Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сент-Хелена аралы – Мичиган көлі арқылы Макинак бұғазына жақын орналасқан, адам тұрмайтын арал. Арал Мичиган штатындағы Грос-Кэп жағасынан теңізге қарай 10 миль (16 км) қашықтықта, Макинак аралының батысында, Мичиган штатының Макинак округінде орналасқан.
St. Helena Island is an uninhabited island in the Lake Michigan approach to the Straits of Mackinac. The island is located offshore from Gros Cap, Michigan, 10 mile (16 km) west of Mackinac Island in Mackinac County in the U. S. state of Michigan.
Тарих және сипаттама
Ұлы көлдер тұрғысынан алғанда, Сент-Елена аралының ең маңызды ерекшелігі – кішкентай аралдың оңтүстік-шығыс ұшынан басталатын шалқақ сулар. Кеме жүзуге қауіпті болғандықтан, бұл жаға 1873 жылы 19 метрлік маяк пен мұнараның салынуына себеп болды. Сент-Елена аралындағы маяк тек кемелерді жағадан алыс ұстап қана қоймай, шығысқа бет алған кемелерді Макинак тар бұғазына қарай да бағыттады. Аралдағы жалғыз сақталған құрылыстар болып табылатын маяк станциясы 2022 жылға дейін кеме жүргізуге көмектесетін нысан ретінде жұмыс істеп келеді. Керісінше, аралдың солтүстік жағалауында табиғи (бірақ терең емес) шағын порт орналасқан. Тарихи деректерге сәйкес, бұл ойыс оңтүстік-батыс дауылдарынан қорғануға тырысқан жергілікті американдықтар мен саяхатшыларға пана болған. Бұл дауылдар көлдің бойымен күшейе түскен толқындарды тудыратын еді.
From the standpoint of the Great Lakes, the most important fact about St. Helena Island are the shoal waters that extend outward from the small island's southeasternmost point. A hazard to navigation, the shoal inspired the 1873 construction of a 63 feet (19 m) lighthouse and tower. The St. Helena Island Light not only warned boaters away from the shoal, but also guided eastbound vessels toward the narrow Straits of Mackinac. The light station, which now constitutes the island's only remaining constructed buildings, remains as an active aid to navigation as of 2022. By contrast, the island's north shore has a natural (albeit shallow) harbor on its north shore. Historically, this embayment provided shelter for both Native Americans and voyageurs, who sought shelter from fierce, foreseeable and notorious southwesterly storms, which would drive waves that gained strength running with the lake's length.
Балық аулау станциясы
Сент-Хелена аралының айналасындағы суық, бірақ терең емес сулар көлде көбелек және ақ балық мекендейтін өнімді ортаны құрайды. 1800 жылдары аралдың портына жақын жерде балық аулау станциясы жұмыс істеді. Жоғары Ұлы көлдер мәдениетіне тән, өзіндік тұрмысы бар балық аулау станциясы – моторлы қайықтар мен тоңазытқыштар пайда болғанға дейінгі ғасырда кәсіби балықшылар үшін логистикалық база болды. Сент-Хелена аралына жақын орналасқан Мичиган көлінің солтүстік-шығысындағы сулардан жаңа ауланған балықтар ескек немесе желкенмен балық аулау станциясына жеткізіліп, тұздау арқылы сақтауға жіберілетін. Тұздалған балықтар экспорттық тауар ретінде баррельдерде сақталып, тасымалданатын. Сент-Хеленадан келген балықшылар 1856 жылы жақын орналасқан Бивер аралында этникалық тазалау операциясын жүзеге асырған топтың құрамында болды. Бұл операция Мичиган көлінің солтүстігіндегі балық аулау аймақтарына Маккинак аралының толық бақылауын орнатуға бағытталған оқиғалардың бір бөлігі еді. Ұзақ уақыт бойы сәтті болған бұл бақылау, 20 ғасырдың басында күшін жойды. Электрлік тоңазытқыштар мен қозғалмалы балық аулау қайықтарының ойдағыдай жұмыс істеуі кең таралған балық аулау станцияларын қажетсіз етті. Жергілікті балықтарды Мичиган штатының Макино және Сент-Игнас сияқты ірі портына тасымалдауға болады. Сент-Хелена аралындағы балық аулау станциясы қараусыз қалған елді мекенге айналды, ал бұрынғы шам станциясы қиратылды. Қазіргі уақытта арал балық жейтін құстарға, мысалы, балықшыл бүркіт пен ақ жусанға пана және көбею ортасы болып табылады.
The cold but shallow waters around St. Helena Island create fertile grounds for schools of lake trout and whitefish. During the 1800s, a fishing station operated adjacent to the island harbor. A fishing station, a self contained community vernacular to the culture of the Upper Great Lakes, was a logistical depot for professional fishermen during the century prior to the development of motorboats and refrigeration. Freshly caught fish from the waters of northeastern Lake Michigan adjacent to St. Helena Island would be rushed by oar or sail back to the fishing station for preservation in salt. Salt fish could be stored and transported in barrels as an exportable commodity. Fisherfolk from St. Helena are identified as part of the mob that carried out an ethnic cleansing operation on nearby Beaver Island in 1856. The operation was part of a network of events intended to establish overall Mackinac Island control over the fishing grounds of northern Lake Michigan. Long successful, this control failed during the early decades of the 20th century. The invention of electrical refrigeration and powered fishing boats made widely distributed fishing stations unnecessary. Local fish could be carried to larger nearby port towns such as Mackinaw City, Michigan or St. Ignace, Michigan. The St. Helena Island fishing station became a ghost town, and the former light station was extensively vandalized. The Island currently serves as a refuge and breeding ground for fish eating birds, such as the osprey and great blue heron.