Югославиядағы "Бірлік және бауырластық" ұраны

Кіріспе

Коммунистік Югославиядағы ұран: "Бауырластық және бірлік" – Югославия Коммунистер лигасының 1941–45 жылдардағы Югославия халық азаттық соғысы кезінде тудырылған және Югославияның соғыстан кейінгі этникалық саясатының басшылық қағидасына айналған танымал ұран. Словенияда бастапқыда "Бауырластық және бейбітшілік" (bratstvo in mir) деген ұран қолданылды.

Тарих

1941 жылы сәуірде Югославияға Орталық державалар шабуыл жасағаннан кейін, басқыншы билік пен белгілі бір жақтас ұйымдар Югославияның әртүрлі ұлттық, этникалық және діни топтары арасында алауыздық тудыруға тырысты. Югослав Коммунистік партиясы өз жауларына қарсы күресте Югославия халықтарының (narodi) және ұлттық азшылықтардың (nacionalne manjine, кейіннен narodnosti деп аталды) бауырластығы мен бірлігін сәтті насихаттады. 1943 жылы АВНОЖ-дың екінші сессиясының Югославияны федерализациялау туралы шешімі осы Бауырластық және Бірлік принципін мойындау ретінде қарастырылды. Соғыстан кейін бұл ұран Югославия Социалистік Федеративтік Республикасындағы этносаралық қатынастардың ресми саясатын белгіледі, бұл 1963 және 1974 жылдарғы федеративтік конституцияларында көрініс тапты. Бұл саясат Югославия халықтарының (сербтер, македониялықтар, хорваттар, словендер, черногориялықтар, босниялықтар) және ұлттық азшылықтардың (албандар, венгрлер, румындар, болгарлар, еврейлер, италияндықтар, украиндер және басқалар) федерацияда бейбітшілікпен өмір сүретін, ұлттық жанжалдар мен алауыздықты жеңу үшін олардың ортақтықтары мен бір-біріне тәуелділігін дамытуға тиіс тең топтар екенін жариялады. Әрбір адам өз мәдениетін білдіруге құқылы болды, ал этникалық топтар бір-бірімен бейбіт қарым-қатынасты сақтауға ант берді. Азаматтар өз ұлтын «югослав» деп жариялауға ынталандырылды және оларға рұқсат берілді, бұл әдетте халықтың 10% құрады. Бұл саясат сонымен қатар барлық мемлекеттік мекемелерде, соның ішінде экономикалық ұйымдарда ұлттық топтардың республиканың немесе провинцияның ұлттық құрамына сәйкес ұлттық квоталар жүйесін қабылдауға әкелді. Югославияның көптеген зауыттары, мектептері, қоғамдық орындары, фольклорлық ансамбльдері мен спорт командалары «Бауырластық және Бірлік» деп аталды, сондай-ақ Любляна-Загреб-Белград-Скопье тас жолы (Бауырластық және Бірлік тас жолы) да осылай аталды. Елде «Бауырластық пен Бірлік» ордені болды. Бұрынғы Югославияның бірнеше көрнекті тұлғалары бауырластық пен бірлікке қауіп төндіретін іс-әрекеттері үшін сотталды, мысалы, шовинистік насихат, сепаратизм және ирредентизм. Олардың арасында серб радикал Воислав Шешель, Босния және Герцеговинаның (Алия Изетбегович) және Хорватияның (Франьо Туджман және Стьепан Месич) бұрынғы президенттері және басқалар болды. Косоволық албан Адем Демачи тұтқындалып, ұлтшылдық құрылтайлар ұйымдастырды деп айыпталды.

After the invasion of Yugoslavia by the Axis powers in April 1941, the occupying powers and certain collaborator entities sought to incite hatred among the various national, ethnic and religious groups of Yugoslavia. The Yugoslav Communist Party successfully publicized the brotherhood and unity of Yugoslavia's nations (narodi) and national minorities (nacionalne manjine, later renamed to narodnosti) in their struggle against their enemies. The decision of the second session of AVNOJ on the federalization of Yugoslavia in 1943 was regarded as the recognition of this Brotherhood and Unity principle. After the war, the slogan designated the official policy of inter ethnic relations in the Socialist Federal Republic of Yugoslavia, as embodied in its federal constitutions of 1963 and of 1974. The policy prescribed that Yugoslavia's nations (Serbs, Macedonians, Croats, Slovenes, Montenegrins, Bosniaks) and national minorities (Albanians, Hungarians, Romanians, Bulgarians, Jews, Italians, Ukrainians and others) are equal groups that coexist peacefully in the federation, promoting their similarities and interdependence in order to overcome national conflicts and hatred. Every individual was entitled to the expression of their own culture, while the ethnic groups had an oath to one another to maintain peaceful relations. Citizens were also encouraged and allowed to declare their nationality as Yugoslav, which usually polled at 10%. The policy also led to the adoption of national quota systems in all public institutions, including economic organizations, in which national groups were represented by their republic's or province's national composition. Throughout Yugoslavia many factories, schools, public venues, folklore ensembles and sporting teams used to be named "Brotherhood and unity", as well as the Ljubljana–Zagreb–Belgrade–Skopje highway (Brotherhood and Unity Highway). The country had a decoration called the Order of the Brotherhood and Unity. Several prominent persons from former Yugoslavia were convicted for activities deemed to threaten the brotherhood and unity, such as acts of chauvinist propaganda, separatism and irredentism. Among them were Serbian radical Vojislav Šešelj, former presidents of Bosnia and Herzegovina (Alija Izetbegović) and Croatia (Franjo Tuđman and Stjepan Mesić), and others. One Kosovar Albanian, Adem Demaçi, was imprisoned and accused of nationalist machinations.