory in Leitrim. In June 1592 a Burke faction went into rebellion again, and as part of the ensuing terms of the peace, Bingham forced them to give pledges for each sept, imposed a fine of 2000 marks, and made them bear the damages of war since 1588. Connacht was quiet until May 1593, when Hugh Maguire and the late rebel's son, Brian Óg O'Rourke, raided Sligo after Bingham's brother George had seized the latter's milch cows in lieu of composition rent. In June they suffered heavy losses in a raid on Roscommon in the company of Fiach McHugh O'Byrne, who had brought forces from Leinster. In September Hugh Roe O'Donnell sent a small force to stir up Mayo, and in response, Bingham sent men against Maguire, and the rising proved a failure when the men of Tirawley set upon the rebels.
Солтүстік көтерілістер
1594 жылдың қаңтар айында Генри Багеналь армиясының 2 ротасы, Бингем жіберген және оның туысы капитан Джордж Бингемнің басшылығымен, Эннискилленді қоршады. Қаланың сыртқы қабырғасы бұзылып, қорғаушылар – 40 оқшы, 60 жауынгер және тағы 200 адам – ішке тығылып қалды. Қақпаға от қоюға дайындық жүргізілді, бірақ қорғаушылар келіссөз сұрады, ол қабылданды және қала тапсырылды: 150 адам қырғынға ұшырады. Осы кезде Бингем Атлон қаласында болды және ауру салдарынан Дублинге бара алмады, себебі ол атқа мінуге шамасы келмеді. Тамыз айында қала лорд-депутаттың күштерімен босатылды, ал келесі мамыр айында О’Доннелл оны басып алды. 1594 жылдың қыркүйегінде жас О’Рурк пен О’Доннелл Слайгоға қайта шабуыл жасады, бірақ шығынға ұшырап кері шегінді. Келесі жылдың наурыз айында Бингем О’Доннеллді Роскоммоннан қуды, бірақ ол сәуірде қайтып келді, ал Бингем оны Лонгфордқа ығыстырып, ағылшын сарбаздарын іздеумен болды. Маусым айында оның туысы Джорджты, Слайго қамалындағы гарнизонмен сөз байласып, қастандық жасаған Улик Берк (Кланрикард графының туысы) өлтірді; содан кейін қала О’Доннеллге берілді. Бингем Слайго мен Баллишаннонды қайтарып алу үшін лорд-депутаттан 6 рота мен 50 атты сұрады, бірақ сол кездегі бас көтерілісші Хью О’Ниллге қарсы науқанға аз күш қалды. Бингем әскерлерін және аттарын Слайгодағы доминикан монастырының аумағында және ғимараттарында орналастырды, қаланы қайта басып алуға тырысқанда шіркеуді база ретінде пайдаланды. Бингем барлық ағаштарды алып тастап, қамалды бұзу үшін «доңыз» немесе қоршау мұнарасын салды. Шабуыл сәтсіз аяқталып, Бингемнің әскерлері Роскоммон қамалына қарай қуылды. Бингемге О’Доннеллдің солтүстік Коннахттағы үстемдігіне қарсы тұру үшін жеткілікті күш қалмады; содан кейін жаңа лорд-депутат Уильям Расселл губернаторға қарсы тағы бір айыптаманы қарастыру үшін Галвейге келді. Көтерілісшілерді татуластыруға тырысқан О’Доннелл 1596 жылдың сәуір айында Джон Норрейс пен Джеффри Фентонға мойынсұнды, олар Коннахтқа бейбітшілік орнату үшін келді. МакУильям мен О’Доннелл өздерінің талаптарын қойды: МакУильямдық және патшаның барлық жерлерін қайтару, сондай-ақ салық ставкаларының төмендетілуі. Комиссия мүшелері қыркүйекте күштерін кері тартты, ал келесі жылы провинцияның солтүстігінде Кониерс Клиффордтың басшылығындағы жаңа күш орналасты, ол кең таралған ашаршылық кезінде Майо тайпаларының барлығын бағындыруға мәжбүр етті. Осы уақытта Тайлық кеңес Бингемге қарсы соңғы айыптамалар бойынша Дублинде сот отырын өткізуді бұйырды, ол Фентон мен Норрейдің жақпаруына шағымданды. 1596 жылдың мамыр айында жаңа лорд-депутат лорд Бергтің келуі әділ сот талқылауын уәделегендей болды, бірақ дайындық процесіндегі ауытқулар мен қимылдар Бингемді Дублин кеңесі алдында немесе Англияда сотталу үшін Тайлық кеңесіне өтініш жасауға мәжбүр етті. Қыркүйекте өлтіруден қорқып, ол Англияға қашып, әділдік сұрады және Флит түрмесіне қамалды. Ол Берглиге босату туралы өтініш жолдады, ол қараша айында ауруына байланысты қабылданды, бірақ ол қызметтен шеттетілді. Бингемге ақырында Ирландияға кеңес алдында сотталу үшін қайтуға бұйрық берілді және Клиффордтың қосылған күштерімен саяхатқа шықты, бірақ денсаулығы нашарлағандықтан Честерде тоқтауға мәжбүр болды. 