Кіріспе
Неміс жоғары жылдамдықты пойыз түрі – жоғары жылдамдықты пойыз. ICE 1 – Германиядағы жоғары жылдамдықты пойыздардың алғашқы партиясы және Intercity Express отбасының алты пойыздың бірі. 1991 жылы жолаушылар тасымалына енгізілді, жылдамдығы дейін. 1995 жылдың мамыр айында жылдамдық арттырылды, бірақ Эшедеде болған апаттың салдарынан уақытша төмендетілді. Пойыз құрамында екі моторлық вагон (401 класы) және 14 аралық вагон (801-804 класс) болады. Кейде ICE 2 пойызының моторлық және аралық вагондары да қолданылады (402, 805-808 класс). Пойыз құрамы әрқашан толық пойыз ретінде жұмыс істейді және вагондарды жүйелі режимде біріктіруге болмайды. 60 пойыздың бірі (51 нөмірі) Эшедедегі пойыз апатында жойылды. Қалғандары 2005-2008 жылдары жөндеуден өтті және тағы 10-15 жыл бойы қызметте болады.
the high speed train
The ICE 1 is the first batch produced German high speed train and one of six in the Intercity Express family. Revenue service at speeds up to started in 1991. It was raised to in May 1995 and temporary reduced to again, as a result of the Eschede accident. Trainsets consist of two power cars (Class 401) and up to 14 intermediate cars (Classes 801 to 804). Occasionally, power cars and intermediate cars of the ICE 2 are used as well (Classes 402, 805 to 808). Trainsets always operate as a whole train and cars cannot be coupled in regular service. One of the 60 trainsets (trainset 51) was destroyed in the Eschede train disaster. The others were refurbished between 2005 and 2008 and will remain in service for ten to fifteen additional years.
Бірінші сыныптың орта машинасы (801 сынып)
Тасымалдалған кезде, бұл машиналар екі негізгі аймаққа бөлінді. Бір аймақта 2+1 схемамен орналасқан қатарлы орындықтар болды, олар аймақтың ортасындағы киім ілгішпен бөлінген. Орындықтар кеңістікте орналасқан және дәліз кең болды.
Сатып алу
Ақырында, Бундесбан мен Федералдық көлік министрлігі арасындағы ұзақ талқылаудан кейін 41 пойыздың алғашқы сериясы тапсырылды. Моторлық вагондарды әзірлеу 1986 жылдың наурыз айында, ал орта вагондарды әзірлеу маусым айында тендерлік талқылау арқылы басталды. Жыл соңына дейін барлық келісімшарттар жасалды. 1987 жылдың 13 қаңтарында 120 класты алғашқы локомотивтің тапсырылуымен өткен салтанатта федералдық көлік министрі Вернер Доллингер былай деді: "Осы арқылы Deutsche Bundesbahn басқармасына ICE-нің сериялық өндірісінің алғашқы он бірлігін өнеркәсіптен дереу тапсыруға өкілеттік беремін. Қаржыландыру кепілденді." Бұл мәлімдемеден бұрын федералдық үкімет жоғары жылдамдықты желілерді тиімді пайдалану үшін қажетті пойыздарды қаржыландырмайды деген болжамдар болған еді, бұл желілер жоғары жылдамдыққа арналған. 1991 жылы жоғары жылдамдықты желілер ашылған кезде, 40-50 ICE пойыз топтамасын қызметке дайын ету жоспарланған. Моторлық вагондардың қуаты 14 орта вагондармен пойыз үшін есептелген, ал шасси мен тежегіштерге қатысты талаптар болды. Келісімшарттар 1989 жылдың 20 қаңтарында (моторлық вагондар) және 20 ақпанында (орта вагондар) консорциумдарға ресми түрде тапсырылды. Бірінші моторлық вагонды тамыз 1989 жылға жеткізу жоспарланған, ал алғашқы орта вагонды 1990 жылдың сәуірінде жеткізуге ниеттенген. Бір моторлық вагонның құны 8,7 миллион, ресторан вагоны – төрт миллион, сервистік вагон – үш миллион, ал қарапайым орта вагон 2,7 миллион неміс маркасы болды. Бұл 19 пойыз Швейцарияда пайдалануға бекітілді, бұл Базельден Берн арқылы Интерлакенге және Цюрихке қатынайтын рейстерді жүзеге асыруға мүмкіндік берді. Бұл вагондарды жеткізу 1991 жылдың күзінде басталды, ал толық жеткізу 1989 жылдың басында 1991 жылдың қыркүйегіне жоспарланған еді. Бірінші вагонды пайдалануға беру жеткізілімнен кейін көп ұзамай басталды. ICE-нің Еуропадан тыс алғашқы көрсетілімі 1991 жылдың 27 ақпанынан 9 наурызына дейін Сеулде өткен Technogerma көрмесінде болды. 401 555 нөміріндегі моторлық вагон мен бір орта вагон кемемен жеткізілді.
