Эдвард Хейл Брукс: Американ армиясының генерал-лейтенанті

Кіріспе

АҚШ армиясының генералы (1893–1978)

Генерал-лейтенант Эдвард Хейл Брукс (25 сәуір 1893 – 10 қазан 1978) – Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардың қатысушысы, Корей соғысы кезінде АҚШ Екінші армиясына қолбасшылық еткен, АҚШ армиясының жоғары санаттағы офицері. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыста жас офицер ретінде көрсеткен ерлігі үшін "Ерен қызмет ордені" (DSC)мен марапатталды. Соғыстар аралығында армияда қызметін жалғастырып, Нормандия шайқасында 2-ші бронетанкті дивизияға, ал Екінші дүниежүзілік соғыста неміс әскерлерін жеңген кезде VI корпустың басшылығына жетті.

Ерте өмір және әскери мансап

Эдвард Хейл Брукс 1893 жылдың 25 сәуірінде Нью-Гэмпшир штатының Конкорд қаласында дүниеге келді. Оның әкесі, Эдвард Уэйт Брукс, Конкордта бақша шаруашылығымен айналысты. Анасы – бұрынғы Мэри Фрэнсис Хейл, Англияның Кент графтығындағы Довер қаласының тумасы. Брукстің үш әпкесі болды: Харриот, Гертруд және Элис Брукс. Гертруд пен Элис екеуі де нәресте кезінде қайтыс болды. 1911 жылдың маусымында Конкорд орта мектебін бітірді (футболдан үздік оқушы болып саналды), содан кейін Норвич университетінде (Вермонт әскери колледжі) Нортфилд, Вермонт штатында оқыды және 1916 жылы азаматтық инженерия ғылымдары бакалавры дәрежесін алды. 1949 жылы Норвич университетінен әскери ғылым магистрінің құрметті атағын алды. 1952 жылы Брукс Пенсильвания әскери колледжінің әскери ғылымдарының құрметті докторы атанды. Брукс әскери мансабын 1915 жылдың маусымында Вермонт Ұлттық гвардиясының 1-ші кавалерия полкінің капитаны болып бастады, бұл лауазымды 1916 жылдың шілдесіне дейін атқарды. Одан кейін, Ұлттық гвардия бөлімі федералдық қызметке шақырылғанға дейін, бір жыл азаматтық инженер болып жұмыс істеді. 1917 жылғы Алғыс айту күнінде Брукс бұрынғы Беатрис Аврора Левиттке үйленді. Олардың екі баласы болды: Элизабет Аллен Брукс (1918 жылдың 27 желтоқсанында туған) және Эдвард Хейл Брукс кіші (1920 жылдың 6 маусымында туған). 1918 жылдың 11 қарашасында Германиямен келісімге қол қойылғаннан кейін, ол 1919 жылдың тамызында Арканзас штатындағы Пайк лагеріне орналасқан АҚШ-қа оралғанға дейін Германиядағы оккупациялық армияда қызмет етті. 1920 жылдың шілдесінде кавалерия бөлімінен далалық артиллерия бөліміне ауыстырылды. Брукс 1921 жылдың қыркүйегінде Оклахома штатының Форт-Силл қаласындағы АҚШ армиясының далалық артиллерия мектебіне қабылданды. 