Кіріспе
1943–1945 жылдары Оңтүстік-Шығыс Еуропадағы уақытша мемлекет. Демократиялық Федеративтік Югославия, сондай-ақ Демократиялық Федеративтік Югославия (ДФ Югославия немесе ДФЮ) деп те аталатын, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1943 жылдың 29 қарашасында Югославияның Ұлттық азаттық үшін антифашистік кеңесінің (АВНОЖ) екінші сессиясы арқылы құрылған уақытша мемлекет болды. Югославияны азат ету жөніндегі Ұлттық комитет (НКОЖ) – оның бастапқы атқарушы органы. Өмір бойында маршал Иосип Броз Тито премьер-министр ретінде басқарды. Одақтастар оны Тегеран конференциясында мойындады, АВНОЖ оның кеңесші органы ретінде танылды. Король Петр II-нің Лондондағы эмиграциядағы үкіметі, ішінара Ұлыбританияның қысымымен, 1944 жылдың 16 маусымында эмиграциядағы үкіметтің премьер-министрі Иван Шубашич пен Тито арасында қол қойылған Вис келісімімен АВНОЖ үкіметін мойындады. АВНОЖ содан кейін алты декрет шығарды, ал сессиясы өтпеген кезде өкілеттіктерін жалғастырған АВНОЖ Президиумы төрт қаулы қабылдады. Бұл құжаттар Югославияда құрылып келе жатқан жаңа мемлекеттің конституциясын құрады. 30 қарашада Президиум Титоға Югославия маршалы атағын берді және оны үкімет президенті (немесе премьер-министр міндетін атқарушы) және Ұлттық қорғаныс министрі етіп тағайындады. НКОЖ-ға үш вице-президент және он үш министр тағайындалды. Король Петр II-нің биліктен алынуынан кейін 1945 жылдың 29 қарашасында Югославия Федеративтік Халық Республикасы жарияланды.
Democratic Federal Yugoslavia, also known as Democratic Federative Yugoslavia (DF Yugoslavia or DFY), was a provisional state established during World War II on 29 November 1943 through the Second Session of the Anti Fascist Council for the National Liberation of Yugoslavia (AVNOJ). The National Committee for the Liberation of Yugoslavia (NKOJ) was its original executive body. Throughout its existence it was governed by Marshal Josip Broz Tito as prime minister. It was recognized by the Allies at the Tehran Conference, along with the AVNOJ as its deliberative body. The Yugoslav government in exile of King Peter II in London, partly due to pressure from the United Kingdom, recognized the AVNOJ government with the Treaty of Vis, signed on 16 June 1944 between the prime minister of the government in exile, Ivan Šubašić, and Tito. The AVNOJ then issued six decrees and the Presidium of the AVNOJ, which continued its functions when it was not in session, followed with four decisions. Together these comprised the constitution of the new state taking shape in Yugoslavia. On 30 November the Presidium gave Tito the rank of Marshal of Yugoslavia and appointed him president of the government (or acting prime minister) and Minister of National Defence. Three vice presidents and thirteen other ministers were appointed to the NKOJ. After the deposition of King Peter II, the Federal People's Republic of Yugoslavia was proclaimed on 29 November 1945.
Үкімет
1944 жылдың қарашасынан кейін оның заң шығару органы Уақытша Ассамблея болды. 1944 жылғы Тито-Шубашич келісімі мемлекетті демократиялық еркіндіктерді, жеке бастың бостандығын, сөз, жиналыс және дін бостандығын, сондай-ақ еркін баспасөзді қамтамасыз ететін көп партиялық демократия деп жариялады. Алайда, 1945 жылдың қаңтарына қарай Тито үкіметінің бағытын көп партиялық демократиядан ауыстырып, демократияны қабылдағанын айтқанмен, бірнеше партияның қажеттілігі жоқ екенін мәлімдеді. Оның пікірінше, Югославияның соғыс кезеңінде көп партиялардың болуы қажетсіз дау-жанжал тудырады, ал Халық фронты барлық югославтарды білдіреді.