The first presentation of the ICE outside Europe was the Technogerma exposition at Seoul from 27 February to 9 March 1991. Power car 401 555 and one intermediate car were brought there by ship.
Орташа автомобильдер
Орташа вагондарды әзірлеу және өндіруді LHB (Salzgitter) басқарды. Негізгі серіктестер Duewag (Krefeld Uerdingen), Waggon Union (Берлин) және MBB Verkehrstechnik (Donauwörth) болды. Сынақ жүргізуден басқа, алғашқы локомотивтер басқа мақсаттарда да қолданылды. 401 006 1990 жылдың сәуір айында Мюнхендегі Аубингтегі Bundesbahn мектебіне үш аптаға жіберілді. Сол айдың соңында 401 005 Гамбургтегі Эйдельштедттегі жаңа депоны пойыздарға бейімдеу үшін пайдаланылды. 22 мамырдан бастап 401 504 және 401 008 Нюрнбергтегі қабылдау сынақтарына жүргізушілерді даярлауға жұмылдырылды. Сонымен қатар, 401 503 Нюрнбергке бөлшектеп зерттеу үшін жіберілді. 1990 жылдың маусым айының басында 401 010 австриялық зерттеу және сынақ орталығы Arsenal-дың экологиялық сынақ камерасына жіберілді. Бұл Германияның алғашқы екі жоғары жылдамдықты теміржол желісінің – Маннхайм-Штутгарт және Ганновер-Вюрцбургтің ашылуымен бірге болды, оларға 18 пойыз жиынтығы қажет болды. Ашылу кезінде барлығы 25 пойыз жиынтығы қол жетімді болды. 1995 жылдың 29 мамырынан бастап ICE 1 пойыздарына ең жоғары жылдамдықпен жүруге рұқсат берілді. Бұл ICE 3 бағытында (Гамбург-Франкфурт-Базель) басқа шаралармен бірге сапар уақытын 17 минутқа қысқарту үшін қолданылды. Бұл Швейцарияның синхронды кестесіне сәйкес пойыздардың байланысын едәуір жақсартты. 1998 жылы ең жоғары жылдамдық қайтадан төмендетілді. 2006 жылдың ортасынан бастап Нюрнберг-Ингольштадт жоғары жылдамдықты теміржолындағы ICE 1 пойыздары жеке рейстерде жүреді. 2008 жылы ICE 1 рейсі ICE 783 Ганновер-Вюрцбург бағытында ең жоғары жылдамдығын пайдаланды. 2007 жылдың 1 қыркүйегінен бастап Deutsche Bahn-ның барлық пойыздарында темекі шегуге тыйым салынды. Темекі шегуге арналған аймақтар ICE 1 пойыз жиынтығының ең соңғы вагондарына дейін (1 және 14 вагондар) бірте-бірте қысқартылды. 2006 жылдың 30 қыркүйегіне дейін тағам вагонының бистро аймағында темекі шегуге рұқсат етілді. Ресторан бөлігі әрқашан темекі тартпайтын аймақ болып келді. 2005 жылдың соңынан бастап жаңартылған вагондардың бірінші классында темекі шегу 14-ші вагондағы үш бөліммен шектелді.
Солтүстік Америкаға ICE пойызымен саяхат
1993 жылдың маусым айында сегіз вагонды пойыздар Бремерхавеннен АҚШ-қа жөнелтілді. Пойыз құрамында 401 084 және 584 нөміріндегі екі моторлық вагон, бір бірінші сыныпты, екі екінші сыныпты вагон, бір мейрамхана вагоны және бір сервистік вагон болды. 1993 жылдың сәуірінен бастап, пойыз Солтүстік-Шығыс дәлізіндегі қызметке бейімделді. Өзгерістерге 11 кВ, 25 Гц электрлендіру жүйесіне бейімделу және доңғалақ профильдерін өзгерту кірді. Пойз АҚШ және Канаданың 25 қаласында көрсету шараларын өткізді. 4 қазаннан бастап, ол екі ай бойы Вашингтон мен Нью-Йорк арасында Metroliner қызметінде пайдаланылды. Басқа желілерде пойызды дизельдік локомотивтер, атап айтқанда, тәжірибелік F69PHAC локомотивтері тартты. Siemens және AEG Westinghouse компаниялары Amtrak компаниясымен Бостон–Нью-Йорк–Вашингтон бағытындағы жолдарға 26 пойыз жинауға келісімшарт жасауды үміттенеді, бұл кейіннен Acela Express болады. Егер тендер жеңіліп алғанда, пойыздар АҚШ-тағы GM Electro Motive бөлімшесінің бес зауытында құрастырылатын еді. ICE 1 технологиясын Германиядан тыс елдерге сатуға жасалған басқа да әрекеттер сәтсіз аяқталды. 1993-1994 жылдары AES және Siemens компаниялары Тайваньға ICE ұсынды, 45 пойызға тапсырыс алуға үміттенді. Тайвань көлік министрі Лю Чао Шиуань 1993 жылдың жазында Германияда болғанда ICE-ді сынақтан өткізді.