1597 жылдың қаңтарында кемесі Бомариске соққаннан кейін Бингем денсаулығының нашарлауына байланысты Дублинге барудан бас тартты, ол жазда Дублинде туыстарын ұстауға кеткен шығындарға да шағымданды. 1598 жылы Тиронның көтерілісі бақылаудан шығып бара жатқаны анық болғанда, Бингемнің ирланд мәселелерін білуі Англияда теңдесі жоқ деп есептелді. Сэр Роберт Сесилдің ұсынысы бойынша, Эссекс графы Ирландияда қолбасшылықты қабылдасын, Фрэнсис Бэкон Эссексті Коннахттың тәжірибелі губернаторының кеңесін тыңдауға шақырды. Сары Форд шайқасында патша әскерлерінің ауыр жеңілісінен кейін, Сесил мен Эссекс партиялары арасында Ирландия тағайындалуы бойынша соттық күрес күшейді, себебі Англияға немесе Ирландияға үлкен испандық әскерлерінің келуі күтілуде. Жағдай қиын болды және Бингем Ирландияның маршалы және Ленстердің генерал-майтабы болып тағайындалды. Ол Англиядан 5000 сарбаздың басшылығымен кетіп, Дублинге жеткенде қайтыс болды.
In January 1594, a detachment of Henry Bagenal's army with 2 companies sent by Bingham under the command of his cousin, Captain George Bingham, besieged Enniskillen. The outer wall of the castle defence was breached, and the defenders – 40 shot, 60 able men and 200 others – locked themselves in. Preparations were made to fire the gate, but the defenders sought a parley which was granted and the castle was surrendered: 150 were put to the sword. At this time Bingham was at Athlone and couldn't travel to Dublin because of a disease that prevented him from riding. In August the castle had to be relieved by the lord deputy, and in the following May, it was taken by O'Donnell. In September 1594, the younger O'Rourke and O'Donnell again attacked Sligo and were driven off with losses. In March the following year, Bingham drove O'Donnell from Roscommon, but he returned in April, and Bingham could only divert him to Longford, while seeking English soldiers to supplement the muster. In June, his cousin George was murdered by his ensign bearer, Ulick Burke (cousin of the Earl of Clanricarde), who had conspired with the garrison in Sligo castle; the castle was then surrendered to O'Donnell. Bingham sought 6 companies and 50 horse from the lord deputy to retake Sligo and Ballyshannon, but few could be spared from the campaign against Hugh O'Neill, Earl of Tyrone, the chief rebel of the period. Bingham stationed his troops and horses in the grounds and buildings of the Dominican friary in Sligo, using the church as a base while he tried to retake the castle. Bingham stripped all the timber from the rood screen and constructed a 'sow' or siege tower to attack the castle. The attack failed and Bingham's forces were routed and chased back to Roscommon castle. Bingham had been left with few resources to counter the dominance asserted by O'Donnell in northern Connacht; and then the new lord deputy, William Russell, came to Galway to consider a further set of charges against the governor. In the course of an attempted appeasement of the rebels, O'Donnell submitted in April 1596 to John Norreys and Geoffrey Fenton, who had come to Connacht to make peace. The MacWilliam and O'Donnell held out for their own terms: the MacWilliamship and surrender of all queen's lands, and a reduction in the composition rates. The commissioners withdrew their forces in September, and in the following year, a new force under the command of Conyers Clifford was stationed in the north of the province, which compelled the submission of all the Mayo