Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Шеффилд аудандық темір жолы – Англияның Оңтүстік Йоркширдегі темір жол желісі. Ол Ланкашир, Дербишир және Шығыс жағалау темір жолының Шеффилдке қолжетімділігін қамтамасыз ету үшін, негізінен жүк тасымалы мақсатында салынды, осы үшін Шеффилдтегі Аттерклифте ірі жүк терминалы салынды. Құрылысты LD&ECR және Great Eastern Railway бірлесіп, Midland Railway қолдауымен жүзеге асырды, ол өз желілерінің бөліктерінде пойыз жүргізу құқығына келісті. Шеффилд аудандық темір жолы 1900 жылы ашылды. LD&ECR жолаушылар тасымалын жүзеге асырды, бірақ кейін Midland Railway да жолаушылар пойыздарын іске қосты. SDR-де локомотивтер мен вагондар болған жоқ және ол өздігінен пойыздарды іске қоспады. 1907 жылы LD&ECR Ұлы Орталық темір жолына біріктірілді, ал GCR LD&ECR-дің пойыз жүргізу құқықтарын мұра етті. 1960 жылдары Британ темір жолдары Шеффилд аймағындағы жүк тасымалын ұйымдастыруды жетілдіруді көздеді және аймақтағы бұрынғы Мидленд темір жолы мен Ұлы Орталық темір жолы желілеріне ыңғайлы қолжетімділігі бар маршаллдық станционы салу қажет болды. 1965 жылы бұрынғы Шеффилд аудандық темір жолында Тинсли маршаллдық станциясы салынды. Бұл ірі жоба болды, бірақ осы кезде Британ темір жолдарында вагондармен жүк тасымалы төмендеді, ал жаңа станцияның қызмет ету мерзімі шектеулі болды. 2020 жылдың мәліметтері бойынша, учаскенің бір бөлігінде шағын ауқымды жұмыстар жалғасуда, бірақ темір жолға қолжетімділік айтарлықтай қысқарды және бұрынғы Шеффилд аудандық темір жолының өте шағын бөлігі ғана пайдаланылуда.
The Sheffield District Railway was a railway line in South Yorkshire, England. It was built to give the Lancashire, Derbyshire and East Coast Railway access to Sheffield, primarily for goods traffic, for which a large goods depot at Attercliffe, in Sheffield, was built. The construction was sponsored by the LD&ECR and the Great Eastern Railway together, with the support of the Midland Railway, which agreed running powers over sections of its own lines. The Sheffield District Railway opened in 1900. The LD&ECR operated the passenger service, although the Midland Railway later ran passenger trains too. The SDR did not have rolling stock and did not operate trains itself. The LD&ECR was absorbed by the Great Central Railway in 1907, and the GCR inherited the LD&ECR running powers. In the 1960s British Railways sought to rationalise freight operations in the Sheffield area, and needed to build a marshalling yard that had good access to both the former Midland Railway and former Great Central Railway networks in the area, and Tinsley Marshalling Yard on the former Sheffield District Railway was constructed, opening in 1965. This was a large scale scheme, but by this time wagonload freight was in decline on British Railways, and the new yard had a limited life. as of 2020 small scale activity continues on part of the site, but rail access has been heavily cut back, and only a very small part of the former Sheffield District Railway remains in use.
Ланкашир, Дербишир және Шығыс жағалау темір жолы
Ланкашир, Дербишир және Шығыс жағалауы темір жолы Дербишир мен Ноттингемширдің көмірлі аймақтарын елдің батыс және шығыс жағындағы порттармен байланыстыратын масштабты жоба ретінде жоспарланды. Бұл өте амбициялы жоба болды, Парламент мақұлдағанмен, жеткілікті мөлшерде акцияларға жазылу болған жоқ. Компанияның басқармасы оны Честерфилд пен Линкольн арасындағы бағытқа дейін қысқартуға мәжбүр болды. Көмірді тікелей экспорттық порттарға тасымалдаудың орнына, оны оңтүстік округтерге жеткізу үшін басқа компанияларға беруге, ал кейіннен Ұлы Орталық темір жолы арқылы Иммингемге жеткізіп, сол жерден экспорттауға мәжбүр болды. Парламентке ұсынған бастапқы жобасында ол Шеффилдке қатынау құқығын сұраған еді; іс жүзінде бұл Бейтонға дейінгі тармақ желісі арқылы жүзеге асырылуы тиіс болды, ал заң жобасында Шеффилдке Манчестер, Шеффилд және Линкольншир темір жолы арқылы жүруге рұқсат сұралған. MS&LR бұған қарсылық көрсетті, ал Парламент берген өкілеттіктер (1891 жылғы 5 тамыздағы заң бойынша) Бейтонға дейінгі тармақ желісіне ғана, бірақ жүруге рұқсатқа қатысты емес еді. Тармақ желісі салынғаннан кейін, ол Клоуне қаласына жақын Барлбороу көмір шахтасында аяқталды, өйткені Бейтонға дейін жалғастырудың коммерциялық пайдасы болған жоқ. Дегенмен, Шеффилдтегі өнеркәсіптік және сауда орталығына қол жеткізудің мүмкіндігі тартымды болды, сондықтан компания қалаға қалай жетуге болатынын қарастыра берді. Шеффилдтегі өнеркәсіпшілердің арасында ондағы теміржол компаниялары белгілейтін тарифтерге наразылық болды, сондықтан LD&ECR-дің мақсатына жергілікті демеушілік танытылды. Ұлы Шығыс темір жолы LD&ECR жүйесінде жүруге рұқсат алған және Шеффилдке қатынау жоспарларын да қолдады. 1894 жылы Шеффилдке тәуелсіз желі салу жоспарлары ұсынылды, бірақ сол кезде LD&ECR қиын қаржылық жағдайда болды және ұсыныс қайтарылып алынды.
The Lancashire, Derbyshire and East Coast Railway was conceived as a grand scheme to link coal bearing areas of Derbyshire and Nottinghamshire with ports on the west and east side of the country. It was a hugely ambitious scheme, and although authorised by Parliament, it failed to attract share subscriptions in any volume. Its board was obliged to cut it back to a line between Chesterfield and Lincoln; instead of carrying coal direct to export ports, it was forced to hand it over to other companies for onward conveyance to the southern counties, or later on, to take it over the Great Central Railway to Immingham for export from there. In its original Parliamentary submission, it had sought access to Sheffield; in fact this was by a branch line to Beighton, and the Bill had asked for running powers over the Manchester, Sheffield and Lincolnshire Railway to Sheffield. The MS&LR had opposed this, and the Parliamentary powers actually granted (by Act of 5 August 1891) were for the branch line to Beighton, but not for the running powers. When the branch was constructed, it terminated at Barlborough colliery, near Clowne, as there was no commercial advantage in continuing to Beighton. Nevertheless, the attraction of reaching the industrial and commercial centre at Sheffield was powerful, and the company continued to consider how the city might be reached. There was dissatisfaction among industrialists in Sheffield at the rates charged by the established railway companies there, and consequently there was local support for the LD&ECR's aspiration. The Great Eastern Railway had running powers over the LD&ECR system, and it too encouraged plans to reach Sheffield. In 1894 plans for an independent line to Sheffield were put forward, but at that time the LD&ECR was in particular financial difficulty and the proposal was withdrawn.