Швейцариядағы жылдамдық рекорды
2007 жылдың 8 қарашасында 89-шы пойыз топтамасы, ұзындығы шамамен қысқартылған, Лёчберг базалық туннелі ішінде ETCS кабиналық сигнализациясы бойынша сынақ жүргізу кезінде рельстік көліктер арасында Швейцарияның құрлықтағы жылдамдық рекордын жаңартты. Пойыздың жылдамдығы жетті. Пойыз топтамасы өзгертілген пантографпен жабдықталған, бірақ сегіз жетекші қозғалтқыштың екеуі істен шығарылған.
Екінші қайта жаңарту
2019 жылдан бастап барлық ICE 1 пойыз құрамы екінші толық жөндеуден өтеді, олар кем дегенде 2030 жылға дейін пайдалануда болады. Осы жаңартылған құрамдардың біріншісі 2020 жылдың сәуірінде аяқталды және сол жылдың маусымынан бастап жолаушылар тасымалында қолданылуда. Өзгерістер мыналарды қамтиды: әрбір пойыз құрамы 12 вагоннан 9 вагонға дейін қысқартылады, бір бірінші сынып және екі екінші сынып вагоны алынып тасталады. Бұл вагондар қосалқы бөлшектерді алу үшін пайдаланылады. Қызмет вагоны екінші сынып вагоны ретінде жаңартылады. Вагон сыртынан көрінетін LED дисплейлер және ішкі жағынан көрінетін жолаушылар ақпараттық жүйесінің экраны есіктерге орнатылады, олар ICE бағытының нөмірін, келесі аялдамаларды және соңғы стансасын көрсетеді, бұл ICE 2 вагондарындағыларға ұқсас. Жолаушылардың жүктерін сақтауға қосымша орын қарастырылған. Дәретханалар мен отбасылық аймақтар жаңартылды. Кабиналарда жаңа орындықтар орнатылды. Жаңартылған пойыз құрамдары ICE Sprinter бағыттарында және орташа трафикпен жүретін бағыттарда пайдалану жоспарланған. Жоғары және өте жоғары трафикпен жүретін бағыттарда олар ICE 4 пойыздарымен алмастырылады.
Each trainset being shortened from 12 to 9 cars, with one First Class Car and two Second Class Cars being removed. These cars will be used as donors for spare parts. The Service Car being refurbished as a Second Class Car. LED displays (viewable from outside of the cars) and passenger information system screens (viewable from the inside) are installed at the doors, displaying the ICE's line number, next stops and Terminus, similar to those installed in the ICE 2 cars. Additional storage room for the passengers' luggage. A renovation of the restrooms and the Family Areas. New seats in the cabs. The refurbished units are planned to be used on the ICE Sprinter lines and on routes with medium high traffic. On those with high to extremely high traffic they are to be replaced by the ICE 4 trains .
Ешке
1998 жылдың 3 маусымында ICE 1 151 пойзы Ганноверден Гамбургқа қарай созылған теміржол желісінде, Ганноверден солтүстікке қарай шамамен Эшедеде рельстен шығып кетті. Пойыз Мюнхеннен Гамбургке ICE 884 "Вильгельм Конрад Рентген" атымен келе жатқанда, бірінші класс вагонының дөңгелегі сынып, теміржол стрелкасының орнын өзгертіп жіберді. Содан кейін келесі вагондар рельстен шығып, пойыз астынан өтіп бара жатқан көпірдің тіректеріне соқтығысып, көпірдің құлауына себеп болды. Оқиғада 101 адам қаза тауып, 88 адам ауыр жарақат алды. Бұл Германия Федеративтік Республикасы тарихындағы ең ірі теміржол апаты және әлемдегі ең ірі жоғары жылдамдықты теміржол апаты болып табылады. 151 жиынтығы дерлік толығымен қирады; тек 410 051 электр локомотиві және бірнеше аралық вагондар басқа жиынтықтарда қайта пайдаланылды. Соңғы электр локомотиві 401 573 электр локомотивін қайта құруға қолданылды.