clans during a widespread famine in their country. Meanwhile, the Privy Council had directed a trial at Dublin of the latest charges against Bingham, who complained about the partiality of Fenton and Norreys. The arrival of a new Lord Deputy, Lord Burgh, in May 1596 seemed to promise a fair hearing, but such were the shifts and feints in the preparatory proceedings that Bingham petitioned the Privy Council for trial before the full Dublin council or in England. In September, fearing assassination, he fled without leave to England to appeal for justice and was put in the Fleet. He sent a petition to Burghley for his release, which was granted in November on account of his illness, although he did suffer a suspension from office. Bingham was eventually ordered back to Ireland to stand trial before the council, and set out on the journey back in Clifford's company, but had to stop at Chester because of further ill health. In January 1597, after his ship was blown back to Beaumaris, Bingham excused himself from attending at Dublin – again due to ill health, which continued into the summer when he also complained of the expense of maintaining relatives at Dublin. In 1598, when it became clear that the Tyrone's rebellion was getting out of control, Bingham's knowledge of Irish affairs was suddenly deemed unequalled in England. Upon Sir Robert Cecil's suggestion that the Earl of Essex take command in Ireland, Francis Bacon urged Essex to heed the advice of the veteran governor of Connacht. After the significant defeat of the crown forces at the battle of the Yellow Ford, a faction fight grew at court between the Cecil and Essex parties over the Irish appointment – fuelled by the anticipation of a significant Spanish intervention, either in England or Ireland. The circumstances had grown desperate, and Bingham received an appointment as marshal of Ireland and general of Leinster. He left England at the head of 5,000 troops but, upon arrival at Dublin, he died.
Мұра
Бингем 1588 жылдың қаңтарында Саффолктан Сара Хейгемге (1565–1634) үйленді, бірақ еркек баласы болмады. Оның жүрегі елжіреген туысы, сэр Генри Бингем, 1-ші барон – Джорджтың ұлы – оның мүлігіне ие болды. Вестминстер аббаттығында оның құрметіне ескерткіш орнатылды. Оның Марта есімді бір қызы болды. Оның әйелі Эдвард Уолдегрейвке қайта үйленді. 1599 жылы Эссекс Ирландияға әскер басқаруға тағайындалды, бірақ жорық көбінесе сәтсіз аяқталды. Тек 1601 жылы ағылшындар Кинсейл шайқасында жеңіске жетіп, 1603 жылы патшайымның қайтысынан кейін Тир Эогайн бағынды. Бингемнің беделі Коннахттағы қатал басқаруының нәтижесінде құлдырады, ол әділетсіздік пен мейірімсіздікке қарамастан ирландтарды үстемдікке бағындырған қатыгез губернатор ретінде танылды. Оның жақтастары оның сол өңірдегі қызметі кезінде жасаған барлық ісі заң шегінде болғанын мойындейді.
Bingham married Sarah Heigham (1565–1634) of Suffolk in January 1588, but left no male issue. His nephew, Sir Henry Bingham, 1st Baronet – son of George – succeeded to his estate. A cenotaph was erected in his name in Westminster Abbey. He had one daughter, Martha. His widow remarried Edward Waldegrave. In 1599 Essex was appointed to lead an army into Ireland, but the expedition was largely a failure, and it was only in 1601 that the English took the upper hand, with their victory at the battle of Kinsale, which led to the submission of Tír Eoghain after the queen's death in 1603. Bingham's reputation has suffered on account of the harshness of his rule in Connacht, and he became the image of a cruel governor, lording it over the Irish without regard to justice or mercy. His apologists insist that everything he did during his tenure in that province was within the letter of his authority.