1922 жылдың маусымында бітіргеннен кейін, 1926 жылдың қарашасына дейін оқ-дәрілік нұсқаушы болып қалды, содан кейін Филиппиндегі Форт-Сотсенбургтегі 24-ші далалық артиллерия полкінің 'D' батареясының командирі болып тағайындалды. 1936-1937 жылдары АҚШ армиясының соғыс колледжінде оқыды, содан кейін командалық және штаб колледжінің шабуыл бөлімінде нұсқаушы болып тағайындалды. 1941 жылдың қыркүйегінде генерал-майор Джейкоб Л. Деверс Бруксты Кентукки штатындағы Форт-Нокста құрылған жаңа бронетанктік күштер штабына тағайындауды сұрады. Осымен бірге 1941 жылдың 15 желтоқсанында АҚШ армиясының (AUS) бригадалық генералдың бір жұлдызды офицерлік шеніне көтерілді. 11-ші бронетанкті дивизиядағы нәтижелері жоғары тұрған командирлердің назарын аударды, нәтижесінде ол 2-ші "Түйірдегі тозақ" бронетанкті дивизиясын басқару үшін шетелге тағайындалды, ол Англияда Нормандияға қарсы одақтас шабуылға дайындықпен айналысты. Солтүстік Африка театрында барлау жұмыстарын жүргізгеннен кейін, олар ұшқан B-17 ("Стинки") бейтарап Ирландияда апатқа ұшырады. Жергілікті тұрғындар оларды қонақжайлықпен қарсы алды және келесі күні шекарадан Солтүстік Ирландияға көшірді. Деверс пен Брукс Еуропа операциялар театрын тексеруге кірісті, ол кезде техникалық тұрғыдан генерал-лейтенант Эйзенхауэрдің қол астында болды. Олар Англияны логистика бастығы генерал-майор Джон Ч.Х. Ли ұсынған пойызбен аралап, британдықтармен бірлескен операцияларға және көптеген жабдықтау қызметтерінің нысандарына куә болды. Олар 28 қаңтарда Вашингтонға ұшып оралды. Ол сол елге шабуылмен кірген алғашқы одақтас дивизия командирі болды. (Олар мақсатты жаудың артында және өздерінің операциялық аймағынан тыс жерде, сағаттармен жасады.) Англиядағы жаттығулардан бастап, Нормандияға шабуыл жасау, шұңқырлардағы шайқастар, Франция арқылы солтүстік-шығысқа қарай жылдамдау, Бельгия арқылы Альберт каналына дейін Брукс дивизияны екі науқан мен көптеген операцияларға жетекшілік етті. Осы кезеңде оның командасындағы жеті бөлімше Президенттің ерекше бірлік марапатына ие болды. 1944 жылдың 2 қыркүйегінде Бельгия шекарасына жақын Францияның Марсиен қаласында ол 165 көлік құралынан тұратын неміс конвойын жойған операцияға жеке өзі қатысып, басшылық етті. Армияның "Құрмет көрсету медалі" Брукске 2-ші бронетанкті дивизияны басқарғаны үшін берілді. Қараша айының басында VI корпус үш мәселемен кездесті: корпустың оң және сол жақ қанаттарын Мурте бойындағы 3-ші жаяу әскер дивизиясы ұстаған көрініске дейін жеткізу, осылайша тағы бір шабуылға "секіріс" сызығын түзеу; жаңадан келген 100-ші және 103-ші жаяу әскер дивизияларын ұрысқа енгізу және соңғы жоспарларды жасау және бүкіл корпусты Муртеден өтіп, неміс Қысқы сызығын...