Технология
ICE 1 пойыздарының жылдамдығын екі моторлық вагондардың сегіз жетекші осі қамтамасыз етеді. Жетекші осьтердің салыстырмалы түрде аз болуына байланысты, пойыздың қауіпсіз өте алатын еңбеу бұрышы шектеулі. ICE 1 шамамен 3,5% еңбеуге дейін шектелген. Көбірек еңбеу бұрышы бар жолдарда қауіпсіз жүру мүмкін емес, себебі қолайсыз жағдайларда дөңгелектердің жабысу қабілеті төмендеп, сығу қаупі бар, бұл тоқтаған пойыздың еңбеуде тұрып қалуына әкелуі мүмкін. Осы себептердің бірінен ICE 1 Кёльн-Франкфурт жоғары жылдамдықты теміржол желісінде сертификацияланбаған, онда еңбеу 4% дейін жетеді. Аралық вагондар Drehgestell Bauart Minden Deutz үлгісіндегі MD 522 шассилерінде орналасқан, олар болаттан жасалған серіппелі жүйеге және белгілі бір осьтік арақашықтыққа ие. Жаңа дөңгелектердің диаметрі алдымен белгілі бір шамада болады, ал олар диаметрі азайғанда ауыстырылады. Вагонды біріктіру үшін, ICE 1 үшін арнайы жасалған жартылай автоматты құбылыс қолданылады. Ол екі тежегіш құбырын, екі электр желісін, кабельдерді және екі оптикалық талшық кабельді қосады. Екі вагондардың арасындағы өткелдің ені және биіктігі белгілі бір шамада. Алдыңғы InterCityExperimental пойызынан айырмашылығы, ICE 1-де екі моторлық вагонда жоғары кернеулі қосылыс жоқ. Осыған байланысты, екі моторлық вагондағы пантографтар жұмыс істеу кезінде көтеріледі. Сол уақыт бірлігіне стационарлық телефон арқылы қосылғанда 0,23 DM төленетін еді.
ETCS кабинасының сигнализациясы
ICE 1 пойыздарының 19-ы Швейцарияға қызмет көрсету үшін пайдаланылған және 2007 жылы Еуропалық пойыздарды басқару жүйесімен (ETCS) жабдықталды. 34 миллион швейцариялық франк көлеміндегі шығынды Швейцария үкіметі төледі. Шетелдік пойызды қайта жабдықтауға салық ақшасын жұмсау сынға ілікті. Швейцария Deutsche Bahn компаниясы келесі он жыл ішінде жоғары жылдамдықты ешбір желісін ETCS кабиналық сигнализациясына көшірмейтінін мәлімдегеннен кейін жабдықты төледі. Осы себепті DB компаниясы ICE пойыздарын ETCS жүйесімен қайта жабдықтауға мүдделі емес. Егер Германияда он жыл ішінде кез келген жоғары жылдамдықты желіде ETCS қолданылса, Швейцарияға шығындардың бір бөлігі қайтарылуы керек. ETCS Швейцарияда 2006 жылдың 10 желтоқсанынан бері ICE 1 пойыздары пайдаланатын, жаңа салынған Mattstetten–Rothrist желісінде қолданылады. Қазіргі уақытта күніне үш-төрт жұп ICE пойыз осы желі арқылы өтеді, оның ішінде Берннен Базельге бағытталған бір швейцария ішіндегі ICE пойызы да бар.
Дизайн
Александр Ноймейстердің InterCityExperimental сыртқы дизайны сериялық өндіріске тек шамалы өзгерістермен енгізілді. Бірақ Ноймейстердің интерьерге қатысты ұсынысы қолданылмады. Интерьерді Йенс Петерс жасады. Осы команда 1980-ші жылдардың ортасында InterRegio пойыздарын да жобалаған болатын. Аэродинамикалық талаптар электровагондардың алдыңғы бөлігінің дизайнына, терезелердің жазық орнатылуына және төменгі бөлігінің (юбка) жасалуына ықпал етті. Терезесі жоқ жерлерде, шыны жолақтың жалғасуын қамтамасыз ету үшін қалың шыны қолданылды. Барлық 59 пойыз жиынтығы Гамбургтың Эйдельштедт қаласында орналасқан.