Дженкинс құлағы соғысы: Ұлыбритания мен Испания арасындағы қақтығыс (1739-1748)

Кіріспе

1739-1748 Ұлыбритания мен Испания арасындағы қақтығыс Дженкинс құлағының соғысы (lang es) - Ұлыбритания мен Испания арасындағы 1739-1748 жылдар аралығында болған қақтығыс. Жауынгерлік іс-қимылдардың басым бөлігі Жаңа Гранада мен Кариб теңізінде болды, ал негізгі операциялар негізінен 1742 жылы аяқталды. Ол 1740-1748 жылдардағы Австрия мұрагерлігі соғысына байланысты болды. Бұл атауды 1858 жылы британдық тарихшы Томас Карлайл шығарды. Ол британдық "Ребекка" бригінің капитаны Роберт Дженкинске қатысты. Бұл оқиғаға қарсылық білдірген британдық парламенттегі оппозициялық саясатшылар Оңтүстік теңіз компаниясының қолдауымен жеті жылдан кейін оны Испанияға қарсы соғысқа қолдау көрсету үшін пайдаланып, Кариб теңізіндегі британдық сауда мүмкіндіктерін жақсартуға үміттенгенге дейін, бұл оқиғаға жауап тежеу болды. Олар сонымен қатар Испанияның ағылшын саудагерлеріне Испания Америкасында құл сатуға рұқсат берген табысты Asiento de Negros келісімшартын сақтағысы келді, сондықтан испандар оны Guerra del Asiento деп атайды. 1741 жылы Картахена-де-Индиа шайқасында британдықтардың сәтсіз шабуылдауы, негізінен аурудан болған британдықтардың ауыр зардаптарына әкелді және қайталанбады. Флорида, Джорджия және Гаванадағы кішігірім ұрыстардан басқа, 1742 жылдан кейін қақтығыс негізінен Аустрияның мұрагерлік соғысына қосылды, оған Еуропаның көпшілігі қатысты және 1748 жылы Экс-ла-Шапель келісіммен аяқталды. Ұлыбритания өзінің аумақтық және экономикалық мақсаттарына қол жеткізе алмады, ал Испания Америкадағы иеліктерін табысты қорғады. Бұл соғыс британдық теңіз тарихында адмирал Джордж Ансонның 1740 - 1744 жылдар аралығында әлемді айналып өтуімен есте қалды.