Edward Hale Brooks was born on April 25, 1893, in Concord, New Hampshire. His father, Edward Waite Brooks, was a Concord grocer. His mother was the former Mary Frances Hale, a native of Dover, Kent, England. Brooks had three sisters, Harriott, Gertrude and Alice Brooks. Both Gertrude and Alice died in their infancy. He graduated from Concord High School in June 1911 (where he lettered in football), after which he attended Norwich University (The Military College of Vermont) in Northfield, Vermont, graduating in 1916 with a Bachelor of Science Degree in Civil Engineering. In 1949, he received the honorary degree of Master of Military Science from Norwich University. In 1952, Brooks was awarded an honorary Doctor of Military Science degree from Pennsylvania Military College. Brooks began his military career in June 1915 as a captain with the 1st Cavalry Regiment of the Vermont National Guard, a position he held until July 1916. For the following year, he worked as a civil engineer before his National Guard unit was called up for federal service. On Thanksgiving Day, 1917, Brooks married the former Beatrice Aurora Leavitt. They had two children: Elizabeth Allen Brooks (b. December 27, 1918) and Edward Hale Brooks, Jr. (b. June 6, 1920). Following the Armistice with Germany on November 11, 1918, he served with the Army of Occupation in Germany until returning to the United States in August 1919 with station at Camp Pike, Arkansas. In July 1920 he was transferred from the Cavalry Branch to the Field Artillery Branch. Brooks entered the U. S. Army Field Artillery School at Fort Sill, Oklahoma, in September 1921. Upon graduation in June 1922 he remained as an instructor in gunnery until November 1926, when he was assigned to the command of Battery 'D' of the 24th Field Artillery Regiment, a pack mule outfit at Fort Stotsenburg, in the Philippines. He attended the U. S. Army War College from 1936 to 1937 and was then detailed as an instructor in the attack section of the Command and General Staff College. In September 1941, Major General Jacob L. Devers requested that Brooks be named to the staff of the new armored force being formed at Fort Knox, Kentucky. With this came a promotion to the one star general officer rank of brigadier general in the Army of the United States (AUS) on December 15, 1941. at Fort Knox, Kentucky, preparing them for the impending invasion of continental Europe. His results with the 11th Armored Division caught the eye of senior commanders, resulting in his selection for overseas assignment to command the 2nd "Hell on Wheels" Armored Division, then stationed in England training for the Allied invasion of Normandy. At the conclusion of their North African Theater intelligence gathering, the B 17 they were on ("Stinky") crash landed in neutral Ireland. They were treated by the locals with hospitality and were transferred across the border to Northern Ireland the next day. Devers and Brooks pressed on to inspect the European Theater of Operations, then technically still under the command of Lt. Gen. Eisenhower. They toured England using the train supplied by Logistics Chief Major General John C. H. Lee, witnessing joint operations with the British, and many Services of Supply installations as well. They flew back to Washington on 28 January. and was the first Allied division commander to enter that country by assault. (They made the objective behind enemy lines and outside their operational zone, with hours to spare.) From training in England, through the Normandy landings, the hedgerow fighting, the breakthrough and the race northeastward across France, through Belgium to the Albert Canal, Brooks had guided the division through two campaigns and scores of operations. During this period, seven units of his command were awarded the Presidential Distinguished Unit Citation. At Marchiennes, France near the Belgian border on September 2, 1944, he himself had personally participated in and directed an operation which annihilated a German convoy of 165 vehicles and earned him an oak leaf cluster to his Silver Star. The Army Distinguished Service Medal was awarded to Brooks for his leadership of the 2nd Armored Division. In early November, VI Corps was confronted with three problems: to bring the corps' right and left flanks up to the salient held by the 3rd Infantry Division along the Meurthe, thus straightening a "jump" line for another offensive; to introduce the newly arrived 100th and 103rd Infantry Divisions into combat, and to make final plans and regroup the entire corps for an attack to cross the Meurthe, to crack the German Winter Line, to penetrate the Vosges passes, and to reach the Rhine. The Seventh Army's assault was marked by success. VI Corps drove through to its objectives. German defenses of the Vosges passes were taken, Strasbourg was captured and the River Rhine reached. The army changed its direction of attack on November 24. This resulted in major disengagements, reliefs and redeployments. All were accomplished by December 5. VI Corps, teamed with XV Corps, was ready to attack to the north—objective the Lauter River and invasion of Germany. Hurdles ahead were the Maginot Line, the Haguenau Forest and the Siegfried Line. By mid December the VI Corps was crossing the Lauter River into Germany and assaulting the Siegfried Line. On the night of December 20 the Seventh Army's offensive was called off and all troops ordered to prepare defensive lines. This resulted from the apparent success of the German counter offensive in Belgium and Luxembourg, known as the "Battle of the Bulge." Forced on the defensive by this turn of events and in the face of determined and repeated enemy counterattacks Brooks organized a flexible defense which stopped the enemy attacks. During VI Corps' resistance to a January 1, 1945, enemy counterattack through the Low Vosges Mountains (Operation Nordwind), VI Corps executed a difficult withdrawal from close contact with the enemy to a predetermined line along the Moder River. All hostile attacks against that position were repulsed. All was quiet on the corps' front until March. For his performance in command of the VI Corps, from December 5, 1944, to March 1945, Brooks was awarded an oak leaf cluster to the Army Distinguished Service Medal. The great spring offensive began in March. VI Corps crossed the Rhine and captured Heidelberg. then came Heilbronn. Turning south and crossing the Danube, the corps drove on to the Italian border to meet the U. S. Fifth Army via Brenner Pass. On May 5, 1945 (two days before Victory in Europe Day) Brooks accepted the surrender of the German 19th Army and 24th Army from General der Panzertruppe Erich Brandenberger in Innsbruck, Austria, thus terminating hostilities in his sector more than 24 hours before the general surrender in Germany and the end of World War II in Europe. died in a B 17 crash in Belgium while returning from a night training flight.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін

Еуропа соғысы аяқталғаннан кейін Америка Құрама Штаттарына оралғаннан соң генерал Брукс Атланта, Джорджиядағы Төртінші қызметтік команданың басшылығын қабылдады. 1946 жылғы маусымда ол Атлантадағы Жетінші армияның орынбасары болып тағайындалды, ал келесі наурыз айында сол жердегі Үшінші армияның орынбасары болды. 1947 жылдың қыркүйегінде ол Форт Брук, Сан-Хуан, Пуэрто-Рикодағы Антиль аймағының басшылығын алды, және екі айдан кейін Панама арнасы аймағындағы Куарри Хайтс қаласында АҚШ Армиясының Кариб теңізіндегі Бас қолбасшысы болып тағайындалды. 1948 жылдың 24 шілдесінде ол ұзақ жылдар бойы ұлттық қорғаныс ісіндегі қызметі үшін Чилидің Әскери Еңбек Жұлдызының 1-дәрежелі Ұлы кресімен марапатталды. Содан кейін ол 1951 жылдан бастап 1953 жылдың 30 сәуірінде зейнеткерлікке шыққанға дейін Мэриленд штатындағы Форт-Мидте АҚШ Екінші армиясының бас қолбасшысы қызметін атқарды.

Азаматтық өмір

Брукс өмірінің қалған бөлігін Нью-Гэмпшир штатының Конкорд және Мелвин ауылында өткізді. 1953-1964 жылдары әскери колледждер мен мектептер қауымдастығының атқарушы директоры қызметін атқарды, жергілікті банк директорлар кеңесінде жұмыс істеді, Америка Құрама Штаттары Армиясы қауымдастығының негізін қалаушы мүшесі болды, сондай-ақ ұшқыш балық аулау және отбасына деген құмарлығы сияқты басқа да хоббилерімен шұғылданды.

Өлім

Генерал-лейтенант Эдвард Хейл Брукс 1978 жылғы 10 қазанда Конкордта қайтыс болды. Одан соң 61 жыл бірге өмір сүрген әйелі Беатрис Левитт Брукс, қызы Элизабет Брукс Кэмпбелл, төрт немере және алты шөбере қалды. Бруксты жоққа шығарған генерал Чарльз Д. Палмер: "Ол ерекше және батыл көшбасшы болды, ол сенімділік сыйлады, бағыныштыларынан көп талап етті, бірақ өзінен де артығын берді, қатаң болғанмен әділдікті ұстады, жеке билік пен даңққа ешқашан ұмтылмады. Ол лайықтыларын жоғары лауазымға тағайындады, бірақ өзін ешқашан итермеді, өте қарапайым және адамгершілік жоғары болды. Бағыныштылары кейде оны "бақытты генерал" деп атады, бұл оның өзі бақытты болғанын емес, олардың оның басшылығымен табысқа жететініне деген сенімділігін білдірді."