Өмірбаян

Соғыс дәстүрлі түрде Ұлыбритания мен Испания арасындағы испан Америкасындағы нарықтарға қол жеткізу туралы дау ретінде қарастырылды. Соңғы уақыттағы тарихшылар сауда - сауданың бірнеше мәселелердің бірі ғана екенін, соның ішінде Солтүстік Америкадағы британдық отарлау экспансиясына байланысты шиеленістердің бар екенін айтады. Олардың пікірінше, экономикалық дауды соғысқа айналдырудың шешуші факторы 1721 жылдан бері премьер-министр Роберт Уолполдың басшылығымен Уиг үкіметін жоюға бағытталған ішкі саяси науқан болды. 18 ғасырдағы меркантилизмнің экономикалық теориясы сауданы шекті ресурс ретінде қарастырды; теориялық тұрғыдан елдер тек бәсекелестерінің есебінен өз үлесін арттыра алатын болғандықтан, соғыстар көбінесе таза коммерциялық мәселелер бойынша жүргізілді. 1713 жылғы Утрехт келісім-шарты ағылшын саудагерлеріне испандық Американың нарықтарына, соның ішінде Asiento de Negros-қа, жылына 5000 құлды жеткізу монополиясын берді. Тағы бір кеме - "Навио де Пермисо" кемесі, ол Панамадағы Порто-Беллоға және Мексикадағы Веракрусқа жылына екі кемеге 500 тонна тауар сатуға рұқсат берді. Бұл құқықтарды 1720 жылы британ үкіметі сатып алған Оңтүстік теңіз компаниясы иеленді. Алайда бұл құқықтар Лондонның бір ірі саудагерінің "Біздің бақшамыздағы ең жақсы гүл" деп атаған Англия мен Испания арасындағы саудамен салыстырғанда елеусіз болды. Британдық тауарлар Кадис арқылы жергілікті сатылымға немесе испан колонияларына қайта экспорттауға әкелінді, ал испан бояуы мен жүнін басқа бағытта жіберді. Асиентоның өзі аз табысты болды және ол "коммерциялық иллюзия" деп сипатталды; 1717 және 1733 жылдар аралығында Британиядан Америкаға сегіз кеме ғана жіберілді. Бұрынғы иелері кедендік баж салығын болдырмайтын контрабандалық тауарларды тасымалдау арқылы ақша тапқан, испан отаршылдарының талабы бойынша үлкен және пайдалы қара нарық құрылған. Контрабанданың өте табысты әрі кең таралған екенін мойындаған испандықтар оны басқаруға тырысты және кейде оны саясаттың құралы ретінде қолданды. 1727 - 1729 жылдардағы ағылшын-испан соғысы кезінде контрабандалық заттарды тасымалдайтын француз кемелері кіргізілді, ал британдық кемелер тоқтатылды және Кадис қаласында британдық саудагерлерге қатаң шектеулер енгізілді. Бұл жағдай 1733 - 1735 жылдардағы Польша мұрагерлігі соғысында, Ұлыбритания Испанияны қолдаған кезде, кері бұрылды. 1729 жылы Севилья келісімінің негізінде испандықтарға Америкамен сауда жасайтын британдық кемелерге кіріп, контрабандалық тауардың бар-жоғын тексеруге рұқсат берілді. 1731 жылы Рибекка бригі Куба жағалауында тоқтатылды және қант заңсыз жүк тасымалдайтыны анықталды; іздеу кезінде оның капитаны Роберт Дженкинс кейіннен жағалау күзетшілерінің офицерлері оны азаптап, құлағын ішінара кесіп тастағанын мәлімдеді. Порт-Рояльдегі Корольдік әскери-теңіз флотының командирі мұндай қарым-қатынасты айыптап, "жасырын сауда" деп атағандарға жүктерін тәркілеген жағдайда шағымдана алмайтынын және жиі зорлық-зомбылыққа ұшырайтынын мойындады. Мұндай оқиғалар бизнес жүргізудің құны ретінде қарастырылды және 1732 жылы испандықтар шектеулерді жеңілдеткеннен кейін тез ұмытылды. 1732 жылы Грузия британдық колониясының құрылуынан кейін шиеленістер күшейді, оны Испания Испания Флоридасына қауіп төндірді деп қарады, бұл Испаниямен материктік Испаниямен кеме қатынасы жолдарын қорғау үшін өте маңызды болды. Өз кезегінде, британдықтар 1733 жылы Людовик XV мен оның ағасы Филипп V арасындағы Пакт де Фамильді Испанияның ең ірі сауда серіктесі ретінде Франциямен алмастырудың алғашқы қадамы ретінде қарады. 1738 жылы испандықтардың екінші "тонау" кезеңі өтемақы талап етуді талап етті, Тори оларды Франциядан шабыт алған деп жариялаған жаңалықтар мен памфлеттермен қолдады. Оларды байланыстыру оппозицияға үкіметтің әрекет етпеуіне себеп болды Джордж II-нің Ганноверді француз шабуылына ұшырату туралы уайымдары. Уолполға қарсы науқанды қолдап, торилер Дженкинсті Төменгі палатада көрсетті және осы кезде оқиға кеңінен танылды. 1739 жылдың қаңтарында Пардо конвенциясы Джорджия Флорида шекарасы даусын шешу үшін комиссия құрды және Испания басып алынған кемелер үшін 95 000 фунт стерлингке зиянды өтеуді келісті. Алғашында Оңтүстік теңіз компаниясы Филипп V-ге асиентодан түскен пайданың үлесі ретінде £68000 төлейді. Компанияны үкімет басқарып отырғанына қарамастан, компания бас тартты, ал Уолпол соғыстың болмайтынын қарсылықпен қабылдады. 1...

The war was traditionally seen as a dispute between Britain and Spain over access to markets in Spanish America. More recent historians argue trade was only one of a number of issues, including tensions over British colonial expansion in North America. They suggest the decisive factor in turning an economic dispute into war was the domestic political campaign to remove the Whig government led by Robert Walpole, Prime Minister since 1721. The 18th century economic theory of mercantilism viewed trade as a finite resource; since countries could in theory only increase their share at the expense of their rivals, wars were often fought over purely commercial issues. The 1713 Treaty of Utrecht gave British merchants access to markets in Spanish America, including the Asiento de Negros, a monopoly to supply 5,000 slaves a year. Another was the Navio de Permiso, permitting two ships a year to sell 500 tons of goods each in Porto Bello in Panama, and Veracruz in Mexico. These rights were assigned to the South Sea Company, acquired by the British government in 1720. However, the value of these rights was insignificant compared to the trade between Britain and mainland Spain, which a leading City of London merchant called 'the best flower in our garden.' British goods were imported through Cadiz, either for sale locally or re export to Spanish colonies, with Spanish dye and wool going in the other direction. The asiento itself was marginally profitable and has been described as a 'commercial illusion'; between 1717 and 1733, only eight ships were sent from Britain to the Americas. Previous holders made money by carrying smuggled goods that evaded customs duties, demand from Spanish colonists creating a large and profitable black market. Accepting that smuggling was too lucrative and widespread to stop altogether, the Spanish tried to manage it and sometimes used it as an instrument of policy. During the 1727 to 1729 Anglo Spanish War, French ships carrying contraband were let through, while British ships were stopped and severe restrictions imposed on British merchants in Cadiz. This was reversed during the 1733 to 1735 War of the Polish Succession, when Britain supported Spain. Under the 1729 Treaty of Seville, the Spanish were allowed to board British vessels trading with the Americas and check them for contraband. In 1731, the brig Rebecca was stopped off the coast of Cuba and found to be carrying an illegal cargo of sugar; during the search, its captain Robert Jenkins later alleged he had been tortured and his ear partially amputated by coastguard officers. While deprecating such treatment, the Royal Naval commander in Port Royal admitted those involved in what he described as "clandestine trade" could not complain if their cargoes were confiscated and often indulged in violence themselves. Such incidents were seen as the cost of doing business and it was quickly forgotten after the Spanish eased restrictions in 1732. Tensions increased after the founding of the British colony of Georgia in 1732, which Spain considered a threat to Spanish Florida, vital to protect shipping routes with mainland Spain. For their part, the British viewed the 1733 Pacte de Famille between Louis XV and his uncle Philip V as the first step in being replaced by France as Spain's largest trading partner,. A second round of Spanish "depredations" in 1738 led to demands for compensation, with Tory backed newsletters and pamphlets presenting them as being inspired by France. Linking these allowed the opposition to imply the government's failure to act was due to George II's concerns over exposing Hanover to French attack. In support of their campaign against Walpole, the Tories exhibited Jenkins in the House of Commons and it was at this point that the incident became widely known. The January 1739 Convention of Pardo set up a Commission to resolve the Georgia Florida boundary dispute and agreed Spain would pay damages of £95,000 for ships seized. In return, the South Sea Company would pay £68,000 to Philip V as his share of profits on the asiento. Despite being controlled by the government, the company refused and Walpole reluctantly accepted that war could not be avoided. On 10 July 1739, the Admiralty was authorised to begin naval operations against Spain and on 20th, a force under Admiral Vernon sailed for the West Indies. He reached Antigua in early October; on 22 October, British ships attacked La Guaira and Puerto Cabello, principal ports of the Province of Venezuela and Britain formally declared war on 23 October 1739.